Dzień Piszczałek i Fujarek (28 stycznia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Piszczałek i Fujarek przypada 28 stycznia i pojawia się w polskich kalendarzach świąt nietypowych. To mało znane święto, ale bardzo przyjemne do obchodzenia z dziećmi, bo dotyczy najprostszych instrumentów, jakie zna człowiek: rurki, w którą się dmucha, żeby zagrała. Dzień piszczałek i fujarek w przedszkolu to dobra okazja, żeby opowiedzieć o polskiej muzyce ludowej, o pasterzach i dawnych instrumentach robionych z kory wierzby. W samym środku zimy możemy też pomarzyć o wiośnie, bo wierzbowe fujarki robiło się właśnie wiosną.

We wpisie znajdziesz uczciwą informację o tym, co wiadomo o pochodzeniu święta, ciekawostki o piszczałkach i fujarkach do przeczytania dzieciom oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Są też prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Wiele zabaw to ćwiczenia oddechowe, które wspierają rozwój mowy, więc przydadzą się także w zwykłe dni. Przy instrumentach dętych piszemy też o higienie, bo dzieci nie powinny dmuchać w jedną piszczałkę po kolei.

W skrócie

  • Data: 28 stycznia, co roku tego samego dnia.
  • Zasięg: święto nieoficjalne z polskich kalendarzy świąt nietypowych.
  • Od kiedy: nie wiadomo, kto i kiedy je ustanowił.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: rolki, papier, bibuła, piórka albo kulki z bibuły, kredki, farby, gazety, chusta animacyjna, szarfy, w miarę możliwości flet prosty albo nagranie muzyki ludowej.

Historia Dnia Piszczałek i Fujarek

Pochodzenie Dnia Piszczałek i Fujarek jest niejasne. Święto znajdziesz w polskich kalendarzach świąt nietypowych pod datą 28 stycznia, ale nie udało się ustalić, kto je wymyślił, od którego roku jest obchodzone ani dlaczego wybrano akurat ten dzień. Nie ma go też w kalendarzach międzynarodowych. Kalendarze, które je podają, zachęcają po prostu, żeby w środku zimy zagrać na piszczałce albo fujarce i pomyśleć o wiośnie. Dlatego zamiast opowiadać wymyśloną historię święta, proponujemy opowiedzieć dzieciom historię samych instrumentów, która jest naprawdę ciekawa.

Fujarka to polski ludowy instrument dęty, uważany za jeden z najstarszych instrumentów muzycznych. W różnych regionach nazywano ją też fujarą, dudką albo piszczałką. Tradycyjne fujarki robiono z kory wierzby, w tym z cienkich gałązek wierzby zwanych łoziną. Wykonywano je wiosną, kiedy kora była świeża, wilgotna i elastyczna. Z pasków kory zwijano rurkę, dłuższą albo krótszą, a z wierzbowego drewna robiono ustnik. Jedne fujarki miały boczne otwory, na których grało się palcami, a inne nie miały ich wcale i muzyk zmieniał dźwięk samym dmuchaniem.

Instrumenty dęte w kształcie rurki są znacznie starsze niż jakakolwiek fujarka. Archeolodzy znajdowali flety zrobione z kości ptaków, które mają kilkadziesiąt tysięcy lat, więc ludzie grali na piszczałkach już w epoce kamienia. W Polsce fujarki i piszczałki należały do muzyki wiejskiej, a dziś grają na nich zespoły ludowe i muzycy, którzy łączą folklor z muzyką współczesną. W szkołach ich dalekim krewnym jest flet prosty, na którym wiele dzieci uczy się grać w młodszych klasach. Piszczałki są też w organach, tylko tam powietrze nie płynie z ust muzyka, lecz z miecha.

Po co obchodzić Dzień Piszczałek i Fujarek z dziećmi

Dmuchanie to jedna z najważniejszych umiejętności dla rozwoju mowy. Dziecko, które potrafi zrobić z ust dziubek, dmuchać długo i słabo albo krótko i mocno, łatwiej opanowuje trudne głoski. Dzień Piszczałek i Fujarek daje więc pretekst do zabaw oddechowych i logopedycznych, które dzieci traktują jak muzykowanie, a nie ćwiczenia. W sferze fizycznej dzieci uczą się świadomie oddychać przeponą i kontrolować wydech, co pomaga też się wyciszyć. To ważne dla dzieci, które łatwo się pobudzają.

W sferze poznawczej dzieci odkrywają, jak powstaje dźwięk: powietrze drga w rurce, a długość rurki zmienia jego wysokość. To pierwsza lekcja fizyki podana w zabawie. W sferze społecznej i kulturowej święto pozwala porozmawiać o tym, jak dawniej żyli ludzie na wsi, kim byli pasterze i dlaczego robili instrumenty z tego, co znaleźli wokół siebie. Wspólne granie w orkiestrze uczy słuchania innych, czekania na swoją kolej i reagowania na znak dyrygenta. Dzieci przekonują się też, że muzykę można zrobić z bardzo prostych rzeczy.

Ciekawostki o piszczałkach i fujarkach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki naraz. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, z czego dawniej robiono fujarki?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

  • Fujarki robiono z kory wierzby. Kora musiała być świeża i miękka, dlatego fujarki robiło się wiosną, a nie zimą.
  • Fujarka to jeden z najstarszych instrumentów. Ludzie grali na rurkach z kości i drewna już bardzo, bardzo dawno temu, w epoce kamienia.
  • Dźwięk powstaje z drgającego powietrza. Gdy dmuchamy w piszczałkę, powietrze w środku drga i właśnie to słyszymy.
  • Długa rurka gra nisko, krótka wysoko. Dlatego duże instrumenty dęte mają niski, gruby głos, a małe piszczałki piszczą cienko.
  • Niektóre fujarki nie mają dziurek. Muzyk zmienia dźwięk, dmuchając słabiej albo mocniej, i zatykając palcem koniec rurki.
  • Fujarka ma wiele imion. W różnych częściach Polski mówiono na nią fujara, dudka albo piszczałka.
  • Organy w kościele mają mnóstwo piszczałek. Niektóre są mniejsze od ołówka, a inne wyższe od dorosłego człowieka.
  • Na Słowacji jest bardzo duża fujara. Jest tak długa, że muzyk trzyma ją pionowo przed sobą, a jej dolny koniec sięga mu poniżej kolan.
  • Na flecie prostym uczy się grać wiele dzieci w szkole. To daleki krewny fujarki, tylko zrobiony z drewna albo z plastiku.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Najmłodsze dzieci dopiero uczą się dmuchać zamiast wciągać powietrze, więc wszystkie zabawy są krótkie i radosne. Nie dawaj im gwizdków ani piszczałek z drobnymi elementami i nie pozwalaj dmuchać w jeden instrument po kolei.

Wiaterek gra na bibule

Przyklej do krawędzi stołu długie paski kolorowej bibuły, tak żeby zwisały swobodnie. Dzieci siadają przed paskami i są wiaterkiem: dmuchają, a bibuła tańczy. Pokazujesz, jak złożyć usta w dziubek, i razem dmuchacie raz cichutko, raz mocno. Gdy bibuła powiewa wysoko, mówicie „fiuuu” jak piszczałka, a gdy wiaterek zasypia, wszyscy kładą głowę na rękach. Zabawa uczy dmuchania, czyli podstawy gry na każdym instrumencie dętym.

Pasterz woła owieczki

Ty jesteś pasterzem, a dzieci owieczkami, które pasą się na łące z koca. Opowiedz, że dawniej pasterze grali na fujarkach, żeby przywołać zwierzęta. Gdy grasz na flecie albo gwiżdżesz krótko i wysoko, owieczki przychodzą do ciebie na czworakach, a gdy grasz długo i nisko, rozchodzą się po łące. Jeśli nie masz fletu, możesz nucić albo puścić nagranie. Zabawa ćwiczy reakcję na dźwięk i rozróżnianie dźwięków wysokich i niskich.

Dmuchamy kulki

Zgnieć z bibuły kilka dużych kul, większych niż pięść dziecka, i połóż je na gładkim stole. Dzieci dmuchają w kulkę, żeby przesunąć ją na drugą stronę stołu, gdzie czeka koszyk. Każde dziecko dmucha w swoją kulkę, a ty pomagasz, przytrzymując krawędź stołu, żeby kulki nie spadały. Kulki są duże i nie nadają się do włożenia do buzi. Zabawa wzmacnia wydech i jest świetną rozgrzewką przed muzykowaniem.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki potrafią już dłużej dmuchać i chętnie bawią się w muzykantów. To dobry wiek na pierwsze rozróżnianie dźwięków i proste rytmy.

Długi i krótki dźwięk

Narysuj na dużych kartkach dwa znaki: długą falistą linię i krótką kropkę. Gdy pokazujesz linię, dzieci wydają ustami długie „uuuuu”, jakby grały na fujarce, a gdy pokazujesz kropkę, mówią krótkie „u!”. Potem układasz z kartek proste ciągi, na przykład kropka, kropka, linia, i dzieci je odczytują. Na koniec chętne dziecko układa swoją melodię, a grupa ją wykonuje. Zabawa uczy odczytywania symboli i kontrolowania długości wydechu, co przygotowuje do czytania nut.

Zgadnij, co gra?

Przygotuj nagrania albo prawdziwe instrumenty: flet, gwizdek, harmonijkę, bębenek, grzechotkę i dzwonek. Za parawanem grasz na jednym z nich, a dzieci zgadują, czy to instrument, w który się dmucha, czy w który się uderza albo którym się potrząsa. Za każdym razem pokazujesz instrument i omawiacie, jak się na nim gra. Potem dzieci pokazują ruchem, jak gra się na każdym instrumencie, bez wydawania dźwięku. Zabawa uczy słuchania i podziału instrumentów na grupy.

Wiosna, przyjdź!

Opowiedz dzieciom, że fujarki robiono z kory wierzby wiosną, a dziś, w środku zimy, możemy zagrać, żeby wiosna przyszła szybciej. Dzieci trzymają w rękach udawane fujarki z rolek i chodzą po sali, grając na nich ustami „tu-tu-tu”. Ty przyklejasz na tablicy po jednym wiosennym znaku za każdą rundę: słońce, bazie, kwiatek, ptaka. Gdy obraz wiosny jest gotowy, dzieci siadają i opowiadają, na co czekają najbardziej. Zabawa łączy ruch z rozmową o porach roku i rozwija wyobraźnię.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na proste doświadczenia z dźwiękiem i na rozmowę o dawnych zawodach. Tu możesz opowiedzieć o pasterzach i wiejskich muzykantach.

Jak żył pasterz?

Pokaż dzieciom obrazki: łąkę z owcami, pasterza z kijem, psa pasterskiego, szałas i fujarkę. Opowiedz, że pasterz spędzał całe dnie z owcami z dala od domu, więc robił sobie instrumenty z tego, co miał pod ręką, a grą zabijał czas i przywoływał stado. Dzieci w małych grupach odgrywają scenkę jednego dnia pasterza: rano wyprowadza owce, w południe gra na fujarce, wieczorem woła stado do szałasu. Każda grupa pokazuje swoją scenkę pozostałym. Zabawa uczy o dawnym życiu na wsi i ćwiczy wypowiedź w roli.

Zatkaj i odetkaj

Weź rolkę po ręczniku papierowym i rolkę po papierze toaletowym. Mów albo nuć do każdej rolki to samo „uuu” i niech dzieci posłuchają, czy dźwięk brzmi tak samo. Potem dzieci próbują same, każde ze swoją rolką, a ty pokazujesz, jak zmienia się brzmienie, gdy zakryją dłonią koniec rurki. Porozmawiajcie, dlaczego tak się dzieje: w dłuższej rurce mieści się więcej drgającego powietrza. Rolki po zabawie zostają u dzieci, bo każdy ma swoją. Zabawa uczy obserwacji i pokazuje zasadę działania instrumentów dętych.

Melodia ze schodów

Ułóż na podłodze pięć szarf jak stopnie schodów. Gdy dziecko stoi na dolnym stopniu, grupa śpiewa na „lu” najniższy dźwięk, a z każdym stopniem w górę dźwięk jest wyższy. Ty pokazujesz pierwsze wysokości głosem albo na flecie, a potem dzieci prowadzą grupę same, wchodząc i schodząc po stopniach. Porozmawiajcie, że fujarka z dziurkami działa podobnie, bo każdy otwór to jeden stopień. Zabawa ćwiczy słuch muzyczny i rozumienie, że dźwięki mogą być wyższe i niższe.

Wierzba, kora i fujarka

Przynieś z parku kilka gałązek wierzby, najlepiej z baziami, jeśli już się pojawiły, a jeśli nie, pokaż zdjęcia. Dzieci oglądają gałązki przez lupę, dotykają kory i porównują ją z korą innych drzew. Opowiedz, że z takiej kory wiosną zwijało się fujarki. Potem dzieci wkładają gałązki do wazonu z wodą i przez kolejne dni obserwują, czy pojawiają się pąki. Zabawa łączy muzykę z przyrodą i uczy cierpliwej obserwacji.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią czytać, porównywać informacje i pracować w grupach, więc Dzień Piszczałek i Fujarek może być małym projektem o muzyce ludowej.

Skąd to święto?

Zacznij od pytania: „Kto i kiedy wymyślił Dzień Piszczałek i Fujarek?”. Powiedz uczniom szczerze, że tego nie wiadomo, i porozmawiajcie, skąd wiemy, że jakaś informacja jest prawdziwa. Uczniowie w parach dostają trzy zdania o fujarkach, dwa prawdziwe i jedno wymyślone, i szukają podpowiedzi w krótkim tekście, który przygotujesz na podstawie ciekawostek. Potem omawiacie, które zdanie było nieprawdziwe i po czym to poznali. Zajęcia uczą czytania ze zrozumieniem i krytycznego podejścia do informacji.

Słownik wiejskiej kapeli

Uczniowie w grupach dostają karty z nazwami dawnych instrumentów ludowych: fujarka, piszczałka, skrzypce, bęben, dudy, basy, i krótkie opisy, jak się na nich gra. Ich zadaniem jest dopasować opis do nazwy i podzielić instrumenty na trzy grupy: dęte, strunowe i perkusyjne. Potem każda grupa rysuje jeden instrument i przedstawia go klasie jednym zdaniem. Wszystkie rysunki układacie w plakat „Wiejska kapela”. Zajęcia rozwijają słownictwo i umiejętność klasyfikowania.

Ile powietrza mam w płucach?

Uczniowie po kolei dmuchają w kulkę z bibuły leżącą na ławce i mierzą linijką albo paskiem papieru, na jaką odległość ją przesunęli jednym wydechem. Każdy robi trzy próby i zapisuje wyniki w tabeli. Potem liczycie, który wynik był najlepszy, i rysujecie prosty wykres klasy. Porozmawiajcie, dlaczego muzycy grający na instrumentach dętych muszą ćwiczyć oddech i dlaczego ruch na świeżym powietrzu pomaga płucom. Kulki są osobne dla każdego ucznia. Zajęcia łączą muzykę z matematyką i wiedzą o ciele.

Melodia z czterech dźwięków

Jeśli w klasie są flety proste albo cymbałki, każdy uczeń dostaje własny instrument. Zapisz na tablicy kolorami cztery dźwięki i pokaż, jak je zagrać. Uczniowie w parach układają krótką melodię z tych dźwięków, zapisują ją kolorowymi kropkami i grają klasie. Jeśli nie macie instrumentów, uczniowie mogą nucić melodię na „lu” albo grać ją na butelkach z różną ilością wody uderzanych łyżką. Zajęcia uczą zapisu muzyki i współpracy w parze.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Fujarki z prac plastycznych są do zabawy w udawanie, a każde dziecko gra tylko na swojej.

Malowana fujarka

  • rolka po ręczniku papierowym
  • farby plakatowe, pędzel
  • kolorowy papier, klej, nożyczki

Dzieci malują rolkę na jasny kolor i zostawiają do wyschnięcia. Potem wycinają z kolorowego papieru małe kwiatki, liście i paski i ozdabiają nimi fujarkę we wzory przypominające ludowe wycinanki. Starsze dzieci rysują wzdłuż rolki sześć kropek jako dziurki. Gotowe fujarki przydadzą się w zabawie „Wiosna, przyjdź!” i w scenariuszu.

Pasterz z fujarką

  • rolka po papierze toaletowym
  • kolorowy papier, kredki
  • kawałek patyczka do szaszłyków bez ostrego końca albo pasek tektury, klej

Dzieci oklejają rolkę papierem jako ubranie pasterza, rysują twarz i doklejają kapelusz z papierowego koła. Z cienkiego paska tektury robią fujarkę i przyklejają ją przy buzi pasterza. Obok mogą postawić owieczki z waty na kartonie. Z prac powstaje wspólna wiejska łąka na parapecie.

Owieczki dla pasterza

  • kartka z narysowanym konturem owcy
  • wata albo białe skrawki papieru
  • czarna kredka, klej

Dzieci smarują kontur owcy klejem i przyklejają watę albo pogniecione skrawki białego papieru. Potem kolorują na czarno głowę i nóżki. Dla dwulatków to doskonała praca, bo wymaga tylko przyklejania. Owieczki możesz wykorzystać w zabawie „Pasterz woła owieczki”.

Bazie na wiosnę

  • kartka z narysowaną brązową gałązką
  • szara farba albo szare skrawki bibuły
  • wata, klej

Dzieci maczają palec w szarej farbie i stawiają odciski wzdłuż gałązki, tworząc bazie, a starsze przyklejają kuleczki z waty albo bibuły. Opowiedz, że bazie rosną na wierzbie, z której robiło się fujarki. Prace wieszacie w sali jako zapowiedź wiosny.

Zabawy ruchowe i muzyczne

W tych zabawach dzieci grają na niby albo głosem, więc nie potrzebujesz wspólnych instrumentów.

Za fujarką gęsiego

Ty jesteś muzykantem z fujarką albo fletem i prowadzisz dzieci gęsiego po sali. Gdy grasz szybko, dzieci idą drobnymi kroczkami, gdy wolno, stawiają wielkie kroki, a gdy przestajesz, zatrzymują się jak posągi. Potem rolę muzykanta przejmuje dziecko z papierową fujarką, które nuci melodię, a grupa idzie za nim. Zabawa ćwiczy reakcję na tempo i chodzenie w rzędzie.

Wiatr w wierzbach

Dzieci są wierzbami i stoją w rozsypce z rękami w górze jak gałęzie. Gdy dmuchasz cicho w fujarkę albo mówisz „fiuuu”, wierzby kołyszą się lekko, gdy mocno, kołyszą się całym ciałem i schylają. Na hasło „cisza” wierzby zastygają. Potem pod chustą animacyjną dzieci robią wspólny wiatr, falując chustą raz słabo, raz mocno. Zabawa ćwiczy reakcję na natężenie dźwięku i rozluźnia ciało.

Kapela na znak

Podziel dzieci na trzy grupy: fujarki śpiewają „tu-tu”, bębny klaszczą w kolana, a skrzypce nucą „mmm”. Ty jesteś dyrygentem i wskazujesz grupy, a uniesiona dłoń oznacza głośniej, opuszczona ciszej. Na koniec wszyscy grają razem jak wiejska kapela, a potem kolejno milkną, aż zostaje tylko jedna fujarka. Zabawa uczy reagowania na gest i wspólnego muzykowania.

Scenariusz zajęć: Dzień Piszczałek i Fujarek w przedszkolu

TematFujarka pasterza wołająca wiosnę
Grupa wiekowa4-5 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, z czego dawniej robiono fujarki; rozróżnia dźwięki długie i krótkie, wysokie i niskie; ćwiczy kontrolowany wydech; współpracuje w grupowym muzykowaniu
Pomocegałązka wierzby albo jej zdjęcie, flet lub nagranie muzyki ludowej, paski bibuły, kulki z bibuły, karty z kropką i linią, rolki do malowania, farby
Przebieg1. Powitanie (5 minut): pokazujesz gałązkę wierzby i opowiadasz, że kiedyś pasterze robili z niej fujarki.
2. Słuchanie (5 minut): dzieci słuchają muzyki granej na fujarce albo flecie i mówią, z czym im się kojarzy.
3. Wiaterek gra na bibule (5 minut): ćwiczenie oddechowe z paskami bibuły.
4. Długi i krótki dźwięk (7 minut): odczytywanie kart i układanie melodii.
5. Pasterz woła owieczki (8 minut): zabawa ruchowa z dźwiękami wysokimi i niskimi.
6. Malowana fujarka (10 minut): praca plastyczna.
7. Wiosna, przyjdź! (5 minut): dzieci grają na niby na swoich fujarkach i układają obraz wiosny.
ZakończenieDzieci siadają w kole z fujarkami, a ty pytasz, z czego dawniej robiono fujarki i kiedy. Każde dziecko kończy zdanie „Gdybym był pasterzem, zagrałbym na fujarce, żeby…”.
EwaluacjaDzieci pokazują ręką w górę przy dźwięku wysokim i w dół przy niskim, który grasz albo śpiewasz. Obserwuj, które dziecko potrafi długo i spokojnie dmuchać w bibułę.

Jeśli w przedszkolu są prawdziwe piszczałki albo flety, każde dziecko powinno mieć własny instrument podpisany imieniem albo instrument trzeba umyć i zdezynfekować po każdej osobie. Dmuchanie w jeden instrument po kolei przenosi przeziębienia. Najmłodszym nie dawaj gwizdków z ruchomą kulką ani małych piszczałek, które zmieszczą się w buzi. Przypomnij też dzieciom, że nie dmuchamy nikomu do ucha, bo głośny dźwięk z bliska może zaboleć.

Książki, wiersze i piosenki

Do tego święta najlepiej sięgnąć po nagrania polskiej muzyki ludowej, w których słychać fujarki i piszczałki, na przykład z archiwów radiowych albo nagrań zespołów folklorystycznych. Puść dzieciom krótki fragment i poproś, żeby zamknęły oczy i wyobraziły sobie łąkę z owcami. W bibliotece przedszkolnej poszukaj albumu o instrumentach muzycznych z ilustracjami instrumentów ludowych. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Z kory wierzby fujareczka, gra pasterzom spod pagórka. Tu-tu-tu i fiu-fiu-fiu, przyjdź, wiosenko, przyjdź już tu.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Dmucham długo, dmucham krótko, raz jak wietrzyk, raz jak kukułka. Każdy swoją ma piszczałkę, gramy razem całą salką.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „28 stycznia obchodzimy Dzień Piszczałek i Fujarek. Będziemy poznawać ludowe instrumenty i ćwiczyć oddech w zabawach muzycznych. Prosimy o przyniesienie jednej rolki po ręczniku papierowym do zrobienia fujarki.”. Zapytaj też rodziców, czy ktoś gra na flecie, fujarce albo innym instrumencie dętym i mógłby przyjść na krótki koncert. Dla dzieci spotkanie z prawdziwym muzykiem jest ogromnym przeżyciem.

Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinne słuchanie muzyki ludowej i rozmowę z dziadkami o tym, czy pamiętają fujarki z dzieciństwa. Może ktoś z rodziny wie, jak robiło się wierzbowe piszczałki, i opowie o tym w przedszkolu. W klasach 1-3 uczniowie mogą narysować instrument, na którym chcieliby grać, i napisać o nim dwa zdania. Udział jest dobrowolny i nikt nie musi niczego kupować.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Piszczałek i Fujarek?

Dzień Piszczałek i Fujarek przypada 28 stycznia. Tak podają polskie kalendarze świąt nietypowych.

Skąd się wziął Dzień Piszczałek i Fujarek?

Pochodzenie święta jest niejasne i nie wiadomo, kto je ustanowił ani od kiedy jest obchodzone. Warto więc skupić się na historii samych instrumentów, która sięga bardzo dawnych czasów.

Z czego dawniej robiono fujarki?

Tradycyjne fujarki robiono z kory wierzby, wiosną, kiedy była świeża i elastyczna. Z kory zwijano rurkę, a z drewna wierzby robiono ustnik. Niektóre fujarki miały boczne otwory, a niektóre nie.

Jak obchodzić Dzień Piszczałek i Fujarek w przedszkolu?

Połącz słuchanie muzyki ludowej z ćwiczeniami oddechowymi, zabawami w pasterza i robieniem papierowych fujarek. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

Czy dzieci mogą grać na jednej piszczałce po kolei?

Nie, każde dziecko powinno mieć własny instrument albo trzeba go umyć i zdezynfekować po każdej osobie. To proste zabezpieczenie przed przenoszeniem przeziębień.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *