Dzień Dinozaura (26 lutego): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Dinozaura obchodzimy w Polsce 26 lutego i tę datę zgodnie podają muzea, nadleśnictwa i media. Dinozaury wymarły dawno temu, a mimo to dla wielu dzieci są ulubionymi zwierzętami: znają ich nazwy, rysują je i potrafią godzinami bawić się figurkami. Dzień dinozaura w przedszkolu warto wykorzystać, żeby tę pasję zamienić w pierwsze spotkanie z nauką. Dzieci dowiedzą się, skąd wiemy o zwierzętach, których nikt nie widział, kim jest paleontolog i dlaczego wróbel za oknem jest dalekim krewnym dinozaurów.

We wpisie znajdziesz uczciwą informację o pochodzeniu święta, ciekawostki o dinozaurach do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Są też prace plastyczne z masy solnej i papieru, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, sprawdzone tytuły książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie zabawy da się przygotować z tego, co jest w przedszkolnej szafie i w piaskownicy. Tam, gdzie trzeba uważać, piszemy o tym wprost.

Historia Dnia Dinozaura

W Polsce Dzień Dinozaura obchodzi się 26 lutego i ta data jest wszędzie taka sama: podają ją Lasy Państwowe, muzea i media. Nie wiadomo jednak, kto i kiedy ustanowił to święto, a źródła piszą o tym wprost. Nie ma więc sensu wymyślać mu genezy, bo najciekawsza historia tego dnia to historia samych dinozaurów i ludzi, którzy je odkrywają. Niektóre polskie źródła wspominają, że w części krajów anglojęzycznych Dzień Dinozaura przypada 1 czerwca, ale w Polsce ta data należy do Dnia Dziecka, więc łatwo o pomyłkę. W przedszkolach i szkołach przyjęło się świętować 26 lutego i na ten dzień przygotowaliśmy ten materiał.

Dinozaury żyły na Ziemi przez bardzo długi czas i wymarły około 66 milionów lat temu. Wiemy o nich dzięki skamieniałościom, czyli kościom, zębom, jajom i śladom stóp, które przez miliony lat zamieniły się w kamień. Nazwę „dinozaur” wymyślił w XIX wieku angielski uczony Richard Owen, a oznacza ona w języku greckim „straszną jaszczurkę”. Naukowców, którzy badają dawne zwierzęta i rośliny na podstawie skamieniałości, nazywamy paleontologami. Jedną z najbardziej znanych polskich paleontolożek była Zofia Kielan-Jaworowska, która prowadziła wyprawy na pustynię Gobi w Mongolii i badała tam szczątki dinozaurów i innych dawnych zwierząt.

Dziś naukowcy uważają, że nie wszystkie dinozaury zniknęły bez śladu. Ptaki są potomkami dinozaurów drapieżnych, tak zwanych teropodów, i wciąż mają z nimi wspólne cechy, na przykład łuskowatą skórę na nogach. W Polsce szczególnie ważne są odciski łap czworonogich zwierząt znalezione w kamieniołomie Zachełmie w Górach Świętokrzyskich. Są starsze od dinozaurów, bo mają około 395 milionów lat, i pokazały, że zwierzęta wyszły z wody na ląd wcześniej, niż sądzono. Z okazji Dnia Dinozaura nadleśnictwa i muzea przygotowują pokazy, a przedszkola organizują dinozaurowe bale, wykopaliska w piaskownicy i wystawy prac.

Po co obchodzić Dzień Dinozaura z dziećmi

Dinozaury mają ogromną siłę przyciągania, więc dzieci, które zwykle trudno zainteresować, w tym dniu słuchają z otwartymi buziami. To świetna okazja do pracy w sferze poznawczej: dzieci porównują wielkości, liczą, klasyfikują zwierzęta na roślinożerne i mięsożerne, poznają długie i trudne nazwy. Ćwiczą przy tym pamięć i wymowę, bo „tyranozaur” i „triceratops” to prawdziwe łamańce. Starsze dzieci poznają pojęcie bardzo dawnego czasu i uczą się, że wiedza bierze się z dowodów, a nie z filmów. To pierwszy krok do myślenia naukowego.

Dzień Dinozaura pomaga też w sferze emocjonalnej. Wielkie, groźne zwierzęta, które już nie istnieją, to bezpieczny temat do rozmowy o strachu: można się bać tyranozaura z książki, a jednocześnie wiedzieć, że nic nam nie grozi. Zabawy w dinozaury pozwalają dzieciom poczuć się dużymi i silnymi, co szczególnie lubią nieśmiałe przedszkolaki. Wspólne wykopaliska uczą cierpliwości i współpracy, bo skamieniałości odkopuje się powoli i ostrożnie. Chodzenie jak ciężki dinozaur, skradanie się i wielkie kroki rozwijają z kolei równowagę i koordynację ruchową.

Ciekawostki o dinozaurach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, skąd wiemy, jak wyglądały dinozaury?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

• Żaden człowiek nigdy nie widział żywego dinozaura. Dinozaury wymarły miliony lat przed pojawieniem się ludzi.
• Wiemy o nich dzięki skamieniałościom. Kości, zęby i ślady stóp przez bardzo długi czas zamieniły się w kamień, a naukowcy je odkopują.
• Słowo „dinozaur” znaczy „straszna jaszczurka”. Wymyślił je angielski uczony dawno temu, gdy odkryto pierwsze wielkie kości.
• Dinozaury wykluwały się z jaj. Naukowcy znaleźli skamieniałe jaja, a nawet całe gniazda dinozaurów.
• Jedne dinozaury jadły rośliny, a inne mięso. Roślinożerne miały zęby do skubania liści, a drapieżne ostre zęby jak noże.
• Nie wszystkie dinozaury były olbrzymami. Niektóre były wielkie jak dom, ale inne miały rozmiar kury albo indyka.
• Ptaki to potomkowie dinozaurów. Wróbel, kura i gołąb mają przodków wśród dinozaurów, a na nogach wciąż mają łuski.
• Latające gady i wielkie gady morskie nie były dinozaurami. Żyły w tym samym czasie, ale naukowcy zaliczają je do innych grup zwierząt.
• Naukowiec, który bada dinozaury, to paleontolog. Pracuje z pędzelkiem i dłutem, bo skamieniałości są kruche i łatwo je uszkodzić.
• W Polsce też znaleziono ślady dinozaurów. W skałach zachowały się odciski ich stóp, które można oglądać w niektórych muzeach.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na ruch, dźwięk i dotyk. Używaj tylko dużych figurek dinozaurów, dużo większych od dłoni dziecka, i nie dawaj dwulatkom małych zabawek, kamyków ani muszelek, które mieszczą się w buzi.

Duży i mały dinozaur

Pokaż dzieciom dwie figurki albo dwa obrazki: dużego i małego dinozaura. Przy dużym dinozaurze dzieci chodzą ciężko, tupią mocno i mówią niskim głosem „bum, bum”, przy małym biegają na paluszkach i piszczą cienko. Zmieniaj obrazki coraz szybciej, a na hasło „dinozaur śpi” wszyscy kładą się na podłodze i chrapią. Na koniec dzieci pokazują rękami, jak duży jest ich dinozaur. Zabawa ćwiczy pojęcia duży i mały, reakcję na znak i siłę głosu.

Jajko dinozaura

Owiń dużą piłkę kilkoma warstwami gazety i taśmy, tak żeby wyglądała jak wielkie jajo. Siądźcie w kole, a jajo wędruje z rąk do rąk, a dzieci je przytulają i nasłuchują, czy coś w środku stuka. Po kilku rundach każde dziecko zdziera jedną warstwę gazety, aż jajo się „wykluje” i ukaże się piłka albo duży pluszowy dinozaur. Potem dzieci same zwijają się w jajka na podłodze i powoli się wykluwają: najpierw wystaje łapka, potem głowa, a na końcu cały dinozaur się przeciąga. Zabawa ćwiczy czekanie na swoją kolej i sprawność dłoni.

Ślady w piasku

W dużej, płaskiej skrzyni z wilgotnym piaskiem odciśnij stopę dużej figurki dinozaura, a obok odcisk dłoni dziecka. Dzieci oglądają ślady, dotykają ich palcem i porównują, który jest większy. Potem każde dziecko odciska w piasku swoją dłoń, stopę w skarpetce albo łokieć i zgaduje, czyj to ślad. Na koniec wygładzacie piasek dłońmi i zaczynacie od nowa. Zabawa uczy, że każdy zostawia ślad, i przygotowuje do rozmowy o tym, jak naukowcy odkrywają dinozaury.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki lubią sortować, dopasowywać i odgrywać role, więc w tym wieku dinozaury dobrze uczą porównywania i nazywania.

Co je dinozaur?

Przygotuj dwa kosze z obrazkami: w jednym liście, gałązki i paprocie, w drugim mięso i ryby. Dzieci losują obrazki dinozaurów z wyraźnymi cechami: długa szyja i płaskie zęby albo wielka głowa i ostre zęby. Każde dziecko ogląda swojego dinozaura, sprawdza zęby i decyduje, do którego kosza go zaprowadzić. Na koniec razem mówicie, że roślinożerne dinozaury jadły rośliny, a mięsożerne polowały. Zabawa ćwiczy obserwację szczegółów i klasyfikowanie według jednej cechy.

Paleontolog w piaskownicy

W skrzyni z piaskiem albo w dużym pojemniku z kaszą zakop kilka dużych „kości” wyciętych z tektury albo zrobionych z białej masy solnej. Każde dziecko dostaje pędzel i małą łopatkę i odkopuje kości ostrożnie, tak jak robią to paleontolodzy, bez szarpania i rzucania piaskiem. Znalezione kości układacie razem na dużym arkuszu papieru w kształt szkieletu. Opowiedz, że naukowcy też składają dinozaury z kawałków jak puzzle. Zabawa uczy cierpliwości, precyzyjnych ruchów dłoni i współpracy.

Dinozaurowa rodzina

Wybierz mamę dinozaura, która siedzi na „gnieździe” z chusty animacyjnej. Pozostałe dzieci to małe dinozaury, które kucają w gnieździe jak jajka. Mama kolejno puka w jajka, a każde dziecko wykluwa się, przeciąga i mówi, jakim jest dinozaurem i co lubi jeść. Potem mama prowadzi całą rodzinę na spacer po sali, a dinozaury idą za nią gęsiego, omijając przeszkody. Zabawa ćwiczy wypowiadanie się w roli, poczucie bezpieczeństwa w grupie i chodzenie za przewodnikiem.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już mierzyć, porównywać i układać dłuższe historie, więc tu pojawiają się miara, czas i dowody.

Jak długi był dinozaur?

Na korytarzu albo na boisku rozwiń długi sznurek lub taśmę malarską i zaznacz na niej długość dużego dinozaura roślinożernego, a obok długość drapieżnika i długość autobusu. Dzieci mierzą każdą linię krokami, a potem kładą się jedno za drugim wzdłuż linii i liczą, ile dzieci mieści się w jednym dinozaurze. Porównajcie wyniki z długością sali i z wysokością przedszkola. Na koniec dzieci rysują siebie obok dinozaura w tej samej skali. Zabawa daje wyobrażenie o wielkości i ćwiczy mierzenie.

Dinozaur czy nie dinozaur?

Przygotuj obrazki różnych zwierząt: kilka dinozaurów, latającego gada, wielkiego gada morskiego, krokodyla, jaszczurkę, słonia i kurę. Dzieci w małych grupach sortują obrazki na trzy kupki: dinozaury, zwierzęta żyjące dziś i „podchwytliwe”. Po sortowaniu wyjaśnij, że latające i morskie gady nie były dinozaurami, choć żyły w tym samym czasie, a kura jest dalekim krewnym dinozaurów. Porozmawiajcie, po czym naukowcy rozpoznają, kto jest kim. Zabawa uczy, że nie wszystko, co wielkie i dawne, to dinozaur, i ćwiczy uważne patrzenie.

Ptak i dinozaur

Pokaż dzieciom obrazek kury albo wróbla i obrazek małego, drapieżnego dinozaura, najlepiej z piórami. Dzieci szukają podobieństw: dwie nogi, pazury, łuski na nogach, dziób albo pysk, pióra. Potem wyjrzyjcie przez okno albo wyjdźcie na podwórko i obserwujcie ptaki przy karmniku, szukając „dinozaurowych” cech. Opowiedz, że naukowcy uważają ptaki za potomków dinozaurów. Zabawa łączy dinozaury z przyrodą za oknem i dobrze współgra z Dniem Ptaków.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie czytają, liczą i piszą, więc Dzień Dinozaura może stać się małym projektem badawczym z osią czasu, kartą dinozaura i pracą z tekstem.

Karta dinozaura

Każdy uczeń wybiera jednego dinozaura z książki z biblioteki szkolnej i wypełnia kartę: nazwa, co jadł, jak się poruszał, jaki miał charakterystyczny element, na przykład rogi, płyty albo długą szyję. Na odwrocie rysuje swojego dinozaura. Karty wieszacie na sznurku jak galerię i uczniowie oprowadzają po niej kolegów z innej klasy. Przypomnij, że informacje sprawdzamy w książce, a nie wymyślamy. Zajęcia ćwiczą wyszukiwanie informacji i krótką wypowiedź pisemną.

Taśma czasu

Rozwiń na korytarzu długą taśmę papieru i wytłumacz, że to czas od dinozaurów do dziś. Prawie cała taśma to czas bez ludzi, a na jej samym końcu zaznaczcie malutki odcinek, w którym żyją ludzie. Uczniowie przyklejają na taśmie obrazki: dinozaury daleko od końca, mamuty bliżej, a ludzi na samym końcu. Porozmawiajcie, dlaczego człowiek nie mógł spotkać dinozaura, choć tak pokazują niektóre bajki. Zajęcia pomagają zrozumieć bardzo długi czas i odróżniać fakty od fikcji.

Zagadki z kości

Przygotuj proste zadania matematyczne o dinozaurach: paleontolog znalazł 12 kości w poniedziałek i 9 we wtorek, ile ma razem; dinozaur zrobił 7 kroków, a każdy krok to 3 metry, jak daleko zaszedł. Uczniowie liczą w parach i sprawdzają wynik z sąsiednią parą, a potem układają własne zadanie dla kolegów. Za każde rozwiązane zadanie para dostaje papierową kość do swojego szkieletu. Kto złoży cały szkielet, pokazuje go klasie. Zajęcia ćwiczą dodawanie, odejmowanie i mnożenie w zabawie.

Dziennik z wyprawy

Uczniowie wyobrażają sobie, że są członkami wyprawy paleontologicznej na pustynię, jak ta, którą prowadziła Zofia Kielan-Jaworowska. Piszą krótki dziennik z trzech dni: co zabrali, co znaleźli, jak ostrożnie odkopywali skamieniałość. Przed pisaniem wspólnie zbierzcie słowa na tablicy: skamieniałość, pędzel, wykopalisko, szkielet, muzeum. Chętni czytają swoje dzienniki klasie. Zajęcia ćwiczą pisanie opowiadania w pierwszej osobie i używanie nowego słownictwa.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Skamieniałość z masy solnej

• masa solna (mąka, sól, woda)
• duże figurki dinozaurów, liście, muszle do odciskania
• brązowa farba, pędzel

Każde dziecko dostaje kulę masy solnej i spłaszcza ją w placek. Potem odciska w nim stopę figurki dinozaura, liść albo całą figurkę, tak żeby powstał wyraźny ślad. Placki suszysz przez kilka dni na kaloryferze albo w piekarniku, a potem dzieci malują je brązową farbą i od razu wycierają nadmiar, żeby odcisk był lepiej widoczny. Przypomnij, że masy solnej nie jemy, bo jest bardzo słona, a najmłodszym dawaj tylko duże figurki do odciskania.

Dinozaur z rolki

• rolka po papierze toaletowym
• zielona lub brązowa farba
• kolorowy papier, nożyczki, klej, kredki

Dzieci malują rolkę i zostawiają ją do wyschnięcia. Z kolorowego papieru wycinają głowę na długiej szyi, ogon i cztery nogi, a potem przyklejają je do rolki. Starsze dzieci mogą dokleić na grzbiecie trójkątne płyty jak u stegozaura albo zrobić z papieru rogi. Z gotowych dinozaurów powstanie wystawa na parapecie, podpisana nazwami, które dzieci wymyślą same.

Wielkie jajo

• balon nadmuchany przez dorosłego (tylko dla starszych grup)
• gazety pocięte na paski, klej z mąki i wody
• farby, pędzle

Dzieci z grupy 5-6 lat oklejają balon kilkoma warstwami pasków gazety namoczonych w kleju, a potem zostawiają pracę do wyschnięcia na dwa dni. Dorosły przebija balon i wyjmuje go ze środka, a skorupę przycina tak, żeby powstało pęknięte jajo. Dzieci malują je w cętki i wkładają do środka papierowego albo pluszowego dinozaura. Pękniętych balonów i ich kawałków nie dajemy młodszym dzieciom, więc tę pracę prowadź tylko ze starszą grupą, a resztki gumy od razu wyrzucaj.

Szkielet z patyczków

• czarna kartka
• patyczki higieniczne bez waty albo paski białego papieru
• klej, biała kredka

Uczniowie i starsze przedszkolaki układają na czarnej kartce szkielet dinozaura z białych pasków albo patyczków: kręgosłup, żebra, nogi i czaszkę. Kształt mogą najpierw narysować białą kredką. Praca przypomina skamieniałość w muzeum i dobrze łączy się z zabawą w paleontologa. Dla młodszych dzieci zamień patyczki na szerokie paski papieru.

Zabawy ruchowe i muzyczne

W zabawach ruchowych dzieci mogą być dinozaurami całym ciałem, co daje im mnóstwo radości i pozwala wyładować energię.

Dinozaury idą

Dzieci poruszają się po sali w rytm bębenka. Przy wolnych, głośnych uderzeniach idą jak ciężkie dinozaury roślinożerne, wyciągając szyje i stawiając mocne kroki. Przy szybkich, cichych uderzeniach skradają się jak małe drapieżniki na palcach, a przy ciszy zamieniają się w skamieniałości i nie ruszają się. Kto się poruszy, pomaga ci grać na bębenku. Zabawa ćwiczy reakcję na zmianę tempa i kontrolę ciała.

Wulkan i dinozaury

Dzieci trzymają za brzegi chustę animacyjną, a na środek kładziesz kilka lekkich piłeczek, czyli kamienie z wulkanu. Na hasło „wulkan śpi” chusta leży spokojnie, na hasło „wulkan się budzi” dzieci poruszają chustą coraz mocniej, aż piłeczki podskakują, a na hasło „wybuch” podrzucają je wysoko. Potem wszystkie dinozaury biegną zebrać kamienie i odłożyć je na chustę. Zabawa uczy współpracy i reakcji na sygnał.

Dinozaurowe echo

Siądźcie w kole i wymyślcie dinozaurowe dźwięki: niski ryk, wysoki pisk, tupanie, chrupanie liści. Ty wystukujesz albo wydajesz krótki rytm z tych dźwięków, a dzieci powtarzają go jak echo. Potem dzieci po kolei proponują własne rytmy, a grupa je odtwarza. Na koniec razem śpiewacie dowolną znaną piosenkę, wstawiając na końcu każdej zwrotki wielki dinozaurowy ryk. Zabawa rozwija poczucie rytmu i pamięć słuchową.

Scenariusz zajęć na Dzień Dinozaura

Temat	Jestem małym paleontologiem
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że dinozaury wymarły dawno temu i że wiemy o nich dzięki skamieniałościom; odróżnia dinozaury roślinożerne od mięsożernych po wyglądzie; wie, kim jest paleontolog; wie, że ptaki są potomkami dinozaurów
Pomoce	skrzynia z piaskiem lub kaszą, tekturowe kości, pędzle, obrazki dinozaurów i pokarmu, obrazki ptaków, bębenek, masa solna, duże figurki dinozaurów
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): pokazujesz tajemnicze pudełko z figurką dinozaura, a dzieci zgadują, co jest w środku. 2. Skąd wiemy o dinozaurach? (6 minut): krótka opowieść o skamieniałościach i o pracy paleontologa. 3. Paleontolog w piaskownicy (9 minut): dzieci odkopują kości i składają z nich szkielet. 4. Dinozaury idą (6 minut): zabawa ruchowa z bębenkiem. 5. Co je dinozaur? (7 minut): sortowanie dinozaurów według zębów i pokarmu. 6. Ptak i dinozaur (5 minut): szukanie podobieństw na obrazkach. 7. Odcisk w masie solnej (7 minut): każde dziecko robi swoją skamieniałość.
Zakończenie	W kole dzieci pokazują swoje odciski, a każde mówi jedno zdanie o dinozaurach, które zapamiętało. Grupa żegna się wspólnym, cichym dinozaurowym pomrukiem.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, kim jest paleontolog, i czy dinozaury żyją dziś. Obserwuj, które dzieci samodzielnie wyjaśniły, po czym poznać dinozaura mięsożernego.

Jeśli w okolicy jest muzeum przyrodnicze, geologiczne albo park z modelami dinozaurów, warto zaplanować wycieczkę w tygodniu Dnia Dinozaura. Przed wyjazdem przygotuj dzieci, mówiąc, że w muzeum zobaczą prawdziwe skamieniałości albo ich kopie, i ustalcie zasady: nie dotykamy eksponatów, jeśli przewodnik nie pozwoli, i mówimy cicho. Dla najmłodszych modele wielkości prawdziwego zwierzęcia mogą być straszne, więc obserwuj dzieci i pozwól im trzymać się za rękę dorosłego. Po wycieczce dzieci rysują to, co najbardziej zapamiętały, a rysunki trafiają na wystawę. Nadleśnictwa również bywają otwarte na zajęcia dla przedszkoli, więc możesz zapytać o nie najbliższe.

Książki, wiersze i piosenki

Najmłodszym przeczytaj książkę Emilii Dziubak „Opowiem ci, mamo, co robią dinozaury” z serii obrazkowych opowieści, w której dużo się dzieje na każdej stronie. Dla dwu- i trzylatków dobre są też krótkie opowieści Lisy Bjärbo o chłopcu Ivarze, na przykład „Ivar i zagubiony diplodok”. Starszym przedszkolakom i uczniom polecamy „Z tatą na dinozaury” Wojciecha Mikołuszki z ilustracjami Tomasza Samojlika, a uczniom klas 1-3 wielką, bogato ilustrowaną książkę „Dinozaurium” Lily Murray i Chrisa Wormella. Nie znamy pewnych piosenek o dinozaurach, dlatego poniżej są dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Tup, tup, tup, szedł dinozaur, ziemia pod nim drżała. Dawno temu, bardzo dawno, dziś go zna grupa cała.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Pędzel w ręku, piasek w dłoni, paleontolog się nie spieszy. Kość po kości, krok po kroku, cały szkielet nas ucieszy.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „26 lutego obchodzimy Dzień Dinozaura. Będziemy poznawać dinozaury, bawić się w paleontologów i robić skamieniałości z masy solnej. Prosimy, aby dzieci przyniosły swoją ulubioną figurkę dinozaura podpisaną imieniem albo książkę o dinozaurach.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinne wymyślenie nowego gatunku dinozaura z nazwą, rysunkiem i opisem, co jadł. W klasach 1-3 uczniowie mogą przygotować z rodzicami krótką kartę o wybranym dinozaurze na podstawie książki.

Chętni rodzice mogą pomóc przy wycieczce do muzeum albo przynieść prawdziwe skamieniałości i kamienie z odciskami, jeśli mają je w domowej kolekcji. Rodzice mogą też pomóc w przygotowaniu masy solnej albo przynieść pudełka i gazety do prac plastycznych. Poproś rodziców, żeby rozmawiali z dziećmi o tym, co jest prawdą, a co fantazją w bajkach z dinozaurami. Udział ma być dobrowolny, bez presji na nikogo.

Najczęstsze pytania