Dzień Pozytywnego Myślenia (2 lutego): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Pozytywnego Myślenia obchodzimy w Polsce 2 lutego, w samym środku zimy, kiedy dni są krótkie, za oknem szaro, a dzieci i dorośli częściej bywają zmęczeni. To dobry moment, żeby poszukać razem tego, co cieszy, i poćwiczyć patrzenie na trudności z nadzieją. Dzień pozytywnego myślenia w przedszkolu nie polega jednak na tym, żeby wszyscy byli zawsze uśmiechnięci. Chodzi o to, by dzieci uczyły się, że smutek i złość są w porządku, a jednocześnie umiały znaleźć w trudnej sytuacji coś, co pomaga, i powiedzieć sobie „spróbuję jeszcze raz”.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta z wyjaśnieniem, skąd biorą się różne daty, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i rymowanek oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy różnią się od tych, które proponujemy na Dzień Uśmiechu czy Dzień Życzliwości: tutaj skupiamy się na myślach, nadziei, wdzięczności i radzeniu sobie z porażką. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania.

W skrócie

  • Data: 2 lutego w Polsce, w Stanach Zjednoczonych podobne święto przypada 13 września.
  • Zasięg: święto nieoficjalne, obchodzone przez przedszkola, szkoły i poradnie.
  • Od kiedy: jako pomysłodawczynię wskazuje się amerykańską psycholog Kirsten Harrell, amerykańskie źródła podają rok 2003.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: papier, kredki, farby, rolki po papierze, pudełko po butach, słoik, chusta animacyjna, woreczki gimnastyczne, szarfy.

Historia Dnia Pozytywnego Myślenia

Jako pomysłodawczynię Dnia Pozytywnego Myślenia polskie i zagraniczne źródła wskazują amerykańską psycholog Kirsten Harrell, która zajmowała się tym, jak optymistyczne nastawienie wpływa na samopoczucie i radzenie sobie z chorobą. Według amerykańskich źródeł święto powstało w 2003 roku, a w Stanach Zjednoczonych obchodzi się je 13 września. W Polsce przyjęła się inna data, 2 lutego, i pod nią Dzień Pozytywnego Myślenia znajdziesz w polskich kalendarzach świąt nietypowych oraz w artykułach o zdrowiu psychicznym. Nie udało nam się ustalić, kto i kiedy przeniósł polskie obchody na luty, więc piszemy o tym uczciwie: daty są dwie, a w polskich przedszkolach i szkołach świętuje się 2 lutego.

Sama idea pozytywnego myślenia jest dużo starsza niż święto. Ludzie od zawsze zauważali, że to, jak myślimy o trudnej sytuacji, wpływa na to, jak się czujemy i co potem robimy. Współczesna psychologia mówi o tym ostrożnie: pozytywne myślenie nie oznacza udawania, że wszystko jest dobrze, ani wypierania smutku. Chodzi raczej o to, żeby zauważać także dobre rzeczy, szukać rozwiązań zamiast tylko martwić się problemem i traktować błędy jako okazję do nauki. Dla dzieci najważniejsze jest proste przesłanie: każde uczucie jest w porządku, a z trudnymi uczuciami można sobie radzić.

W Polsce 2 lutego coraz częściej pojawia się w przedszkolach, szkołach i poradniach psychologiczno-pedagogicznych jako okazja do zajęć o emocjach. Psychologowie przypominają, że dzieci uczą się patrzenia na świat przede wszystkim od dorosłych: od tego, jak rodzic reaguje na rozlane mleko, a nauczyciel na pomyłkę przy tablicy. Dlatego ten dzień jest również dobrym pretekstem dla samych nauczycieli, żeby przyjrzeć się, jakie słowa najczęściej słyszą od nich dzieci. Zamiast „znowu ci nie wyszło” można powiedzieć „jeszcze ci nie wyszło, spróbujmy inaczej”.

Po co obchodzić Dzień Pozytywnego Myślenia z dziećmi

Najważniejszy cel tego dnia leży w sferze emocjonalnej. Dzieci uczą się nazywać swoje uczucia, akceptować je i szukać sposobów na to, żeby poczuć się lepiej, gdy jest im smutno albo coś się nie udało. Ćwiczą też wdzięczność, czyli zauważanie drobnych dobrych rzeczy: słońca za oknem, ulubionej zupy, kolegi, który pożyczył kredkę. Badania psychologiczne pokazują, że ludzie łatwiej zapamiętują to, co złe, niż to, co dobre, więc takie ćwiczenie pomaga utrzymać równowagę. Dla dziecka, które często słyszy w głowie „nie umiem”, nauka mówienia „jeszcze nie umiem” może być początkiem wielkiej zmiany.

W sferze społecznej dzieci uczą się, że ich słowa wpływają na innych: dobre słowo potrafi poprawić koledze dzień, a wyśmiewanie potrafi go zepsuć. Wspólne szukanie rozwiązań w trudnych sytuacjach rozwija umiejętność współpracy. W sferze poznawczej dzieci ćwiczą myślenie przyczynowo-skutkowe i elastyczność, czyli umiejętność spojrzenia na tę samą sprawę z różnych stron. Zabawy z oddechem i ruchem pomagają z kolei w regulacji emocji, bo ciało i myśli są ze sobą mocno połączone.

Ciekawostki o pozytywnym myśleniu dla dzieci

Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek na jedno spotkanie. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy mózg może się uczyć nowych rzeczy?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

  • Mózg uczy się przez całe życie. Za każdym razem, gdy ćwiczysz coś nowego, w mózgu tworzą się nowe połączenia.
  • Słowo „jeszcze” ma wielką moc. „Nie umiem jeździć na rowerze” brzmi smutno, a „jeszcze nie umiem” oznacza, że kiedyś się nauczysz.
  • Ludzie odruchowo naśladują miny innych. Gdy ktoś się do ciebie uśmiecha, łatwo odpowiadasz uśmiechem.
  • Spokojny, powolny oddech pomaga się uspokoić. Gdy oddychasz wolno, serce też zaczyna bić spokojniej.
  • Ludzie łatwiej pamiętają złe chwile niż dobre. Dlatego warto codziennie przypominać sobie kilka dobrych rzeczy, żeby o nich nie zapomnieć.
  • Każde uczucie jest potrzebne. Smutek mówi nam, że coś straciliśmy, a strach ostrzega przed niebezpieczeństwem.
  • Ruch na świeżym powietrzu poprawia samopoczucie. Spacer albo zabawa na podwórku pomagają, gdy jest się smutnym lub zdenerwowanym.
  • Wyspany człowiek łatwiej radzi sobie z kłopotami. Kiedy jesteśmy zmęczeni, wszystko wydaje się trudniejsze.
  • Wielcy wynalazcy i sportowcy wiele razy się mylili. Zanim coś im się udało, próbowali bardzo długo i uczyli się na błędach.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na ruch, oddech, dotyk i bardzo proste słowa. Wszystkie pomoce mają być duże, bez drobnych elementów, które mieszczą się w buzi.

Chmurka i słoneczko

Przygotuj dwa duże obrazki: szarą chmurkę i żółte słoneczko, przyklejone do dwóch stron jednej tekturki. Pokazujesz chmurkę i mówisz: „Kiedy jest mi smutno, jestem jak chmurka”, a dzieci kulą się i robią smutne miny. Potem pytasz: „Co może mi pomóc?” i podpowiadasz: przytulenie mamy, ulubiony miś, zabawa z kolegą. Przy każdej odpowiedzi odwracasz tekturkę na słoneczko, a dzieci powoli się prostują i wyciągają ręce w górę. Zabawa uczy, że smutek mija, i pokazuje pierwsze sposoby na poprawę nastroju.

Dmuchamy chmurki

Daj każdemu dziecku kłębek waty albo kulkę z bibuły wielkości dłoni, za dużą, żeby zmieściła się w buzi. Dzieci kładą ją na stole i dmuchają tak, żeby chmurka przesunęła się powoli na drugi koniec. Potem dmuchają mocno i szybko, a potem bardzo delikatnie, jakby chciały, żeby chmurka tylko się zakołysała. Na koniec kładą dłonie na brzuszku i czują, jak oddech go unosi. Zabawa uczy spokojnego oddychania, które pomaga dziecku uspokoić się w trudnych chwilach.

Co mnie cieszy w sali?

Chodzisz z dziećmi po sali jak po muzeum i zatrzymujesz się przy różnych miejscach: przy oknie, przy półce z misiami, przy kąciku z klockami. W każdym miejscu pytasz: „Co tu lubisz?”, a dzieci pokazują palcem albo mówią jednym słowem. Na koniec każde dziecko przynosi do koła jedną rzecz, która je cieszy, i wszyscy razem mówią „Dziękujemy, że jesteś”. Zabawa to pierwszy krok do zauważania dobrych rzeczy wokół siebie.

Zabawy dla 3- i 4-latków

W tym wieku dzieci chętnie słuchają krótkich historyjek i odgrywają scenki, więc wprowadzamy proste sytuacje z przedszkolnego życia.

Wieża się przewróciła

Zbuduj na oczach dzieci wysoką wieżę z klocków i „niechcący” ją przewróć. Zapytaj, co można teraz poczuć i co zrobić: płakać, złościć się, zostawić klocki, a może zbudować nową wieżę. Pokaż dwie pacynki albo dwa misie: pierwszy mówi „Nigdy mi się nie uda”, a drugi „Szkoda, zbuduję ją jeszcze raz, może szerszą”. Dzieci decydują, który miś będzie miał wieżę, i pomagają mu ją zbudować. Zabawa uczy, że porażka jest częścią zabawy i że można spróbować inaczej.

Trzy dobre rzeczy

Na koniec dnia albo po obiedzie siądźcie w kole. Każde dziecko po kolei trzyma w dłoniach woreczek gimnastyczny i mówi jedną dobrą rzecz, która dziś się wydarzyła: zjadłem pyszną zupę, Ola pożyczyła mi łopatkę, widziałem psa. Młodszym dzieciom pomóż pytaniami, a gdy ktoś nie ma pomysłu, pozwól mu przekazać woreczek dalej i wrócić do niego później. Powtarzajcie to przez cały tydzień. Zabawa uczy wdzięczności i zauważania drobnych radości.

Lornetka dobrych stron

Daj dzieciom lornetki zrobione z dwóch połączonych rolek. Opowiedz, że to czarodziejska lornetka, przez którą widać dobre strony każdej sytuacji. Mówisz krótkie zdarzenia, na przykład „Pada deszcz”, „Zgubiłem rękawiczkę”, „Nie ma mojego kolegi”, a dzieci patrzą przez lornetkę i szukają czegoś dobrego: w deszczu można skakać po kałużach, a rękawiczka może się znaleźć w szatni. Gdy dziecko jest naprawdę smutne, lornetka może też pokazać, kto mu pomoże. Zabawa ćwiczy elastyczne myślenie i szukanie rozwiązań.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już rozmawiać o myślach i uczuciach, więc wprowadzamy pojęcie „myśli, które pomagają” i „myśli, które przeszkadzają”.

Jeszcze nie umiem

Napisz na dużej kartce słowo „JESZCZE” i ozdób je gwiazdkami. Każde dziecko mówi, czego jeszcze nie umie, na przykład wiązać butów, jeździć na rowerze bez kółek albo napisać swojego imienia. Grupa odpowiada chórem: „Jeszcze nie umiesz, ale się nauczysz!”. Potem dzieci rysują siebie w przyszłości, kiedy już to umieją, a rysunki wieszacie pod napisem. Wracajcie do tej tablicy przez kolejne tygodnie i odznaczajcie, co już się udało. Zabawa uczy wiary we własne możliwości i cierpliwości w nauce.

Pudełko na troski

Przygotuj pudełko po butach z otworem w pokrywce i ozdób je razem z dziećmi. Opowiedz, że czasem w głowie siedzą zmartwienia i dobrze jest je wypowiedzieć albo narysować. Dzieci rysują coś, co je martwi, i wrzucają kartkę do pudełka, a jeśli chcą, opowiadają o tym. Raz w tygodniu otwieracie pudełko razem albo zaglądasz do niego sama i rozmawiasz z dziećmi, które potrzebują pomocy. Zabawa uczy, że o zmartwieniach można mówić, i że pozytywne myślenie nie polega na ukrywaniu trosk.

Myśl pomocna i myśl przeszkadzajka

Narysuj dwie postacie: miłą Pomocną Myśl i marudną Przeszkadzajkę. Opowiadasz krótkie sytuacje, na przykład „Nowa zabawa, której nie znam”, a dzieci mówią, co powiedziałaby każda z postaci: Przeszkadzajka „Na pewno mi nie wyjdzie”, a Pomocna Myśl „Spróbuję, a jak nie wyjdzie, zapytam o pomoc”. Potem dzieci w parach odgrywają te dwie postacie przy kolejnych sytuacjach. Zabawa pokazuje, że myśli można zmieniać, i że to, co mówimy sobie w głowie, ma znaczenie.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią już pisać i rozmawiać o abstrakcyjnych sprawach, więc Dzień Pozytywnego Myślenia może być małym projektem klasowym.

Szklanka do połowy

Postaw na biurku przezroczystą szklankę napełnioną wodą do połowy. Zapytaj uczniów: „Czy ta szklanka jest do połowy pusta, czy do połowy pełna?” i zapisz na tablicy wszystkie odpowiedzi. Wyjaśnij, że obie odpowiedzi są prawdziwe, ale każda pokazuje inny sposób patrzenia. Potem uczniowie w parach dostają karteczki z sytuacjami, na przykład „Wycieczka przesunięta przez deszcz”, i zapisują jedno zdanie w stylu „pustej szklanki” i jedno w stylu „pełnej szklanki”. Zajęcia uczą patrzenia na sprawy z różnych stron i rozwijają słownictwo.

Dziennik dobrych chwil

Każdy uczeń zakłada małą książeczkę z kartek złożonych na pół. Przez tydzień codziennie wieczorem albo rano w szkole zapisuje lub rysuje trzy dobre rzeczy z poprzedniego dnia, nawet bardzo drobne. Pod koniec tygodnia uczniowie czytają swoje wpisy i zastanawiają się, czy coś ich zaskoczyło, a chętni dzielą się jedną chwilą z klasą. Porozmawiajcie, jak się czuli, szukając dobrych rzeczy. Zajęcia ćwiczą pisanie krótkich zdań i wyrabiają nawyk wdzięczności.

Słowa, które pomagają

Uczniowie w grupach zbierają zdania, które mówią sobie w trudnych chwilach, i dzielą je na dwie kolumny: pomagają i przeszkadzają. Potem każda grupa wybiera trzy zdania z kolumny „przeszkadzają” i przerabia je na pomocne, na przykład „Jestem beznadziejny z matematyki” na „Matematyka jest dla mnie trudna, więc poćwiczę”. Najlepsze zdania trafiają na plakat „Mówię sobie dobrze”, który wisi w klasie. Zajęcia uczą przekształcania zdań i świadomego wyboru słów.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Słoik dobrych myśli

  • duży plastikowy słoik albo pudełko
  • kolorowe paski papieru
  • kredki, flamastry, bibuła do ozdobienia

Dzieci ozdabiają słoik bibułą i wycinankami. Na kolorowych paskach rysują albo, z pomocą dorosłego, zapisują dobre myśli i rzeczy, które je cieszą. Paski wrzucacie do słoika, a w gorszy dzień jedno dziecko losuje pasek i czyta go albo pokazuje grupie. Słoik może stać w sali przez cały rok i stale się zapełniać.

Lornetka z rolek

  • dwie rolki po papierze toaletowym
  • farby albo kolorowy papier
  • klej, taśma, sznurek do noszenia na ręce (nie na szyi)

Dzieci malują albo oklejają rolki, a dorosły skleja je taśmą w lornetkę. Na koniec dzieci przyklejają na rolkach naklejki albo rysunki słoneczek, żeby lornetka była „lornetką dobrych stron”. Sznurek przyczepiamy tak, żeby lornetkę nosić na nadgarstku, a nie na szyi. Lornetka przyda się w zabawie dla 3- i 4-latków i w scenariuszu.

Słońce dobrych słów

  • duży arkusz żółtego papieru z narysowanym kołem
  • paski pomarańczowego i żółtego papieru
  • klej, flamastry

W środku koła każde dziecko przykleja swoje zdjęcie albo autoportret. Pozostałe dzieci piszą lub rysują na paskach coś miłego o tym koledze i przyklejają paski jako promienie. Młodszym dzieciom słowa zapisuje nauczyciel, a dzieci dyktują. Każde dziecko dostaje swoje słońce do domu jako pamiątkę.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Ruch to jeden z najlepszych sposobów na zmianę nastroju, więc warto pokazać dzieciom, że po zabawie ruchowej świat wygląda trochę inaczej.

Zamieniamy pogodę

Dzieci są pogodą. Gdy grasz cicho i wolno na bębenku, padają krople deszczu i dzieci delikatnie stukają palcami w podłogę. Gdy grasz głośniej, przychodzi burza i dzieci tupią. Na sygnał „wychodzi słońce” wszyscy wstają, rozciągają się wysoko i kręcą się z radością. Na koniec pokaż tęczę, czyli chustę animacyjną uniesioną nad głowami. Zabawa pokazuje ruchem, że po burzy przychodzi słońce.

Strząsamy zmartwienia

Dzieci stają w rozsypce. Opowiadasz, że zmartwienia czasem przyklejają się do nas jak piasek, i proponujesz je strząsnąć. Najpierw dzieci strząsają je z rąk, potem z nóg, potem z ramion, a na koniec z całego ciała, podskakując. Po strząśnięciu biorą trzy spokojne oddechy i mówią głośno „Już lepiej!”. Zabawa daje upust energii i uczy prostego sposobu na rozładowanie napięcia.

Chusta nadziei

Dzieci trzymają chustę animacyjną, a na środku kładziesz woreczek gimnastyczny, który jest małą nadzieją. Dzieci podrzucają ją na chuście coraz wyżej, uważając, żeby nie spadła na podłogę. Jeśli spadnie, wszyscy mówią „Nic się nie stało, próbujemy jeszcze raz” i kładą woreczek z powrotem. Na koniec chusta opada powoli i dzieci chowają się pod nią, mówiąc jedną dobrą myśl. Zabawa uczy wytrwałości i dobrego reagowania na niepowodzenie.

Scenariusz zajęć: Dzień Pozytywnego Myślenia w przedszkolu

TematMyśli, które pomagają
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, że każde uczucie jest w porządku; potrafi wymienić sposób na poprawę nastroju; zamienia zdanie „nie umiem” na „jeszcze nie umiem”; wymienia dobrą rzecz, która spotkała je danego dnia
Pomocetekturka z chmurką i słoneczkiem, dwie pacynki, klocki, kartka z napisem „JESZCZE”, kredki, chusta animacyjna, woreczki gimnastyczne, słoik i paski papieru
Przebieg1. Powitanie (5 minut): dzieci pokazują na tekturce, czy dziś czują się jak chmurka czy jak słoneczko, bez oceniania.
2. Rozmowa (7 minut): co robimy, gdy jest nam smutno, i dlaczego każde uczucie jest potrzebne.
3. Wieża się przewróciła (8 minut): scenka z pacynkami i wspólne budowanie nowej wieży.
4. Strząsamy zmartwienia (5 minut): zabawa ruchowa zakończona trzema spokojnymi oddechami.
5. Jeszcze nie umiem (8 minut): dzieci mówią, czego jeszcze nie umieją, i rysują siebie w przyszłości.
6. Chusta nadziei (5 minut): podrzucanie woreczka na chuście.
7. Słoik dobrych myśli (7 minut): dzieci rysują dobrą rzecz z dzisiejszego dnia i wrzucają paski do słoika.
ZakończenieW kole każde dziecko mówi zdanie „Jeszcze nie umiem…, ale się nauczę”, a grupa odpowiada wspólnymi brawami.
EwaluacjaDzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, co zrobić, gdy jest ci smutno, i czy pamiętasz, jakie słowo pomaga, gdy coś nie wychodzi. Obserwuj, kto spontanicznie użył słowa „jeszcze” w czasie zajęć.

Prowadząc zajęcia, pilnuj, żeby żadne dziecko nie poczuło, że smutek jest czymś złym albo wstydliwym. Jeśli dziecko na powitaniu wybierze chmurkę, podziękuj mu za szczerość i zapytaj później na osobności, czy chce o tym porozmawiać. Zdarza się, że w czasie takich zajęć dziecko opowie o poważnym kłopocie w domu, i wtedy trzeba je wysłuchać i postępować zgodnie z procedurami placówki. Pozytywne myślenie ma być narzędziem dla dziecka, a nie wymogiem bycia zawsze wesołym.

Książki, wiersze i piosenki

Do rozmowy o uczuciach świetnie nadaje się książka Anny Llenas „Kolorowy potwór”, w której potwór porządkuje swoje pomieszane emocje i przypisuje im kolory. Ze starszymi dziećmi i uczniami klas 1-3 możesz sięgnąć po „Kubusia Puchatka” A. A. Milne’a i porozmawiać o tym, jak różnie patrzą na świat wiecznie zmartwiony Kłapouchy i pełen energii Tygrys. Takie porównanie pomaga dzieciom zobaczyć, że jedną sytuację można przeżywać na wiele sposobów, i że każdy z przyjaciół jest ważny. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Gdy coś nie wychodzi mi, nie zamykam smutkiem drzwi. Mówię „jeszcze”, próbuję raz, i znów raz, aż przyjdzie czas.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Chmurka płynie, deszczyk pada, ale słonko już się skrada. Smutek przyjdzie i odpłynie, radość wróci po godzinie.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „2 lutego obchodzimy Dzień Pozytywnego Myślenia. Będziemy rozmawiać o uczuciach, o tym, że każde jest w porządku, i o tym, co pomaga, gdy jest nam smutno albo coś się nie udaje. Prosimy, aby dzieci przyszły w żółtych albo pomarańczowych ubraniach i przyniosły rysunek rzeczy, która cieszy całą rodzinę.”. Dołącz krótką wskazówkę dla rodziców, żeby przez tydzień w domu zamieniali zdanie „nie umiesz” na „jeszcze nie umiesz”.

Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny wieczór dobrych chwil: przy kolacji każdy domownik mówi jedną dobrą rzecz z całego dnia. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapisać po jednej takiej chwili od każdego członka rodziny i przynieść kartkę do szkoły. Chętni rodzice mogą też przyjść do grupy i opowiedzieć, czego nauczyli się dzięki temu, że kiedyś coś im się nie udało. Udział jest dobrowolny i nie wymaga żadnych zakupów.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Pozytywnego Myślenia?

W Polsce Dzień Pozytywnego Myślenia obchodzimy 2 lutego i ta data jest w polskich kalendarzach świąt nietypowych. W Stanach Zjednoczonych podobne święto, Positive Thinking Day, przypada 13 września.

Skąd się wziął Dzień Pozytywnego Myślenia?

Jako pomysłodawczynię wskazuje się amerykańską psycholog Kirsten Harrell, która zajmowała się wpływem optymizmu na zdrowie. Według amerykańskich źródeł święto powstało w 2003 roku. Nie wiadomo, skąd w Polsce wzięła się data 2 lutego.

Dlaczego są dwie daty tego święta?

W Stanach Zjednoczonych święto obchodzi się 13 września, a w Polsce przyjęło się 2 lutego. Nie udało się ustalić, kto przeniósł polskie obchody na luty, ale w przedszkolach i szkołach w Polsce świętuje się właśnie 2 lutego.

Jak obchodzić Dzień Pozytywnego Myślenia w przedszkolu?

Połącz rozmowę o uczuciach, zabawy uczące mówienia „jeszcze nie umiem” i ćwiczenia wdzięczności, takie jak słoik dobrych myśli. Pamiętaj, żeby nie zmuszać dzieci do bycia wesołymi, bo każde uczucie jest w porządku.

W co ubrać dziecko na Dzień Pozytywnego Myślenia?

Wystarczą ubrania w ciepłych, słonecznych kolorach, na przykład żółtym albo pomarańczowym. Można też przynieść rysunek albo zdjęcie czegoś, co cieszy dziecko i jego rodzinę.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *