Dzień Przyjaźni (30 lipca): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Międzynarodowy Dzień Przyjaźni obchodzimy 30 lipca, a w 2011 roku ustanowiło go Zgromadzenie Ogólne ONZ. Przyjaźń to temat, który w przedszkolu wraca codziennie: przy podziale zabawek, przy kłótni o huśtawkę i przy pierwszym „ty jesteś moim przyjacielem”. Dzień przyjaźni w przedszkolu wypada w wakacje, dlatego wiele placówek obchodzi go wcześniej, 9 czerwca, jako Dzień Przyjaciela, a w przedszkolu dyżurnym można świętować w lipcu. Niezależnie od daty chodzi o to samo: żeby dzieci nauczyły się, jak się przyjaźnić, jak się godzić i jak dbać o drugą osobę.

We wpisie znajdziesz historię święta z wyjaśnieniem, skąd biorą się dwie daty, ciekawostki o przyjaźni ludzi i zwierząt do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy w uśmiechy, dobre uczynki i poczty życzliwości znajdziesz przy Dniu Życzliwości i Dniu Uśmiechu, a tutaj skupiamy się na samej przyjaźni: poznawaniu się, współpracy i godzeniu po kłótni. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez szukania dodatkowych materiałów.

Historia Dnia Przyjaźni

Pomysł Dnia Przyjaźni narodził się w Paragwaju. 20 lipca 1958 roku doktor Ramón Artemio Bracho podczas kolacji z przyjaciółmi w miasteczku Puerto Pinasco nad rzeką Paragwaj zaproponował, żeby ustanowić święto przyjaźni. Tego wieczoru powstała organizacja nazwana Światową Krucjatą Przyjaźni, której celem było budowanie przyjaźni i braterstwa między wszystkimi ludźmi, bez względu na rasę, kolor skóry czy religię. Od tego czasu 30 lipca obchodzi się w Paragwaju jako Dzień Przyjaźni, a z czasem datę przyjęły też inne kraje.

W 2011 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ ogłosiło 30 lipca Międzynarodowym Dniem Przyjaźni. ONZ uzasadniła to tym, że przyjaźń między narodami, krajami, kulturami i pojedynczymi ludźmi może wspierać pokój i budować mosty między społecznościami. Święto nawiązuje do wcześniejszej pracy UNESCO nad kulturą pokoju i szczególnie zachęca do angażowania młodych ludzi w działania, które uczą szacunku dla różnorodności. ONZ zaprasza rządy, organizacje i zwykłych ludzi, żeby tego dnia organizowali wydarzenia sprzyjające dialogowi i wzajemnemu zrozumieniu.

W różnych krajach Dzień Przyjaźni wypada w różnych terminach, na przykład w Indiach obchodzi się go zwykle w pierwszą niedzielę sierpnia. W Polsce 30 lipca przypada w środku wakacji, dlatego w przedszkolach przyjął się raczej Dzień Przyjaciela obchodzony 9 czerwca, pod koniec roku przedszkolnego, gdy grupa jest już zżyta. Nie znaleźliśmy informacji, kto i kiedy wymyślił tę czerwcową datę, więc traktujemy ją jako przedszkolny zwyczaj. Nasz materiał sprawdzi się w obu terminach, a dzień wcześniej, 29 lipca, przypada Dzień Tygrysa, jeśli szukasz drugiego tematu na wakacyjny tydzień.

Po co obchodzić Dzień Przyjaźni z dziećmi

Przyjaźń to jedna z najważniejszych umiejętności, których dziecko uczy się w przedszkolu, choć nie ma jej w żadnym podręczniku. Dziecko musi nauczyć się podchodzić do innych, zapraszać do zabawy, dzielić się, czekać, przepraszać i przyjmować przeprosiny. Dzień Przyjaźni pozwala nazwać te umiejętności i przećwiczyć je w bezpiecznej zabawie, co jest pracą w obszarze społecznym i emocjonalnym. Dzieci uczą się też rozpoznawać, co czuje kolega, i reagować, gdy jest mu smutno.

Dzień Przyjaźni to także okazja do rozmowy o konfliktach. Kłótnie między przyjaciółmi są normalne, a dzieci potrzebują prostych sposobów, żeby się pogodzić bez pomocy dorosłego. Zabawy we współpracę, takie jak wspólne noszenie, rysowanie jedną kredką czy przechodzenie przez most z gazet, rozwijają umiejętność dogadywania się i planowania. Zabawy ruchowe w parach wspierają koordynację i rozwój fizyczny, a rozmowy o książkowych przyjaciołach rozwijają mowę i myślenie.

Ciekawostki o przyjaźni dla dzieci

Przeczytaj dzieciom po trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie i przy każdej zapytaj, co one myślą. Dobrze sprawdza się pytanie „Jak myślicie, czy zwierzęta mają przyjaciół?” przed ciekawostkami o zwierzętach. Starszym dzieciom pokaż na mapie Paragwaj, skąd pochodzi pomysł na to święto. Po każdej ciekawostce pozwól dzieciom opowiedzieć o swoich przyjaciołach.

• Dzień Przyjaźni wymyślono w Paragwaju. To kraj w Ameryce Południowej, a pomysł narodził się tam podczas kolacji z przyjaciółmi w 1958 roku.
• Słonie pocieszają przyjaciół. Gdy słoń jest zdenerwowany, inne słonie podchodzą do niego, dotykają go trąbą i wydają ciche, uspokajające dźwięki.
• Delfiny pamiętają przyjaciół przez wiele lat. Każdy delfin ma swój charakterystyczny gwizd, trochę jak imię, i inne delfiny rozpoznają go nawet po długim rozstaniu.
• Szympansy mają najlepszych przyjaciół. Spędzają z nimi najwięcej czasu i przeczesują sobie nawzajem futro.
• Konie też mają ulubionych towarzyszy. Pasą się blisko nich i drapią się nawzajem zębami po szyi i grzbiecie.
• Z przyjaciółmi śmiejemy się dużo częściej. Ludzie śmieją się znacznie częściej, gdy są z innymi, niż gdy są sami.
• Kubuś Puchatek jest przyjacielem dzieci od prawie stu lat. Pierwsza książka o nim ukazała się w 1926 roku, a w Warszawie jest nawet ulica Kubusia Puchatka.
• Słowo przyjaciel brzmi w każdym języku inaczej. Po angielsku to „friend”, po hiszpańsku, którym mówi się w Paragwaju, „amigo”, a po niemiecku „Freund”.
• Przyjaciel nie musi być taki sam jak my. Można przyjaźnić się z kimś, kto lubi inne zabawy, mówi innym językiem albo jest w innym wieku, na przykład z babcią.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Dwulatki i trzylatki dopiero uczą się bawić obok siebie, a potem razem, więc przyjaźń zaczyna się u nich od znajomości imion i wspólnych czynności. Zabawy są krótkie i prowadzi je dorosły, a dzieci naśladują. Wszystkie pomoce są duże, bez drobnych elementów. Chwal każde dziecko, które zrobiło coś razem z innym.

Razem niesiemy

Przygotuj duży, lekki karton albo koc, na którym leży pluszak. Dwoje dzieci chwyta karton albo koc z dwóch stron i razem przenosi pluszaka z jednego końca sali na drugi, gdzie czeka jego domek. Pokaż, że trzeba iść w tym samym tempie, bo inaczej pluszak spadnie. Potem para zmienia się, aż każde dziecko poniesie misia z kimś innym. Zabawa uczy współdziałania i pokazuje, że niektóre rzeczy łatwiej zrobić we dwoje.

Wieża wszystkich

Siądźcie w kole wokół dużej maty, a obok postaw koszyk z dużymi klockami. Każde dziecko po kolei dokłada jeden klocek do wspólnej wieży, a cała grupa mówi jego imię: „Klocek od Antka!”. Wieża rośnie, a dzieci liczą z tobą klocki. Jeśli wieża się przewróci, mówicie razem „nic się nie stało” i zaczynacie od nowa. Zabawa uczy czekania na swoją kolej, zapamiętywania imion kolegów i spokojnego reagowania na niepowodzenie.

Kogo brakuje?

Dzieci siedzą w kole i zamykają oczy, a ty delikatnie prowadzisz jedno dziecko pod duży koc, gdzie siada w ukryciu. Na hasło „otwórzcie oczy” dzieci rozglądają się i zgadują, kogo brakuje. Gdy ktoś poda imię, dziecko wychodzi spod koca, a grupa wita je oklaskami i okrzykiem „jesteś z nami!”. Zanim zaczniesz, zapytaj dziecko, czy chce się schować, bo nie wszyscy lubią zakrywanie. Zabawa uczy imion i daje dzieciom poczucie, że każdy jest w grupie ważny i widać, gdy go brakuje.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki zaczynają mieć ulubionych kolegów i przeżywać pierwsze kłótnie. To dobry czas, żeby rozmawiać o tym, co robi przyjaciel, i ćwiczyć pomaganie. Zabawy w parach dobieraj losowo, żeby dzieci poznawały się nawzajem. Po każdej zabawie zapytaj, jak się czuły.

Przyjaciel w potrzebie

Przygotuj kilka obrazków albo scenek odegranych pacynkami: kolega się przewrócił, koleżanka płacze, bo zgubiła misia, ktoś stoi sam przy ścianie, a ktoś nie umie zapiąć kurtki. Przy każdej scence zapytaj: „Co może zrobić przyjaciel?”. Dzieci podają pomysły, a potem jedno odgrywa kolegę w potrzebie, a drugie przyjaciela, który pomaga. Zbierajcie pomysły na dużej kartce w formie rysunków. Zabawa uczy dostrzegania potrzeb innych i konkretnych sposobów pomagania.

Jedna kredka, dwie ręce

Dzieci siadają w parach przy dużej kartce i razem trzymają jedną grubą kredkę, każde jedną ręką. Twoje zadanie brzmi: narysujcie razem domek, słońce albo kotka, ale bez mówienia, tylko czując ruch ręki kolegi. Na początku rysunki są śmieszne i krzywe, co zawsze wywołuje śmiech. Po chwili pozwól parom mówić i porównajcie, czy łatwiej rysować, gdy można się dogadać. Zabawa uczy uważności na drugą osobę i pokazuje, że rozmowa pomaga we współpracy.

Co lubi mój kolega?

Dzieci siadają w parach, a ty zadajesz pytania, które jedno dziecko zadaje drugiemu: „Jaki kolor lubisz?”, „Jakie zwierzę lubisz?”, „W co lubisz się bawić?”. Potem pary wracają do koła, a każde dziecko opowiada grupie, czego dowiedziało się o koledze: „Ola lubi zielony i koty”. Kolega potwierdza albo poprawia. Na koniec zapytaj, czy ktoś dowiedział się czegoś zaskakującego. Zabawa rozwija mowę, uważne słuchanie i ciekawość wobec innych.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już rozmawiać o uczuciach i szukać rozwiązań, więc w tej grupie ćwiczymy godzenie się po kłótni i planowanie razem. Warto wprowadzić stałe słowa i gesty, które dzieci będą mogły potem używać same. Zabawy prowadź w małych grupach, żeby każdy mógł się wypowiedzieć. Pamiętaj, że przyjaźni nie można nikomu nakazać, a zabawy mają pokazywać sposoby, a nie zmuszać do przyjaźni.

Kłótnia i zgoda

Odegraj z dwiema pacynkami scenkę: obie chcą bawić się tą samą piłką i zaczynają się kłócić. Zatrzymaj scenkę i zapytaj dzieci, co mogą zrobić pacynki, a potem wprowadź cztery kroki zgody: stop, czyli przestajemy krzyczeć, mówimy, co czujemy, słuchamy drugiej strony i wymyślamy razem rozwiązanie. Dzieci w parach odgrywają podobne scenki z własnymi pomysłami, na przykład zabawa na zmianę albo wspólna zabawa. Zapiszcie cztery kroki rysunkami na plakacie i powieście go w sali. Zabawa daje dzieciom prosty sposób na samodzielne rozwiązywanie konfliktów.

Most z gazet

Wyznacz na podłodze rzekę szeroką na kilka metrów. Dzieci w parach dostają trzy gazety i muszą przejść przez rzekę, stając tylko na gazetach: przesuwają je przed siebie i przechodzą razem, trzymając się za ręce. Jeśli ktoś stanie w wodzie, para wraca i próbuje jeszcze raz. W kolejnej rundzie pary łączą się w czwórki i mają tylko pięć gazet. Zabawa uczy planowania, współpracy i wspierania się nawzajem, a po niej porozmawiajcie, co pomagało, a co przeszkadzało.

Przepis na przyjaciela

Postaw na środku koła dużą miskę i przygotuj kartki. Dzieci zastanawiają się, jaki jest dobry przyjaciel, a ty zapisujesz albo rysujesz ich pomysły na kartkach: pomaga, dzieli się, słucha, nie wyśmiewa, pociesza, chce się bawić. Każde dziecko wrzuca swoją kartkę do miski i mówi, co to za składnik. Na koniec mieszacie składniki wielką łyżką i czytacie gotowy przepis na głos. Przepis możesz przepisać na duży arkusz i powiesić w sali. Zabawa rozwija myślenie o wartościach i uczy nazywania cech charakteru.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie klas 1-3 potrafią czytać, pisać i dyskutować, więc Dzień Przyjaźni może być krótkim projektem obejmującym geografię, język polski i wychowanie. Wielu uczniów ma już za sobą pierwsze rozczarowania w przyjaźni, więc rozmowy prowadź delikatnie i bez wskazywania konkretnych osób. Zadania można rozłożyć na kilka dni. Dobrym zakończeniem jest klasowa gazetka o przyjaźni.

Przyjaźń przyszła z Paragwaju

Pokaż uczniom na mapie Amerykę Południową i Paragwaj, kraj bez dostępu do morza, przez który płynie rzeka Paragwaj. Opowiedz historię kolacji z 1958 roku, podczas której doktor Ramón Artemio Bracho zaproponował święto przyjaźni, i drogę tego pomysłu aż do ONZ w 2011 roku. Uczniowie rysują oś czasu z dwiema datami i liczą, ile lat minęło od 1958 do 2011 roku i od 2011 roku do dziś. Na koniec zapytaj, czy jeden pomysł przy kolacji może zmienić świat. Zajęcia łączą geografię, historię i obliczenia na liczbach czterocyfrowych.

Przyjaciel w różnych językach

Napisz na tablicy słowo „przyjaciel” w kilku językach: friend po angielsku, amigo po hiszpańsku, Freund po niemiecku, ami po francusku i amico po włosku. Uczniowie szukają podobieństw i różnic: które słowa są do siebie podobne, które zaczynają się tak samo. Zapytaj, czy ktoś w klasie zna to słowo w innym języku, na przykład od rodziny z innego kraju, i dopisz je na tablicy. Uczniowie wybierają swoje ulubione słowo i ozdabiają je na pasku papieru, a paski tworzą tęczową girlandę przyjaźni. Zajęcia rozwijają ciekawość językową i szacunek dla innych kultur.

Książkowi przyjaciele

Przypomnij uczniom znane pary przyjaciół z książek, na przykład Kubusia Puchatka i Prosiaczka albo Muminka i Włóczykija. Uczniowie w grupach wybierają jedną parę i odpowiadają na pytania: co ich łączy, czym się różnią, w jakiej sytuacji jeden pomógł drugiemu. Każda grupa przedstawia swoją parę w trzech zdaniach i rysunku. Porozmawiajcie, czy przyjaciele muszą być do siebie podobni. Zajęcia ćwiczą charakteryzowanie postaci i odwołanie do przeczytanych książek.

Co zrobić, gdy…?

Przygotuj karteczki z trudnymi sytuacjami: przyjaciel nie chce się z tobą bawić, bo ma nowego kolegę, przyjaciel powiedział komuś twój sekret, przyjaciel chce, żebyś zrobił coś, czego nie chcesz. Uczniowie w grupach losują karteczkę, rozmawiają i odgrywają krótką scenkę z rozwiązaniem. Po każdej scence klasa mówi, czy rozwiązanie było dobre dla obu stron. Pilnuj, żeby uczniowie nie odgrywali prawdziwych sytuacji z klasy ani nie wskazywali kolegów. Zajęcia uczą asertywności i pokazują, że w przyjaźni można powiedzieć „nie”.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej. W tych pracach najważniejsze jest robienie czegoś we dwoje, więc łącz dzieci w pary. Gotowe prace mogą stać się prezentem dla przyjaciela albo częścią wspólnej wystawy. Przy włóczce pilnuj, żeby dzieci nie owijały jej wokół szyi ani palców.

Bransoletka przyjaźni

• trzy kawałki grubej włóczki w różnych kolorach, każdy długości około 30 centymetrów
• taśma klejąca do przyklejenia końców do stolika
• nożyczki (obsługuje dorosły)

Dorosły wiąże trzy kawałki włóczki na supełek i przykleja ten koniec taśmą do stolika. Dziecko zaplata warkocz, przekładając na zmianę lewą i prawą nitkę na środek, a przy młodszych dzieciach jeden kolega trzyma końce, a drugi zaplata. Gdy warkocz jest gotowy, dorosły wiąże drugi supełek i przymierza bransoletkę na nadgarstku przyjaciela, zawiązując ją luźno. Dzieci wymieniają się bransoletkami. Praca dla dzieci od 5 lat, a młodsze mogą zrobić bransoletkę z papierowego paska ozdobionego kredkami.

Nasze dwie dłonie

• duży arkusz papieru
• kredki albo farby
• ołówek do obrysowania dłoni

Dwoje dzieci kładzie dłonie na kartce tak, żeby kciuki albo małe palce na siebie zachodziły, a trzecie dziecko albo dorosły obrysowuje je ołówkiem. Potem para razem koloruje obie dłonie, a miejsce, gdzie się spotykają, maluje wspólnym kolorem. Pod spodem dorosły wpisuje imiona dzieci. Z dłoni wszystkich par możecie ułożyć wielki wieniec przyjaźni na ścianie. Praca pokazuje, że przyjaźń łączy dwie różne osoby.

Jeden obraz, dwa pędzle

• kartka A3 przecięta na dwie połowy
• farby plakatowe, pędzle
• klej albo taśma do połączenia połówek

Para dzieci ustala razem, co namaluje, na przykład łąkę z domkiem albo morze ze statkiem. Każde dziecko maluje swoją połowę obrazu, ale muszą się porozumiewać, żeby droga, horyzont czy rzeka przechodziły z jednej połowy na drugą w tym samym miejscu. Po wyschnięciu dorosły łączy połówki taśmą z tyłu. Porównajcie, które pary najlepiej dopasowały swoje obrazy i jak to zrobiły. Praca uczy planowania i dogadywania się bez kłótni.

Laurka dla przyjaciela

• kartka z bloku złożona na pół
• kredki, kolorowy papier, klej
• dla starszych długopis do wpisania życzeń

Każde dziecko robi laurkę dla wybranej osoby: kolegi z grupy, rodzeństwa, babci albo psa, bo przyjaciel może być kimkolwiek. Na przodzie rysuje siebie i przyjaciela podczas wspólnej zabawy, a w środku dorosły wpisuje to, co dziecko mu podyktuje, na przykład „Lubię cię, bo…”. Starsze dzieci piszą same. Pilnuj, żeby nikt nie został bez laurki, i jeśli trzeba, zaproponuj losowanie par. Praca uczy wyrażania uczuć słowami i obrazem.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy ruchowe w Dniu Przyjaźni odbywają się w parach i grupach, a nikt nie odpada i nie przegrywa. Pary zmieniaj często, żeby dzieci bawiły się z różnymi kolegami. Młodszym wystarczą proste polecenia, starszym dołóż trudniejsze zadania. Na koniec zostaw kilka minut na wyciszenie.

Plecy do pleców

Dzieci chodzą po sali przy muzyce, a gdy muzyka cichnie, podajesz polecenie: „plecy do pleców”, „dłoń do dłoni”, „łokieć do łokcia”, „kolano do kolana”. Dzieci szybko szukają pary i wykonują polecenie. Przy każdej rundzie pary muszą być inne, więc dzieci szukają kogoś nowego. Na koniec podajesz polecenie „wszyscy razem” i cała grupa staje w ciasnym kole. Zabawa rozwija refleks, znajomość części ciała i uczy bawić się z każdym.

Ludzki węzeł

Dla dzieci od 5 lat i uczniów: sześcioro do ośmiorga dzieci staje w kole, wyciąga ręce na środek i chwyta dwie różne dłonie osób, które nie stoją obok. Teraz grupa, nie puszczając rąk, próbuje rozplątać węzeł i znowu stanąć w kole. Dzieci muszą się naradzać, przechodzić pod rękami i przekraczać złączone dłonie. Pilnuj, żeby nikt nie szarpał i nie wykręcał rąk, a gdy robi się za trudno, pozwól na jedno puszczenie rąk. Zabawa uczy współpracy, cierpliwości i komunikacji.

Tunel przyjaciół

Dzieci ustawiają się w dwóch rzędach naprzeciwko siebie i chwytają za ręce z osobą z przeciwnego rzędu, tworząc długi tunel. Pierwsza para puszcza ręce i przechodzi przez tunel, trzymając się za ręce, a na końcu dołącza do tunelu. Gdy gra muzyka, pary przechodzą tanecznym krokiem, a gdy muzyka cichnie, wszyscy się zatrzymują. Tunel wędruje przez całą salę. Zabawa rozwija poczucie rytmu i wspólnoty, bo tunel istnieje tylko wtedy, gdy wszyscy trzymają się razem.

Scenariusz zajęć na Dzień Przyjaźni

Temat	Jak być dobrym przyjacielem
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wymienia cechy dobrego przyjaciela; zna cztery kroki godzenia się po kłótni; współpracuje w parze przy zadaniu ruchowym i plastycznym; wypowiada się o swoich uczuciach
Pomoce	dwie pacynki, piłka, duża miska i kartki, gazety, kartki A3 przecięte na pół, farby, muzyka do zabawy ruchowej
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): dzieci witają się, podając sobie ręce w kole i mówiąc imię osoby obok. 2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki o przyjaźni zwierząt i o Paragwaju. 3. Przepis na przyjaciela (8 minut): wspólne zbieranie cech dobrego przyjaciela. 4. Kłótnia i zgoda (8 minut): scenka z pacynkami i cztery kroki zgody. 5. Plecy do pleców (6 minut): zabawa ruchowa w zmieniających się parach. 6. Most z gazet (6 minut): przejście przez rzekę w parach. 7. Jeden obraz, dwa pędzle (6 minut): początek wspólnej pracy plastycznej, dokończonej po zajęciach.
Zakończenie	Dzieci siadają w kole przy plakacie z przepisem na przyjaciela, a każde dopisuje na nim swoje imię albo rysuje przy nim mały znak, mówiąc, który składnik przepisu dziś mu się udał.
Ewaluacja	Pytasz dzieci o trzy cechy dobrego przyjaciela i o to, co zrobić po kłótni. Obserwuj, jak pary współpracowały przy moście z gazet i czy ktoś pomagał innym.

Jeśli obchodzisz święto w czerwcu jako Dzień Przyjaciela, połącz zajęcia z pożegnaniem roku przedszkolnego. Dzieci mogą wtedy przygotować laurki dla kolegów, którzy odchodzą do szkoły, a starsze przedszkolaki opowiedzieć młodszym, jak się tu zaprzyjaźniły. Dobrym pomysłem jest też wspólne zdjęcie całej grupy trzymającej się za ręce. Zapytaj rodziców o zgodę na zdjęcia, zanim je wywiesisz.

Książki, wiersze i piosenki

Najlepszą książką o przyjaźni dla przedszkolaków jest „Kubuś Puchatek” A. A. Milne’a, a potem jej dalszy ciąg „Chatka Puchatka”, w których przyjaciele ze Stumilowego Lasu pomagają sobie, kłócą się i godzą. Starszym dzieciom i uczniom klas 1-3 poleć książki Tove Jansson o Muminkach, z przyjaźnią Muminka i Włóczykija, oraz „Dzieci z Bullerbyn” Astrid Lindgren, w których dzieci z trzech zagród bawią się razem przez cały rok. Z tych książek możesz czytać krótkie fragmenty i pytać dzieci, jak zachowali się bohaterowie. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Gdy się przewrócę, poda mi rękę, w smutny dzień zanuci piosenkę. Pożyczy kredkę, zawoła do gry, przyjaciel to ktoś taki jak ty.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Pokłóciliśmy się trochę, lecz już po krzyku, po złości. Mówię „przepraszam”, słucham ciebie i znów jest czas na radości.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „Obchodzimy Dzień Przyjaźni. Będziemy rozmawiać o tym, jak być dobrym przyjacielem i jak godzić się po kłótni. Prosimy, aby dzieci przyniosły zdjęcie albo rysunek swojego przyjaciela, może to być kolega, rodzeństwo, dziadek albo zwierzę.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rozmowę z dzieckiem o przyjaciołach rodziców: jak się poznali, co razem robią, jak się godzą. Uczniom klas 1-3 zaproponuj krótki wywiad z rodzicem albo dziadkiem o jego najlepszym przyjacielu z dzieciństwa.

Poproś rodziców, żeby w domu używali tych samych czterech kroków zgody, które dzieci poznają w przedszkolu, bo powtarzanie w dwóch miejscach bardzo pomaga. Warto też przypomnieć, że niektóre dzieci długo nie mają najlepszego przyjaciela i to jest normalne, a rodzice nie powinni tego porównywać. Jeśli chcecie zorganizować popołudniowy piknik przyjaźni z rodzinami, zaproponuj go jako wydarzenie dobrowolne. Przy wspólnym jedzeniu zapytaj wcześniej o alergie.

Najczęstsze pytania