Dzień Niedźwiedzia Polarnego (27 lutego): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Międzynarodowy Dzień Niedźwiedzia Polarnego obchodzimy 27 lutego, a jego organizatorem jest organizacja Polar Bears International, która zajmuje się ochroną tych zwierząt. Data nie jest przypadkowa: pod koniec lutego niedźwiedzice z maleńkimi młodymi śpią jeszcze w śnieżnych norach, zwanych gawrami. Dzień niedźwiedzia polarnego w przedszkolu wypada w samym środku zimy, więc łatwo połączyć go z zabawami na śniegu, doświadczeniami z lodem i rozmową o tym, jak zwierzęta radzą sobie z mrozem. To także dobra okazja, żeby w prosty sposób powiedzieć dzieciom, dlaczego lód na dalekiej północy jest ważny dla białych niedźwiedzi.

We wpisie znajdziesz historię święta, ciekawostki o niedźwiedziach polarnych do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Są też prace plastyczne z waty i papieru, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie zabawy przygotujesz z tego, co jest w przedszkolnej szafie, a do kilku potrzebny będzie lód z zamrażarki albo śnieg z podwórka. Tam, gdzie trzeba uważać, piszemy o tym wprost.

Historia Dnia Niedźwiedzia Polarnego

Międzynarodowy Dzień Niedźwiedzia Polarnego (po angielsku International Polar Bear Day) ustanowiła organizacja Polar Bears International, która bada niedźwiedzie polarne i działa na rzecz ich ochrony. Organizator nie podaje na swojej stronie, w którym roku odbyły się pierwsze obchody, dlatego nie podajemy tu tej daty. Wiadomo natomiast, dlaczego wybrano 27 lutego. To czas, gdy niedźwiedzice z nowo narodzonymi młodymi są ukryte w śnieżnych gawrach, a ten okres jest najbardziej narażony na zakłócenia w całym życiu niedźwiedzia. Święto ma zwrócić uwagę na ochronę matek i młodych właśnie w tym czasie.

Polar Bears International przypomina, że młode niedźwiedzie przychodzą na świat maleńkie, ważą około pół kilograma i są całkowicie zależne od matki, aż wiosną wyjdą z gawry. Tylko mniej więcej połowa młodych dożywa dorosłości. Organizacja zwraca też uwagę, że niedźwiedzie polarne polują z morskiego lodu, a ten topnieje coraz wcześniej z powodu ocieplania się klimatu. Dlatego Dzień Niedźwiedzia Polarnego jest świętem nie tylko tego zwierzęcia, ale też całej Arktyki i dbania o planetę. W wielu krajach ogrody zoologiczne przygotowują w tym dniu pokazy i spotkania z opiekunami zwierząt.

W Polsce Dzień Niedźwiedzia Polarnego obchodzą przede wszystkim przedszkola i szkoły, a niektóre ogrody zoologiczne przypominają o nim w mediach. W przedszkolach najczęściej organizuje się biały dzień, w którym dzieci przychodzą ubrane na biało, zabawy z lodem i śniegiem oraz rozmowy o zwierzętach dalekiej północy. Święto dobrze łączy się z Dniem Pingwina, bo dzieci często mylą, gdzie mieszkają te zwierzęta: niedźwiedź polarny żyje na północy, a pingwiny głównie na południu. Wypada też w tym samym tygodniu co Dzień Dinozaura, więc możesz porozmawiać o tym, że jedne zwierzęta już wymarły, a inne warto chronić, żeby tak się nie stało.

Po co obchodzić Dzień Niedźwiedzia Polarnego z dziećmi

Niedźwiedź polarny to zwierzę, które dzieci znają głównie z bajek, a w rzeczywistości jest wielkim drapieżnikiem żyjącym w jednym z najzimniejszych miejsc na Ziemi. Dzień Niedźwiedzia Polarnego pozwala mówić o przystosowaniu zwierząt do środowiska: grube futro, warstwa tłuszczu, szerokie łapy do chodzenia po śniegu i pływania. Dzieci porównują, jak one same chronią się przed zimnem, a jak robi to niedźwiedź, i sprawdzają to w prostych doświadczeniach z lodem. To praca w sferze poznawczej, która uczy obserwacji, porównywania i wyciągania wniosków. Przy okazji dzieci poznają słowa: Arktyka, gawra, kra, foka.

Drugi cel to troska o przyrodę i o innych. Opowieść o mamie niedźwiedzicy, która przez długie tygodnie opiekuje się młodymi w śnieżnej norze, jest dla dzieci bliska i wzruszająca, a więc dobra do rozmowy o uczuciach i opiece. Starsze dzieci mogą zrozumieć, że ich codzienne wybory, na przykład gaszenie światła czy chodzenie pieszo zamiast jazdy autem, mają znaczenie dla całej planety. Nie strasz dzieci, mów spokojnie i pokazuj, co można zrobić, zamiast opowiadać o zagrożeniach. Zabawy ruchowe na krach z gazet i wędrówki misia rozwijają równowagę i koordynację, czyli sferę fizyczną.

Ciekawostki o niedźwiedziach polarnych dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, jakiego koloru jest skóra niedźwiedzia polarnego?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

• Niedźwiedź polarny ma czarną skórę. Jego futro wygląda na białe, ale pod nim skóra jest ciemna.
• Futro niedźwiedzia polarnego tylko wygląda na białe. Pojedyncze włosy są przezroczyste, a białe wydają się, bo odbijają światło.
• Pod skórą niedźwiedź ma grubą warstwę tłuszczu. Tłuszcz chroni go przed zimnem jak ciepła kołdra.
• Niedźwiedź polarny świetnie pływa. Potrafi długo płynąć w lodowatej wodzie, a przednimi łapami wiosłuje jak wiosłami.
• Mieszka w Arktyce, czyli na dalekiej północy. Pingwiny żyją głównie na południu, więc niedźwiedź polarny i pingwin nie spotykają się w naturze.
• Najchętniej je foki. Czeka na nie przy przeręblach w lodzie, bo foki wynurzają się tam, żeby zaczerpnąć powietrza.
• Młode rodzą się w śnieżnej norze. Norę nazywamy gawrą, a mama niedźwiedzica wykopuje ją w śniegu.
• Nowo narodzony niedźwiadek jest malutki. Waży około pół kilograma, mniej więcej tyle co bochenek chleba, a jako dorosły będzie ogromny.
• Niedźwiedź polarny jest jednym z największych drapieżników na lądzie. Dlatego oglądamy go tylko z daleka, w zoo albo na filmie.
• Szerokie łapy działają jak rakiety śnieżne. Dzięki nim niedźwiedź nie zapada się głęboko w śnieg i nie ślizga na lodzie.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na dotyk, ruch i powtarzanie. Wszystkie pomoce mają być duże, bez koralików, guzików i drobnych kawałków lodu, które mieszczą się w buzi, a przy zabawach z lodem zawsze stoi dorosły.

Miś idzie spać

Rozłóż na podłodze białą chustę animacyjną albo prześcieradło i powiedz, że to śnieg. Dzieci są małymi misiami polarnymi i chodzą na czworakach po śniegu, a ty opowiadasz, co robią: węszą, szukają jedzenia, otrzepują łapki. Na hasło „zima, śpimy” wszystkie misie wchodzą pod chustę, którą unosisz z drugim dorosłym jak dach gawry, i zwijają się w kłębek. Po chwili delikatnie budzisz misie i wyprowadzasz je na wiosnę. Zabawa uczy reagowania na prostą opowieść i daje poczucie bezpieczeństwa w grupie.

Zimne łapki

Przygotuj na tacach duże bryły lodu zamrożone w pojemnikach po lodach albo jogurtach, a obok ciepłe rękawiczki i skarpetki. Dzieci dotykają lodu gołą dłonią i mówią „zimny”, a potem zakładają rękawiczkę i dotykają lodu jeszcze raz. Porównują, kiedy jest im cieplej, a ty mówisz, że niedźwiedź też ma swoje rękawiczki: futro na łapach. Po kilku dotknięciach ręce trzeba ogrzać, więc dzieci pocierają je o siebie. Zabawa uczy nazywania wrażeń dotykowych i pierwszego pojęcia o ochronie przed zimnem.

Biały czy nie biały?

Przygotuj duży kosz z przedmiotami w różnych kolorach: białe skarpetki, biały ręcznik, biała piłka, a obok czerwone, zielone i niebieskie rzeczy tej samej wielkości. Dzieci wybierają po jednym przedmiocie i kładą białe na białej chuście, czyli na śniegu niedźwiedzia, a kolorowe obok. Na koniec kładziesz na chuście białego pluszowego misia i pytasz, czy łatwo go zauważyć. Powiedz, że biały miś chowa się na śniegu. Zabawa ćwiczy rozpoznawanie koloru i pierwsze pojęcie kamuflażu.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki lubią naśladować i porównywać, więc to dobry wiek na pierwsze proste doświadczenia z lodem i na zabawy w role.

Tłuszczowy palec

Przygotuj miskę z bardzo zimną wodą i kostkami lodu oraz miseczkę smalcu. Dorosły nakłada dziecku na jeden palec grubą warstwę smalcu, a drugi palec zostaje czysty. Dziecko zanurza oba palce na kilka sekund w lodowatej wodzie i mówi, który marznie szybciej. Czuje, że palec w tłuszczu jest cieplejszy, a ty tłumaczysz, że niedźwiedź ma pod skórą właśnie taką grubą warstwę tłuszczu. Przed zajęciami zapytaj rodziców o uczulenia skórne, a po doświadczeniu dzieci myją ręce ciepłą wodą z mydłem i nie wkładają palców do buzi.

Mama i młode w gawrze

Z krzeseł i koca zbuduj w kącie sali gawrę. Wybierz mamę niedźwiedzicę, która siedzi w gawrze z dwojgiem młodych, a pozostałe dzieci są wiatrem i śnieżycą, które szumią i dmuchają wokół. Mama tuli młode i mówi im, żeby nie wychodziły, bo na zewnątrz jest mróz, a gdy śnieżyca ucichnie, prowadzi je na pierwszy spacer. Potem zamieniacie się rolami. Zabawa uczy wczuwania się w rolę opiekuna i rozmowy o tym, że małe zwierzęta potrzebują mamy.

Po krach do domu

Rozłóż na podłodze kilka rozłożonych gazet, czyli kry lodowe. Dzieci są niedźwiedziami i przechodzą z kry na krę, nie dotykając podłogi, która jest wodą. Z każdą rundą zabierasz jedną krę, więc misie muszą się mieścić razem i pomagać sobie nawzajem, trzymając się za ręce. Na koniec opowiedz, że prawdziwe niedźwiedzie też potrzebują lodu, a gdy go ubywa, trudniej im polować. Zabawa rozwija równowagę, współpracę i jest pierwszą, spokojną rozmową o topniejącym lodzie.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już porównywać, mierzyć i planować, więc tu pojawiają się mapa, globus i proste doświadczenia z topnieniem lodu.

Północ i południe

Na globusie albo na dużej mapie świata pokaż Arktykę na górze i Antarktydę na dole. Dzieci losują obrazki zwierząt: niedźwiedź polarny, foka, mors, lis polarny, pingwin, a także zwierzęta z innych miejsc. Każde dziecko przykleja swój obrazek na północy albo na południu, a wy razem sprawdzacie, czy się zgadza. Wyjaśnij, że niedźwiedź polarny i pingwin nigdy nie spotykają się w naturze, choć w bajkach często są razem. Zabawa uczy orientacji na mapie i odróżniania faktów od fikcji.

Który lód stopnieje pierwszy?

Przygotuj trzy takie same kostki lodu na talerzykach. Jedną postaw na kaloryferze albo na słonecznym parapecie, drugą na stoliku w sali, a trzecią owiń w wełnianą rękawiczkę albo w kawałek waty. Dzieci przewidują, która kostka stopnieje najpierw, i co kwadrans sprawdzają wyniki, zapisując je kreskami. Na koniec porozmawiajcie, dlaczego owinięta kostka topnieje najwolniej i jak to się ma do futra niedźwiedzia. Zabawa uczy przewidywania, obserwacji i wyciągania wniosków.

Polowanie przy przerębli

Z szarfy albo obręczy zrób na środku sali przerębel, czyli dziurę w lodzie. Jedno dziecko jest niedźwiedziem i siedzi przy przerębli bardzo cicho, a pozostałe dzieci to foki, które pływają dookoła i podchodzą blisko, żeby zaczerpnąć powietrza. Gdy foka dotknie obręczy, niedźwiedź może ją złapać, ale tylko wtedy, gdy przez cały czas siedział w ciszy i bez ruchu. Złapana foka zostaje nowym niedźwiedziem. Zabawa uczy cierpliwości, panowania nad ciałem i pokazuje, jak poluje niedźwiedź polarny.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie czytają i liczą, więc Dzień Niedźwiedzia Polarnego może być małym projektem przyrodniczym z pracą na tekście, mapie i liczbach.

Paszport niedźwiedzia

Uczniowie tworzą z kartki złożonej na pół paszport niedźwiedzia polarnego z polami: imię, gdzie mieszka, co je, czym się chroni przed zimnem, kto jest jego wrogiem, co mu zagraża. Informacje wyszukują w książkach z biblioteki albo w krótkim tekście, który przygotujesz na podstawie ciekawostek z tego wpisu. Na okładce rysują portret niedźwiedzia. Na koniec uczniowie wymieniają się paszportami i sprawdzają, czy kolega nie pominął czegoś ważnego. Zajęcia ćwiczą czytanie ze zrozumieniem i wybieranie informacji.

Ile waży miś?

Przygotuj proste zadania: nowo narodzony niedźwiadek waży około pół kilograma, tyle co bochenek chleba. Uczniowie liczą, ile takich niedźwiadków zważyłoby tyle co jeden kilogram, a potem ile ważyłyby trzy niedźwiadki z jednej gawry. Następnie ważą na wadze kuchennej różne przedmioty z klasy i szukają takich, które ważą tyle co nowo narodzony miś. Na koniec porozmawiajcie, jak bardzo niedźwiedź musi urosnąć, zanim stanie się dorosły. Zajęcia ćwiczą mierzenie masy i proste działania.

Mali obrońcy lodu

Wyjaśnij spokojnie, że Ziemia robi się coraz cieplejsza, a lód w Arktyce topnieje wcześniej niż dawniej, więc niedźwiedziom trudniej polować na foki. Uczniowie w grupach wymyślają, co mogą zrobić sami: gasić światło, nie marnować wody i jedzenia, chodzić pieszo albo jeździć rowerem na krótkie odległości. Z pomysłów powstaje klasowy plakat „Pomagamy niedźwiedziom z daleka”. Podkreśl, że małe działania wielu osób mają znaczenie, żeby dzieci nie czuły się bezradne. Zajęcia uczą odpowiedzialności i pracy w grupie.

List od niedźwiedzicy

Uczniowie wyobrażają sobie, że są mamą niedźwiedzicą, która wychodzi wiosną z gawry z dwojgiem młodych. Piszą krótki list do dzieci z Polski: gdzie mieszkają, co jedzą, czego się boją i o co proszą. Przed pisaniem zbierzcie na tablicy słowa: gawra, kra, foka, mróz, Arktyka, futro. Chętni czytają swoje listy klasie. Zajęcia ćwiczą pisanie listu i wczuwanie się w sytuację innego stworzenia.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Miś z waty

• niebieska kartka z konturem niedźwiedzia
• duże kawałki waty
• klej, czarna kredka

Dzieci smarują kontur klejem i przyklejają na nim kawałki waty, aż miś zrobi się puszysty. Czarną kredką dorysowują oczy, nos i pazury. Starsze dzieci mogą narysować wokół misia kry i płatki śniegu. Najmłodszym dawaj duże kawałki waty i pilnuj, żeby nie brały ich do buzi.

Gawra z talerzyka

• dwa papierowe talerzyki
• biała farba, wata, klej
• kolorowy papier, nożyczki, kredki

Jeden talerzyk dorosły przecina na pół, a dzieci malują połówkę na biało i oklejają watą jako śnieżny dach gawry. Na drugim, całym talerzyku rysują wnętrze gawry z mamą niedźwiedzicą i młodymi albo przyklejają je wycięte z papieru. Połówkę przyklejacie do całego talerzyka tak, żeby tworzyła kieszeń, do której można zajrzeć. Praca dobrze łączy się z opowieścią o tym, dlaczego święto przypada 27 lutego.

Arktyka w pudełku

• pudełko po butach
• biały i niebieski papier, wata, folia aluminiowa
• plastelina, klej, nożyczki

Starsze dzieci i uczniowie wyklejają pudełko od środka niebieskim papierem jako niebo i wodą, a na dnie układają kry z białego papieru i śnieg z waty. Z folii aluminiowej robią lodową taflę, a z plasteliny niedźwiedzie, foki i lisa polarnego. Każdy zespół opowiada potem, co dzieje się w jego Arktyce. Z pudełek powstaje wystawa, którą mogą obejrzeć młodsze grupy.

Odbite łapy

• ciemnoniebieski karton
• biała farba
• gąbki, talerzyki na farbę

Dzieci maczają w białej farbie całą dłoń zwiniętą w pięść albo gąbkę wyciętą w kształt łapy i odbijają ślady na kartonie, tworząc ścieżkę niedźwiedzia przez śnieg. Palcami dorabiają pazury, a starsze dzieci liczą, ile kroków zrobił miś. Praca jest odpowiednia dla wszystkich grup wiekowych. Po pracy dzieci myją ręce, a farbę warto zostawić tylko w zasięgu stolika.

Zabawy ruchowe i muzyczne

W zabawach ruchowych dzieci poruszają się jak niedźwiedzie: ciężko, spokojnie i z siłą, a przy tym ćwiczą równowagę na śliskim lodzie.

Śnieżna kula

Każde dziecko dostaje kartkę gazety i zgniata ją w dużą kulę śnieżną. Dzieci rzucają kule do obręczy, przeskakują nad nimi obunóż, noszą je na głowie jak ciężar i toczą nosem po podłodze, tak jak niedźwiedź toczy kulę śniegu. Na koniec wszyscy wrzucają kule do kosza i robią „wielką zamieć”, podrzucając je nad głową. Zabawa ćwiczy koordynację i daje dużo ruchu w zimowy dzień bez wyjścia na dwór.

Niedźwiedzie i foki

Dzieci trzymają chustę animacyjną, która jest lodem, a pod chustą siedzi kilkoro dzieci jako foki. Niedźwiedzie chodzą po obwodzie, trzymając chustę, i śpiewają dowolną prostą melodię. Gdy muzyka cichnie, foki wypływają spod chusty na drugą stronę, a niedźwiedzie próbują je delikatnie dotknąć. Potem dzieci zamieniają się rolami. Zabawa uczy reagowania na muzykę i współpracy całej grupy.

Po śliskim lodzie

Dzieci stają w rzędzie na jednej linii i idą po wyznaczonej szarfami ścieżce, udając, że pod stopami mają śliski lód. Idą małymi krokami, rozkładają ręce dla równowagi, raz na palcach, raz na piętach, a przy głośnym uderzeniu bębenka „lód pęka” i trzeba przeskoczyć na bok. Młodszym dzieciom wystarczy chodzenie w skarpetkach po gładkiej podłodze pod okiem dorosłego. Zabawa rozwija równowagę i uwagę.

Scenariusz zajęć na Dzień Niedźwiedzia Polarnego

Temat	Biały miś z dalekiej północy
Grupa wiekowa	4-5 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, gdzie mieszka niedźwiedź polarny i co je; wyjaśnia, jak niedźwiedź chroni się przed zimnem; wie, że młode rodzą się w śnieżnej gawrze; wie, że niedźwiedź polarny potrzebuje lodu
Pomoce	globus, obrazki zwierząt Arktyki, miska z lodowatą wodą, miseczka smalcu, biała chusta animacyjna, gazety, niebieskie kartki, wata, klej, pluszowy miś
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): pluszowy biały miś przedstawia się i mówi, że dziś jest jego święto. 2. Gdzie mieszka miś? (6 minut): globus i dopasowywanie zwierząt do północy i południa. 3. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki (czarna skóra, pływanie, gawra), przed każdą pytanie. 4. Tłuszczowy palec (8 minut): doświadczenie przy stoliku pod nadzorem dorosłego. 5. Po krach do domu (8 minut): zabawa ruchowa z gazetami i rozmowa o lodzie. 6. Miś idzie spać (4 minuty): wyciszenie pod chustą jako w gawrze. 7. Miś z waty (8 minut): praca plastyczna.
Zakończenie	W kole każde dziecko mówi pluszowemu misiowi jedną rzecz, którą o nim zapamiętało, a grupa żegna go szeptem, żeby nie obudzić niedźwiadków w gawrze.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, gdzie mieszka niedźwiedź polarny, i czy wiesz, co go chroni przed mrozem. Obserwuj, które dzieci samodzielnie wyjaśniły wynik doświadczenia ze smalcem.

Jeśli w okolicy jest ogród zoologiczny z niedźwiedziami polarnymi, sprawdź, czy przygotowuje on zajęcia na 27 lutego, i zapytaj o możliwość przyjścia z grupą. Przed wycieczką ustal z dziećmi zasady: nie stukamy w szyby, nie krzyczymy i nie rzucamy niczego do wybiegów. Jeśli wycieczka nie jest możliwa, obejrzyjcie krótki film przyrodniczy o niedźwiedziach polarnych, wybrany i obejrzany wcześniej przez ciebie, żeby nie było w nim scen polowania, które mogą przestraszyć młodsze dzieci. Przy zabawach na śniegu na podwórku pilnuj, żeby dzieci miały suche rękawiczki i nie jadły śniegu. W sali po zabawach z lodem wytrzyj podłogę, bo woda na podłodze jest śliska.

Książki, wiersze i piosenki

Hans de Beer jest autorem serii książek obrazkowych o małym niedźwiadku polarnym Larsie (w oryginale „Kleiner Eisbär”), na podstawie której powstał film animowany „Mały miś polarny”. Książki i film opowiadają o przyjaźni i przygodach w Arktyce, więc dobrze sprawdzają się w grupach 4-6 lat, a fragment filmu możesz pokazać jako wprowadzenie do zajęć. Uczniom klas 1-3 przeczytaj rozdział z popularnonaukowej książki o zwierzętach polarnych z waszej biblioteki. Nie znamy pewnych polskich wierszy i piosenek o niedźwiedziu polarnym, dlatego poniżej są dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Biały miś na krze się bawi, łapą chlapie, fokę wabi. Futro grzeje, tłuszczyk też, mrozu wcale nie boi się.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: W śnieżnej gawrze mama śpi, tuli swoje misie dwa. Mróz na dworze, wieje wiatr, a w gawrze ciepło, cisza trwa.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „27 lutego obchodzimy Międzynarodowy Dzień Niedźwiedzia Polarnego. Będziemy poznawać zwierzęta Arktyki, robić doświadczenia z lodem i bawić się w niedźwiedzie. Prosimy, aby dzieci przyszły ubrane na biało, a chętne przyniosły białego pluszowego misia.”. Jako zadanie do domu zaproponuj wspólne zamrożenie wody w pojemniku i obserwowanie, jak długo lód topnieje w różnych miejscach mieszkania. W klasach 1-3 uczniowie mogą z rodzicami zrobić listę trzech rzeczy, które rodzina robi dla oszczędzania energii.

Chętni rodzice mogą przynieść książki i albumy o zwierzętach polarnych, białe ubrania do przebrań albo stare wełniane rękawiczki do doświadczeń z lodem. Rodzice, którzy podróżowali na północ, na przykład do Norwegii czy na Islandię, mogą opowiedzieć o zimie za kołem podbiegunowym i pokazać zdjęcia. Poproś też rodziców, żeby w domu zwracali uwagę na gaszenie światła i nazywali to z dzieckiem „pomaganiem misiom”. Udział ma być dobrowolny, bez presji na nikogo.

Najczęstsze pytania