Dzień Nauki Polskiej (19 lutego): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Nauki Polskiej obchodzimy 19 lutego, w rocznicę urodzin Mikołaja Kopernika, a od 2020 roku jest to święto państwowe ustanowione ustawą. Na świecie jest też drugi dzień poświęcony nauce: Światowy Dzień Nauki dla Pokoju i Rozwoju, obchodzony 10 listopada. Dzień nauki w przedszkolu nie wymaga laboratorium, bo mały badacz potrzebuje przede wszystkim pytania, prostego doświadczenia i dorosłego, który nie podaje odpowiedzi od razu. Dzieci pytają „dlaczego” kilkadziesiąt razy dziennie, a to jest właśnie początek każdej nauki.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta, ciekawostki o nauce i naukowcach do przeczytania dzieciom oraz zabawy badawcze dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Są też prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie doświadczenia da się zrobić z wodą, papierem, lusterkiem i produktami z kuchni, bez ognia i bez niebezpiecznych substancji. Tam, gdzie trzeba uważać, piszemy o tym wprost.

Historia Dnia Nauki Polskiej

Dzień Nauki Polskiej ustanowił Sejm w ustawie, którą prezydent podpisał 3 lutego 2020 roku, i jeszcze w tym samym roku obchodzono go po raz pierwszy. Jest to święto państwowe, ale nie dzień wolny od pracy, więc przedszkola i szkoły działają normalnie. Ustawa mówi, że święto ma upamiętniać osiągnięcia polskich naukowców i ich dążenie do prawdy. Na datę wybrano 19 lutego, bo tego dnia w 1473 roku urodził się w Toruniu Mikołaj Kopernik, najbardziej znany polski astronom. Kopernik jest więc kimś w rodzaju patrona tego dnia.

Kopernik opisał, że to Ziemia i inne planety krążą wokół Słońca, a nie Słońce wokół Ziemi, jak uważano wcześniej. Swoją teorię przedstawił w dziele „O obrotach sfer niebieskich”, wydanym w 1543 roku. Dla dzieci to świetny przykład, że naukowiec to ktoś, kto uważnie patrzy, liczy i ma odwagę powiedzieć coś nowego, nawet gdy wszyscy myślą inaczej. W Dniu Nauki Polskiej uczelnie, instytuty i muzea organizują wykłady, pokazy i dni otwarte, a szkoły i przedszkola przygotowują własne doświadczenia i wystawy. Wiele placówek przypomina wtedy także postać Marii Skłodowskiej-Curie, która jako pierwsza kobieta otrzymała Nagrodę Nobla.

Drugie święto nauki ma zasięg światowy. Światowy Dzień Nauki dla Pokoju i Rozwoju ogłosiła UNESCO, czyli organizacja ONZ zajmująca się edukacją, nauką i kulturą, w 2001 roku, a obchodzi się go 10 listopada. Ma przypominać, jak ważna jest nauka dla ludzi i dla całej planety, i zachęcać, żeby każdy mógł dowiadywać się o nowych odkryciach. Oba dni są oficjalne, ale w polskich przedszkolach i szkołach częściej świętuje się 19 lutego, bo łączy się z postacią Kopernika. Ten materiał przygotowaliśmy na luty, ale zabawy sprawdzą się również w listopadzie.

Po co obchodzić Dzień Nauki z dziećmi

Małe dzieci są naturalnymi badaczami: wrzucają rzeczy do wody, sprawdzają, co się stanie, i pytają bez końca. Dzień Nauki pozwala nazwać tę ciekawość i pokazać, że naukowiec robi dokładnie to samo, tylko uważniej i w określonym porządku. Najpierw stawia pytanie, potem zgaduje odpowiedź, sprawdza ją doświadczeniem i opowiada, co zobaczył. Ten prosty schemat ćwiczy myślenie przyczynowo-skutkowe, porównywanie i wyciąganie wniosków, czyli najważniejsze umiejętności w sferze poznawczej. Dzieci uczą się też nowych słów: mieszać, rozpuszczać, tonąć, pływać, odbijać.

Dzień Nauki wspiera także rozwój emocjonalny i społeczny. Dziecko, które zgadło źle, a potem sprawdziło, jak jest naprawdę, uczy się, że pomyłka to część odkrywania, a nie powód do wstydu. Doświadczenia w parach i małych zespołach uczą dzielenia się sprzętem, czekania na swoją kolej i słuchania pomysłów innych. Przy okazji wprowadzasz zasady bezpiecznego badania: nie wkładamy do buzi niczego z doświadczeń, nie wąchamy z bliska, pracujemy w fartuszku i sprzątamy po sobie. Zabawy ruchowe o planetach i przemianach wody dopełniają dzień o rozwój fizyczny.

Ciekawostki o nauce dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy Słońce chodzi dookoła Ziemi?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

• Mikołaj Kopernik urodził się w Toruniu. To właśnie w dniu jego urodzin, 19 lutego, obchodzimy Dzień Nauki Polskiej.
• Ziemia krąży wokół Słońca. Pełne okrążenie trwa rok, a przez ten czas mijają wiosna, lato, jesień i zima.
• Ziemia kręci się też wokół siebie. Dlatego mamy dzień i noc: gdy nasza strona Ziemi jest zwrócona do Słońca, jest jasno, a gdy odwrócona, zapada noc.
• Maria Skłodowska-Curie była Polką i dostała dwie Nagrody Nobla. Była pierwszą kobietą, która otrzymała tę nagrodę.
• Tęcza powstaje ze światła. Białe światło słońca składa się z wielu kolorów, a kropelki wody w powietrzu rozdzielają je jak w wachlarzu.
• Woda zamarza w mrozie i zamienia się w lód. Gdy lód się ogrzeje, znów staje się wodą, a gdy wodę mocno zagrzejemy, zamienia się w parę.
• Magnes przyciąga niektóre metale. Przyciągnie spinacz albo gwóźdź z żelaza, ale nie przyciągnie drewna, papieru ani plastiku.
• Naukowcy zapisują wszystko, co zobaczą. Dzięki notatkom inni mogą powtórzyć ich doświadczenie i sprawdzić, czy wyjdzie tak samo.
• Lupa powiększa, a mikroskop powiększa jeszcze bardziej. Pod mikroskopem widać rzeczy, których oko w ogóle nie zauważa.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych nauka to zmysły i powtarzanie. Pracuj z dużymi przedmiotami, bez koralików, groszku, guzików, kamyków i małych magnesów, bo wszystko, co mieści się w buzi, jest dla dwulatka niebezpieczne. Przy wodzie zawsze stoi dorosły.

Pływa czy tonie?

Postaw na stoliku dużą miskę z wodą, a obok duże przedmioty: plastikową piłkę, drewniany klocek, metalową łyżkę, gąbkę, plastikowy kubek i dużą szyszkę. Dziecko wybiera przedmiot, a ty pytasz: „Pływa czy idzie na dno?”. Dziecko wkłada go do wody i razem mówicie „pływa” albo „tonie”, pokazując gestem górę albo dół. Na koniec gąbka wędruje do każdego dziecka, żeby je wycisnąć i poczuć, że woda z niej wypływa. Zabawa uczy obserwacji, pierwszych słów opisujących świat i czekania na swoją kolej.

Światełko w ciemności

Zasłoń okna albo wejdź z dziećmi pod dużą chustę animacyjną uniesioną przez dorosłych. Zapalasz latarkę i świecisz na sufit, na ścianę, na własną dłoń, a dzieci śledzą plamkę światła wzrokiem i pokazują ją palcem. Potem kładziesz dłoń przed latarką i na ścianie pojawia się cień, który rośnie, gdy przybliżasz rękę do latarki. Dzieci mogą same włożyć dłoń w snop światła i zobaczyć swój cień. Zabawa oswaja z ciemnością i pokazuje pierwszy prosty związek: światło i przeszkoda dają cień.

Zimne i coraz cieplejsze

Przed zajęciami przygotuj w zamrażarce kilka dużych kostek lodu w pojemnikach po jogurcie. Każde dziecko dostaje na tacce jedną dużą bryłę lodu i dotyka jej rękami, a ty nazywasz: zimny, śliski, twardy. Po kwadransie wracacie do tacek i dzieci zauważają, że lód się zmniejszył, a wokół pojawiła się woda. Zapytaj, gdzie podział się lód, i razem powiedzcie: „Lód się roztopił”. Zabawa pokazuje przemianę, którą dzieci widzą na własne oczy, a duża bryła lodu jest bezpieczna, bo nie zmieści się w buzi.

Zabawy dla 3- i 4-latków

W tym wieku dzieci lubią zgadywać i sprawdzać, więc każde doświadczenie zaczynaj od pytania „Jak myślisz, co się stanie?”. Na tablicy możesz zapisywać przewidywania kreskami albo obrazkami.

Co się rozpuści?

Przygotuj cztery przezroczyste kubki z ciepłą wodą i cztery miseczki: z cukrem, solą, piaskiem i mąką. Dzieci po kolei wsypują łyżeczkę do kubka, mieszają i obserwują, co się stało. Cukier i sól znikają, piasek opada na dno, a mąka robi wodę mętną. Na dużej kartce zaznaczcie obrazkami, co się rozpuściło, a co nie. Powiedz jasno, że nic z doświadczeń nie próbujemy językiem, nawet jeśli wygląda jak cukier. Zabawa uczy przewidywania, porównywania i słowa „rozpuszcza się”.

Mały badacz z lupą

Rozłóż na stolikach tacki z przedmiotami do oglądania: liść, kawałek kory, piórko, skórka pomarańczy, kawałek tkaniny i kartka z gazety. Każde dziecko dostaje lupę i ogląda przedmioty najpierw gołym okiem, a potem przez szkło. Zadawaj pytania: „Co widzisz przez lupę, czego nie widziałeś wcześniej?”, „Z czego zrobiona jest ta tkanina?”. Dzieci rysują jedną rzecz tak, jak wygląda powiększona. Zabawa ćwiczy uważne patrzenie i opowiadanie o szczegółach.

Zaczarowane lusterko

Daj parom dzieci bezpieczne, nietłukące się lusterka. Najpierw dzieci robią miny i obserwują, że lusterko pokazuje wszystko odwrotnie: gdy podnoszą prawą rękę, w lustrze podnosi się ręka po drugiej stronie. Potem stawiasz lusterko pionowo na połowie obrazka motyla albo serca, a dzieci widzą w nim całą figurę. Na koniec próbujecie złapać lusterkiem słoneczny zajączek i przesunąć go po ścianie. Zabawa uczy obserwacji, pojęcia symetrii i zabawy światłem.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki mogą już prowadzić proste badanie od początku do końca: pytanie, przewidywanie, doświadczenie i wniosek. Wprowadź „kartę badacza”, na której dzieci rysują każdy z tych kroków.

Wulkan w słoiku

Postaw słoik na dużej tacy, wsyp do niego dwie łyżki sody oczyszczonej i dodaj kilka kropli barwnika spożywczego albo farby. Dzieci siedzą w półkole w bezpiecznej odległości, a ty albo wybrane dziecko pod twoim nadzorem wlewa do słoika pół szklanki octu. Mieszanina zaczyna się pienić i wylewa się ze słoika jak lawa. Zapytaj, co dzieci widzą i słyszą, i wyjaśnij, że dwie substancje po połączeniu zrobiły coś nowego, gaz, który tworzy bąbelki. Ocet może szczypać w oczy, więc dzieci nie pochylają się nad słoikiem, a po doświadczeniu wszyscy myją ręce.

Kopernik i planety

Na środku sali połóż żółtą chustę albo dużą żółtą piłkę, czyli Słońce. Jedno dziecko jest Ziemią i idzie powoli dookoła Słońca po wyznaczonym szarfami kole, a przy okazji kręci się wokół siebie. Opowiedz, że dawno temu ludzie myśleli, że to Słońce krąży wokół Ziemi, a Mikołaj Kopernik jako pierwszy tak dokładnie wyjaśnił, że jest odwrotnie. Potem kolejne dzieci dołączają jako inne planety i każde idzie swoją drogą. Zabawa pokazuje ruch planet w ciele, a nie tylko na obrazku.

Która wieża wytrzyma?

Dzieci w trzyosobowych zespołach dostają po dziesięć kartek papieru i kawałek taśmy klejącej. Zadanie polega na zbudowaniu wieży, która utrzyma na szczycie woreczek gimnastyczny. Zanim zaczną, każdy zespół rysuje swój plan, a potem buduje i sprawdza. Po próbie porównajcie wieże: które kształty okazały się mocne, rulony czy płaskie kartki, i dlaczego. Zabawa uczy planowania, współpracy i tego, że inżynier sprawdza swój pomysł i poprawia go po każdej próbie.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią czytać, mierzyć i zapisywać wyniki, więc Dzień Nauki może być małym projektem badawczym z prawdziwą notatką.

Dziennik badacza

Każdy uczeń zakłada zeszyt albo złożoną kartkę z nagłówkami: pytanie, moje przewidywanie, co zrobiłem, co zobaczyłem, wniosek. Przez cały dzień uczniowie wpisują do niego wyniki kolejnych doświadczeń: rozpuszczania, pływania, tęczy w szklance wody. Na koniec dnia wybierają jedno doświadczenie i opowiadają je klasie według notatek. Zwróć uwagę, że dobra notatka pozwala innej osobie powtórzyć badanie, i sprawdźcie to, zamieniając się dziennikami. Zajęcia ćwiczą pisanie krótkiego tekstu i porządek myślenia.

Polscy naukowcy

Przygotuj karty z postaciami i krótkimi opisami: Mikołaj Kopernik, Maria Skłodowska-Curie i jeszcze dwie osoby, które omawiasz z klasą w podręczniku lub bibliotece szkolnej. Uczniowie w grupach czytają kartę, podkreślają najważniejsze informacje i rysują portret postaci z przedmiotem, który do niej pasuje, na przykład z lunetą albo probówką. Potem każda grupa przedstawia swojego naukowca w trzech zdaniach. Na koniec układacie oś czasu na tablicy i zaznaczacie, kto żył wcześniej, a kto później. Zajęcia ćwiczą czytanie ze zrozumieniem i orientację w czasie.

Cień i zegar słoneczny

W słoneczny dzień wbij w doniczkę z ziemią patyk albo postaw pionowo ołówek na kartce na parapecie. Co godzinę uczniowie zaznaczają kredą albo ołówkiem koniec cienia i wpisują godzinę. Po kilku pomiarach widać, że cień zmienia długość i kierunek, a uczniowie próbują wyjaśnić dlaczego. Połącz to z Kopernikiem: to nie Słońce wędruje po niebie, tylko Ziemia się obraca. Zajęcia ćwiczą mierzenie, zapisywanie danych i wyciąganie wniosków.

Nauka w liczbach

Przygotuj proste zadania tekstowe związane z Dniem Nauki: ile lat minęło od urodzin Kopernika w 1473 roku do bieżącego roku, ile Nagród Nobla dostała Maria Skłodowska-Curie, ile dni ma rok, w czasie którego Ziemia okrąża Słońce. Uczniowie liczą w parach, a starsze klasy układają własne zadania dla kolegów. Wynik pierwszego zadania sprawdźcie na kalkulatorze, żeby pokazać, że naukowcy korzystają z narzędzi. Zajęcia łączą matematykę z wiedzą o świecie.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Plamy z niespodzianką

• kartka A4 złożona na pół
• gęsta farba plakatowa w kilku kolorach
• pędzle albo łyżeczki

Dzieci nakładają kilka plam farby na jedną połowę kartki, a potem składają ją i mocno przeciągają dłonią po wierzchu. Po rozłożeniu powstaje symetryczny obraz, w którym każdy widzi coś innego: motyla, twarz albo potwora. Porozmawiajcie, dlaczego obie połowy są takie same, i wróćcie do zabawy z lusterkiem. Tę pracę mogą wykonać nawet dwulatki, a starsze dzieci nadają swoim obrazom tytuły.

Fartuch naukowca

• duży worek papierowy albo arkusz szarego papieru
• flamastry, kredki
• nożyczki, klej

Dorosły wycina w papierze otwory na głowę i ręce, tak żeby powstała kamizelka. Dzieci ozdabiają ją rysunkami probówek, lup, planet i gwiazd, a na piersi piszą albo przyklejają swoje imię z tytułem „badacz”. Fartuchy zakładacie podczas doświadczeń i scenariusza zajęć. Dla bezpieczeństwa nie wiążemy niczego przy szyi, kamizelka ma być luźna.

Układ Słoneczny z kół

• duży arkusz czarnego lub granatowego papieru
• koła z kolorowego papieru w różnych rozmiarach
• żółta farba, klej, biała kredka

Dzieci malują duże żółte Słońce na brzegu arkusza, a potem przyklejają koła jako planety, każdą na swojej drodze narysowanej białą kredką. Starsze dzieci mogą podpisać Ziemię i zaznaczyć, gdzie mieszkamy. Przy okazji przypomnij, że to Kopernik wyjaśnił, że Słońce jest w środku, a planety krążą wokół niego. Plakat może zawisnąć na korytarzu w Dniu Nauki Polskiej.

Tęcza z papieru

• paski bibuły w kolorach tęczy
• chmurka z białego papieru albo waty
• klej, taśma

Dzieci przyklejają kolorowe paski bibuły do chmurki w kolejności: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, granatowy, fioletowy. Gotowe tęcze wieszacie przy oknie, gdzie powiewają przy wietrze. Przed pracą albo po niej pokaż prawdziwą tęczę: w słoneczny dzień postaw szklankę wody na parapecie i poszukajcie kolorowego pasma na podłodze albo na kartce. To dobry moment, żeby wrócić do ciekawostki o świetle.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy ruchowe w Dniu Nauki pokazują ciałem to, co dzieci poznały przy stoliku: ruch planet, zamarzanie wody i pracę magnesu.

Woda, lód i para

Dzieci poruszają się swobodnie po sali jak krople wody. Na hasło „mróz” łapią się za ręce w małe grupki i zastygają w bezruchu jako lód, na hasło „słońce” puszczają się i znów płyną, a na hasło „gotujemy” podskakują lekko na palcach jak para i unoszą ręce do góry. Możesz używać muzyki: spokojna oznacza wodę, cisza lód, a szybka parę. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał i utrwala trzy stany wody.

Magnes i spinacze

Jedno dziecko jest magnesem i ma na ramieniu szarfę w wyraźnym kolorze. Pozostałe dzieci są spinaczami albo drewnianymi klockami, co pokazują dwa kolory szarf. Gdy magnes podchodzi do spinacza, spinacz przykleja się do niego ramieniem i idą razem, a klocki się nie ruszają. Po chwili powstaje długi łańcuch spinaczy, a na klaśnięcie magnes „się wyłącza” i wszyscy się rozbiegają. Zabawa uczy współpracy w ruchu i utrwala, że magnes przyciąga tylko niektóre rzeczy.

Taniec planet

Ustaw na środku sali dziecko w żółtej szarfie jako Słońce, a pozostałe dzieci rozdziel na planety i daj każdej grupie inny kolor szarf. Przy muzyce planety krążą wokół Słońca po swoich kołach, jedne blisko, inne dalej. Gdy muzyka cichnie, planety zatrzymują się i kręcą wokół siebie, a gdy wraca, znowu ruszają. Zabawa uczy słuchania muzyki, orientacji w przestrzeni i pokazuje w ruchu odkrycie Kopernika.

Scenariusz zajęć na Dzień Nauki Polskiej

Temat	Jestem małym naukowcem
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, kim był Mikołaj Kopernik i dlaczego 19 lutego to Dzień Nauki Polskiej; stawia przewidywanie i sprawdza je doświadczeniem; opisuje, co zaobserwowało; przestrzega zasad bezpiecznego badania
Pomoce	portret Kopernika, żółta piłka lub chusta, szarfy, kubki z wodą, cukier, sól, piasek, słoik, soda oczyszczona, ocet, barwnik, taca, karty badacza, kredki, papierowe fartuchy
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): dzieci zakładają papierowe fartuchy, a ty pytasz, kim jest naukowiec i co robi. 2. Kto to był Kopernik? (6 minut): krótka opowieść z portretem i informacja, że dziś są jego urodziny. 3. Kopernik i planety (7 minut): zabawa ruchowa, w której Ziemia krąży wokół Słońca. 4. Zasady badacza (3 minuty): wspólnie ustalacie, że niczego nie próbujemy, nie wąchamy z bliska i słuchamy poleceń. 5. Co się rozpuści? (9 minut): przewidywanie, doświadczenie w małych grupach i zaznaczenie wyników na karcie. 6. Wulkan w słoiku (8 minut): pokaz pod nadzorem dorosłego i rozmowa o tym, co widać i słychać. 7. Karta badacza (7 minut): dzieci rysują jedno doświadczenie w czterech okienkach: pytanie, zgadywanie, badanie, wynik.
Zakończenie	W kole każde dziecko kończy zdanie „Dzisiaj odkryłem, że…”, a grupa nagradza badaczy brawami.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, kim był Kopernik, i czy wiesz, co zrobić, zanim zaczniesz doświadczenie. Obserwuj, które dzieci samodzielnie sformułowały przewidywanie i porównały je z wynikiem.

Jeśli chcesz rozszerzyć Dzień Nauki, zaproś do przedszkola rodzica, który pracuje w laboratorium, na uczelni, w aptece albo w szpitalu. Poproś go wcześniej, żeby przygotował jedno proste i bezpieczne doświadczenie, a nie wykład, bo przedszkolaki uczą się przez działanie. Możesz też zabrać starszą grupę do najbliższego muzeum nauki, obserwatorium albo na dzień otwarty uczelni, które w lutym często przygotowują zajęcia dla dzieci. W zwykłym tygodniu wystarczy kącik badacza z lupami, lusterkami i magnesami dla starszych dzieci, dostępny przez kilka dni. Pamiętaj, że małe magnesy nie mogą trafić do rąk najmłodszych.

Książki, wiersze i piosenki

Dla starszych przedszkolaków i uczniów klas 1-3 dobrą lekturą jest „Ada Bambini, naukowczyni” Andrei Beaty, książka obrazkowa o dziewczynce, która zadaje mnóstwo pytań i sama szuka odpowiedzi. Uczniom klas 1-3 możesz też przeczytać fragmenty książki, którą macie w szkolnej bibliotece o Mikołaju Koperniku albo o Marii Skłodowskiej-Curie, i porozmawiać o tym, jak wyglądała ich praca. Nie znaleźliśmy pewnych wierszy i piosenek dla przedszkolaków o nauce, dlatego poniżej są dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl. Możesz dowolnie wykorzystywać je w grupie, na przykład na początek każdego doświadczenia.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Pytam, zgaduję, sprawdzam sam, lupę i fartuch zawsze mam. Gdy się pomylę, nic nie szkodzi, bo z pomyłek odkrycie się rodzi.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Kopernik z Torunia patrzył w niebo nocą. Ziemia kręci się wokół Słońca, a gwiazdy jasno migocą.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „19 lutego obchodzimy Dzień Nauki Polskiej, ustanowiony w rocznicę urodzin Mikołaja Kopernika. Będziemy przeprowadzać proste doświadczenia i poznawać polskich naukowców. Prosimy, aby dzieci przyniosły starą koszulkę albo fartuszek do doświadczeń.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinne doświadczenie z listy, na przykład pływa czy tonie w wannie albo cień na ścianie wieczorem, i narysowanie jego wyniku. W klasach 1-3 uczniowie mogą przeprowadzić w domu krótki wywiad: „Jakie odkrycie jest według ciebie najważniejsze?”.

Chętni rodzice mogą przynieść rzeczy do kącika badacza: stare lupy, lusterka, latarki, słoiki z zakrętkami, lejki i miarki kuchenne. Rodzice pracujący w zawodach związanych z nauką mogą opowiedzieć o swojej pracy albo przysłać zdjęcie swojego miejsca pracy, z którego zrobicie wystawę „Tu pracują naukowcy”. Poproś też rodziców, żeby w domu odpowiadali na pytania dziecka pytaniem: „A jak myślisz?”, bo to najlepszy trening badacza. Udział ma być dobrowolny, bez presji na nikogo.

Najczęstsze pytania