Dzień Piłki Nożnej (25 maja): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Światowy Dzień Piłki Nożnej obchodzimy 25 maja, a to jedno z najmłodszych świąt w kalendarzu, bo ustanowiono je dopiero w 2024 roku. Piłkę zna każde dziecko: kopie ją na podwórku, na plaży i w przedszkolnym ogródku, często zanim nauczy się dobrze biegać. Dzień piłki nożnej w przedszkolu to świetna okazja, żeby połączyć dużo ruchu z nauką zasad, współpracy w drużynie i tego, jak zachować się, kiedy się przegrywa. Piłka nożna to gra dla wszystkich: dziewczynek i chłopców, dzieci szybkich i wolniejszych, tych, które lubią strzelać bramki, i tych, które wolą bronić. Maj sprzyja zajęciom na boisku albo w ogrodzie, ale wszystkie zabawy da się też przeprowadzić w sali gimnastycznej.

We wpisie znajdziesz historię święta z wyjaśnieniem, dlaczego wybrano właśnie 25 maja, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Dalej są prace plastyczne z materiałów z szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, książka i rymowanki oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić na podstawie samego opisu. Tam, gdzie ruch jest intensywny, piszemy o bezpieczeństwie.

Historia Dnia Piłki Nożnej

Światowy Dzień Piłki Nożnej ustanowiło Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych. Rezolucję przyjęto 7 maja 2024 roku bez głosowania, w drodze zgody wszystkich państw członkowskich, a pierwsze obchody odbyły się już kilka tygodni później, 25 maja 2024 roku. Projekt rezolucji przedstawiła Libia, a poparło go jako współautorzy ponad 160 krajów. W uzasadnieniu podkreślano, że piłka nożna jest wspólnym językiem ludzi na całym świecie, bo łączy ich ponad granicami, kulturami i różnicami w zamożności. Święto ma przypominać, że sport uczy współpracy, szacunku i uczciwej gry.

Data 25 maja ma swoją historię. Właśnie tego dnia w 1924 roku, podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu, rozpoczął się pierwszy międzynarodowy turniej piłkarski, w którym wzięły udział drużyny ze wszystkich regionów świata. Pierwsze obchody Światowego Dnia Piłki Nożnej przypadły więc dokładnie w setną rocznicę tego wydarzenia. To dobra ciekawostka dla starszych dzieci, bo pokazuje, że piłka nożna od dawna łączy ludzi z różnych kontynentów. Ponieważ święto jest bardzo młode, nie ma jeszcze wielu tradycji i każde przedszkole może stworzyć własną.

W polskich kalendarzach świąt nietypowych można też znaleźć Dzień Piłkarza, obchodzony nieoficjalnie 10 września na pamiątkę złotego medalu, który polscy piłkarze zdobyli na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 roku. To osobne, polskie święto, a nie druga data Światowego Dnia Piłki Nożnej. W przedszkolach i szkołach wygodniej świętować w maju, bo pogoda sprzyja zajęciom na boisku. We wrześniu, na początku roku szkolnego, można wrócić do tematu przy okazji Dnia Piłkarza albo zajęć o sporcie.

Po co obchodzić Dzień Piłki Nożnej z dziećmi

Najbardziej oczywisty cel to rozwój fizyczny. Kopanie piłki ćwiczy koordynację oko-noga, równowagę na jednej nodze, bieganie ze zmianą kierunku i orientację w przestrzeni, a dla najmłodszych jest po prostu świetną zabawą w ruch. Dzieci, które na co dzień mało się ruszają, często chętnie biorą udział w grach z piłką, bo cel jest jasny i szybko widać efekt. Zabawy z piłką rozwijają też sprawność rąk, bo bramkarz łapie, rzuca i odbija. Dla wielu dzieci Dzień Piłki Nożnej to pierwszy krok do polubienia aktywności fizycznej na dłużej.

Równie ważny jest rozwój społeczny i emocjonalny. W drużynie trzeba podawać piłkę innym, cieszyć się z bramki kolegi, słuchać sędziego i przestrzegać zasad. Dzieci uczą się też radzić sobie z porażką, co w wieku przedszkolnym bywa bardzo trudne: przegrany mecz potrafi wywołać łzy i złość. Zajęcia pozwalają przećwiczyć zachowania fair play, czyli podanie ręki przeciwnikowi, pomoc przewróconemu koledze i przyznanie się do faulu. W sferze poznawczej piłka nożna daje okazję do liczenia bramek, porównywania wyników, poznawania flag i nazw krajów oraz nowych słów, takich jak bramkarz, rzut rożny czy sędzia.

Ciekawostki o piłce nożnej dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a pozostałe zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, ilu piłkarzy gra w jednej drużynie?”, i dopiero wtedy przeczytaj odpowiedź. Starsze dzieci mogą policzyć odpowiedź na palcach albo na pachołkach.

• W drużynie gra jedenastu piłkarzy. Na boisku są dwie drużyny, więc w meczu gra razem dwudziestu dwóch zawodników.
• Tylko bramkarz może łapać piłkę rękami. Wolno mu to robić tylko na swoim polu karnym, czyli w prostokącie przed własną bramką.
• Mecz ma dwie połowy. Każda połowa dorosłego meczu trwa 45 minut, a między nimi piłkarze mają przerwę na odpoczynek.
• Sędzia ma gwizdek i kartki. Żółta kartka to ostrzeżenie, a czerwona oznacza, że zawodnik musi zejść z boiska do końca meczu.
• Nazwa „futbol” pochodzi z angielskiego. „Foot” znaczy stopa, a „ball” to piłka. Po polsku mówimy po prostu piłka nożna.
• Mistrzostwa świata odbywają się co cztery lata. Grają w nich reprezentacje wielu krajów, a cały świat ogląda mecze.
• W piłkę grają dziewczynki i chłopcy. Kobiety i mężczyźni mają swoje drużyny, rozgrywki i mistrzostwa świata.
• W piłkę nożną gra się na trawie, ale nie tylko. Gra się też na piasku, na hali i na zwykłym podwórku. Wystarczy piłka i coś, co udaje bramkę.
• Polscy piłkarze zdobyli złoty medal olimpijski. Stało się to w 1972 roku na igrzyskach w Monachium.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Najmłodszym dawaj duże, miękkie i lekkie piłki, na przykład z gąbki albo z materiału, które nie zrobią krzywdy przy uderzeniu. Plastikowych nadmuchiwanych piłek plażowych używaj tylko pod okiem dorosłego, a balonów nie używaj wcale.

Piłka toczy się do mnie

Usiądź z dziećmi w kole na dywanie, wszyscy z rozstawionymi nogami. Toczysz dużą miękką piłkę do jednego dziecka, mówiąc jego imię, a dziecko łapie ją rękami i odtacza do ciebie albo do kolegi, którego wskażesz. Potem zamiast rękami można spróbować odepchnąć piłkę stopą. Zabawa uczy reagowania na własne imię, ćwiczy chwyt i pierwsze kopnięcie oraz pokazuje, że piłką się dzielimy. Rozstawione nogi tworzą bramkę, więc piłka rzadko ucieka z koła.

Kopnij do kartonu

Połóż na boku duży karton albo kosz na bieliznę, który będzie bramką. Dziecko stoi dwa albo trzy kroki przed nim z piłką przy nodze i próbuje wkopać ją do środka. Każde trafienie świętujecie razem okrzykiem „gol!” i oklaskami. Kiedy dziecko nie trafi, podaje piłkę następnej osobie, a potem próbuje jeszcze raz. Zabawa ćwiczy stanie na jednej nodze i celowanie, a wspólne okrzyki uczą cieszyć się z sukcesu innych.

Piłki do koszyka

Rozsyp po sali kilka piłek w różnych kolorach i postaw dwa koszyki, na przykład czerwony i niebieski. Dzieci zbierają piłki i zanoszą je do koszyka w tym samym kolorze albo, w łatwiejszej wersji, do dowolnego koszyka. Starszym dwulatkom możesz podpowiedzieć, żeby prowadziły piłkę nogą, zamiast ją nieść. Na koniec liczycie razem piłki w koszykach. Zabawa ćwiczy rozpoznawanie kolorów, schylanie się i prowadzenie piłki.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki lubią proste reguły i role, więc w tym wieku można już wprowadzić bramkarza, sędziego i pierwsze zasady gry.

Bramkarz i strzelcy

Ustaw z dwóch pachołków albo kartonów szeroką bramkę. Jedno dziecko jest bramkarzem i stoi w bramce, a pozostałe po kolei kopią miękką piłkę z wyznaczonego miejsca. Bramkarz może łapać piłkę rękami i odbijać ją całym ciałem. Po każdym strzale zmienia się strzelec, a po kilku strzałach bramkarz. Zabawa ćwiczy celowanie, łapanie i refleks, a przy okazji uczy, że bramkarz jest jedynym zawodnikiem, który może grać rękami.

Sędzia gwiżdże

Dzieci biegają po sali, każde prowadząc swoją piłkę albo woreczek gimnastyczny nogą. Ty jesteś sędzią i masz gwizdek oraz dwie kartki: żółtą i czerwoną. Jeden gwizdek oznacza stop, dwa gwizdki zmianę kierunku, żółta kartka to marsz w miejscu, a czerwona to siad na podłodze. Potem pozwól, żeby sędzią zostało dziecko. Zabawa uczy reagowania na sygnał, poznawania znaczenia kartek i szacunku dla decyzji sędziego.

Podaj dalej

Ustaw dzieci w dwóch rzędach, jeden naprzeciw drugiego, w odległości kilku kroków. Pierwsze dziecko kopie piłkę do kolegi naprzeciwko, ten ją zatrzymuje stopą i kopie do następnego w drugim rzędzie, i tak do końca. Przed podaniem trzeba powiedzieć imię osoby, do której piłka leci. Kiedy piłka dotrze do końca, wszyscy klaszczą i zaczynacie od nowa. Zabawa ćwiczy zatrzymywanie piłki stopą, dokładne podanie i uczy, że w piłce nożnej gra cała drużyna, a nie jedna osoba.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już grać w drużynach, liczyć punkty i przestrzegać kilku zasad naraz, więc tu pojawia się prawdziwy mecz i rozmowa o fair play.

Mały mecz fair play

Podziel dzieci na dwie drużyny oznaczone szarfami w różnych kolorach i ustaw dwie małe bramki. Gracie krótkie mecze po trzy albo cztery minuty, bez bramkarzy, żeby wszyscy byli w ruchu, a po każdym meczu zmieniacie składy. Oprócz bramek liczycie punkty fair play: za pomoc przewróconemu koledze, podanie piłki komuś, kto jeszcze nie grał, i podanie ręki po meczu. Na koniec okazuje się, która drużyna zebrała najwięcej punktów fair play, i to ją nagradzacie brawami. Zabawa uczy współpracy, uczciwej gry i tego, że wynik to nie wszystko.

Slalom między pachołkami

Ustaw w rzędzie pięć albo sześć pachołków, kartonów albo butelek z wodą. Dzieci prowadzą piłkę nogą slalomem między pachołkami, a na końcu strzelają do bramki. Kto dotknie pachołka, wraca o jeden krok, ale nie odpada. Młodszym ustaw pachołki szerzej, starszym bliżej. Zabawa rozwija kontrolę nad piłką, koordynację i cierpliwość, bo szybkie prowadzenie piłki zwykle kończy się jej ucieczką.

Flagi na boisku

Przygotuj kartki z flagami kilku krajów, w których piłka nożna jest bardzo popularna, na przykład Polski, Brazylii, Niemiec, Hiszpanii i Francji. Rozłóż je po sali, a do każdej flagi dołóż obrazek czegoś charakterystycznego dla tego kraju. Dzieci losują piłkę z przyklejoną małą flagą i muszą doprowadzić ją nogą do tej samej flagi na podłodze. Po dotarciu mówią nazwę kraju. Zabawa łączy ruch z poznawaniem świata i uczy, że piłka nożna łączy ludzi z wielu krajów.

Gdy przegrywam

Po meczu usiądźcie w kole i porozmawiajcie o tym, co czuje drużyna, która przegrała, a co ta, która wygrała. Pokaż obrazki twarzy: smutną, złą, zadowoloną, i poproś dzieci, żeby dopasowały je do sytuacji z boiska. Potem ustalcie razem, co można zrobić, kiedy przegrywamy: wziąć głęboki oddech, podać rękę, powiedzieć „dobra gra” i zagrać jeszcze raz. Przećwiczcie te zachowania w krótkich scenkach. Zabawa uczy radzenia sobie z porażką i wyrażania emocji bez krzyku i płaczu.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią już czytać, liczyć wyniki i pisać krótkie teksty, więc Dzień Piłki Nożnej może stać się małym projektem sportowym połączonym z matematyką i językiem polskim.

Turniej klasowy z tabelą

Podziel klasę na cztery drużyny i rozegrajcie krótkie mecze każdy z każdym, najlepiej na boisku albo w sali gimnastycznej. Po każdym meczu uczniowie wpisują wynik do tabeli na tablicy i liczą punkty: za zwycięstwo 3, za remis 1, za porażkę 0. Na koniec obliczają, ile bramek strzeliła i straciła każda drużyna, i ustalają kolejność. Dodajcie osobną kolumnę na punkty fair play, przyznawane przez sędziego. Zajęcia łączą ruch z dodawaniem, porównywaniem liczb i czytaniem tabeli.

Sprawozdawca meczowy

Uczniowie oglądają krótki mecz rozgrywany przez kolegów albo przypominają sobie mecz z turnieju. Potem w parach piszą krótkie sprawozdanie: kto grał, jaki był wynik, kto strzelił bramkę i co było najciekawsze. Chętni czytają swoje sprawozdania na głos jak komentatorzy sportowi, z emocjami w głosie. Porozmawiajcie, jak opisywać mecz uczciwie i bez wyśmiewania przegranych. Zajęcia ćwiczą pisanie krótkiego tekstu, porządkowanie wydarzeń i mówienie przed grupą.

Mierzymy boisko

Wyjdźcie na szkolne boisko albo do sali gimnastycznej z taśmą mierniczą albo sznurkiem z zaznaczonymi metrami. Uczniowie w grupach mierzą długość i szerokość boiska krokami i taśmą, a potem porównują wyniki. Zmierzcie też szerokość bramki i odległość od bramki do punktu, z którego wykonuje się rzut karny. W klasie uczniowie rysują plan boiska w zeszycie z zaznaczonymi liniami, bramkami i polem karnym. Zajęcia uczą mierzenia, porównywania długości i rysowania planu.

Kodeks kibica

Porozmawiajcie, jak zachowuje się dobry kibic: dopinguje swoją drużynę, ale nie obraża przeciwników, szanuje sędziego i nie rzuca niczym na boisko. Uczniowie w grupach piszą pięć zasad dobrego kibica, zaczynając każdą od czasownika, na przykład „Dopinguję”, „Szanuję”, „Klaszczę”. Wybrane zasady trafiają na wspólny plakat, który możecie powiesić przy sali gimnastycznej. Zajęcia uczą pisania tekstu użytkowego i rozmowy o wartościach w sporcie.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Piłka z papierowego talerzyka

• biały papierowy talerzyk
• czarna farba albo czarne kółka i sześciokąty z papieru
• pędzel, klej

Pokaż dzieciom prawdziwą piłkę i zwróć uwagę na łaty, z których jest zszyta. Dzieci malują na talerzyku czarne plamy albo przyklejają wcześniej wycięte czarne kształty, tak żeby talerzyk przypominał piłkę. Starszym możesz narysować siatkę łat, którą same pokolorują. Gotowe piłki powieście na sznurku jako girlandę na Dzień Piłki Nożnej.

Koszulka mojej drużyny

• kartka z konturem koszulki piłkarskiej
• farby, kredki, flamastry
• paski kolorowego papieru, klej

Każde dziecko projektuje koszulkę swojej wymarzonej drużyny: wybiera kolory, wzór w paski albo w kratkę i wpisuje na plecach swój numer. Starsze dzieci wymyślają też nazwę drużyny i herb. Z koszulek całej grupy powstaje galeria, a przy okazji możecie porozmawiać o tym, dlaczego drużyny grają w różnych kolorach. Praca rozwija wyobraźnię i małą motorykę.

Stadion w pudełku

• płaskie pudełko po butach albo pokrywka
• zielony papier albo zielona farba
• biały pasek papieru albo biała kredka
• rolki po papierze na trybuny i piłkarzy
• nożyczki, klej (pod nadzorem dorosłego)

Dzieci wyklejają dno pudełka zielonym papierem, a białą kredką albo paskami papieru rysują linie boiska i pole karne. Z kawałków rolek robią piłkarzy i ustawiają ich na boisku, a na brzegach pudełka doklejają kibiców narysowanych na małych karteczkach. Bramki powstają z połówek małych pudełek albo z kawałków kartonu. To praca dla dzieci od 5 lat i klas 1-3, najlepiej wykonywana w parach.

Piłka z gazet

• kilka arkuszy gazety
• taśma klejąca
• farby (opcjonalnie)

Dzieci zgniatają arkusze gazety w dużą kulę, a dorosły albo starsze dziecko owija ją taśmą, żeby się nie rozpadła. Taka piłka jest lekka, więc nadaje się do zabaw w sali, gdzie prawdziwa piłka mogłaby coś zniszczyć. Starsze dzieci mogą ją pomalować w łaty. Piłki z gazet przydadzą się w zabawach ruchowych i w scenariuszu.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Przed zabawami ruchowymi zrób krótką rozgrzewkę: krążenia ramion, skłony, podskoki. Zabierz z sali przedmioty, o które dzieci mogłyby się potknąć, i przypomnij, że w piłkę gramy nogami, a nie łokciami.

Chusta i piłki

Dzieci trzymają brzegi chusty animacyjnej, a na środek wrzuć kilka lekkich piłek z gazet. Na hasło „podrzucamy” wszyscy razem unoszą chustę, a piłki podskakują. Potem zadanie jest trudniejsze: trzeba tak poruszać chustą, żeby piłki wpadły do otworu na środku, jeśli chusta go ma, albo spadły po stronie jednej z drużyn. Zabawa uczy współpracy, bo piłki słuchają tylko wtedy, gdy wszyscy ruszają chustą razem.

Doping na stadionie

Podziel dzieci na dwie grupy kibiców. Każda grupa wymyśla prosty rytm do dopingu, na przykład dwa klaśnięcia i tupnięcie albo trzy uderzenia w kolana. Ty wskazujesz, która grupa dopinguje, a gest podniesionej ręki oznacza głośniej, a opuszczonej ciszej. Na koniec obie grupy dopingują razem tym samym rytmem. Zabawa rozwija poczucie rytmu, uczy reagowania na gest i pokazuje, że kibicowanie może być radosne i bez obrażania nikogo.

Piłkarska rozgrzewka przy muzyce

Włącz rytmiczną muzykę i prowadź rozgrzewkę jak trener: bieg w miejscu, wysokie unoszenie kolan, pajacyki, udawane kopnięcia raz prawą, raz lewą nogą, udawane skoki bramkarza do piłki. Kiedy muzyka cichnie, wszyscy zastygają w pozie piłkarza, który właśnie strzelił gola. Potem jedno z dzieci zostaje trenerem i pokazuje własne ćwiczenia. Zabawa to dobra rozgrzewka przed meczem, rozwija koordynację i uczy naśladowania ruchów.

Scenariusz zajęć: Dzień Piłki Nożnej w przedszkolu

Temat	Gramy razem, gramy fair
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko zna podstawowe zasady piłki nożnej (bramkarz, sędzia, kartki); prowadzi piłkę nogą i podaje ją koledze; wie, co znaczy grać fair play; potrafi zachować się po przegranej
Pomoce	miękkie piłki, piłki z gazet, pachołki albo kartony, szarfy w dwóch kolorach, gwizdek, żółta i czerwona kartka, obrazki twarzy z emocjami, muzyka do rozgrzewki
Przebieg	1. Powitanie (4 minuty): nauczyciel wchodzi z gwizdkiem i piłką, a dzieci zgadują, jakie jest dziś święto. 2. Ciekawostki (6 minut): jedenastu zawodników, bramkarz gra rękami, sędzia ma kartki. 3. Piłkarska rozgrzewka przy muzyce (5 minut). 4. Sędzia gwiżdże (6 minut): prowadzenie piłki i reakcja na gwizdek oraz kartki. 5. Podaj dalej (7 minut): podania w dwóch rzędach z mówieniem imienia. 6. Mały mecz fair play (10 minut): dwa krótkie mecze z liczeniem punktów fair play. 7. Gdy przegrywam (7 minut): rozmowa w kole i scenki podania ręki.
Zakończenie	Wszystkie dzieci stają w jednym kole jako jedna drużyna, kładą ręce jedna na drugiej na środku i razem wołają „gramy fair!”. Nauczyciel wręcza całej grupie wspólny dyplom fair play.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: kto może łapać piłkę rękami i co robimy, kiedy przegrywamy. Obserwuj, które dzieci podawały piłkę innym i podały rękę po meczu bez przypominania.

Przed zajęciami sprawdź, czy dzieci mają wygodne buty z płaską podeszwą, i zapewnij dostęp do wody, bo przy bieganiu szybko robi się gorąco. Zabawy prowadź na równej powierzchni, bez przeszkód i ostrych krawędzi w pobliżu. Z przedszkolakami nie ćwiczymy odbijania piłki głową, a do gry w sali używamy piłek miękkich albo z gazet. Mecze mają być krótkie, z przerwami, a dzieci, które się zmęczyły, mogą w każdej chwili zostać kibicami. Jeśli ktoś upadnie, przerywasz grę gwizdkiem i sprawdzasz, czy nic mu się nie stało.

Książki, wiersze i piosenki

Dla dzieci starszych i uczniów klas 1-3 sięgnij po książkę Adama Berlika „Wini i piłka nożna”, opowieść o chłopcu, który na strychu u dziadków znajduje stare karty z piłkarzami i zaczyna interesować się futbolem. To dobra okazja, żeby zapytać dzieci, kto u nich w domu gra w piłkę albo kibicuje. Młodszym przedszkolakom lepiej sprawdzą się krótkie rymowanki, które można powtarzać przy kopaniu piłki i odliczaniu do strzału. Poniżej dwie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Raz, dwa, trzy, piłka leci, biegną za nią wszystkie dzieci. Podaj dalej, nie trzymaj sam, drużyną strzelimy gola wam!
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Czy wygrana, czy przegrana, ręka zawsze jest podana. Powiem: dzięki, dobra gra, jutro gramy, ty i ja.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „25 maja obchodzimy Światowy Dzień Piłki Nożnej. Będziemy grać w piłkę, poznawać zasady gry i uczyć się zachowań fair play. Prosimy, aby dzieci przyszły w wygodnym stroju sportowym i butach z płaską podeszwą, a chętne w koszulce ulubionej drużyny albo w barwach narodowych.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny mecz na podwórku albo w parku, w którym wszyscy grają fair play, a potem rysunek z tego meczu. W klasach 1-3 uczniowie mogą przeprowadzić z rodzicem krótki wywiad o tym, w jaki sport grał, kiedy był dzieckiem.

Jeśli któryś z rodziców trenuje dzieci, gra w klubie albo jest sędzią, zaproś go na krótkie zajęcia pokazowe: rozgrzewkę, kilka ćwiczeń z piłką i opowieść o tym, jak wygląda trening. Możesz też zorganizować przedszkolny turniej rodzinny, w którym drużyny składają się z dzieci i rodziców, a nagrodą jest dyplom fair play dla wszystkich. Pamiętaj, że nie każda rodzina interesuje się piłką nożną i nie każde dziecko lubi rywalizację, więc udział ma być dobrowolny. Chętni rodzice mogą też pomóc w przygotowaniu medali z tektury dla każdego uczestnika.

Najczęstsze pytania