Dzień Kubusia Puchatka obchodzimy co roku 18 stycznia, w rocznicę urodzin Alana Alexandra Milne’a, angielskiego pisarza, który wymyślił misia z Lasu Stumilowego. Data jest stała i nie zmienia się z roku na rok. Kubusia zna prawie każde dziecko, choć wiele z nich tylko z filmów, a nie z książki, od której wszystko się zaczęło. Dzień kubusia puchatka w przedszkolu to więc dobra okazja, żeby sięgnąć po prawdziwą książkę i pokazać dzieciom, że historie o Puchatku są przede wszystkim opowieściami o przyjaźni, pomaganiu sobie i o tym, że każdy w grupie jest inny.
We wpisie znajdziesz sprawdzone fakty o książkach Milne’a i ich polskich przekładach, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje lektur i pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy opierają się na wydarzeniach z książek, ale opowiadasz je własnymi słowami, bez czytania gotowych scenariuszy. Nie powtarzamy tu zabaw z Dnia Pluszowego Misia, bo bohaterem jest konkretny miś i jego przyjaciele.
W skrócie
- Data: 18 stycznia, data stała, co roku tego samego dnia.
- Zasięg: święto nieoficjalne, obchodzone w Polsce i na świecie przez przedszkola, szkoły i biblioteki.
- Od kiedy: pomysłodawca i rok pierwszych obchodów nie są pewnie ustalone, data upamiętnia urodziny A. A. Milne’a (1882).
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: książka „Kubuś Puchatek”, żółty i pomarańczowy papier, rolki, gazety, patyki, miska z wodą, chusta animacyjna, pluszowy miś.
Historia Dnia Kubusia Puchatka
Dzień Kubusia Puchatka przypada 18 stycznia, bo tego dnia w 1882 roku urodził się w Londynie Alan Alexander Milne, autor książek o Puchatku. To data stała, a nie ruchoma, więc co roku świętujemy tego samego dnia, niezależnie od dnia tygodnia. Nie udało się ustalić, kto pierwszy zaproponował to święto i od którego roku jest obchodzone, dlatego nie podajemy tu żadnego nazwiska ani daty powstania. Czasem w kalendarzach pojawia się też 14 października, ale to nie jest Dzień Kubusia Puchatka, tylko rocznica wydania pierwszej książki. W polskich przedszkolach i bibliotekach przyjęło się świętować właśnie 18 stycznia.
Historia samego misia zaczyna się w domu pisarza. Milne miał syna, Christophera Robina, urodzonego w 1920 roku, który dostał pluszowego misia. Imię zabawki pochodziło od niedźwiedzicy o imieniu Winnipeg, która była maskotką kanadyjskiego wojska, a potem trafiła do londyńskiego ogrodu zoologicznego. Pisarz zaczął wymyślać opowieści o misiu i innych zabawkach syna, a chłopiec stał się w nich Krzysiem. Pierwsza książka, „Kubuś Puchatek”, ukazała się w Londynie 14 października 1926 roku, a druga, „Chatka Puchatka”, w 1928 roku. Rysunki do obu książek wykonał Ernest Howard Shepard i to jego ilustracje przez wiele lat kojarzyły się czytelnikom z Puchatkiem.
W Polsce obie książki ukazały się w 1938 roku w przekładzie Ireny Tuwim i to ten przekład jest do dziś najbardziej znany. To Irena Tuwim nadała bohaterom polskie imiona, które zna większość z nas, takie jak Kubuś Puchatek, Prosiaczek czy Kłapouchy. W 1986 roku Wydawnictwo Lubelskie wydało drugi przekład, autorstwa Moniki Adamczyk-Garbowskiej, w którym miś nazywa się Fredzia Phi-Phi. Ten przekład jest bliższy angielskiemu oryginałowi w niektórych szczegółach, ale nie zastąpił w powszechnej pamięci wersji Ireny Tuwim. Historie o Puchatku doczekały się też wielu filmów i bajek animowanych, dlatego dzieci często znają postaci, ale nie wiedzą, że najpierw była książka.
Po co obchodzić Dzień Kubusia Puchatka z dziećmi
Najważniejszy cel to kontakt z książką. Wiele dzieci zna Puchatka z ekranu, a w przedszkolu mogą usłyszeć, że przygody misia zaczęły się od opowieści taty dla syna. Słuchanie dłuższego tekstu czytanego na głos ćwiczy uwagę, rozumienie i słownictwo, a rozmowa po lekturze uczy wypowiadania się pełnymi zdaniami. W klasach 1-3 można pokazać, że ta sama książka może mieć dwa różne przekłady, co jest pierwszym krokiem do rozumienia, czym jest tłumaczenie. To wszystko wspiera rozwój poznawczy i językowy.
Drugi cel jest emocjonalny i społeczny. Mieszkańcy Lasu Stumilowego bardzo się od siebie różnią: Prosiaczek się boi, Kłapouchy często jest smutny, Królik lubi rządzić, Sowa chce uchodzić za mądrą, a Puchatek myśli o miodzie. Mimo to są przyjaciółmi i pomagają sobie w kłopotach. Dzięki temu łatwo rozmawiać z dziećmi o emocjach, o tym, że każdy ma swoje słabości, i o tym, jak pocieszyć kolegę, który ma gorszy dzień. Zabawy ruchowe na motywach książki, takie jak przeciskanie się przez norkę czy tropienie śladów, rozwijają sprawność fizyczną i orientację w przestrzeni.
Ciekawostki o Kubusiu Puchatku dla dzieci
Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na później. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy Krzyś był prawdziwym chłopcem?”, i dopiero potem podaj odpowiedź.
- Krzyś był prawdziwym chłopcem. Nazywał się Christopher Robin i był synem pisarza, który wymyślił Puchatka.
- Puchatek był naprawdę pluszowym misiem. Należał do Krzysia, tak samo jak Prosiaczek, Kłapouchy, Kangurzyca z Maleństwem i Tygrys.
- Imię misia wzięło się od prawdziwej niedźwiedzicy. Nazywała się Winnipeg i mieszkała w ogrodzie zoologicznym w Londynie, gdzie odwiedzały ją dzieci.
- Prawdziwe zabawki Krzysia można dziś zobaczyć. Kilka z nich jest w bibliotece publicznej w Nowym Jorku, za szybą.
- Sowa i Królik nie były zabawkami. Pisarz wymyślił je do opowieści, dlatego nie ma ich wśród zachowanych zabawek Krzysia.
- Tygrys pojawia się dopiero w drugiej książce. W pierwszej części jeszcze go nie ma.
- Las Stumilowy ma prawdziwy pierwowzór. Pisarz wzorował go na lesie w południowej Anglii, niedaleko swojego wiejskiego domu.
- Książki o Puchatku przetłumaczono na bardzo wiele języków. Jest nawet wersja po łacinie, czyli w języku dawnych Rzymian.
- W Polsce Puchatek ma dwa imiona. W jednym przekładzie to Kubuś Puchatek, a w drugim Fredzia Phi-Phi.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Najmłodsze dzieci nie zrozumieją całej książki, ale świetnie bawią się pojedynczymi wydarzeniami opowiedzianymi prostymi słowami. Pomoce mają być duże, bez drobnych elementów, a zamiast prawdziwego miodu używamy pustych, umytych plastikowych pojemników.
Gdzie jest baryłka miodu?
Przygotuj trzy, cztery duże plastikowe pojemniki oklejone żółtym papierem z napisem „miód” i schowaj je w sali tak, żeby było je trochę widać. Weź pluszowego misia i powiedz dzieciom, że Puchatek jest bardzo głodny i zgubił swoje baryłki z miodem. Dzieci chodzą po sali i szukają, a gdy któreś znajdzie pojemnik, przynosi go misiowi i wszyscy razem mówią „mniam, mniam”. Na koniec liczycie baryłki na palcach. Zabawa ćwiczy spostrzegawczość, słowa „pod”, „za” i „na” oraz liczenie do trzech lub czterech.
Puchatek utknął w norce
Opowiedz krótko, że Puchatek poszedł w gości do Królika, zjadł tak dużo, że nie mógł wyjść z jego norki, i musiał trochę poczekać, aż schudnie. Zbuduj norkę z krzeseł przykrytych kocem albo użyj tunelu gimnastycznego. Dzieci po kolei przechodzą przez norkę na czworakach, a na końcu czeka Królik, czyli ty albo drugi dorosły, który delikatnie je „wyciąga” za ręce. Każde dziecko wychodzi z norki z okrzykiem „Hop!”. Zabawa ćwiczy czworakowanie i przełamuje lęk przed ciasnymi miejscami, a dzieci uczą się prostego zdarzenia z książki.
Bzyk, bzyk, pszczółki
Powiedz, że Puchatek bardzo lubi miód, a miód robią pszczoły. Dzieci są pszczółkami: latają po sali z rozłożonymi rękami i cicho bzyczą. Gdy podniesiesz żółtą kartkę, pszczółki siadają na kwiatkach, czyli na krzesłach albo matach, a gdy podniesiesz pluszowego misia, chowają się do ula w kącie sali. Przy każdej zmianie mów, co robią pszczoły. Zabawa uczy reagowania na znak wzrokowy, rozwija ruch i daje okazję do ćwiczenia głoski „z” przy bzyczeniu.
Zabawy dla 3- i 4-latków
W tym wieku dzieci chętnie wchodzą w role i rozumieją proste uczucia bohaterów. Wykorzystaj to, żeby porozmawiać o tym, czym różnią się mieszkańcy Lasu Stumilowego.
Kto mieszka w Lesie Stumilowym?
Przygotuj obrazki lub pluszaki przedstawiające Puchatka, Prosiaczka, Kłapouchego, Królika, Sowę i Tygrysa. Pokazuj po kolei każdą postać i ustalcie razem ruch i dźwięk: Puchatek głaszcze się po brzuchu, Prosiaczek trzęsie się ze strachu, Kłapouchy spuszcza głowę i wzdycha, Tygrys skacze, Sowa trzepocze skrzydłami, a Królik szybko kica. Potem wołasz imię bohatera, a dzieci pokazują jego ruch. Na koniec możesz pokazać dwie postacie naraz, żeby dzieci musiały się skupić. Zabawa ćwiczy pamięć, koncentrację i ekspresję ruchową.
Prezent dla Kłapouchego
Opowiedz własnymi słowami, że Kłapouchy miał urodziny i był smutny, bo myślał, że wszyscy o nich zapomnieli. Puchatek chciał dać mu baryłkę miodu, ale po drodze wszystko zjadł, a Prosiaczek niósł balonik, ale się przewrócił i balonik pękł. Mimo to Kłapouchy bardzo się ucieszył, bo mógł wkładać pęknięty balonik do pustej baryłki i wyjmować go z powrotem. Zapytaj dzieci, dlaczego Kłapouchy się ucieszył, choć prezenty były zepsute. Potem każde dziecko wymyśla prezent dla kolegi z grupy, który nic nie kosztuje: uśmiech, uścisk, piosenkę albo pomoc. Zabawa uczy, że w przyjaźni liczy się pamięć i dobre chęci.
Tropimy tajemnicze zwierzę
W pierwszej książce Puchatek i Prosiaczek chodzą wokół drzewa i znajdują coraz więcej śladów, nie zauważając, że to ich własne ślady. Wytnij z papieru ślady stóp i ułóż je w dużym kole wokół stołu albo krzesła. Dzieci chodzą parami po śladach i liczą, ile ich jest, a ty co jakiś czas dokładasz nowe. Po kilku okrążeniach zapytaj: „Czyje to ślady?”, i pomóż dzieciom odkryć, że to ich własne kroki. Zabawa uczy uważnej obserwacji i jest wesołym wprowadzeniem do rozmowy, że każdy czasem się myli.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Starsze przedszkolaki potrafią słuchać dłuższego rozdziału i planować wspólne działania. Tu proponujemy zadania, które łączą fabułę z liczeniem, mapą i doświadczeniem.
Mapa Lasu Stumilowego
Na dużym arkuszu papieru narysuj zarys lasu i powiedz, że w książce jest mapa tego miejsca. Dzieci w małych grupach rysują i doklejają domki bohaterów: domek Puchatka, dom Prosiaczka, norkę Królika, dom Sowy na drzewie, kąt Kłapouchego i miejsce, gdzie mieszka Krzyś. Potem rozmawiacie, jak dojść od domu Puchatka do Królika, używając słów „w prawo”, „w lewo”, „obok” i „za”. Na koniec jedno dziecko chowa małego misia w którymś miejscu mapy, a pozostali zgadują, pytając o kierunki. Zabawa rozwija orientację przestrzenną i planowanie.
Patyki z mostu
W drugiej książce bohaterowie wymyślają zabawę: wrzucają patyki z jednej strony mostu i patrzą, który pierwszy wypłynie z drugiej strony. W sali możesz to odtworzyć w długiej plastikowej misce albo rynnie z wodą, a w ogrodzie przy kałuży czy strumyku. Dzieci wybierają swoje patyki, zaznaczają je kawałkiem kolorowej taśmy i jednocześnie puszczają na wodę, a potem obserwują, który płynie najszybciej. Zastanówcie się razem, czy szybciej płynie patyk gruby czy cienki, długi czy krótki. Zabawa łączy fabułę z prostym doświadczeniem i uczy przegrywać bez złości, bo nikt nie wie, który patyk wygra.
Co czuje Kłapouchy?
Przygotuj kartki z narysowanymi twarzami: radosną, smutną, przestraszoną i złą. Opowiadasz krótkie sytuacje z życia mieszkańców Lasu Stumilowego, na przykład: „Prosiaczek usłyszał w nocy dziwny hałas” albo „Kłapouchy zgubił swój ogon”. Dzieci wybierają minę pasującą do uczucia bohatera i mówią, co mogłyby zrobić, żeby mu pomóc. Potem pytasz: „A kiedy wy czujecie się jak Kłapouchy?”. Zabawa uczy nazywania emocji, rozpoznawania ich u innych i szukania sposobów na pocieszenie.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie potrafią już czytać, porównywać i pisać krótkie teksty, więc Dzień Kubusia Puchatka może być lekcją o książce, autorze i tłumaczeniu.
Jeden miś, dwa imiona
Napisz na tablicy dwa imiona: Kubuś Puchatek i Fredzia Phi-Phi. Wyjaśnij, że to ten sam miś z tej samej angielskiej książki, ale przetłumaczony przez dwie różne osoby w różnych latach. Zapytajcie się razem, dlaczego tłumacze wybierają różne imiona i które imię bardziej pasuje do misia. Uczniowie w parach wymyślają trzecie polskie imię dla Puchatka i uzasadniają swój wybór jednym zdaniem. Zajęcia pokazują, czym jest przekład, i ćwiczą argumentowanie.
Ile lat ma Puchatek?
Podaj uczniom dwie daty: rok urodzin autora, 1882, i rok wydania pierwszej książki, 1926. Uczniowie liczą, ile lat miał pisarz, gdy wydał książkę, ile lat ma dziś Puchatek i ile lat minęło od urodzin autora. Młodsi mogą liczyć z pomocą liczydła albo osi liczbowej, a starsi na papierze. Na koniec porozmawiajcie, czy książki się starzeją i dlaczego dzieci wciąż lubią czytać o Puchatku. Zajęcia ćwiczą odejmowanie na dużych liczbach i rozumienie dat.
List do Krzysia
Uczniowie wybierają jednego bohatera z Lasu Stumilowego i piszą w jego imieniu krótki list do Krzysia. Może to być list od Prosiaczka, który się boi, od Kłapouchego, który chce mu podziękować, albo od Puchatka, który prosi o miód. List ma mieć nagłówek, trzy, cztery zdania i podpis. Chętni odczytują listy, a klasa zgaduje, kto je napisał. Zajęcia ćwiczą pisanie listu, przyjmowanie perspektywy bohatera i budowanie zdań.
Prace plastyczne
Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.
Baryłka miodu z rolki
- rolka po papierze toaletowym
- żółta i pomarańczowa farba
- pasek białego papieru, klej, flamaster
Dzieci malują rolkę na żółto albo pomarańczowo i zostawiają do wyschnięcia. Potem przyklejają wokół pasek papieru, na którym ty lub starsze dzieci piszecie słowo „MIÓD”. Do środka można włożyć zwiniętą bibułę, która udaje miód. Baryłki przydadzą się w zabawie w szukanie miodu i jako ozdoba kącika czytelniczego.
Puchatek z papierowego talerzyka
- papierowy talerzyk
- żółta farba albo kredki
- czerwony papier, dwa półkola z papieru na uszy, klej
Dzieci malują talerzyk na żółto. Doklejają dwa uszy u góry, rysują oczy, nos i uśmiech, a pod spodem dzieci starsze przyklejają mały czerwony prostokąt, który udaje koszulkę misia. Z talerzyka można zrobić maskę, wycinając otwory na oczy i przyklejając patyczek do trzymania. Otwory wycina dorosły.
Las Stumilowy z odcisków dłoni
- duży arkusz szarego papieru
- zielona, brązowa i żółta farba
- pędzle, miski na farbę, mokre chusteczki
Na arkuszu narysuj pnie drzew. Dzieci odciskają zielone dłonie jako korony drzew, a palcem malują żółte kropki, czyli pszczoły albo baryłki miodu. Starsze dzieci mogą dorysować domki bohaterów i podpisać je. Gotowy las wieszacie na ścianie i używacie go do opowiadania przygód Puchatka. Na koniec dzieci myją ręce.
Ogon dla Kłapouchego
- szablon osiołka z szarego papieru
- pasek papieru albo kawałek włóczki na ogon
- kokardka z bibuły, klej, kredki
Opowiedz, że Kłapouchy zgubił kiedyś swój ogon i bardzo się martwił, a Puchatek pomógł mu go odnaleźć. Dzieci kolorują osiołka i przyklejają mu nowy ogon z paska papieru albo włóczki, a na końcu ogona robią kokardkę z bibuły. Młodszym dzieciom osiołka wycinasz wcześniej. Gotowe osiołki mogą tworzyć wystawę „Nikt nie zgubi już ogona”.
Zabawy ruchowe i muzyczne
Zabawy ruchowe najlepiej wpleść między czytanie rozdziałów, żeby dzieci mogły się poruszać.
Skaczący Tygrys
Dzieci są Tygrysami i skaczą po sali obunóż albo na jednej nodze, w rytm bębenka. Gdy bęben bije szybko, skaczą szybko, gdy wolno, skaczą powoli, a gdy przestaje, zatrzymują się w miejscu jak posągi. Po kilku rundach możesz zmienić polecenie: Tygrys skacze do przodu, do tyłu, w bok. Zabawa ćwiczy siłę nóg, równowagę i reagowanie na tempo.
Wyprawa z Krzysiem
W pierwszej książce przyjaciele wyruszają na wyprawę i wędrują razem przez las. Ustaw dzieci w rzędzie za tobą, jak za Krzysiem, i poprowadź przez salę przez wymyślony las: przechodzicie przez rzekę po gazetach, przeciskacie się pod gałęziami z krzeseł, wchodzicie na górę z materacy i skradacie się obok śpiącej Sowy. Dzieci naśladują twoje ruchy i trzymają się za ręce. Zabawa rozwija koordynację, uczy chodzenia w grupie i słuchania przewodnika.
Misie na chuście
Rozłóż chustę animacyjną, a na jej środek połóż kilka pluszowych misiów. Dzieci trzymają chustę i delikatnie nią falują, a misie podskakują. Na hasło „Wiatr w Lesie Stumilowym” falujecie mocniej, a na hasło „Puchatek śpi” chusta zamiera i robi się cicho. Możesz zanucić prostą melodię, do której dzieci falują w rytmie. Zabawa uczy współpracy, kontroli siły ruchu i reagowania na sygnał słowny.
Scenariusz zajęć: Dzień Kubusia Puchatka w przedszkolu
| Temat | W Lesie Stumilowym każdy jest inny, a wszyscy są przyjaciółmi |
| Grupa wiekowa | 4-5 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko wie, że Kubuś Puchatek to bohater książki; wymienia przynajmniej trzech mieszkańców Lasu Stumilowego; nazywa uczucia bohaterów; proponuje sposób pocieszenia kolegi |
| Pomoce | książka „Kubuś Puchatek” w przekładzie Ireny Tuwim, obrazki lub pluszaki bohaterów, kartki z minami, tunel lub krzesła z kocem, baryłki z rolek, kredki |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): pokazujesz książkę i pytasz, kto zna Kubusia Puchatka; wyjaśniasz, że najpierw była książka, a dopiero potem filmy. 2. Kto mieszka w Lesie Stumilowym? (8 minut): poznawanie bohaterów i ich ruchów. 3. Czytanie (8 minut): czytasz krótki fragment rozdziału o urodzinach Kłapouchego albo opowiadasz go własnymi słowami. 4. Co czuje Kłapouchy? (7 minut): wybór min i rozmowa o pocieszaniu. 5. Puchatek utknął w norce (7 minut): przechodzenie przez tunel. 6. Prezent dla przyjaciela (5 minut): dzieci mówią, jaki niekupiony prezent dałyby koledze. 7. Baryłka miodu (5 minut): dzieci ozdabiają gotowe rolki. |
| Zakończenie | Dzieci siadają w kole z baryłkami, a pluszowy Puchatek dziękuje każdemu za pomoc. Grupa mówi razem: „Wszystkiego dobrego, Puchatku!”. |
| Ewaluacja | Zapytaj, kto napisał książkę o Puchatku i jak mają na imię jego przyjaciele. Obserwuj, czy dzieci potrafią nazwać uczucie Kłapouchego i zaproponować sposób pocieszenia. |
Jeśli chcesz poczęstować dzieci miodem, najpierw zapytaj rodziców o alergie i uzyskaj ich zgodę. Miodu nie podaje się dzieciom poniżej pierwszego roku życia, a w żłobku warto zrezygnować z poczęstunku. Bezpieczniej zrobić przyjęcie urodzinowe Puchatka bez jedzenia, z papierowymi baryłkami i piosenką. Wtedy żadne dziecko nie poczuje się pominięte z powodu diety.
Książki, wiersze i piosenki
Podstawą są dwie książki Alana Alexandra Milne’a: „Kubuś Puchatek” i „Chatka Puchatka” w przekładzie Ireny Tuwim, z ilustracjami Ernesta Howarda Sheparda. Najmłodszym czytaj krótkie fragmenty albo opowiadaj je własnymi słowami, a starszym przedszkolakom czytaj po jednym rozdziale dziennie przez cały tydzień. W klasach 2-3 możesz pokazać uczniom przekład Moniki Adamczyk-Garbowskiej „Fredzia Phi-Phi” i porozmawiać o różnicach w imionach bohaterów, bez porównywania całych fragmentów. Nie cytuj długich fragmentów książki na tablicach ani w gazetkach, bo przekłady są chronione prawem autorskim. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: W Lesie Stumilowym miś mieszka na co dzień, z Prosiaczkiem do Sowy na herbatkę chodzi. Miodu by chciał zjeść całą baryłkę, a potem się zdrzemnąć choć na małą chwilkę.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Kłapouchy smutny, ogon mu zginął, Puchatek szukał, aż smutek minął. Gdy przyjaciel ma kłopot, nie zostaw go samego, pomóż mu, a będzie dzień wesoły dla każdego.
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „18 stycznia obchodzimy Dzień Kubusia Puchatka. Będziemy czytać książkę A. A. Milne’a i rozmawiać o przyjaźni. Prosimy, aby dzieci przyszły w żółtych lub czerwonych ubraniach i jeśli mogą, przyniosły swojego pluszowego misia albo książkę o Puchatku z domowej biblioteczki.”. Zaznacz, że chodzi o książkę, a nie o gadżety z bajek, żeby żadne dziecko nie czuło presji, że czegoś nie ma. Pożyczone książki podpiszcie, żeby wróciły do właścicieli.
Jako zadanie do domu zaproponuj wspólne czytanie jednego rozdziału przed snem i rozmowę, który bohater jest dziecku najbliższy i dlaczego. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapytać rodziców i dziadków, czy czytali Puchatka w dzieciństwie i jak nazywał się wtedy miś. Chętny rodzic może przyjść do przedszkola i przeczytać grupie ulubiony rozdział, co dobrze łączy się z akcjami czytania w przedszkolu. Możesz też poprosić o wypożyczenie książki z biblioteki osiedlowej, jeśli w przedszkolu jej nie ma.
Najczęstsze pytania
Dzień Kubusia Puchatka obchodzimy 18 stycznia. To data stała, która co roku przypada tego samego dnia, bo upamiętnia urodziny autora książki, A. A. Milne’a, urodzonego 18 stycznia 1882 roku.
Święto upamiętnia urodziny Alana Alexandra Milne’a, angielskiego pisarza, który wymyślił Puchatka. Nie wiadomo pewnie, kto zaproponował obchody i od którego roku się odbywają.
Nie, 14 października to rocznica wydania pierwszej książki o Puchatku w 1926 roku. Dzień Kubusia Puchatka obchodzi się 18 stycznia.
Najlepiej zacząć od przeczytania fragmentu książki, a potem bawić się na jej motywach: szukać miodu, przechodzić przez norkę Królika i rozmawiać o uczuciach bohaterów. Gotowy scenariusz na około 45 minut znajdziesz powyżej.
Wystarczy żółta lub czerwona bluzka i papierowe uszy misia na opasce. Dziecko może też przynieść swojego pluszowego misia albo książkę o Puchatku.
Dodaj komentarz