Dzień Astronomii (sobota wiosną i jesienią): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Astronomii obchodzi się dwa razy w roku, w ruchomą sobotę: wiosną między połową kwietnia a połową maja i jesienią między połową września a połową października, zawsze w pobliżu pierwszej kwadry Księżyca. W 2026 roku wiosenny Dzień Astronomii wypadł 25 kwietnia, a jesienny 26 września, a dokładne daty na kolejne lata co roku ogłasza amerykańska organizacja miłośników astronomii Astronomical League. Święto ma proste hasło: przybliżyć niebo ludziom. Dzień astronomii w przedszkolu to więc okazja, żeby razem z dziećmi podnieść głowę i zacząć uważnie patrzeć w górę, na Słońce, cienie, Księżyc i gwiazdy.

We wpisie znajdziesz historię święta i wyjaśnienie jego nietypowej daty, ciekawostki o niebie do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, książki i pomysły na współpracę z rodzicami. Tu zajmujemy się obserwowaniem nieba, czyli tym, co można zobaczyć gołym okiem, a rakiety, satelity i planety mają swoje osobne wpisy. Ponieważ święto wypada w sobotę, proponujemy obchodzić je w przedszkolu w piątek przed nim albo w całym tygodniu astronomii.

Historia Dnia Astronomii

Dzień Astronomii wymyślił w 1973 roku Doug Berger, ówczesny prezes stowarzyszenia miłośników astronomii z północnej Kalifornii (Astronomical Association of Northern California). Jego pomysł był bardzo prosty: zamiast czekać, aż ludzie przyjdą do obserwatorium, astronomowie amatorzy mieli wyjść ze swoimi teleskopami tam, gdzie jest dużo przechodniów, i pozwolić każdemu popatrzeć w niebo. Teleskopy stanęły więc w ruchliwych miejscach miasta, a przechodnie mogli przez nie popatrzeć w niebo. Z czasem święto rozrosło się i dziś wspiera je wiele organizacji związanych z astronomią. Głównym organizatorem jest Astronomical League, amerykańska federacja klubów miłośników astronomii, a hasło święta brzmi „Bringing Astronomy to the People”, czyli mniej więcej „przybliżyć astronomię ludziom”.

Data święta jest nietypowa, bo zależy od Księżyca, a nie od kalendarza. Dzień Astronomii przypada w sobotę w pobliżu pierwszej kwadry, czyli wtedy, gdy wieczorem widać oświetloną połowę Księżyca. To najlepszy moment na pierwszą obserwację przez lunetę, bo na granicy światła i cienia doskonale widać kratery i góry. Przez wiele lat święto obchodzono tylko wiosną, między połową kwietnia a połową maja. W 2007 roku dodano drugą, jesienną edycję, między połową września a połową października, a wokół każdej soboty organizuje się cały Tydzień Astronomii, od poniedziałku przed nią do niedzieli po niej.

W Polsce Dzień Astronomii jest mało znany i nie ma go nawet w większości kalendarzy świąt nietypowych. Nie ma więc polskiej tradycji obchodów i możesz ułożyć zajęcia po swojemu. Wiosenne zajęcia o niebie dobrze połączysz z Dniem Kosmosu obchodzonym w pierwszy piątek maja, a jesienne ze Światowym Tygodniem Przestrzeni Kosmicznej ONZ, który trwa od 4 do 10 października. Pamiętaj tylko, żeby w tym dniu skupić się na patrzeniu w niebo, bo taki był zamysł twórcy święta.

Po co obchodzić Dzień Astronomii z dziećmi

Astronomia to jedna z najstarszych nauk i zaczyna się od czegoś, co potrafi każde dziecko: od patrzenia i dziwienia się. Obserwacja cienia, Księżyca i gwiazd uczy cierpliwości, uważności i zapisywania tego, co się widzi, czyli podstaw pracy badacza. Dzieci porównują, liczą, zauważają, że coś się zmienia, i szukają przyczyny, co rozwija myślenie przyczynowo-skutkowe i sferę poznawczą. Poznają też nowe słowa: gwiazdozbiór, luneta, kwadra, cień, horyzont. Starsze dzieci dowiadują się, że ludzie od tysięcy lat używali nieba jako kalendarza i mapy.

Dzień Astronomii dobrze służy także rozwojowi fizycznemu i emocjonalnemu. Zabawy w cień, wędrówki po gwiazdozbiorach narysowanych na podłodze i pokazywanie faz Księżyca ruchem angażują całe ciało i ćwiczą orientację w przestrzeni: w górze, w dole, po lewej, po prawej. Wieczorne niebo i ciemność bywają dla dzieci straszne, a spokojne zajęcia z latarką i gwiazdami pomagają to oswoić. W sferze społecznej dzieci uczą się czekać na swoją kolej przy lunecie z rolki i dzielić się tym, co zobaczyły. Rozmowa o tym, że wszyscy ludzie na świecie patrzą na ten sam Księżyc, jest też piękną lekcją o wspólnocie.

Ciekawostki o niebie i gwiazdach dla dzieci

Czytaj dzieciom po trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, gdzie są gwiazdy w dzień?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

• Gwiazdy są na niebie także w dzień. Nie widzimy ich, bo Słońce świeci o wiele jaśniej i zagłusza ich blask.
• Księżyc nie świeci sam. Odbija światło Słońca jak wielkie lustro, dlatego raz widzimy go w całości, a raz tylko jego kawałek.
• Gwiazdy mają różne kolory. Jeśli przyjrzysz się uważnie, zobaczysz, że niektóre są bardziej białoniebieskie, a inne żółtawe albo pomarańczowe.
• Ludzie od dawna łączą gwiazdy w obrazki. Takie grupy gwiazd to gwiazdozbiory. Siedem jasnych gwiazd tworzy Wielki Wóz, który jest częścią gwiazdozbioru Wielkiej Niedźwiedzicy.
• Gwiazda Polarna pokazuje północ. Prawie nie zmienia miejsca na niebie, dlatego dawniej żeglarze i wędrowcy szukali po niej drogi.
• Najjaśniejsza „gwiazda” wieczorem często wcale nie jest gwiazdą. To bywa planeta Wenus, którą ludzie nazywali Gwiazdą Wieczorną.
• „Spadająca gwiazda” to nie gwiazda. To mały okruch skalny z kosmosu, który rozgrzewa się i świeci, kiedy wpada w powietrze nad Ziemią.
• Mikołaj Kopernik był Polakiem i astronomem. Wyjaśnił, że to Ziemia krąży wokół Słońca, a nie Słońce wokół Ziemi.
• Cień pokazuje, która jest godzina. Rano i wieczorem cienie są długie, a w południe krótkie, dlatego dawniej ludzie używali zegarów słonecznych.
• Na Słońce nigdy nie patrzymy. Ani gołym okiem, ani przez lornetkę, ani przez lunetę, bo może to trwale uszkodzić wzrok.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na proste obserwacje, światło i ruch. Pomoce mają być duże, bez koralików, nakrętek i drobnych klocków, a w zaciemnionej sali zawsze zostaw małe światło.

Mój cień i ja

W słoneczny dzień wyjdź z dziećmi na podwórko albo taras i pokaż im ich cienie na ziemi. Dzieci machają ręką, podskakują i kucają, a cień robi to samo. Potem próbują „złapać” cień nogą, uciec przed nim albo schować go w cieniu drzewa, gdzie nagle znika. W sali możesz powtórzyć zabawę z latarką skierowaną na ścianę. Zabawa uczy, że cień powstaje tam, gdzie ciało zasłania światło, i daje dużo radości ze zwykłego ruchu.

Księżyc się chowa

Wytnij z żółtego kartonu duże koło, które będzie Księżycem, i przygotuj kawałek granatowego materiału albo chustę. Powoli zasłaniasz Księżyc materiałem z jednej strony, a dzieci mówią „Księżyc się chowa”, a potem odsłaniasz go, a one wołają „Księżyc wraca!”. Pokaż też momenty, kiedy widać tylko połowę albo cienki rogalik, i nazwij je prostymi słowami. Na koniec każde dziecko może samo zasłonić i odsłonić Księżyc. Zabawa oswaja z tym, że Księżyc na niebie wygląda różnie, i ćwiczy uwagę.

Gwiazdki w pudełku

Przygotuj duże kartonowe pudełko z dziurkami w wieczku, które zrobisz wcześniej ołówkiem albo szpikulcem. Do środka wkładasz zapaloną latarkę, zamykasz wieczko i gasisz światło w sali, zostawiając lampkę w kącie. Na suficie i ścianach pojawiają się świetlne kropki, a dzieci pokazują je palcami i liczą z Tobą do trzech. Potem obracasz pudełko i „gwiazdki” wędrują po sali. Zabawa wycisza grupę, rozwija śledzenie wzrokiem i oswaja z półmrokiem.

Zabawy dla 3- i 4-latków

W tym wieku dzieci lubią naśladować i odgrywać role, więc tu astronomię poznają przez udawanie badacza nieba i proste zadania z obserwacją.

Mały astronom z lunetą

Każde dziecko dostaje rolkę po papierze toaletowym, którą wcześniej ozdobiło naklejkami albo pomalowało. Na ścianie i suficie przyklejasz kilka dużych obrazków: Księżyc, gwiazdkę, Słońce w okularach słonecznych i chmurkę. Dzieci patrzą przez swoje „lunety” i opowiadają, co widzą, a Ty dopytujesz, czy to świeci w dzień, czy w nocy. Przy obrazku Słońca przypomnij zasadę, że na prawdziwe Słońce nigdy nie patrzymy przez lunetę. Zabawa ćwiczy skupianie uwagi na jednym punkcie i uczy pierwszych zasad bezpiecznej obserwacji.

Dzień czy noc?

Przygotuj obrazki przedstawiające rzeczy i zdarzenia: Słońce, Księżyc, gwiazdy, śniadanie, piżamę, sowę, koguta, spacer do przedszkola, kąpiel przed snem. Dzieci siedzą w kole, a po środku leżą dwa duże koła z papieru: żółte dla dnia i granatowe dla nocy. Każde dziecko losuje obrazek, mówi, co przedstawia, i kładzie go na właściwym kole. Przy obrazku gwiazd warto zapytać, czy gwiazdy znikają w dzień, i wrócić do ciekawostki. Zabawa uczy klasyfikowania, porządkowania dnia i wypowiadania się pełnym zdaniem.

Rogalik, połówka, cały

Przygotuj po trzy kartoniki dla każdego stolika: żółty cienki rogalik, żółtą połówkę koła i całe żółte koło. Dzieci układają je od najmniejszego do największego kawałka Księżyca, a potem odwrotnie. Wyjaśnij, że Księżyc przez mniej więcej miesiąc rośnie od cienkiego rogalika do pełni, a potem znowu maleje. Na koniec dzieci pokazują fazy rękami: zgięty palec to rogalik, dwie dłonie złożone w półkole to połówka, a duże koło z ramion nad głową to pełnia. Zabawa ćwiczy porządkowanie według wielkości i uczy nazw kształtów.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już obserwować przez kilka dni, zapisywać wyniki rysunkiem i porównywać, więc tu robimy prawdziwe małe badania.

Zegar słoneczny na podwórku

W słoneczny poranek wbij w ziemię na podwórku patyk albo postaw na betonie butelkę z piaskiem. Dzieci zaznaczają kredą albo kamykiem, gdzie kończy się cień, i zapisujecie godzinę. Wracajcie w to samo miejsce co godzinę, aż do obiadu, i za każdym razem zaznaczajcie koniec cienia. Dzieci zauważą, że cień się przesuwa i zmienia długość, a w południe jest najkrótszy. Zabawa uczy obserwacji w czasie, wprowadza pojęcie godziny i pokazuje, jak dawniej ludzie mierzyli czas.

Gwiazdozbiór z dzieci

Narysuj na dużym kartonie kształt Wielkiego Wozu z siedmiu gwiazd połączonych linią. Wybierz siedmioro dzieci, które dostają żółte kartki albo szarfy i stają na dywanie tak, żeby ułożyć ten sam kształt, a reszta grupy im podpowiada. Potem połączcie „gwiazdy” wstążką albo sznurkiem, który dzieci trzymają w dłoniach, i sprawdźcie, czy widać wóz z dyszlem. Na koniec grupa wymyśla własny gwiazdozbiór z dowolnej liczby dzieci i nadaje mu nazwę, na przykład Wielki Kot albo Mały Rower. Zabawa rozwija orientację przestrzenną, liczenie i wyobraźnię.

Dziennik Księżyca

Przygotuj dla grupy duży arkusz podzielony na dni tygodnia, a rodziców poproś, żeby przez kilka wieczorów wyszli z dzieckiem na chwilę na balkon albo wyjrzeli przez okno. Rano dzieci opowiadają, czy widziały Księżyc i jaki miał kształt, a wybrane dziecko rysuje go w kratce danego dnia. Jeśli było pochmurno, rysujecie chmurkę. Po tygodniu razem oglądacie arkusz i sprawdzacie, czy Księżyc rósł, czy malał. Zabawa uczy systematyczności, wspólnego zbierania danych i wyciągania prostych wniosków.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią czytać, mierzyć i zapisywać wyniki w tabeli, więc Dzień Astronomii może być tygodniowym projektem obserwacyjnym.

Mapa nieba z dziurek

Uczniowie dostają kartę z nadrukowanym albo narysowanym przez Ciebie układem gwiazd jednego gwiazdozbioru, na przykład Wielkiego Wozu, Kasjopei w kształcie litery W albo Oriona z trzema gwiazdami pasa. Kładą kartę na czarnym kartonie i przebijają ołówkiem dziurki w miejscach gwiazd, pracując na podkładce z plasteliny albo styropianu, pod okiem dorosłego. Potem przykładają karton do latarki albo do okna i sprawdzają, czy gwiazdozbiór świeci. Każdy uczeń podpisuje swoją mapę i uczy się rozpoznawać swój gwiazdozbiór oraz dwa gwiazdozbiory kolegów. Zajęcia ćwiczą precyzję, pamięć wzrokową i pracę z modelem.

Mikołaj Kopernik i jego odkrycie

Opowiedz uczniom krótko, że dawniej ludzie myśleli, że Słońce krąży wokół Ziemi, bo przecież codziennie widzą, jak wschodzi i zachodzi. Mikołaj Kopernik, polski astronom, wyjaśnił, że jest odwrotnie: to Ziemia krąży wokół Słońca i obraca się. Uczniowie w parach odgrywają to w klasie: jedna osoba jest Słońcem i stoi w miejscu, a druga jest Ziemią, obraca się wokół siebie i jednocześnie obchodzi Słońce dookoła. Potem zamieniają się rolami i piszą w zeszycie dwa zdania o tym, czego się dowiedzieli. Zajęcia uczą, że w nauce czasem trzeba zmienić zdanie, gdy znajdziemy lepsze wyjaśnienie.

Tabela obserwacji nieba

Przygotuj tabelę na tydzień z kolumnami: dzień, pogoda, czy widać było Księżyc, jaki miał kształt, ile gwiazd udało się policzyć przez okno w ciągu minuty. Uczniowie wypełniają ją w domu z pomocą rodzica, a w szkole porównujecie wyniki. Zapytaj, dlaczego w jednej rodzinie policzono pięć gwiazd, a w innej trzydzieści, i naprowadź uczniów na odpowiedź, że latarnie i światła miasta zasłaniają słabsze gwiazdy. Wynik zapiszcie jednym zdaniem na wspólnym plakacie. Zajęcia ćwiczą pracę z tabelą, porównywanie liczb i myślenie przyczynowo-skutkowe.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami i przebijaniu papieru dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy przygotowujesz wcześniej sama.

Luneta z rolek

• dwie rolki po papierze toaletowym albo jedna po ręczniku papierowym
• farba plakatowa, pędzel
• kolorowy papier, naklejki, klej, taśma
• włóczka na pasek (tylko dla starszych, do noszenia na ramieniu, nie na szyi)

Dzieci malują rolki i po wyschnięciu ozdabiają je paskami papieru i naklejkami. Starszym pomóż skleić dwie rolki taśmą w jedną dłuższą lunetę. Pasek z włóczki doklejasz tak, żeby lunetę można było nosić na ramieniu, a przy najmłodszych rezygnujesz z paska całkowicie. Lunety przydadzą się w zabawie „Mały astronom” i w scenariuszu.

Fazy Księżyca z plasteliny

• czarny karton podzielony na cztery pola
• biała albo żółta plastelina
• plastikowy nożyk do plasteliny

Dzieci toczą z plasteliny cztery kulki tej samej wielkości i spłaszczają je w placki. Pierwszy placek zostaje w całości jako pełnia, z drugiego odcinają połowę, a z trzeciego zostawiają tylko cienki rogalik. Czwarte pole zostaje puste i oznacza nów, czyli moment, gdy Księżyca prawie nie widać. Placki przyciskają do kartonu w kolejności, a Ty podpisujesz pola. Praca utrwala nazwy faz i uczy dzielenia całości na części.

Wielki Wóz z gwiazdek

• granatowy karton
• siedem gwiazdek wyciętych z żółtego papieru
• biała kredka albo biała farba, klej

Pokaż dzieciom na obrazku kształt Wielkiego Wozu. Dzieci naklejają siedem gwiazdek w tym samym układzie i łączą je białą kreską, a potem dorysowują dookoła drobne kropki innych gwiazd. Starsze dzieci mogą obok nakleić jeszcze jedną gwiazdkę i podpisać ją jako Gwiazdę Polarną. Prace powieście w rzędzie na ścianie jako galerię nocnego nieba.

Słoneczny obraz z cienia

• duży arkusz papieru
• kredki świecowe albo kreda
• zabawki o ciekawych kształtach, na przykład figurki zwierząt

W słoneczny dzień rozłóż arkusze na podwórku albo na parapecie w pełnym słońcu. Dzieci stawiają na papierze figurkę i obrysowują jej cień kredką. Po godzinie wracacie i obrysowujecie cień jeszcze raz innym kolorem, a dzieci widzą, że cień się przesunął. Praca łączy plastykę z obserwacją i dobrze uzupełnia zabawę z zegarem słonecznym.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy o niebie lubią spokojniejszą muzykę, więc przeplataj ruch z wyciszeniem, szczególnie przed odpoczynkiem.

Gwiazdy świecą, gwiazdy gasną

Dzieci są gwiazdami i stoją rozproszone po sali. Gdy gra muzyka, „świecą”: podskakują, rozkładają ręce i palce jak promienie i obracają się w miejscu. Gdy muzyka cichnie, gwiazdy gasną, czyli kucają i chowają dłonie. Na hasło „wschodzi Słońce” wszystkie gwiazdy powoli kładą się na podłodze, bo w dzień ich nie widać, a na hasło „zapada noc” wstają i świecą dalej. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał i utrwala ciekawostkę o gwiazdach w dzień.

Taniec Ziemi i Księżyca

Dzieci dobierają się w pary: jedno jest Ziemią, drugie Księżycem. Przy spokojnej muzyce Ziemia powoli obraca się w miejscu, a Księżyc chodzi wokół niej małym kółkiem, cały czas zwrócony do niej twarzą. Na przerwę w muzyce pary się zatrzymują, a na kolejny sygnał zamieniają się rolami. Na koniec cała grupa staje w dużym kole wokół jednego dziecka, które jest Słońcem. Zabawa ćwiczy koordynację, orientację w przestrzeni i współpracę w parze.

Kołysanka dla Księżyca

Dzieci siedzą w kole z chustą animacyjną, na której leży duże żółte koło z kartonu. Śpiewacie dowolną spokojną piosenkę, którą grupa zna, albo nucicie melodię, a chusta powoli faluje jak nocne niebo. Przy każdej zwrotce Księżyc przechodzi do innego dziecka, które delikatnie go kołysze. Na koniec wszyscy kładą się na dywanie, a Ty gasisz światło i zostawiasz tylko lampkę. Zabawa wycisza, uczy delikatności i dobrze sprawdza się przed odpoczynkiem.

Scenariusz zajęć: Dzień Astronomii w przedszkolu

Temat	Patrzymy w niebo jak astronomowie
Grupa wiekowa	4-5 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że gwiazdy są na niebie także w dzień; nazywa trzy kształty Księżyca; wie, że na Słońce nigdy nie patrzymy; układa prosty gwiazdozbiór razem z innymi
Pomoce	lunety z rolek, obrazki Księżyca, gwiazd i Słońca, kartoniki z fazami Księżyca, żółte szarfy, pudełko z dziurkami i latarka, chusta animacyjna, kartki i kredki
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): dzieci siadają w kole z lunetami, a Ty mówisz, że dziś wszyscy są astronomami, czyli badaczami nieba. 2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki (gwiazdy w dzień, Księżyc odbija światło, na Słońce nie patrzymy), przed każdą pytanie do dzieci. 3. Mały astronom (6 minut): dzieci patrzą przez lunety na obrazki w sali i opowiadają, co widzą. 4. Rogalik, połówka, cały (7 minut): układanie faz Księżyca i pokazywanie ich rękami. 5. Gwiazdy świecą, gwiazdy gasną (7 minut): zabawa ruchowa z muzyką. 6. Gwiazdozbiór z dzieci (8 minut): grupa układa Wielki Wóz z żółtych szarf, a potem wymyśla własny gwiazdozbiór. 7. Gwiazdki w pudełku (6 minut): wyciszenie w półmroku przy świetlnych kropkach na suficie.
Zakończenie	Dzieci rysują na kartce jedną rzecz, którą widać na niebie, i opowiadają o niej w kole. Przypomnij zadanie domowe: w pogodny wieczór popatrzeć z rodzicem na Księżyc.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, gdzie są gwiazdy w dzień, i czy wiesz, na co nigdy nie patrzymy przez lunetę. Obserwuj, kto poprawnie ułożył fazy Księżyca bez pomocy.

Jeśli w okolicy działa planetarium, obserwatorium albo klub miłośników astronomii, zapytaj, czy nie organizują pokazów dla przedszkoli w tygodniu astronomii. Niektóre kluby chętnie przychodzą do placówek z teleskopem i pokazują dzieciom Słońce przez specjalne filtry, co jest bezpieczne tylko wtedy, gdy sprzętem zajmuje się doświadczony obserwator. Przy każdej wycieczce i wizycie gości sprawdź zasady placówki i zbierz zgody rodziców. Zwykła luneta albo lornetka nigdy nie może być skierowana na Słońce.

Książki, wiersze i piosenki

Uczniom klas 1-3 i najstarszym przedszkolakom przeczytaj „Kometę nad Doliną Muminków” Tove Jansson, w której Muminek z przyjaciółmi wyrusza do obserwatorium, żeby dowiedzieć się czegoś o komecie. Książkę czytaj po rozdziale, bo jest dłuższa, i po każdym porozmawiajcie o tym, co bohaterowie wiedzą o niebie, a co tylko sobie wyobrażają. Młodszym dzieciom pokaż książki popularnonaukowe o niebie z dużymi obrazkami z biblioteki przedszkolnej albo miejskiej. Nie podajemy tytułów współczesnych wierszy i piosenek o gwiazdach, bo nie mamy pewności co do ich autorów i wydań, a cudzych tekstów nie cytujemy. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Najpierw rogalik, potem pół, potem pełnia jak okrągły stół. Potem Księżyc chudnie, maleje, a za miesiąc znów się śmieje.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Luneta w ręce, patrzę w górę, widzę gwiazdy, widzę chmurę. Na Słońce patrzeć nie wolno wcale, niech oczy służą nam wspaniale.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „W tym tygodniu obchodzimy Dzień Astronomii, czyli święto obserwowania nieba. Będziemy badać cienie, poznawać kształty Księżyca i układać gwiazdozbiory. Prosimy o przyniesienie rolki po papierze toaletowym do zrobienia lunety oraz o wspólną wieczorną obserwację Księżyca z dzieckiem, jeśli pogoda na to pozwoli.”. Dołącz krótką prośbę, żeby rodzice przy okazji przypomnieli dziecku, że na Słońce nigdy nie patrzymy. To jedna z najważniejszych rzeczy, które dziecko wyniesie z tych zajęć.

Jako zadanie do domu zaproponuj dziennik Księżyca: przez tydzień dziecko z rodzicem wygląda wieczorem przez okno i rysuje kształt Księżyca w kratce, a rano opowiada o nim w grupie. Uczniowie klas 1-3 wypełniają tabelę obserwacji i liczą gwiazdy przez minutę. Chętne rodziny mogą wybrać się na pokaz w planetarium albo na wieczorną obserwację organizowaną przez klub miłośników astronomii. Udział ma być dobrowolny, bo nie każda rodzina ma wieczorem czas i dobre warunki do obserwacji.

Najczęstsze pytania