Międzynarodowy Dzień Wolontariusza obchodzimy 5 grudnia, a ustanowiło go Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1985 roku. To święto ludzi, którzy pomagają innym z własnej woli i bez wynagrodzenia: w schroniskach, szpitalach, hospicjach, przy zbiórkach żywności i podczas wielkich wydarzeń. Dzień wolontariusza w przedszkolu to dobra okazja, żeby pokazać dzieciom, że pomaganie nie jest tylko obowiązkiem, ale może być wyborem i źródłem radości. Przedszkolaki i uczniowie poznają słowo wolontariusz, dowiadują się, kto pomaga w ich okolicy, i sami próbują zrobić coś dla innych. Święto przypada tuż przed Mikołajkami, więc dobrze wpisuje się w grudniowy nastrój dzielenia się.
We wpisie znajdziesz historię święta, ciekawostki o wolontariacie do przeczytania dzieciom oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje rymowanek i pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy różnią się od tych, które opisaliśmy na Dzień Dobrych Uczynków i Dzień Życzliwości, bo tu skupiamy się na ludziach, którzy pomagają w sposób zorganizowany, i na tym, jak dzieci mogą do nich dołączyć. Każdą zabawę da się przeprowadzić na podstawie samego opisu.
W skrócie
- Data: 5 grudnia.
- Zasięg: święto międzynarodowe ustanowione przez ONZ, obchodzone na całym świecie, także w Polsce.
- Od kiedy: ustanowione rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 17 grudnia 1985 roku.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: papier, kredki, farby, karton, pluszaki, szarfy, woreczki gimnastyczne, gazety, obrazki przedstawiające różne formy pomocy.
Historia Międzynarodowego Dnia Wolontariusza
Międzynarodowy Dzień Wolontariusza ustanowiło Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w rezolucji 40/212, przyjętej 17 grudnia 1985 roku. Jego pełna nazwa brzmi Międzynarodowy Dzień Wolontariusza na rzecz Rozwoju Gospodarczego i Społecznego, ale na co dzień wszyscy używają krótszej wersji. Celem święta jest docenienie pracy milionów ludzi, którzy bez wynagrodzenia pomagają innym, oraz zachęcenie kolejnych osób do takiej działalności. Obchody wspiera program Wolontariusze ONZ, który co roku proponuje hasło przewodnie i nagłaśnia historie wolontariuszy z różnych krajów. ONZ ogłosiła też rok 2001 Międzynarodowym Rokiem Wolontariuszy, co jeszcze bardziej spopularyzowało ten temat.
Samo słowo wolontariusz pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego kogoś, kto działa dobrowolnie, z własnej woli. Ludzie pomagali sobie nawzajem od zawsze, ale przez wieki taka pomoc odbywała się głównie w rodzinie, w sąsiedztwie, w parafiach i w organizacjach dobroczynnych. W XX wieku wolontariat stał się bardziej zorganizowany i zaczęły powstawać stowarzyszenia i fundacje, które łączą chętnych z potrzebującymi. Dziś wolontariusze pracują w bardzo różnych miejscach, od schronisk dla zwierząt po wielkie imprezy sportowe, a część z nich pomaga przez internet.
W Polsce wolontariat ma od 2003 roku swoje miejsce w prawie, w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Ustawa mówi, że wolontariusz to osoba, która ochotniczo i bez wynagrodzenia wykonuje świadczenia na rzecz organizacji. Wielką polską tradycją ochotniczej pomocy są ochotnicze straże pożarne, działające w wielu wsiach i miasteczkach, w których strażacy gaszą pożary i ratują ludzi jako ochotnicy. Na co dzień dzieci spotykają wolontariuszy przy ulicznych zbiórkach z puszkami, w sklepach podczas zbiórek żywności i w okresie przedświątecznym. 5 grudnia wiele organizacji dziękuje swoim wolontariuszom i zaprasza nowych chętnych.
Po co obchodzić Dzień Wolontariusza z dziećmi
Dla dziecka pomaganie zaczyna się od drobnych rzeczy: podania zabawki, pocieszenia kolegi, przytrzymania drzwi. Dzień Wolontariusza pozwala pokazać, że takie gesty mają ciąg dalszy w świecie dorosłych i że są ludzie, którzy poświęcają na pomoc swój wolny czas. To praca w sferze emocjonalnej i społecznej: dzieci uczą się dostrzegać potrzeby innych, pytać, czy ktoś potrzebuje pomocy, i cieszyć się z tego, że mogą coś dać. Ważne jest też pokazanie, że pomaganie to wybór, a nie przymus, i że każdy pomaga na miarę swoich możliwości. Nawet dwulatek może pomóc misiowi, a uczeń klasy trzeciej przeczytać bajkę młodszym dzieciom.
Święto wspiera też rozwój poznawczy. Dzieci poznają nowe słowa, takie jak wolontariusz, zbiórka, fundacja i schronisko, oraz uczą się, jakie zawody i organizacje pomagają ludziom i zwierzętom. Starsze dzieci planują proste działania, dzielą się zadaniami i liczą efekty, na przykład ile rzeczy udało się zebrać. Wspólne akcje wzmacniają poczucie przynależności do grupy i dumę z tego, co się razem osiągnęło. Zabawy ruchowe oparte na współpracy rozwijają sprawność i pokazują, że razem można unieść więcej niż w pojedynkę.
Ciekawostki o wolontariuszach dla dzieci
Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek na jedno spotkanie i przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy wolontariusz dostaje pieniądze za swoją pracę?”. Daj dzieciom czas na odpowiedź, zanim przeczytasz ciekawostkę.
- Wolontariusz pomaga za darmo. Nie dostaje pieniędzy, tylko poświęca swój czas, bo chce pomóc.
- Słowo wolontariusz pochodzi z łaciny. Oznacza kogoś, kto robi coś z własnej woli, czyli dlatego, że sam tego chce.
- Wolontariusze pomagają zwierzętom. W schroniskach wyprowadzają psy na spacery, bawią się z kotami i pomagają je karmić.
- Wolontariusze odwiedzają chorych. W niektórych szpitalach czytają bajki chorym dzieciom i bawią się z nimi, żeby było im mniej smutno.
- Wielu strażaków to ochotnicy. W Polsce w wielu wsiach działa ochotnicza straż pożarna, a jej członkowie przybiegają na pomoc, gdy wybuchnie pożar.
- Wolontariusze pomagają przy wielkich zawodach. Na dużych imprezach sportowych pokazują drogę kibicom i pomagają zawodnikom.
- Wolontariusze dbają o przyrodę. Sprzątają lasy i brzegi rzek, sadzą drzewa i liczą ptaki.
- Wolontariusze odwiedzają starszych ludzi. Robią im zakupy, rozmawiają z nimi i pomagają w codziennych sprawach.
- Dzieci też mogą pomagać. Mogą rysować laurki dla seniorów, przynosić dary na zbiórki i dbać o zwierzęta, zawsze razem z dorosłym.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Najmłodsze dzieci uczą się pomagania przez zabawę z pluszakami i proste, wspólne czynności. Pomoce mają być duże i bezpieczne, bez drobnych elementów, które mieszczą się w buzi.
Paczka dla misia
Postaw na środku dywanu duży karton i powiedz, że pluszowym zwierzątkom z sąsiedniej półki jest zimno, więc grupa przygotuje dla nich paczkę. Rozłóż dookoła kilka miękkich rzeczy: mały kocyk, czapeczkę, szalik z materiału, poduszkę i duży plastikowy talerzyk. Dzieci po kolei wybierają jedną rzecz, nazywają ją i wkładają do kartonu, a ty pytasz, do czego się przyda. Na koniec wspólnie zanosicie paczkę do pluszaków i rozdajecie rzeczy. Zabawa uczy nazywania przedmiotów i pokazuje, że można pomóc komuś, kto czegoś potrzebuje.
Miś jest chory
Połóż pluszowego misia na kocyku i powiedz smutnym głosem, że miś się rozchorował i leży w łóżku. Dzieci zastanawiają się z twoją pomocą, jak mogą mu pomóc: przykryć go kocykiem, podać mu „herbatkę” w kubeczku, pogłaskać, zaśpiewać mu cichą piosenkę. Każde dziecko podchodzi i robi jedną rzecz dla misia, a ty dziękujesz w jego imieniu. Na koniec miś „czuje się lepiej” i macha łapką do wszystkich. Zabawa uczy troskliwości, dostrzegania, że ktoś źle się czuje, i reagowania na to.
Razem jest lżej
Przygotuj kilka dużych, lekkich przedmiotów, na przykład duży karton, poduszkę albo zwinięty koc. Pokaż, że jedno małe dziecko z trudem niesie taki przedmiot, a we dwoje albo we troje idzie to dużo łatwiej. Dzieci w parach i trójkach przenoszą przedmioty z jednego końca sali na drugi, trzymając je wspólnie z dwóch stron. Za każdym razem chwalisz, że pomogły sobie nawzajem. Zabawa ćwiczy koordynację i uczy, że wspólna praca ułatwia zadanie.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzylatki i czterolatki zaczynają rozumieć, że inni ludzie mają różne potrzeby. W tej grupie poznają ludzi, którzy pomagają, i uczą się pytać, zanim pomogą.
Kto tu pomaga?
Przygotuj duże obrazki przedstawiające różne sytuacje pomocy: ktoś wyprowadza psa ze schroniska, ktoś czyta książkę dziecku w szpitalu, ktoś niesie zakupy starszej pani, ktoś zbiera śmieci w lesie, ktoś stoi z puszką na ulicy. Pokazuj obrazki po kolei i pytaj, co robi ta osoba i komu pomaga. Wyjaśnij, że wielu z tych ludzi to wolontariusze, którzy pomagają za darmo, bo chcą. Na koniec dzieci wybierają obrazek, który podoba im się najbardziej, i mówią dlaczego. Zabawa poszerza słownictwo i pokazuje, że pomoc ma wiele form.
Czy mogę ci pomóc?
Przygotuj kilka krótkich scenek, które odgrywasz razem z pomocą lalki albo z dzieckiem: lalka próbuje zapiąć kurtkę, niesie dużo klocków, nie może dosięgnąć książki z półki, a raz chce wszystko zrobić sama. Dzieci uczą się, że zanim pomogą, warto zapytać: „Czy mogę ci pomóc?”. Gdy lalka mówi „tak”, dziecko pomaga, a gdy mówi „nie, dziękuję, chcę sama”, dziecko akceptuje odpowiedź i zostawia ją w spokoju. Potem dzieci odgrywają scenki w parach. Zabawa uczy szacunku dla samodzielności innych i ważnej zasady, że pomoc się proponuje, a nie narzuca.
Pomocnik dnia
Przygotuj kolorową opaskę albo identyfikator z napisem „Pomocnik” i krótką listę zadań w obrazkach: rozdaj kredki, podlej kwiatek, pomóż koledze znaleźć kapcie, poukładaj książki. Losuj kolejnych pomocników, a każdy z nich wykonuje jedno zadanie dla całej grupy, po czym grupa mówi mu „dziękujemy”. Możesz zrobić z tego stały zwyczaj na kilka dni po święcie. Porozmawiajcie, jak się czuje ktoś, kto pomógł, i ktoś, komu pomogono. Zabawa uczy odpowiedzialności za wspólną przestrzeń i daje każdemu dziecku poczucie, że jest potrzebne.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Starsze przedszkolaki potrafią już planować i dyskutować. Z nimi możesz rozmawiać o tym, czym wolontariat różni się od zwykłej pracy, i przygotować pierwszą małą akcję.
Wolontariusz czy pracownik?
Przygotuj kartki z krótkimi opisami: pani w sklepie sprzedaje chleb, pan wyprowadza psy ze schroniska w sobotę, bo lubi zwierzęta, pani kucharka gotuje obiad w przedszkolu, dziewczyna czyta książki dzieciom w szpitalu w wolnym czasie, strażak ochotnik biegnie do pożaru. Czytaj opisy po kolei, a dzieci decydują, czy ta osoba dostaje za to pieniądze, czy pomaga jako wolontariusz. Porozmawiajcie, że obie formy są ważne i potrzebne, a różnica polega na tym, czy ktoś dostaje wynagrodzenie. Wyjaśnij też, że wolontariusz pomaga w swoim wolnym czasie. Zabawa uczy rozróżniania pojęć i doceniania pracy wszystkich ludzi.
Co umiem dać innym?
Usiądźcie w kole i porozmawiajcie, że pomagać można nie tylko rzeczami, ale też czasem i umiejętnościami. Każde dziecko zastanawia się, co umie robić dobrze: rysować, śpiewać, układać puzzle, pocieszać, opowiadać bajki. Potem wspólnie wymyślacie, komu taka umiejętność mogłaby pomóc, na przykład rysunki mogą ucieszyć seniorów, a piosenka chore dziecko. Zapisz pomysły na dużym arkuszu z imionami dzieci. Zabawa wzmacnia poczucie własnej wartości i pokazuje, że każdy może być wolontariuszem na swój sposób.
Planujemy akcję
Zaproponuj grupie małą akcję, na przykład przygotowanie świątecznych rysunków dla pobliskiego domu seniora albo zbiórkę zabawek w dobrym stanie dla innego przedszkola, i ustal wcześniej szczegóły z tą placówką. Dzieci razem z tobą planują kroki: co zrobimy, kto czym się zajmie, kiedy skończymy i jak przekażemy dary. Każdy krok zapisz obrazkiem na dużym arkuszu i zaznaczajcie, co już jest gotowe. Po zakończeniu akcji porozmawiajcie o tym, jak się czuliście i co się udało. Zabawa uczy planowania, współpracy i doprowadzania działań do końca.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie potrafią czytać, pisać i prowadzić rozmowę z dorosłym. Dzień Wolontariusza może być dla nich małym projektem o ludziach, którzy pomagają w okolicy.
Wywiad z wolontariuszem
Zaproś do klasy wolontariusza, na przykład członka ochotniczej straży pożarnej, osobę pomagającą w schronisku albo rodzica, który działa w jakiejś organizacji. Przed spotkaniem uczniowie w grupach przygotowują pytania: dlaczego zostałeś wolontariuszem, co robisz, ile czasu poświęcasz, co sprawia ci radość, a co jest trudne. Podczas spotkania każda grupa zadaje swoje pytania i notuje najważniejsze odpowiedzi. Po wizycie uczniowie piszą wspólnie krótką notatkę lub podziękowanie. Zajęcia ćwiczą formułowanie pytań, słuchanie ze zrozumieniem i notowanie.
Mapa pomocy w naszej okolicy
Narysuj na dużym arkuszu uproszczony plan okolicy szkoły albo miejscowości z kilkoma ważnymi miejscami. Uczniowie zastanawiają się, gdzie w okolicy ludzie pomagają innym: schronisko, dom seniora, szpital, remiza strażacka, jadłodajnia, biblioteka. Zaznaczają te miejsca rysunkami i podpisują, kto tam pomaga i komu. Możesz poprosić rodziców o pomoc w zebraniu informacji przed zajęciami. Zajęcia rozwijają orientację w najbliższym otoczeniu i pokazują, że pomoc jest blisko nas.
Starsi czytają młodszym
Umów się z wychowawczynią grupy przedszkolnej albo zerówki na krótkie spotkanie, podczas którego uczniowie przeczytają dzieciom krótkie bajki. Uczniowie w parach wybierają książkę, ćwiczą głośne czytanie i przygotowują jedno pytanie do dzieci po lekturze. W dniu spotkania czytają w małych grupach, a potem wspólnie wracają do klasy i rozmawiają, jak się czuli w roli wolontariusza. Wyjaśnij, że właśnie tak wygląda wolontariat: daje się swój czas i umiejętności innym. Zajęcia ćwiczą czytanie na głos i uczą odpowiedzialności za młodszych.
Słowo z łaciny
Napisz na tablicy słowo wolontariusz i wyjaśnij, że pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego kogoś, kto działa z własnej woli. Uczniowie szukają polskich słów o podobnym znaczeniu: ochotnik, dobrowolnie, z własnej woli, chętnie, i układają z nimi zdania. Porozmawiajcie, dlaczego strażacy z ochotniczej straży pożarnej nazywają się ochotnikami. Na koniec każdy uczeń pisze jedno zdanie zaczynające się od słów „Mógłbym być wolontariuszem, bo…”. Zajęcia rozwijają słownictwo i refleksję nad własnymi możliwościami.
Prace plastyczne
Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Prace z tego dnia mogą posłużyć jako podziękowanie dla wolontariuszy z okolicy.
Wieniec pomocnych dłoni
- duże koło z kartonu z wyciętym środkiem
- kolorowy papier, ołówek, nożyczki
- klej, kredki
Każde dziecko odrysowuje swoją dłoń na kolorowym papierze, a dorosły lub starsze dziecko ją wycina. Na dłoni dziecko rysuje albo pisze, w czym może pomóc, na przykład serduszko, kwiatek albo słowo. Wszystkie dłonie przyklejacie dookoła kartonowego koła, tak żeby palce wychodziły na zewnątrz i tworzyły wieniec. Gotowy wieniec zawieście na drzwiach sali jako znak, że mieszkają tu mali pomocnicy.
Identyfikator małego wolontariusza
- prostokąt z brystolu
- kredki, flamastry
- taśma dwustronna albo agrafka (przypina dorosły)
Dzieci rysują na identyfikatorze swój portret, a obok symbol tego, w czym chcą pomagać: łapę zwierzęcia, serce, drzewo albo książkę. Starsze dzieci wpisują swoje imię i słowo „Wolontariusz”. Dorosły przypina identyfikator agrafką albo przykleja go taśmą do ubrania na piersi. Nie zawieszamy go na sznurku ani wstążce na szyi, bo to niebezpieczne w czasie zabawy. Identyfikatory przydadzą się podczas akcji i w scenariuszu.
Serce z puzzli
- duże serce wycięte z kartonu i pocięte na tyle części, ile jest dzieci
- farby, kredki, klej
- arkusz szarego papieru
Każde dziecko dostaje jeden kawałek serca i ozdabia go po swojemu. Potem dzieci razem składają serce na arkuszu szarego papieru i przyklejają kawałki. Porozmawiajcie, że serce jest całe tylko wtedy, gdy każdy dołoży swój kawałek, tak jak w pracy wolontariuszy. Serce możecie podarować organizacji, której pomagacie, albo powiesić w holu przedszkola.
Kartka z podziękowaniem
- kartka z brystolu złożona na pół
- kolorowy papier, nożyczki, klej
- kredki
Dzieci przygotowują kartkę dla wolontariuszy z okolicy, na przykład dla strażaków ochotników albo opiekunów ze schroniska. W środku przyklejają złożony w harmonijkę pasek papieru z rysunkiem, który „wyskakuje” po otwarciu kartki. Starsze dzieci piszą krótkie podziękowanie, a młodsze rysują siebie i wolontariusza. Kartki możecie wysłać pocztą albo zanieść osobiście, jeśli placówka się zgodzi.
Zabawy ruchowe i muzyczne
W tych zabawach ważniejsza od szybkości jest współpraca. Przesuń stoliki pod ściany i zachęcaj dzieci do pomagania sobie nawzajem.
Łańcuch pomocy
Dzieci stają w rzędzie albo w kole, a obok pierwszego dziecka leży kosz pełen woreczków gimnastycznych. Woreczki to dary, które trzeba przekazać do drugiego kosza na końcu łańcucha, podając je z rąk do rąk. Najpierw podają je przodem, potem nad głową, potem bokiem, a na koniec w tempie muzyki. Porozmawiajcie, że tak właśnie wyglądają duże zbiórki, w których każdy wolontariusz ma swoje zadanie. Zabawa ćwiczy koordynację, rytm i pokazuje znaczenie każdego ogniwa.
Przenieśmy razem
Dzieci dobierają się w pary i dostają piłkę albo zwinięty woreczek. Ich zadaniem jest przenieść piłkę na drugi koniec sali, trzymając ją między sobą bez użycia rąk, na przykład plecami, ramionami albo czołami. Jeśli piłka spadnie, para wraca kilka kroków i próbuje jeszcze raz, a inne pary mogą doradzać. Na koniec porozmawiajcie, co pomogło: rozmowa, wolne tempo, wspólny rytm. Zabawa uczy porozumiewania się i współpracy.
Pomocna piosenka
Dzieci stają w kole i śpiewają razem prostą melodię, na przykład na znany motyw dziecięcej piosenki, z własnymi słowami: „Ja pomogę tobie, ty pomożesz mnie, razem jest weselej, razem jest najlepiej”. Przy słowach „tobie” dzieci wskazują na sąsiada, przy „mnie” na siebie, a przy „razem” łapią się za ręce i robią krok do środka koła. Powtarzajcie piosenkę w różnym tempie, raz cicho, raz głośno. Zabawa ćwiczy rytm, pamięć i buduje dobrą atmosferę w grupie.
Scenariusz zajęć: Dzień Wolontariusza w przedszkolu
| Temat | Pomagam, bo chcę |
| Grupa wiekowa | 5-6 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko wie, kim jest wolontariusz; wymienia kilka miejsc, w których pomagają wolontariusze; rozumie, że pomoc się proponuje i pyta o zgodę; wskazuje, w czym samo może pomóc innym |
| Pomoce | obrazki różnych form pomocy, kartki z opisami do zabawy „Wolontariusz czy pracownik?”, woreczki gimnastyczne, dwa kosze, karton na serce z puzzli, kredki, klej, identyfikatory |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): rozmowa o tym, kiedy ostatnio ktoś komuś pomógł w grupie. 2. Kto tu pomaga? (7 minut): oglądanie obrazków i wprowadzenie słowa wolontariusz. 3. Ciekawostki (5 minut): wolontariusz pomaga za darmo, ochotnicza straż pożarna, wolontariusze w schronisku. 4. Wolontariusz czy pracownik? (7 minut): rozróżnianie pomocy płatnej i dobrowolnej. 5. Łańcuch pomocy (6 minut): zabawa ruchowa z przekazywaniem woreczków. 6. Co umiem dać innym? (7 minut): rozmowa o umiejętnościach dzieci i zapisanie pomysłów. 7. Serce z puzzli (8 minut): ozdabianie i składanie wspólnego serca. |
| Zakończenie | Dzieci zakładają identyfikatory małych wolontariuszy i w kole mówią po jednym zdaniu, komu chciałyby pomóc, a grupa nagradza każdego brawami. |
| Ewaluacja | Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, kim jest wolontariusz, i czy wiesz, co powiedzieć, zanim komuś pomożesz. Obserwuj, które dzieci samodzielnie podają przykłady pomocy. |
Jeśli zapraszasz do przedszkola wolontariusza z organizacji, poproś go wcześniej, żeby mówił krótko, prostym językiem i przyniósł coś do pokazania, na przykład kask strażacki, smycz ze schroniska albo zdjęcia. Dla dzieci najciekawsze są konkretne historie, na przykład o psie, który znalazł dom, a nie ogólne opowieści o organizacji. Ustal z gościem, że nie prosi dzieci ani rodziców o pieniądze. Po wizycie przygotujcie dla niego kartkę z podziękowaniem.
Książki, wiersze i piosenki
Do tematu pomagania pasują książki, które dzieci znają z biblioteki przedszkolnej, na przykład baśń Hansa Christiana Andersena „Brzydkie kaczątko”, przy której można porozmawiać o tym, jak ważna jest życzliwość wobec kogoś odrzuconego. Starszym dzieciom i uczniom klas 1-3 możesz przeczytać fragmenty książki A. A. Milne’a „Kubuś Puchatek”, w której przyjaciele z lasu wspólnie szukają rozwiązań i pomagają sobie w kłopotach. Nie znamy polskiej książki dla dzieci poświęconej samemu wolontariatowi, którą moglibyśmy z pewnością polecić. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Nie za złotówki, nie za cukierki, pomagam chętnie, bo serce wielkie. Wyprowadzę pieska, przeczytam bajkę, to jest wolontariusz, to jego zadanie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Ty masz dwie ręce i ja mam dwie, razem unieść możemy, co tylko się chce. Zapytam grzecznie: czy mogę pomóc? Pomaganie razem to radość dla wszystkich nas.
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „5 grudnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Wolontariusza. Będziemy rozmawiać o ludziach, którzy pomagają innym bez wynagrodzenia, i o tym, jak dzieci mogą pomagać na co dzień. Jeśli ktoś z Państwa działa jako wolontariusz i chciałby opowiedzieć o tym dzieciom, prosimy o kontakt”. Jako zadanie domowe zaproponuj rodzinną rozmowę o tym, komu pomogła ostatnio rodzina, i narysowanie tej sytuacji. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapisać z pomocą rodzica jeden dobry uczynek, który zrobili dla kogoś spoza rodziny.
Jeśli planujecie zbiórkę, na przykład zabawek, książek albo rzeczy dla schroniska, najpierw ustal z organizacją, co jest naprawdę potrzebne, i przekaż rodzicom konkretną listę. Poproś, żeby dzieci same przyniosły dar i same włożyły go do kartonu, bo wtedy czują, że to ich pomoc. Rodzice mogą też pomóc w przekazaniu darów albo towarzyszyć grupie podczas wizyty w domu seniora. Udział ma być dobrowolny, a każda forma pomocy, nawet najmniejsza, jest tak samo cenna.
Najczęstsze pytania
Międzynarodowy Dzień Wolontariusza obchodzimy co roku 5 grudnia. Święto ma zasięg światowy i jest obchodzone także w Polsce.
Ustanowiło go Zgromadzenie Ogólne ONZ w rezolucji 40/212 z 17 grudnia 1985 roku. Pełna nazwa święta to Międzynarodowy Dzień Wolontariusza na rzecz Rozwoju Gospodarczego i Społecznego.
Porozmawiaj z dziećmi o ludziach, którzy pomagają za darmo, zaproś wolontariusza z okolicy i zorganizujcie małą akcję, na przykład rysunki dla seniorów albo zbiórkę dla schroniska. Do tego dodaj zabawy ruchowe oparte na współpracy. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.
Nie trzeba przynosić nic szczególnego. Jeśli grupa organizuje zbiórkę, dzieci przynoszą dary z listy przygotowanej razem z organizacją, a chętne mogą przyjść w ubraniu w kolorze czerwonym jak serce.
Dziecko może pomagać innym zawsze, ale w zorganizowanym wolontariacie zwykle uczestniczy razem z rodzicem lub opiekunem i za jego zgodą. W przedszkolu i szkole najlepiej sprawdzają się wspólne akcje grupy, prowadzone przez nauczyciela.
Dodaj komentarz