Dzień Bajgla (15 stycznia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Bajgla przypada 15 stycznia i przyszedł do nas z kalendarza amerykańskiego, gdzie bajgiel jest jednym z najpopularniejszych pieczyw na śniadanie. Ciekawe jest to, że ta okrągła bułka z dziurką ma polskie korzenie: najstarsza znana wzmianka o bajglach pochodzi z Krakowa. Dzień bajgla w przedszkolu to więc dobra okazja, żeby porozmawiać o pieczywie, o tym, jak powstaje, i o tym, że jedzenie wędruje po świecie razem z ludźmi. Przy okazji dzieci poznają kształt koła, ćwiczą dłonie przy lepieniu i uczą się, że pieczywa bywają bardzo różne.

We wpisie znajdziesz krótką historię bajgla, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i rymowanek oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Większość zabaw nie wymaga prawdziwego jedzenia, a tam, gdzie pojawia się pieczywo, piszemy o alergiach i zgodzie rodziców. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania.

W skrócie

  • Data: 15 stycznia.
  • Zasięg: święto nieoficjalne, wywodzi się z kalendarza amerykańskiego, w Polsce obchodzone w przedszkolach i szkołach przy okazji zajęć o jedzeniu.
  • Od kiedy: nie wiadomo, kto i kiedy ustanowił to święto.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: masa solna lub plastelina, papier, farby, rolki, obręcze hula-hoop, woreczki gimnastyczne, chusta animacyjna, opcjonalnie bajgle do degustacji.

Historia Dnia Bajgla

Dzień Bajgla, po angielsku National Bagel Day, figuruje w amerykańskich kalendarzach świąt nietypowych pod datą 15 stycznia. Nie udało nam się ustalić, kto i kiedy je wymyślił, więc traktujemy je jako jedno z wielu świąt kulinarnych, które powstały, żeby przypomnieć o lubianym jedzeniu. Dużo ciekawsza jest historia samego bajgla. Najstarszy znany dokument, który o nim wspomina, pochodzi z 1610 roku z Krakowa: zapisano w nim, że bajgle można dawać w prezencie kobietom po urodzeniu dziecka. Dlatego często mówi się, że bajgiel wymyślono w Krakowie, choć historycy zaznaczają, że nie jest to całkiem pewne.

Nazwa pochodzi z jidysz, języka, którym mówili Żydzi w Polsce i w innych krajach Europy Środkowej, a w Krakowie mówiło się na tę bułkę „bajgl”. Słowo to może wywodzić się od niemieckiego wyrazu oznaczającego coś wygiętego, czyli właśnie zawiniętego w kółko. Krąży też opowieść, że bajgiel przywędrował do Polski z Wiednia na pamiątkę zwycięstwa króla Jana III Sobieskiego nad Turkami w 1683 roku, ale to legenda, a nie potwierdzony fakt, skoro wzmianka z Krakowa jest o wiele starsza. Bajgla często myli się z obwarzankiem krakowskim, który też ma kształt koła, jednak krakowscy piekarze podkreślają, że to dwa różne wypieki. Obwarzanek jest cieńszy i bardziej chrupiący, a bajgiel grubszy i miękki w środku.

Bajgiel ma jedną cechę, która odróżnia go od zwykłej bułki: zanim trafi do pieca, krążki ciasta zanurza się na krótko we wrzącej wodzie. Dzięki temu ma gęsty, sprężysty miąższ i błyszczącą skórkę, którą posypuje się makiem, sezamem albo suszoną cebulą. Na przełomie XIX i XX wieku bajgle zabrali ze sobą do Nowego Jorku żydowscy emigranci z Polski i przez długi czas piekarze robili je tam ręcznie. W połowie XX wieku pojawiły się maszyny, bajgle stały się tanie i trafiły do sklepów w całych Stanach Zjednoczonych, a stamtąd wróciły do Europy jako modne pieczywo śniadaniowe. W Polsce coraz częściej można je kupić w piekarniach, a 15 stycznia przedszkola i szkoły wykorzystują jako pretekst do zajęć o pieczywie i o historii Krakowa.

Po co obchodzić Dzień Bajgla z dziećmi

Jedzenie to temat, który zna każde dziecko, więc Dzień Bajgla łatwo zamienić w zajęcia z kilku obszarów naraz. W sferze poznawczej dzieci dowiadują się, jak powstaje pieczywo: z mąki, wody, drożdży i soli, a także że ciasto rośnie, zmienia się w piecu i pachnie. Kształt koła z dziurką to naturalny wstęp do rozmowy o figurach, o środku i brzegu, o całości i połówkach. Historia bajgla, który wyruszył z Krakowa w daleką podróż za ocean, pokazuje, że potrawy wędrują po świecie razem z ludźmi, i pomaga oswoić mapę.

W sferze fizycznej dzieci ćwiczą dłonie przy wałkowaniu i zwijaniu ciasta albo masy solnej, co przygotowuje rękę do rysowania i pisania. Zabawy z obręczami i krążkami rozwijają koordynację i celność. W sferze społecznej wspólne nakrywanie do stołu, częstowanie się i dzielenie bułki na równe części uczą współpracy i sprawiedliwego dzielenia. To także dobra okazja, by porozmawiać o zdrowym śniadaniu, o tym, że różni ludzie jedzą różne rzeczy, i o tym, że niektórzy koledzy nie mogą zjeść pewnych produktów, bo mają alergię.

Ciekawostki o bajglach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek na jedno spotkanie. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy bajgla gotuje się w garnku?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

  • Bajgiel ma kształt koła z dziurką w środku. Dlatego łatwo go rozpoznać wśród innych bułek.
  • Bajgla najpierw się gotuje, a potem piecze. Krążki ciasta wkłada się na chwilę do wrzącej wody, a dopiero potem do pieca.
  • Najstarsza wiadomość o bajglach pochodzi z Krakowa. Zapisano ją ponad czterysta lat temu.
  • Dawniej bajgle dawano w prezencie mamom, którym urodziło się dziecko.
  • Nazwa „bajgiel” pochodzi z jidysz. To język, którym dawniej mówiło wielu Żydów mieszkających w Polsce.
  • Bajgle przypłynęły do Ameryki statkami. Zabrali je ze sobą ludzie, którzy wyjechali z Polski za ocean.
  • W Nowym Jorku bajgle są bardzo popularne. Wiele osób jada je tam na śniadanie z serkiem.
  • Bajgiel to nie to samo co obwarzanek. Obwarzanek krakowski jest cieńszy i chrupie, a bajgiel jest grubszy i miękki w środku.
  • Bajgle posypuje się różnymi ziarenkami. Najczęściej makiem albo sezamem, a słodkie wersje mają w środku rodzynki i cynamon.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na dotyk, naśladowanie i duże przedmioty. Nie dawaj im drobnych elementów ani ziaren do przesypywania, a jeśli chcesz, żeby spróbowały bajgla, zapytaj wcześniej rodziców o alergie i zgodę.

Ciasto rośnie

Dzieci kucają w kole jak małe kulki ciasta schowane w misce. Mówisz cicho: „Ciasto odpoczywa, jest mu ciepło”, a potem powoli: „Ciasto rośnie, rośnie, rośnie”, i dzieci podnoszą się stopniowo, aż staną na palcach z rękami wysoko. Na hasło „do pieca!” wszyscy robią obrót i zwijają się znowu w kulkę, a na „gotowe!” wyskakują z radością. Powtórz zabawę kilka razy, raz wolniej, raz szybciej. Zabawa uczy słuchania i reagowania na słowa, a przy okazji pokazuje, że ciasto drożdżowe rośnie.

Kółko z dziurką

Daj każdemu dziecku dużą kulę miękkiej masy solnej albo plasteliny. Pokaż, jak toczyć z niej wałeczek dłońmi po stole i jak połączyć końce, żeby powstało kółko. Najmłodsze dzieci mogą też po prostu zrobić płaski placek i wcisnąć palec w środek, robiąc dziurkę. Gotowe bajgle układacie na tacy, liczycie razem „jeden, dwa, trzy” i oglądacie przez dziurkę świat jak przez lunetę. Zabawa wzmacnia mięśnie dłoni i oswaja z kształtem koła.

Co jest w koszyku piekarza?

Do koszyka włóż kilka dużych rzeczy związanych z pieczeniem: drewnianą łyżkę, miskę, wałek, ściereczkę i papierowy model bajgla. Przykryj koszyk chustą i pozwól dzieciom po kolei wkładać rękę, wyjmować jeden przedmiot i nazywać go z twoją pomocą. Potem pokazujesz, do czego służy każda rzecz: łyżką mieszamy, wałkiem wałkujemy, w misce ciasto rośnie. Dzieci naśladują te ruchy w powietrzu. Zabawa rozwija słownictwo i pierwsze skojarzenia z kuchnią.

Zabawy dla 3- i 4-latków

W tym wieku dzieci chętnie odgrywają scenki z codziennego życia, więc wprowadzamy postać piekarza i sklep z pieczywem.

Piekarnia na rogu

Z krzeseł i stolika zróbcie ladę, a na niej ułóżcie pieczywo z masy solnej albo z papieru: bajgle, bułki, chleby i rogaliki. Jedno dziecko jest piekarzem w fartuchu, a pozostałe kolejno przychodzą na zakupy. Klient mówi „dzień dobry”, prosi na przykład o dwa bajgle i jeden chleb, płaci papierowymi monetami i mówi „dziękuję, do widzenia”. Piekarz podaje pieczywo i liczy na głos. Zabawa ćwiczy zwroty grzecznościowe, liczenie do pięciu i rozpoznawanie rodzajów pieczywa.

Bajgiel czy nie bajgiel?

Przygotuj obrazki różnych okrągłych przedmiotów: bajgiel, obwarzanek, oponka, koło od roweru, talerz, moneta, pączek i bułka. Pokazujesz kolejne obrazki, a dzieci decydują, czy to jest jedzenie, czy nie, i czy ma dziurkę w środku. Jedzenie z dziurką odkładacie do koszyka, jedzenie bez dziurki na talerz, a resztę do pudełka. Na koniec porozmawiajcie, czym bajgiel różni się od pączka. Zabawa ćwiczy klasyfikowanie według dwóch cech i rozwija spostrzegawczość.

Posyp swojego bajgla

Wytnij z brązowego papieru duże koła z dziurką, po jednym dla każdego dziecka. Dzieci posypują swojego bajgla, ale nie prawdziwym makiem, tylko kropkami: czarne kropki z flamastra to mak, białe kropki z kredy albo farby to sezam. Potem siadacie w kole i każdy mówi, czym posypał swojego bajgla i co by do niego dodał na śniadanie. Gotowe bajgle przypinacie na tablicy jako piekarnię grupy. Zabawa ćwiczy precyzyjne ruchy ręki i wypowiadanie się przed grupą.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na zadania z liczeniem, kolejnością i krótką rozmową o historii.

Jak powstaje bajgiel?

Przygotuj sześć obrazków: mąka i woda w misce, wyrabianie ciasta, ciasto rośnie, zwijanie kółek, gotowanie w garnku, pieczenie w piecu. Dzieci w małych grupach układają obrazki w kolejności i opowiadają, co dzieje się na każdym etapie. Potem jedna grupa pokazuje kolejne kroki ruchem, a druga zgaduje, który to etap. Na koniec zapytaj, czy zwykłą bułkę też się gotuje i czym różni się od bajgla. Zabawa uczy porządkowania zdarzeń w czasie i opowiadania w kolejności.

Podróż bajgla

Rozłóż na podłodze dużą mapę świata albo jej prosty rysunek, na którym zaznaczysz Kraków i Nowy Jork. Opowiedz, że bajgiel urodził się w Krakowie, a potem razem z ludźmi popłynął statkiem przez wielki ocean do Ameryki. Dzieci przesuwają papierowego bajgla po mapie, a w drodze wykonują zadania: przejść przez Polskę, wsiąść na statek i płynąć, falując rękami, wysiąść w porcie i przywitać się po angielsku słowem „hello”. Na koniec zapytajcie, czy ktoś z dzieci ma rodzinę w innym kraju. Zabawa oswaja z mapą i pokazuje, że jedzenie podróżuje razem z ludźmi.

Równe kawałki

Wytnij z papieru kilka dużych kół, które będą bajglami. Dzieci w parach dostają jednego bajgla i mają podzielić go po równo dla dwóch osób, a potem dla czterech, składając koło i rozcinając po zagięciu pod nadzorem dorosłego. Porównują kawałki, przykładając je do siebie, i sprawdzają, czy są takie same. Potem zadanie się zmienia: trzech kolegów, jeden bajgiel, jak podzielić? Zabawa wprowadza pojęcia połowy i ćwiartki oraz uczy sprawiedliwego dzielenia się.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie czytają już proste teksty i liczą, więc Dzień Bajgla może być małym projektem o pieczywie i historii.

Bajgiel i obwarzanek pod lupą

Jeśli możesz, przynieś prawdziwego bajgla i obwarzanka, a jeśli nie, pokaż ich zdjęcia. Uczniowie w grupach wypełniają tabelę porównawczą: kształt, grubość, czy jest chrupiący, czy miękki, czym jest posypany i jak się go przygotowuje. Potem piszą trzy zdania o podobieństwach i trzy o różnicach. Jeśli degustujecie, najpierw zapytaj rodziców o alergie, zwłaszcza na gluten i sezam, i uzyskaj ich zgodę. Zajęcia ćwiczą obserwację, porównywanie i pisanie krótkich zdań.

Przepis w czterech krokach

Uczniowie piszą prosty przepis na bajgla w formie instrukcji: najpierw lista składników, potem cztery kroki, z których każdy zaczyna się od czasownika, na przykład „Wymieszaj”, „Zwiń”, „Ugotuj”, „Upiecz”. Do każdego kroku dorysowują mały obrazek. Na koniec porównują swoje przepisy w parach i sprawdzają, czy kolejność jest dobra i czy ktoś, kto nigdy nie piekł, poradziłby sobie z tą instrukcją. Zaznacz, że gotowanie we wrzątku i pieczenie zawsze robi dorosły. Zajęcia uczą pisania tekstu użytkowego.

Bajglowe rachunki

Przygotuj karty z zadaniami o piekarni: w koszyku jest dwanaście bajgli, czterech uczniów dostaje po dwa, ile zostało? Piekarz piecze sześć bajgli na jednej blasze, ile upiecze na trzech blachach? Każdy bajgiel kosztuje okrągłą, wymyśloną cenę, ile zapłacimy za pięć? Uczniowie rozwiązują zadania w parach, a potem sami układają jedno zadanie dla innej pary. Zajęcia ćwiczą dodawanie, odejmowanie i mnożenie w zakresie dostosowanym do klasy.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Bajgle z masy solnej

  • masa solna (mąka, sól, woda)
  • farby plakatowe w kolorze brązowym i złotym, pędzle
  • tacka albo deska

Dzieci toczą z masy wałeczki i łączą je w kółka, a starsze mogą robić na powierzchni kropki wykałaczką, które udają ziarenka. Bajgle suszycie na kaloryferze albo w przedszkolnym piekarniku przez dorosłego. Po wyschnięciu dzieci malują je na złotobrązowo. Gotowe bajgle przydadzą się w zabawie w piekarnię i w scenariuszu, a masa solna nie nadaje się do jedzenia, o czym trzeba powiedzieć dzieciom.

Piekarnia z pudełka

  • pudełko po butach
  • kolorowy papier, kredki, klej
  • papierowe bajgle i bułki

Pudełko stawiacie na boku, tak żeby jego wnętrze było wystawą sklepu. Dzieci oklejają je papierem, rysują szyld z nazwą piekarni i półki. Do środka wklejają papierowe pieczywo, a przed sklepem rysują piekarza w białej czapce. Praca ćwiczy planowanie i ozdabianie przestrzeni.

Bajgiel z rolki i papieru

  • pasek brązowej bibuły albo gazety
  • klej, taśma klejąca
  • kawałek białego papieru i flamastry

Dzieci skręcają gazetę w gruby wałek i łączą końce taśmą klejącą, tworząc koło. Potem owijają je brązową bibułą, żeby wyglądało jak upieczony bajgiel. Na koniec wycinają z białego papieru kawałek serka i doklejają go na górze, a flamastrem rysują kropki maku. Praca ćwiczy zwijanie, skręcanie i wspólne rozwiązywanie problemów technicznych.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Do zabaw ruchowych przydadzą się obręcze hula-hoop, które w Dniu Bajgla stają się wielkimi bajglami.

Wielkie bajgle

Rozłóż obręcze na podłodze sali. Przy muzyce dzieci biegają między nimi jak ziarenka maku, a gdy muzyka milknie, wskakują do najbliższego bajgla. W jednym bajglu może zmieścić się kilka osób, więc dzieci uczą się robić miejsce dla innych. Po każdej rundzie zabierasz jedną obręcz, ale nikt nie odpada, tylko w pozostałych bajglach robi się coraz ciaśniej. Zabawa uczy szybkiej reakcji i troski o kolegów.

Rzut do dziurki

Ustaw obręcz pionowo albo połóż ją na podłodze w odległości kilku kroków od linii. Dzieci rzucają woreczkami gimnastycznymi tak, żeby trafiły do dziurki bajgla. Za każde trafienie grupa dostaje papierowe ziarenko maku do wspólnego słoja. Starszym dzieciom możesz odsunąć obręcz dalej albo kazać rzucać lewą ręką. Zabawa ćwiczy celność i koordynację oko-ręka.

Piekarz w kole

Dzieci stoją w kole z chustą animacyjną, która jest wielkim ciastem. Piekarz w środku daje polecenia, a grupa śpiewa wymyśloną melodię na „la-la-la” i wykonuje ruchy: wyrabiamy ciasto (chusta szarpie się w górę i w dół), ciasto rośnie (chusta unosi się powoli), gotujemy w wodzie (chusta faluje szybko), pieczemy (wszyscy kucają i robią „pff”). Na koniec chusta ląduje na podłodze jako upieczony bajgiel. Zabawa łączy ruch, rytm i współpracę całej grupy.

Scenariusz zajęć: Dzień Bajgla w przedszkolu

TematBajgiel, okrągła bułka z Krakowa
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, czym jest bajgiel i skąd pochodzi; potrafi ułożyć w kolejności etapy powstawania pieczywa; dzieli koło na połowy i ćwiartki; wie, że przed częstowaniem kogoś jedzeniem pytamy o alergie
Pomocebajgiel lub jego zdjęcie, obrazki etapów powstawania bajgla, mapa świata, papierowe koła, nożyczki, obręcze, woreczki gimnastyczne, masa solna
Przebieg1. Powitanie (5 minut): w koszyku pod chustą czeka bajgiel, dzieci zgadują dotykiem, co to jest.
2. Opowieść (7 minut): krótka historia bajgla z Krakowa i jego podróży do Ameryki, z przesuwaniem bajgla po mapie.
3. Jak powstaje bajgiel? (8 minut): układanie obrazków w kolejności w małych grupach.
4. Wielkie bajgle (6 minut): zabawa ruchowa z obręczami.
5. Równe kawałki (7 minut): dzielenie papierowych bajgli na połowy i ćwiartki.
6. Rzut do dziurki (5 minut): rzuty woreczkami do obręczy.
7. Lepienie (7 minut): dzieci lepią po jednym bajglu z masy solnej do suszenia.
ZakończenieW kole każde dziecko kończy zdanie „Bajgiel jest…”, a grupa żegna się, robiąc z dłoni wielkie koło z dziurką.
EwaluacjaDzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, z jakiego miasta pochodzi bajgiel, i co robimy z bajglem przed pieczeniem. Obserwuj, kto poprawnie ułożył kolejność etapów i kto podzielił koło na równe części.

Jeśli chcesz zakończyć zajęcia degustacją, kilka dni wcześniej zapytaj rodziców o alergie, szczególnie na gluten, sezam i mleko, i uzyskaj ich pisemną zgodę. Bajgle pokrój wcześniej na małe kawałki, a dzieci przed jedzeniem myją ręce. Dla dzieci z alergią przygotuj inny poczęstunek, tak żeby nikt nie siedział przy pustym talerzu. Gotowanie i pieczenie prawdziwych bajgli zostaw dorosłym, a dzieci mogą co najwyżej zwijać kółka z ciasta pod nadzorem, z dala od gorącej wody.

Książki, wiersze i piosenki

O samych bajglach trudno znaleźć polską książkę dla przedszkolaków, więc sięgnij po opowieści o pieczywie i piekarzach, które są w twojej bibliotece, a jeśli ich nie masz, opowiedz dzieciom historię bajgla własnymi słowami. Dobrze sprawdzi się też ludowa zabawa „Mam chusteczkę haftowaną” albo inne zabawy w kole, w których zamiast chusteczki krąży papierowy bajgiel. Z uczniami klas 1-3 możesz przeczytać krótki tekst o Krakowie i poszukać na planie miasta Rynku i Wawelu. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Okrągły bajgiel, dziurka w środku, przyjechał z Krakowa do mojego ogródka. Najpierw do wody, potem do pieca, a teraz na stół, niech dzieci zjedzą.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Mak i sezam, kropka, kropka, posypane jest kółeczko. Patrzę przez dziurkę, widzę ciebie, jesteś jak słońce na niebie.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „15 stycznia obchodzimy Dzień Bajgla. Będziemy rozmawiać o tym, jak powstaje pieczywo, i poznamy historię bajgla, który pochodzi z Krakowa. Jeśli zgadzają się Państwo na degustację, prosimy o podpisanie zgody i informację o alergiach dziecka.”. Zaznacz, że udział w degustacji jest dobrowolny, a dzieci, które nie mogą jeść pieczywa, dostaną inny poczęstunek. Możesz też poprosić o przyniesienie czystego słoika albo pudełka do zabawy w piekarnię.

Jako zadanie do domu zaproponuj, żeby rodzina podczas zakupów sprawdziła, jakie rodzaje pieczywa są w najbliższej piekarni, i narysowała z dzieckiem trzy z nich. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapytać dziadków, jakie pieczywo jadło się dawniej w ich domu i czy pieczono je samemu. Chętni rodzice, którzy pracują w piekarni albo pieką w domu chleb, mogą przyjść do grupy i opowiedzieć o swojej pracy. Taka wizyta zostanie w pamięci dzieci na długo.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Bajgla?

Dzień Bajgla przypada 15 stycznia. To święto nieoficjalne, które pochodzi z amerykańskiego kalendarza świąt nietypowych, gdzie nosi nazwę National Bagel Day.

Skąd się wziął Dzień Bajgla?

Nie wiadomo, kto i kiedy ustanowił to święto. Sam bajgiel ma długą historię: najstarsza znana wzmianka o nim pochodzi z Krakowa z 1610 roku, a do Ameryki trafił razem z żydowskimi emigrantami z Polski.

Jak obchodzić Dzień Bajgla w przedszkolu?

Połącz zabawy w piekarnię, lepienie bajgli z masy solnej i rozmowę o tym, jak powstaje pieczywo. Możesz też pokazać na mapie drogę bajgla z Krakowa do Nowego Jorku. Jeśli planujesz degustację, zapytaj wcześniej rodziców o alergie i zgodę.

Czym bajgiel różni się od obwarzanka?

Oba mają kształt koła, ale bajgiel jest grubszy, ma miękki i gęsty środek, a przed pieczeniem gotuje się go krótko we wrzącej wodzie. Obwarzanek krakowski jest cieńszy i bardziej chrupiący, a krakowscy piekarze podkreślają, że to dwa różne wypieki.

Co przynieść do przedszkola na Dzień Bajgla?

Wystarczy pudełko po butach do zabawy w piekarnię albo fartuszek. Jedzenie przynoś tylko wtedy, gdy nauczyciel o to poprosi, bo w grupie mogą być dzieci z alergią na gluten albo sezam.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *