Dzień Kolorowanki (2 sierpnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Kolorowanki obchodzimy 2 sierpnia, choć to święto nieoficjalne, znane głównie z kalendarzy świąt nietypowych. Kolorowanka to jedna z pierwszych rzeczy, jakie dziecko dostaje do ręki w przedszkolu, więc każdy nauczyciel ma w szafie ich cały stos. Dzień kolorowanki w przedszkolu wypada w środku wakacji, dlatego najlepiej sprawdzi się w przedszkolu dyżurnym albo na półkolonii, a w innych grupach można go przenieść na wrzesień. To dobra okazja, żeby pokazać dzieciom, że kolorowanka nie musi oznaczać cichego siedzenia nad kartką, tylko może być zagadką, zabawą ruchową albo wspólnym dziełem całej grupy.

We wpisie znajdziesz uczciwą informację o tym, skąd wzięło się święto, krótką historię kolorowanek, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy z samymi kredkami, mieszaniem kolorów i wydrapywankami znajdziesz przy Dniu Kredki, a tutaj skupiamy się na kolorowance jako takiej: konturze, kodzie, zagadce i wspólnym tworzeniu. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania.

Historia Dnia Kolorowanki

Dzień Kolorowanki to święto nieoficjalne i jego pochodzenie jest słabo udokumentowane. Amerykański serwis Days of the Year, który zbiera święta nietypowe, podaje, że święto zapoczątkowało w 2015 roku wydawnictwo Dover Publications, wydające między innymi kolorowanki, żeby pokazać, że kolorowanie jest przyjemne i odprężające w każdym wieku. Nie znaleźliśmy jednak żadnego innego, niezależnego źródła, które by to potwierdzało, więc traktuj tę informację ostrożnie. W Polsce 2 sierpnia pojawia się jako Dzień Kolorowanki w kalendarzach świąt nietypowych, ale nie ma żadnego organizatora ani oficjalnych obchodów.

Znacznie lepiej udokumentowana jest historia samych kolorowanek. Książeczki z obrazkami do malowania pojawiły się w Europie i Stanach Zjednoczonych w XIX wieku, gdy coraz więcej osób uważało, że sztuki można uczyć każde dziecko, a nie tylko przyszłych artystów. Jedną z pierwszych była niemiecka książeczka „Der kleine Zeichner und Maler”, czyli „Mały rysownik i malarz”, wydana w 1811 roku. W latach 80. XIX wieku amerykańskie wydawnictwo McLoughlin Brothers spopularyzowało kolorowanki serią „The Little Folks’ Painting Book”, przygotowaną razem z brytyjską ilustratorką Kate Greenaway.

Co ciekawe, pierwsze kolorowanki przeznaczone były do malowania farbami, a nie kredkami. Dopiero w latach 30. XX wieku, gdy kredki stały się powszechne i tanie, kolorowanie kredkami zaczęło przeważać. Na początku XX wieku kolorowanki zaczęły też służyć reklamie, bo firmy wydawały je dla dzieci z postaciami ze swoich produktów. Około 2015 roku na świecie wybuchła moda na kolorowanki dla dorosłych, a niektóre z nich trafiły na szczyty list bestsellerów, co pokazuje, że kolorowanie nie jest tylko dziecięcą rozrywką. Jeśli szukasz innych okazji do pracy plastycznej, zajrzyj też do materiałów o Dniu Kredki i Dniu Sztuki.

Po co obchodzić Dzień Kolorowanki z dziećmi

Kolorowanie to dla dziecka trening ręki przed nauką pisania. Dziecko ćwiczy prawidłowy chwyt kredki, siłę nacisku, precyzję ruchów i zatrzymywanie ręki na linii, a to wszystko przyda się, gdy zacznie pisać litery. Kolorowanka wymaga też skupienia na jednym zadaniu przez kilka minut, co u przedszkolaków rozwija się stopniowo. Wybieranie kolorów, dopasowywanie ich do przedmiotów i rozróżnianie odcieni wspiera z kolei rozwój poznawczy i słownictwo.

Wśród nauczycieli toczy się dyskusja, czy gotowe kolorowanki nie ograniczają twórczości dziecka, bo narzucają mu gotowy obrazek. Dlatego w Dniu Kolorowanki warto pokazać dzieciom, że kolorowanka może być zagadką, grą, pracą zespołową, a nawet czymś, co dziecko samo projektuje dla kolegi. Wtedy łączymy korzyści kolorowania z własną inwencją. Wspólne kolorowanie wielkich obrazów na podłodze uczy współpracy i dzielenia się przestrzenią, a zabawy ruchowe wokół konturów rozwijają koordynację całego ciała.

Ciekawostki o kolorowankach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom po trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czym kolorowały dzieci dawno temu?”, i pozwól im zgadywać. Przy ciekawostkach o kolorach możesz od razu pokazać doświadczenie z farbami. Najmłodszym wybierz ciekawostki o farbach, wosku i mieszaniu kolorów.

• Kolorowanki mają ponad dwieście lat. Jedna z pierwszych ukazała się w Niemczech w 1811 roku.
• Pierwsze kolorowanki malowało się farbami. Kredki stały się popularne dopiero wiele lat później.
• Kredki świecowe robi się z wosku. Do wosku dodaje się barwnik, dlatego kredka świecowa jest trochę śliska i można nią rysować po różnych powierzchniach.
• Z trzech kolorów można zrobić prawie wszystkie inne. Z żółtego i niebieskiego powstaje zielony, z czerwonego i żółtego pomarańczowy, a z czerwonego i niebieskiego fioletowy.
• Kolorują nie tylko dzieci. Wielu dorosłych koloruje, bo to ich odpręża, a kolorowanki dla dorosłych bywały najlepiej sprzedającymi się książkami.
• Są kolorowanki z numerami. Każde pole ma numer, a każdy numer oznacza inny kolor, więc obrazek wyłania się dopiero na końcu.
• Mandala to okrągły wzór, który przyszedł z Azji. W Indiach i Tybecie mandale tworzy się od bardzo dawna, a dziś są ulubionym wzorem w kolorowankach.
• Nie wszyscy widzą kolory tak samo. Niektórzy ludzie, częściej chłopcy i mężczyźni, słabo odróżniają czerwony od zielonego i nie jest to żaden błąd, tylko cecha ich oczu.
• Nie trzeba kolorować tak, jak jest naprawdę. Fioletowy słoń albo zielone słońce to też dobry pomysł, bo kolorowanka to zabawa, a nie sprawdzian.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Dwulatki i trzylatki dopiero uczą się trzymać kredkę i nie potrafią jeszcze kolorować w konturze, więc nie wymagamy od nich precyzji. Najważniejsze są duże formaty, grube kredki i dużo ruchu całą ręką. Wszystkie pomoce są duże, bez drobnych elementów, a kredę i farby trzymamy z daleka od buzi. Zabawy trwają krótko i zawsze kończą się pochwałą.

Kolorowanka kredą na podwórku

W ciepły sierpniowy dzień narysuj kredą na chodniku albo placu kilka dużych konturów: słońce, rybę, kwiat, samochód, każdy wielkości koca. Dzieci dostają grube kredy do chodnika i wypełniają kontury, siedząc albo klęcząc przy obrazku, a kilkoro może kolorować jeden kontur razem. Nie przejmuj się, jeśli kolor wyjdzie poza linię, bo przy tym formacie dzieci ćwiczą ruch całej ręki. Na koniec obejdźcie wszystkie obrazki i nazwijcie ich kolory. Zabawa rozwija dużą motorykę i jest przyjemną formą zajęć plastycznych na świeżym powietrzu.

Jaki kolor ma banan?

Przygotuj duże kontury prostych przedmiotów o oczywistych kolorach: banan, pomidor, trawa, niebo, marchewka. Obok połóż koszyk z grubymi kredkami świecowymi w pięciu kolorach. Pokazujesz kontur i pytasz „Jaki kolor ma banan?”, a dziecko wybiera kredkę i koloruje, jak potrafi. Jeśli dziecko wybierze inny kolor, nie poprawiaj go, tylko nazwij kolor, który wybrało. Zabawa uczy nazw kolorów i łączenia ich z przedmiotami z codzienności.

Kolorowanka palcami

Narysuj grubym flamastrem na dużej kartce kontur, na przykład ryby albo biedronki, i postaw na stoliku talerzyki z farbą do malowania palcami. Dzieci zanurzają palec w farbie i stawiają kropki w środku konturu, aż cały obrazek wypełni się kolorem. Przy biedronce mogą najpierw zrobić czerwone kropki, a po wyschnięciu dodać czarne. Pod ręką trzymaj mokre chusteczki i fartuszki. Zabawa rozwija zmysł dotyku, precyzję palca wskazującego i pokazuje, że kolorować można nie tylko kredką.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki zaczynają już starać się kolorować w konturze i chętnie słuchają prostych poleceń. W tej grupie wprowadzamy kolorowanie według prostej zasady i kolorowanie różnymi materiałami. Dobrze, żeby każda zabawa miała element zaskoczenia. Pochwała za wysiłek jest ważniejsza niż za efekt.

Kropka mówi, jaki kolor

Przygotuj proste kolorowanki, w których pola oznaczone są kolorową kropką: pole z czerwoną kropką koloruje się na czerwono, z niebieską na niebiesko, z żółtą na żółto. Na początku użyj tylko dwóch lub trzech kolorów i dużych pól. Dzieci patrzą na kropkę, wybierają właściwą kredkę i kolorują pole, a na końcu z pól wyłania się obrazek, na przykład łódka na wodzie albo dom ze słońcem. Porozmawiajcie, czy dzieci wiedziały od początku, co wyjdzie. Zabawa uczy stosowania prostej zasady i jest pierwszym krokiem do kodów.

Kolorowanka dotykowa

Narysuj duży kontur, na przykład owcy, drzewa albo domu, podzielony na kilka części. Dzieci wypełniają każdą część innym materiałem: owcę watą, liście drzewa podartą zieloną bibułą, dach domu kawałkami tektury falistej, a trawę paskami papieru. Posmaruj części klejem, a dzieci przyklejają materiał dłońmi. Gdy praca wyschnie, dzieci dotykają jej z zamkniętymi oczami i mówią, co czują: miękkie, szorstkie, gładkie. Zabawa łączy kolorowanie z doświadczeniem dotykowym i rozwija słownictwo.

Druga połowa

Przygotuj proste symetryczne obrazki, na przykład motyla, domek albo buzię, w których jedna połowa jest już pokolorowana, a druga pusta. Dzieci patrzą na kolorową stronę i kolorują drugą tak samo, jak w lustrze. Na początku wybierz obrazki z dużymi, wyraźnymi polami i tylko dwoma, trzema kolorami. Starszym czterolatkom możesz dać więcej szczegółów. Zabawa ćwiczy spostrzegawczość, porównywanie i pierwsze wyczucie symetrii.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Pięcio- i sześciolatki kolorują coraz dokładniej i lubią wyzwania, więc w tej grupie kolorowanka staje się zagadką i zadaniem matematycznym. Dzieci mogą też same projektować kolorowanki dla innych. Dobrze sprawdza się praca w parach i pokazywanie efektów grupie. Pamiętaj, że dzieci różnią się sprawnością ręki, więc przygotuj zadania na dwóch poziomach trudności.

Kolorowanie po numerach

Przygotuj kolorowankę, w której pola mają numery od 1 do 5, a na górze kartki legendę: 1 to czerwony, 2 to niebieski, 3 to żółty, 4 to zielony, 5 to brązowy. Dzieci odczytują numer, sprawdzają w legendzie kolor i kolorują pole, a obrazek wyłania się stopniowo. Dla słabszych dzieci przygotuj wersję z liczbami od 1 do 3 i większymi polami. Na koniec porozmawiajcie, kiedy dzieci domyśliły się, co to za obrazek. Zabawa ćwiczy rozpoznawanie cyfr, korzystanie z legendy i cierpliwość.

Kolorowanka dla kolegi

Każde dziecko dostaje kartkę i czarny flamaster i rysuje własną kolorowankę: sam kontur, bez kolorowania, na przykład swoje ulubione zwierzę, dom albo zabawkę. Przypomnij, żeby linie były grube i zamknięte, bo inaczej kolor ucieknie z obrazka. Potem dzieci wymieniają się kartkami w parach i kolorują obrazek kolegi. Na koniec autor i kolorujący pokazują wspólne dzieło grupie. Zabawa łączy twórczość z kolorowaniem i pokazuje, że kolorowankę może wymyślić każdy.

Zagadka w kratkach

Przygotuj kartkę z kratkami, na przykład osiem na osiem, na której niektóre kratki oznaczone są literką „x”. Dzieci kolorują tylko kratki z literką, a pozostałe zostawiają puste, i z pokolorowanych kratek wyłania się prosty kształt, na przykład serce, strzałka albo domek. Dla ułatwienia możesz pokolorować pierwszy rząd razem z dziećmi. Starszym dzieciom daj kartkę, na której kratki są opisane wierszami, na przykład „w trzecim rzędzie pomaluj kratki od drugiej do piątej”. Zabawa ćwiczy orientację na kartce, liczenie i precyzję.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie klas 1-3 mogą wykorzystać kolorowankę do ćwiczenia matematyki, czytania ze zrozumieniem i pracy projektowej. Dzień Kolorowanki w szkole dobrze zamienić w mały projekt wydawniczy, którego efekt trafi do przedszkolaków. Zadania można rozłożyć na kilka dni. Uczniowie uwielbiają, gdy ich praca ma prawdziwego odbiorcę.

Kolorowanka z działaniami

Przygotuj kolorowankę, w której każde pole zawiera działanie, na przykład 7 + 5 albo 15 - 6, a na górze legendę: wynik 12 to niebieski, wynik 9 to zielony, wynik 10 to żółty. Uczniowie rozwiązują działania i kolorują pola według wyników, a obrazek wyłania się, gdy obliczenia są poprawne. Jeśli któreś pole wyjdzie w złym kolorze, uczeń od razu widzi, że gdzieś się pomylił, i może sprawdzić działanie. Dla klasy pierwszej użyj dodawania do 10, dla starszych do 20 albo do 100. Zajęcia łączą ćwiczenie rachunków z natychmiastową kontrolą wyniku.

Czytam i koloruję

Uczniowie dostają kolorowankę z prostą sceną, na przykład podwórka z domem, drzewem, psem i dziećmi, oraz kartkę z instrukcją: „Dach domu pomaluj na ten sam kolor co piłkę. Pies ma brązowe łaty. Drzwi są w kolorze nieba. Dziewczynka ma bluzkę w kolorze trawy”. Każdy uczeń czyta instrukcję samodzielnie i koloruje zgodnie z nią. Na koniec porównujecie prace i sprawdzacie, czy wszyscy zrozumieli polecenia tak samo. Zajęcia ćwiczą czytanie ze zrozumieniem i uważne wykonywanie poleceń.

Oś czasu kolorowanek

Narysuj na tablicy długą linię i zaznacz na niej lata: 1811, lata 80. XIX wieku, lata 30. XX wieku i 2015. Uczniowie w parach dostają karteczki z opisami: pierwsza kolorowanka w Niemczech, kolorowanki McLoughlin Brothers do malowania farbami, kredki stają się powszechne, moda na kolorowanki dla dorosłych. Przyklejają karteczki na osi i liczą, ile lat minęło od pierwszej kolorowanki do dziś. Porozmawiajcie, czym kolorowały dzieci w każdym z tych okresów. Zajęcia ćwiczą orientację w czasie i obliczenia na liczbach czterocyfrowych.

Klasowe wydawnictwo

Klasa tworzy własną kolorowankę na wybrany temat, na przykład „Nasza miejscowość” albo „Zwierzęta z naszego lasu”. Każdy uczeń rysuje czarnym flamastrem jedną stronę: sam kontur, grube linie, bez kolorowania, i dopisuje pod spodem krótki podpis. Wybrana grupa projektuje okładkę i spis treści, a nauczyciel kseruje strony i zszywa je w zeszyty. Gotowe kolorowanki klasa przekazuje zaprzyjaźnionemu przedszkolu albo młodszej klasie. Zajęcia uczą planowania pracy zespołowej, projektowania dla konkretnego odbiorcy i pisania podpisów.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej. Każda z tych prac zaczyna się od kolorowanki, ale kończy czymś więcej niż płaskim obrazkiem. Kontury do prac możesz narysować sama grubym flamastrem albo poprosić starsze dzieci, żeby przygotowały je dla młodszych. Gotowe prace pokażcie na wystawie „Kolorowanki ożywają”.

Witraż z kolorowanki

• papier śniadaniowy albo cienki papier do pieczenia
• czarny flamaster, kredki świecowe lub zwykłe
• odrobina oleju jadalnego i wacik (obsługuje dorosły)

Dziecko odrysowuje czarnym flamastrem prosty kontur, na przykład motyla albo rybę, przykładając papier do gotowej kolorowanki, i koloruje go intensywnie. Dorosły przeciera pracę od spodu wacikiem z odrobiną oleju, dzięki czemu papier staje się półprzezroczysty. Po wyschnięciu, najlepiej przez noc na gazecie, pracę przykleja się taśmą do szyby. Światło przechodzące przez kolory wygląda jak prawdziwy witraż. Praca dla dzieci od 4 lat.

Kolorowanka, która staje

• kartka z konturem zwierzęcia narysowanym dwa razy, lustrzanie, po obu stronach linii zgięcia
• kredki
• nożyczki

Kontur zwierzęcia, na przykład konia, psa albo słonia, rysujesz tak, żeby grzbiet leżał na linii zgięcia kartki. Dzieci kolorują obie strony zwierzęcia, pamiętając, że mają wyglądać tak samo. Potem składają kartkę na pół i wycinają zwierzę po konturze, nie przecinając grzbietu. Rozchylone nóżki sprawiają, że zwierzę stoi na stole. Z kilku zwierząt powstanie całe zoo albo gospodarstwo.

Wypukła kolorowanka

• karton z narysowanym ołówkiem prostym konturem
• klej w butelce z wąskim dziobkiem (klej biały, wikolowy)
• farby albo kredki świecowe

Dziecko prowadzi strużkę kleju po narysowanych liniach, tak żeby cały kontur był pokryty klejem. Praca schnie do następnego dnia, a klej zamienia się w przezroczyste, wypukłe linie. Potem dziecko maluje pola farbami, a wypukłe linie zatrzymują farbę w konturze. Można też położyć na pracy cienką kartkę i przetrzeć ją kredką świecową, żeby odbić wypukły rysunek. Praca dla dzieci od 4 lat, wymaga cierpliwości przy nakładaniu kleju.

Okładka mojej kolorowanki

• kartka z bloku technicznego złożona na pół
• kilka pokolorowanych przez dziecko kartek
• kredki, flamastry, dziurkacz i wstążka (obsługuje dorosły)

Dzieci zbierają swoje pokolorowane w Dniu Kolorowanki prace i projektują dla nich okładkę z tytułem, na przykład „Kolorowanka Ani”. Na okładce rysują obrazek, który ich zdaniem najlepiej opisuje całość. Dorosły dziurkuje okładkę i kartki i związuje je wstążką. Gotowa książeczka trafia do domu jako pamiątka. Praca uczy porządkowania swoich prac i dumy z tego, co się zrobiło.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy ruchowe z kolorowanką to okazja, żeby po kilku minutach przy stoliku rozruszać całe ciało. W każdej z nich pojawia się kontur, kolor albo wspólny obraz. Najlepiej prowadzić je na dużej sali albo na podwórku. Młodszym wystarczą dwie rundy, starszym dołóż więcej zmian.

Chodzenie po konturze

Wyklej taśmą malarską na podłodze duży kontur, na przykład gwiazdy, domu albo serca. Dzieci chodzą po taśmie jak linoskoczkowie, stawiając stopę za stopą, i starają się nie wyjść poza linię, tak jak kredka nie powinna wychodzić poza kontur. Przy spokojnej muzyce idą wolno, przy szybszej trochę szybciej, a gdy muzyka cichnie, stają na jednej nodze. Starsze dzieci mogą przejść kontur tyłem albo z woreczkiem na głowie. Zabawa rozwija równowagę, koncentrację i przypomina o zasadzie kolorowania w konturze.

Żywa kolorowanka

Wyklej taśmą na podłodze wielki kontur, na przykład ryby, podzielony na kilka pól. Rozdaj dzieciom szarfy w czterech kolorach. Gdy wołasz „ogon na czerwono!”, dzieci z czerwonymi szarfami biegną i stają w polu ogona, a gdy wołasz „wszystkie kolory do domu!”, wracają na brzeg sali. Na koniec każde pole ma swój kolor, a ty robisz zdjęcie żywej kolorowanki z góry, jeśli jest taka możliwość. Zabawa uczy reagowania na polecenie słowne, rozpoznawania kolorów i współpracy w grupie.

Sztafeta kolorowania

Na końcu sali przyklej do ściany dwie jednakowe, duże kolorowanki na szarym papierze, po jednej dla każdej drużyny. Dzieci stoją w dwóch rzędach, a pierwsze w każdym rzędzie dostaje kredkę. Na sygnał biegnie do kolorowanki, koloruje jedno pole, wraca i przekazuje kredkę następnemu. Nie liczy się szybkość, tylko to, żeby każde pole zostało pokolorowane w konturze, więc na koniec obie drużyny pokazują swoje obrazy i wszyscy biją brawo. Zabawa łączy ruch z precyzją i uczy działania w drużynie.

Scenariusz zajęć na Dzień Kolorowanki

Temat	Kolorowanka może być zagadką
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko koloruje zgodnie z legendą; rozpoznaje cyfry od 1 do 5; koloruje w konturze z coraz większą dokładnością; współpracuje w drużynie przy wspólnym obrazie
Pomoce	kolorowanki po numerach, kartki z kratkami, kredki, dwie duże kolorowanki na szarym papierze, taśma malarska, szarfy w czterech kolorach, muzyka
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): pokazujesz starą ilustrację albo swoją ulubioną kolorowankę z dzieciństwa i pytasz, czym się koloruje. 2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki o pierwszych kolorowankach, wosku i mieszaniu kolorów. 3. Chodzenie po konturze (6 minut): zabawa ruchowa na wyklejonym konturze. 4. Kolorowanie po numerach (10 minut): dzieci kolorują według legendy i zgadują obrazek. 5. Żywa kolorowanka (6 minut): zabawa ruchowa z szarfami. 6. Zagadka w kratkach (7 minut): kolorowanie kratek z literką. 7. Sztafeta kolorowania (5 minut): wspólny obraz drużyn.
Zakończenie	Dzieci pokazują swoje prace w kole i każde mówi, która kolorowanka-zagadka była najtrudniejsza, a potem wszyscy razem oglądają obrazy drużyn.
Ewaluacja	Sprawdzasz, czy dzieci pokolorowały pola zgodnie z legendą, i pytasz, co to jest legenda na kolorowance. Obserwuj chwyt kredki i to, kto potrzebował pomocy przy rozpoznawaniu cyfr.

Kolorowanki do zajęć przygotuj sama albo poproś uczniów z pobliskiej szkoły, żeby narysowali je dla przedszkolaków, co łączy się z zadaniem „Klasowe wydawnictwo”. Jeśli korzystasz z gotowych kolorowanek z internetu, sprawdź, czy autor pozwala na ich drukowanie w placówce. Unikaj kolorowanek z postaciami z reklam i bajek, które dzieci znają z ekranu, bo odciągają uwagę od samego zadania. Proste, grube kontury sprawdzają się lepiej niż szczegółowe obrazki.

Książki, wiersze i piosenki

Z dziećmi przeczytaj książkę Anny Llenas „Kolorowy potwór”, w której potwór porządkuje swoje uczucia, przypisując każdemu z nich inny kolor. Po lekturze dzieci mogą pokolorować potwora na kolor, który dziś czują, co łączy kolorowanie z rozmową o emocjach. Dla starszych przedszkolaków i uczniów klas 1-3 dobrze sprawdzi się „Porysuj mnie” Hervé Tulleta, interaktywna książka, która zachęca do rysowania i kolorowania według poleceń. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Czarna linia, białe pole, czeka na mnie przy stole. Wezmę kredkę, zrobię cud, niebo, słońce, zielony ogród.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Fioletowy słoń na łące, zielone koło, czyli słońce. W kolorowance wszystko wolno, kolor wybieram sam, swobodnie.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „2 sierpnia obchodzimy Dzień Kolorowanki. Będziemy kolorować po numerach, rozwiązywać kolorowanki-zagadki i projektować własne kolorowanki. Prosimy, aby dzieci przyszły w kolorowych ubraniach, w których można się pobrudzić farbą.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinną kolorowankę: rodzic rysuje kontur, a dziecko go koloruje, albo odwrotnie. Uczniom klas 1-3 zaproponuj, żeby zapytali dziadków, jakie kolorowanki mieli w dzieciństwie i czym kolorowali.

Rodzice mogą też pomóc w zbieraniu materiałów: starych kredek, kawałków wosku i kartonów, które przydadzą się w pracach plastycznych. Jeśli ktoś z rodziców jest grafikiem albo ilustratorem, zaproś go, żeby pokazał dzieciom, jak powstaje obrazek do książki. Warto przypomnieć, że kolorowanie w domu to dobry sposób na wyciszenie przed snem zamiast ekranu. Udział we wszystkich działaniach jest dobrowolny.

Najczęstsze pytania