Dzień Osób Nieśmiałych obchodzimy 14 stycznia. To nieoficjalne święto z kalendarza dni nietypowych, ale dotyczy czegoś, co w każdej grupie przedszkolnej jest jak najbardziej prawdziwe. W każdej sali jest dziecko, które w kole mówi szeptem, chowa się za mamą przy drzwiach albo przez pierwsze tygodnie tylko patrzy, jak inni się bawią. Dzień osób nieśmiałych w przedszkolu to dobra okazja, żeby powiedzieć całej grupie, że cichsi też są ważni i że odwaga ma wiele twarzy.
We wpisie znajdziesz uczciwą informację o pochodzeniu święta, krótkie wyjaśnienie, czym jest nieśmiałość i jak ją wspierać, ciekawostki do rozmowy z dziećmi oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę zaplanowaliśmy tak, żeby nikogo nie zmuszać do występów na środku sali. Nieśmiałe dziecko może w niej uczestniczyć po swojemu, a to jest najważniejsza zasada tego dnia.
W skrócie
- Data: 14 stycznia.
- Zasięg: święto nieoficjalne, znane z polskich kalendarzy świąt nietypowych.
- Od kiedy: pochodzenie nieznane, w zestawieniach świąt nietypowych pojawia się co najmniej od 2015 roku.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: pacynka lub pluszak, chusta animacyjna, szarfy, nakrętka lub kamyk do podawania, papierowe talerzyki, kredki, farby, bębenek.
Historia Dnia Osób Nieśmiałych
Pochodzenie Dnia Osób Nieśmiałych jest niejasne. Nie udało się ustalić, kto i kiedy wymyślił to święto ani dlaczego przypada właśnie 14 stycznia. Wiadomo tylko, że pojawia się w polskich kalendarzach świąt nietypowych, między innymi w zestawieniu takich dni opublikowanym w prasie pod koniec 2014 roku, czyli jest obecne co najmniej od 2015 roku. Nie jest to święto ustanowione przez żadną organizację ani urząd. Traktuj je więc jako pretekst do rozmowy o ważnym temacie, a nie jako datę z długą tradycją.
Sama nieśmiałość jest za to tematem, który od dawna zajmuje psychologów. Amerykański psycholog Philip Zimbardo w latach siedemdziesiątych XX wieku prowadził na Uniwersytecie Stanforda badania nad nieśmiałością i napisał o niej popularną książkę, w której pokazywał, że to doświadczenie bardzo wielu ludzi, także dorosłych odnoszących sukcesy. Psychologowie rozwojowi zauważyli też, że część dzieci już od niemowlęctwa reaguje na nowe osoby i nowe miejsca ostrożniej niż rówieśnicy. To cecha temperamentu, a nie efekt złego wychowania. Takie dziecko najpierw obserwuje, a dopiero potem dołącza, i potrzebuje na to więcej czasu.
W pracy z grupą warto odróżnić nieśmiałość od innych trudności. Nieśmiałe dziecko zwykle z czasem oswaja się z nowym miejscem, rozmawia z bliskimi kolegami i bawi się, choć cicho i ostrożnie. Jeśli jednak dziecko w domu mówi swobodnie, a w przedszkolu przez wiele tygodni nie odzywa się wcale, do nikogo, warto porozmawiać z rodzicami i zaproponować konsultację z psychologiem, bo może to być mutyzm wybiórczy, który wymaga fachowej pomocy. Podobnie jest z bardzo silnym lękiem, który odbiera dziecku radość z zabawy. W większości przypadków nieśmiałość jest jednak zwyczajną częścią charakteru, którą wystarczy szanować i łagodnie wspierać.
Po co obchodzić Dzień Osób Nieśmiałych z dziećmi
Pierwszy cel dotyczy całej grupy, nie tylko dzieci nieśmiałych. Dzieci uczą się, że ludzie różnią się tym, jak szybko czują się swobodnie w nowym miejscu, i że cichy kolega nie jest „dziwny” ani „obrażony”. Ćwiczą zapraszanie innych do zabawy, czekanie na odpowiedź i przyjmowanie odmowy, co rozwija kompetencje społeczne. Dzieci głośne i przebojowe uczą się zostawiać miejsce innym, a to umiejętność równie ważna jak odwaga. W sferze emocjonalnej dzieci nazywają uczucia, takie jak wstyd, tremę i niepewność, i odkrywają, że inni też je znają.
Drugi cel to wsparcie dzieci nieśmiałych bez wystawiania ich na widok. Zabawy w tym wpisie dają możliwość mówienia przez pacynkę, szeptem, w parze albo bez słów, czyli małymi krokami, które dziecko wybiera samo. Każde takie doświadczenie buduje poczucie, że „dałem radę”, a to jest podstawa odwagi. W sferze poznawczej dzieci ćwiczą opowiadanie o sobie i słuchanie innych, a zabawy ruchowe pozwalają rozładować napięcie, które nieśmiałość zostawia w ciele. Ważna wskazówka dla dorosłych: nie przedstawiaj dziecka słowami „on jest nieśmiały”, bo etykieta łatwo staje się rolą, z której trudno wyjść.
Ciekawostki o nieśmiałości dla dzieci
Te ciekawostki dotyczą ludzi i zwierząt. Przeczytaj kilka z nich w kole i zapytaj dzieci, czy znają takie uczucie albo takie zachowanie u siebie lub u zwierząt.
- Nieśmiałość zna bardzo wielu ludzi. Także dorośli, nauczyciele, aktorzy i sportowcy czasem czują się nieswojo wśród nowych osób.
- Kiedy się wstydzimy, często robimy się czerwoni na buzi. To dlatego, że do skóry policzków napływa więcej krwi. Każdy tak ma od czasu do czasu.
- Trema to zdenerwowanie przed występem. Czujemy ją jako motylki w brzuchu, spocone ręce albo szybko bijące serce, i zwykle mija, gdy już zaczniemy.
- Nieśmiałe dzieci są często bardzo dobrymi obserwatorami. Zanim dołączą do zabawy, dokładnie patrzą, jak się w nią gra.
- Ślimak chowa się do muszli, gdy coś go zaniepokoi. Wychodzi znowu, kiedy czuje się bezpiecznie, i nie da się go do tego zmusić.
- Żółw potrafi schować głowę i łapy do skorupy. Skorupa to jego domek i ochrona.
- Jeż zwija się w kłębek, gdy się boi. Kolce chronią go przed niebezpieczeństwem, a kiedy jest spokojny, rozwija się i idzie dalej.
- Cicha osoba też może być odważna. Odwaga to zrobienie czegoś mimo strachu, a nie robienie wszystkiego głośno.
- Uśmiech i machnięcie ręką to też powitanie. Nie zawsze trzeba coś powiedzieć, żeby się przywitać.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Dla dwulatków ostrożność wobec obcych jest zupełnie naturalna. Zabawy mają dawać poczucie bezpieczeństwa i pokazywać, że można dołączyć wtedy, gdy samemu się chce.
Pacynka mówi za mnie
Weź pacynkę albo pluszaka i usiądź z dziećmi na dywanie. Pacynka wita się z każdym dzieckiem po kolei, ale bardzo delikatnie: pyta cichutko „Czy mogę ci pomachać?” i macha łapką. Dziecko może odpowiedzieć słowem, uśmiechem, machnięciem albo po prostu popatrzeć, a pacynka każdą odpowiedź przyjmuje z radością. Potem pacynka daje się potrzymać i dziecko może jej coś szepnąć do ucha, a ona „powtarza” to grupie, jeśli dziecko się zgodzi. Zabawa pokazuje, że kontakt może mieć różne formy, i daje nieśmiałym dzieciom bezpieczny pośrednik.
Domek pod chustą
Rozłóż chustę animacyjną, a kilku dorosłych lub starszych dzieci unosi ją nisko nad podłogą, tworząc namiot. Kto chce, wchodzi do środka, a kto woli, siedzi obok i trzyma brzeg. Śpiewasz spokojną piosenkę, a na słowa „kto zagląda?” chusta się unosi i dzieci w środku mogą pomachać tym, którzy są na zewnątrz. Nikogo nie wyciągaj spod chusty, niech każdy wychodzi wtedy, kiedy sam zechce. Zabawa daje dzieciom doświadczenie bezpiecznej kryjówki i własnej decyzji o wyjściu do innych.
Cześć bez słów
Pokaż dzieciom kilka sposobów przywitania się bez mówienia: machnięcie ręką, uśmiech, przybicie piątki, ukłon, dotknięcie łokciem. Potem wszyscy chodzą po sali przy cichej muzyce, a gdy muzyka milknie, witają się z najbliższą osobą w wybrany sposób. Dziecko, które nie chce dotyku, może zawsze tylko pomachać. Zabawa uczy, że powitanie nie musi być głośne, i oswaja dzieci z kontaktem z różnymi kolegami.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzylatki i czterolatki zaczynają rozumieć, co czują inni, więc można już nazywać wstyd i tremę i ćwiczyć proste sposoby radzenia sobie z nimi.
Kamyk mówi, kamyk milczy
Usiądźcie w kole, a ty pokaż jeden większy kamyk albo dużą nakrętkę, która jest „mówiącym przedmiotem”. Kto trzyma kamyk, może powiedzieć jedno zdanie na prosty temat, na przykład „Lubię jeść…”, a może też powiedzieć „pas” i podać kamyk dalej. Reszta słucha i nie przerywa, a po całym kole kamyk wraca do tych, którzy mówili „pas”, jeśli teraz chcą coś dodać. Wprowadź zasadę, że „pas” jest zawsze w porządku i nikt go nie komentuje. Zabawa uczy słuchania, czekania na swoją kolej i pokazuje nieśmiałym dzieciom, że mają wybór.
Szept, mowa i okrzyk
Narysuj na trzech kartkach myszkę, kota i lwa. Myszka oznacza szept, kot zwykły głos, a lew głośny okrzyk. Mówisz krótkie słowo albo imię maskotki, a dzieci powtarzają je takim głosem, jakie zwierzę pokazujesz. Potem dzieci same wybierają zwierzę i głos, którym chcą powiedzieć swoje imię, a grupa odpowiada „Cześć!” tym samym głosem. Zabawa ćwiczy panowanie nad głosem, a dziecko nieśmiałe może zacząć od szeptu myszki i samo zdecydować, kiedy spróbuje głośniej.
Jak czuje się Ślimak Szymek?
Opowiedz krótką historyjkę o ślimaku, który pierwszy raz przychodzi do nowego ogródka. Wszyscy wołają go do zabawy, a on chowa się do muszli, bo jest mu dziwnie i nikogo nie zna. Zatrzymaj się i zapytaj dzieci: „Co czuje Szymek?”, „Co mogą zrobić inne zwierzęta, żeby było mu łatwiej?”. Dzieci podsuwają pomysły, na przykład poczekać, usiąść obok, pokazać mu zabawę, nie wołać wszyscy naraz, a ty kończysz historyjkę tak, jak zaproponowała grupa. Zabawa rozwija empatię i uczy, jak zapraszać kogoś cichszego do wspólnej zabawy.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Starsze przedszkolaki potrafią już mówić o swoich uczuciach i planować, więc można z nimi rozmawiać o odwadze jako o małych krokach.
Gdzie w ciele mieszka wstyd?
Narysuj na dużym arkuszu kontur postaci dziecka. Zapytaj, co dzieje się w ciele, kiedy się wstydzimy albo denerwujemy przed występem, i zaznaczaj odpowiedzi kolorowymi kropkami: rumieńce na policzkach, motylki w brzuchu, trzęsące się kolana, gula w gardle, spocone ręce. Potem zapytaj, co pomaga, gdy tak się czujemy, i dopisz pomysły obok: głęboki oddech, trzymanie ulubionej rzeczy, kolega obok, uśmiech pani. Na koniec przećwiczcie razem oddech „zdmuchujemy świeczkę”. Zabawa uczy rozpoznawać sygnały z ciała i daje dzieciom konkretne sposoby na tremę.
Drabinka odwagi
Narysuj drabinkę z pięcioma szczeblami. Na dole zapisz rysunkiem najłatwiejszą rzecz, na przykład pomachanie koledze, wyżej powiedzenie „cześć”, jeszcze wyżej zapytanie kogoś, czy pobawi się ze mną, a na samej górze opowiedzenie czegoś całej grupie. Każde dziecko dostaje papierowego ludzika i stawia go na szczeblu, który dziś chce spróbować, a nie na tym, na którym „powinno” być. W ciągu dnia dziecko wykonuje swoje zadanie i przesuwa ludzika wyżej, jeśli ma ochotę. Zabawa pokazuje, że odwaga rośnie krokami i że każdy ma swoją drabinkę.
Zaproszenie do zabawy
Przećwiczcie w scenkach, jak zaprosić kogoś do zabawy i co zrobić, gdy sami chcemy dołączyć. Najpierw jedno dziecko buduje coś z klocków, a drugie podchodzi i mówi: „Mogę z tobą budować?” albo „Pokażesz mi, co robisz?”. Potem odwróćcie role i niech dziecko budujące zaprosi kolegę, który stoi z boku. Porozmawiajcie, jakie słowa pomagają, a jakie zniechęcają, na przykład krzyk „chodź tu szybko!” albo „nie, bo nie”. Zabawa daje dzieciom gotowe zdania, które ułatwiają nawiązanie kontaktu, szczególnie tym, którym trudno zacząć.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie potrafią już czytać, pisać i rozmawiać o charakterze, więc mogą przyjrzeć się nieśmiałości z różnych stron, także w książkach i w swoim życiu w klasie.
Odwaga cicha i odwaga głośna
Napisz na tablicy dwie kolumny: odwaga głośna i odwaga cicha. Uczniowie podają przykłady: do pierwszej trafi występ na akademii czy skok do basenu, do drugiej podniesienie ręki, gdy coś jest niejasne, przyznanie się do błędu, zapytanie nowego kolegi, jak ma na imię. Porozmawiajcie, która odwaga jest trudniejsza i dla kogo, i czy obie są potrzebne. Każdy uczeń zapisuje na karteczce jedną cichą odwagę, którą chciałby zrobić w tym tygodniu, i chowa ją do koperty. Zajęcia uczą, że odwaga nie musi być widowiskowa, i ćwiczą pisanie krótkich zdań o sobie.
Wywiad w parach
Uczniowie dobierają się w pary z osobą, z którą rzadko rozmawiają, i dostają kartę z czterema pytaniami: jakie masz zwierzę albo jakie chciałbyś mieć, co lubisz robić po szkole, czego się kiedyś bałeś, a teraz już nie, co umiesz zrobić bardzo dobrze. Przez kilka minut rozmawiają i notują odpowiedzi. Potem, zamiast przedstawiać siebie, każdy może powiedzieć jedną rzecz o koledze albo tylko pokazać jego odpowiedź na kartce. Mówienie w parach jest dla nieśmiałych dużo łatwiejsze niż mówienie do całej klasy. Zajęcia budują relacje w klasie i ćwiczą zadawanie pytań i słuchanie.
Prosiaczek i inni cisi bohaterowie
Przypomnij uczniom Prosiaczka z „Kubusia Puchatka” A.A. Milne’a, małego, strachliwego przyjaciela, który mimo strachu nieraz pomaga innym. Uczniowie w grupach szukają innych bohaterów z książek i bajek, którzy są nieśmiali, ostrożni albo cisi, i zastanawiają się, co w nich cenią. Każda grupa rysuje swojego bohatera i dopisuje pod nim jedno zdanie: „Jest cichy, ale…”. Z prac powstaje gazetka klasowa. Zajęcia rozwijają rozumienie postaci literackich i pokazują, że nieśmiałość nie przekreśla odwagi ani przyjaźni.
Prace plastyczne
Przy nożyczkach dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.
Ślimak, który wychodzi z domku
- papierowy talerzyk
- pasek kolorowego kartonu na ciało ślimaka
- farby, kredki, klej, nożyczki
Dzieci malują talerzyk w spiralę, która będzie muszlą. Dorosły nacina w talerzyku szczelinę, przez którą da się wsuwać i wysuwać pasek kartonu z narysowaną głową ślimaka i czułkami. Gdy pasek jest schowany, ślimak „siedzi w domku”, a gdy dziecko go wysunie, ślimak wychodzi zobaczyć świat. Ślimak może potem służyć dziecku do pokazywania, jak się dziś czuje: schowany albo wychylony.
Tarcza odwagi
- tekturowe koło wielkości talerza
- pasek papieru na uchwyt z tyłu
- kredki, farby, kolorowy papier, klej
Każde dziecko ozdabia swoją tarczę tym, co dodaje mu odwagi: ulubionym zwierzęciem, kolorem, rysunkiem bliskiej osoby albo przytulanki. Dorosły przykleja z tyłu pasek, za który można tarczę trzymać. Tarcza przydaje się w zabawie „Drabinka odwagi” i przy pierwszych występach, bo dziecko może ją trzymać w ręku. Starsze dzieci dopisują na brzegu jedno słowo, na przykład „spróbuję”.
Żółw w skorupie
- połówka papierowego talerzyka lub wytłaczanki
- zielony i brązowy papier
- kredki, klej, nożyczki
Dzieci malują skorupę i przyklejają ją do kartki tak, żeby głowę i łapki żółwia, narysowane na osobnych kawałkach papieru, dało się chować pod spód i wyciągać na zewnątrz. Przy pracy porozmawiaj, kiedy my chowamy się jak żółw i co nam pomaga wyjść. Gotowe żółwie ułóżcie na wystawie z podpisem „Każdy wychodzi w swoim tempie”.
Słoik dobrych słów dla cichych
- duży plastikowy słoik lub pudełko
- kolorowe karteczki
- kredki, wstążka, papier do ozdobienia
Całą grupą ozdabiacie słoik, a potem każde dziecko rysuje albo pisze na karteczce coś miłego, co zauważyło u kolegi, który jest cichy: ładnie rysuje, pomógł sprzątać, dobrze słucha. Karteczki wrzucacie do słoika i przez kolejne dni czytacie po jednej na koniec dnia. Dziecko, o którym jest karteczka, może ją zabrać do domu. Słoik pokazuje, że ciche dzieci są zauważane, nawet jeśli nie zabiegają o uwagę.
Zabawy ruchowe i muzyczne
W tych zabawach nikt nie występuje sam przed grupą. Wszystkie ruchy robi się razem, a dziecko, które woli patrzeć, może dołączyć w dowolnym momencie.
Ślimaki i żółwie
Dzieci są ślimakami lub żółwiami i powoli spacerują po sali przy spokojnej muzyce. Gdy uderzysz w bębenek, wszystkie chowają się w swoje domki: kucają, zwijają się i zakrywają głowę rękami. Gdy zagrasz cicho na trójkącie albo zaśpiewasz „już spokojnie”, powoli się prostują, wystawiają głowę, potem łapki, i ruszają dalej. Pod koniec zapytaj, czy łatwiej się wychodzi, gdy jest głośno, czy gdy jest cicho. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał i kontrolę ruchu, a przy okazji pokazuje, że spokój pomaga się otworzyć.
Orkiestra od szeptu do burzy
Dzieci siedzą w kole z instrumentami albo bez nich, grając na kolanach dłońmi. Ty jesteś dyrygentem: ręce nisko oznaczają cichutki deszczyk, ręce wyżej mocniejszy deszcz, ręce wysoko burzę, a ręce schowane ciszę. Potem rolę dyrygenta mogą przejąć chętne dzieci, a nieśmiałe mogą dyrygować razem z tobą, trzymając cię za rękę. Zabawa uczy reagowania na gest i daje nieśmiałym dzieciom doświadczenie kierowania grupą bez mówienia ani słowa.
Szarfa w moim kole
Każde dziecko dostaje szarfę i układa ją na podłodze w kształcie koła, które jest jego bezpiecznym miejscem. Przy muzyce dzieci tańczą w swoich kołach, a gdy muzyka zmienia się na wesołą i szybką, mogą wyjść i odwiedzić koło kolegi, przywitać się i wrócić. Kto chce, zostaje u siebie przez całą zabawę i tańczy w swoim kole. Zabawa daje dzieciom poczucie bezpiecznej bazy i pokazuje, że do innych można wychodzić na własnych warunkach.
Scenariusz zajęć na Dzień Osób Nieśmiałych
| Temat | Każdy wychodzi z domku w swoim tempie |
| Grupa wiekowa | 4-5 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko nazywa uczucia wstydu i tremy; zna co najmniej jeden sposób przywitania się bez słów; wie, jak zaprosić kolegę do zabawy; potrafi powiedzieć „pas” lub poczekać na swoją kolej |
| Pomoce | pacynka, kamyk lub duża nakrętka, obrazki myszki, kota i lwa, bębenek, trójkąt, szarfy, papierowe talerzyki i farby do ślimaków |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): pacynka wita się z dziećmi, każdy odpowiada w wybrany sposób. 2. Jak czuje się Ślimak Szymek? (8 minut): historyjka i rozmowa o tym, jak pomóc nowemu koledze. 3. Ciekawostki (5 minut): rumieńce, trema i ślimak w muszli, przed każdą pytanie do dzieci. 4. Kamyk mówi, kamyk milczy (7 minut): runda „Lubię…”, z możliwością powiedzenia „pas”. 5. Ślimaki i żółwie (6 minut): zabawa ruchowa na sygnał. 6. Szept, mowa i okrzyk (5 minut): mówienie imienia wybranym głosem. 7. Ślimak, który wychodzi z domku (9 minut): praca plastyczna. |
| Zakończenie | Dzieci pokazują ślimakiem, jak się teraz czują, schowanym albo wychylonym, a pacynka żegna się z każdym machnięciem łapki. |
| Ewaluacja | Zapytaj, jak można przywitać się bez słów, i poproś o pokazanie. Obserwuj, które dzieci podawały kamyk z „pas” i czy w drugiej rundzie zdecydowały się coś powiedzieć, a następnie odnotuj to sobie jako mały postęp. |
Kilka zasad przyda się nie tylko 14 stycznia. Nie wywołuj nieśmiałego dziecka do odpowiedzi znienacka, uprzedź je wcześniej, o co zapytasz. Dawaj możliwość odpowiedzi w parze, na kartce albo gestem, a pochwały za odwagę wypowiadaj cicho, przy dziecku, a nie na forum grupy. Nie porównuj dzieci ze sobą i nie mów przy innych „no, nie wstydź się”. Takie drobne zmiany sprawiają, że przedszkole staje się miejscem, w którym nieśmiałe dziecko powoli rozkwita.
Książki, wiersze i piosenki
Starszym dzieciom i uczniom klas 1-3 przeczytaj fragmenty „Kubusia Puchatka” A.A. Milne’a, zwracając uwagę na Prosiaczka, który jest mały i często się boi, a mimo to potrafi być dzielny dla przyjaciół. Dobrze sprawdzą się też książki obrazkowe o pierwszych dniach w przedszkolu, które znajdziesz w bibliotece, i rozmowa o tym, jak czuły się ich postacie. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Ślimak w muszli cicho siedzi, patrzy, co robią sąsiedzi. Gdy się oswoi z miejscem i z nami, wyjdzie i pobawi się z kolegami.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Czasem głośno, czasem cicho, czasem tylko ci pomacham. Nikt mnie tutaj nie pogania, w swoim tempie się rozkręcam.
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „14 stycznia obchodzimy Dzień Osób Nieśmiałych. Będziemy rozmawiać o tym, że ludzie różnią się tym, jak szybko czują się swobodnie, i ćwiczyć sposoby zapraszania innych do zabawy. Prosimy, aby dzieci przyniosły ulubioną małą przytulankę, która doda im odwagi”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinną rozmowę przy kolacji: „Kiedy ostatnio byłem odważny, choć się bałem?”, w której pierwsi odpowiadają rodzice. Dzieci bardzo pomaga usłyszeć, że mama albo tata też się czasem wstydzą.
Rodzicom dzieci nieśmiałych możesz przekazać kilka wskazówek: nie mówić przy dziecku i przy obcych „on jest nieśmiały”, nie zmuszać do recytowania wierszyka przy gościach, chwalić za małe kroki, a przed nowymi sytuacjami opowiadać dziecku, co się wydarzy. Warto też zaproponować spotkanie z jednym kolegą z grupy po przedszkolu, bo przyjaźń w parze ułatwia potem odnalezienie się w całej grupie. Jeśli rodzice martwią się, że dziecko w ogóle nie odzywa się poza domem, zaproponuj rozmowę z psychologiem przedszkolnym.
Najczęstsze pytania
Dzień Osób Nieśmiałych obchodzimy 14 stycznia. To święto nieoficjalne, znane z polskich kalendarzy świąt nietypowych.
Nie udało się ustalić, kto i kiedy wymyślił to święto. Pojawia się w zestawieniach świąt nietypowych co najmniej od 2015 roku, ale nie ustanowiła go żadna organizacja ani urząd.
Najlepiej bez występów na środku sali. Sprawdzą się zabawy z pacynką, mówienie w parach, powitania bez słów i rozmowa o tym, jak zaprosić cichszego kolegę do zabawy. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.
Wystarczy mała przytulanka, która dodaje dziecku odwagi. Strój nie ma znaczenia, a dzieci nie powinny czuć, że muszą się czymś wyróżnić.
Zwykle nie, bo to cecha temperamentu, a nieśmiałe dziecko z czasem oswaja się z grupą. Warto porozmawiać z psychologiem, gdy dziecko przez wiele tygodni w ogóle nie odzywa się w przedszkolu, choć w domu mówi swobodnie, albo gdy lęk odbiera mu radość z zabawy.
Dodaj komentarz