Dzień Zwierząt Bezdomnych (4 kwietnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Zwierząt Bezdomnych obchodzimy w Polsce 4 kwietnia, a w kalendarzach bywa nazywany zamiennie Światowym albo Międzynarodowym. To święto, które w szkołach i przedszkolach od lat kojarzy się ze zbiórką karmy i koców dla schroniska. Dzień zwierząt bezdomnych w przedszkolu nie musi być jednak smutny ani straszny. Z małymi dziećmi rozmawiamy o tym, że każde zwierzę potrzebuje domu i opieki, a dorośli ludzie mogą mu w tym pomóc, także z pomocą dzieci.

We wpisie znajdziesz uczciwie opisaną historię święta, ciekawostki o schroniskach i zwierzętach do przeczytania dzieciom oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, książki i pomysły na współpracę z rodzicami. Dużo miejsca poświęcamy bezpieczeństwu, bo dziecko ma wiedzieć, że obcego psa czy kota na ulicy nie dotyka. Pomoc zwierzętom w wieku przedszkolnym to zawsze pomoc razem z dorosłym.

Historia Dnia Zwierząt Bezdomnych

Z historią tego święta trzeba obchodzić się ostrożnie, bo źródła mówią różne rzeczy. W polskich kalendarzach i artykułach 4 kwietnia opisuje się jako Światowy albo Międzynarodowy Dzień Zwierząt Bezdomnych i często dodaje, że pomysł zrodził się na konferencji organizacji prozwierzęcych w Holandii. Tej wersji nie udało się potwierdzić u żadnego organizatora, dlatego nie podajemy tu roku ani nazwisk. Pewne jest natomiast, że w Polsce szkoły, przedszkola, schroniska i fundacje od lat traktują 4 kwietnia jako okazję do zbiórek karmy, koców i zabawek dla zwierząt oraz do rozmów o adopcji. Nazwy „Światowy” i „Międzynarodowy” używane są zamiennie i obie spotkasz w materiałach.

Na świecie znane jest też inne, starsze święto o podobnym celu. Amerykańska organizacja ISAR (International Society for Animal Rights) wiosną 1992 roku ustanowiła International Homeless Animals’ Day, czyli Międzynarodowy Dzień Bezdomnych Zwierząt. Obchodzi się go w trzecią sobotę sierpnia, a jego znakiem rozpoznawczym są wieczorne czuwania ze świecami, akcje sterylizacji i zachęcanie do adopcji zamiast kupowania zwierząt. Niektóre polskie media łączą datę 4 kwietnia właśnie z ISAR, ale sama organizacja podaje u siebie termin sierpniowy. W Polsce sierpniowe święto jest mało znane, a do tego wypada w wakacje, więc przedszkola i szkoły świętują wiosną.

Dlaczego to święto jest ważne akurat u nas? Według danych urzędowych z 2023 roku w polskich schroniskach przebywało ponad 117 tysięcy zwierząt, głównie psów, ale także wielu kotów. Część z nich się zgubiła, część została porzucona, a część urodziła się już na ulicy. Dlatego wokół 4 kwietnia schroniska organizują dni otwarte, fundacje przypominają o kastracji i znakowaniu zwierząt, a dzieci przynoszą do przedszkola worki karmy. Z przedszkolakami nie podajemy liczb, tylko mówimy, że w schroniskach czeka bardzo dużo zwierząt, które chciałyby mieć dom.

Po co obchodzić Dzień Zwierząt Bezdomnych z dziećmi

Najważniejszy cel to empatia. Dziecko, które ma swój dom, łóżko i kogoś, kto je przytula, może spróbować wyobrazić sobie zwierzę, które tego nie ma, i poczuć chęć pomocy. To praca w sferze emocjonalnej i społecznej: nazywamy uczucia, rozmawiamy o tęsknocie i samotności, a potem zamieniamy współczucie w konkretne działanie, na przykład wspólną zbiórkę. Dzieci uczą się też, że zwierzę to nie prezent na chwilę. Kto bierze psa albo kota, bierze go na wiele lat, także wtedy, gdy zwierzę się zestarzeje albo zachoruje.

Drugi cel to bezpieczeństwo, i tu trzeba mówić jasno. Obcy pies albo kot na ulicy może być przestraszony, chory albo głodny, więc dziecko nigdy do niego nie podchodzi, nie karmi go i nie dotyka, tylko mówi o nim dorosłemu. Tę zasadę warto powtarzać w zabawach tak długo, aż dzieci wypowiedzą ją same. Dzień Zwierząt Bezdomnych daje też okazję do rozwoju poznawczego: dzieci dowiadują się, czym jest schronisko, kim jest wolontariusz i weterynarz, po co zwierzęciu obroża z adresówką. Zabawy ruchowe w role psów i kotów rozwijają sprawność fizyczną, a wspólna zbiórka uczy współpracy całej grupy.

Ciekawostki o zwierzętach bezdomnych dla dzieci

Czytaj dzieciom po trzy lub cztery ciekawostki i przed każdą zadaj pytanie. Na przykład: „Jak myślicie, skąd opiekunowie w schronisku wiedzą, czyj jest zgubiony piesek?”. Pozwól dzieciom zgadywać i dopiero potem przeczytaj odpowiedź. Ciekawostki możesz rozłożyć na cały tydzień przed świętem.

• Schronisko to dom tymczasowy. Psy i koty mają tam jedzenie, wodę, miejsce do spania i opiekę weterynarza, ale czekają na prawdziwą rodzinę.
• W schroniskach pomagają wolontariusze. To ludzie, którzy za darmo wyprowadzają psy na spacery, czeszą koty i bawią się ze zwierzętami.
• Zwierzę może mieć pod skórą malutki chip. Jest wielkości ziarenka ryżu, a weterynarz odczytuje z niego numer, dzięki któremu zgubione zwierzę wraca do domu.
• Adresówka na obroży też pomaga. To mała blaszka z numerem telefonu opiekuna, dzięki której znalazca może szybko zadzwonić.
• Nie każde zwierzę w schronisku jest porzucone. Wiele z nich po prostu się zgubiło, na przykład przestraszyło się burzy albo huku i uciekło.
• Psy w schronisku lubią spacery tak samo jak psy domowe. Dlatego wolontariusze codziennie wychodzą z nimi na zewnątrz.
• Koty ze schroniska często są nieśmiałe. Potrzebują czasu, żeby zaufać nowym ludziom, i chętnie chowają się w kartonach.
• Stary pies też może być świetnym przyjacielem. Starsze zwierzęta są zwykle spokojniejsze, a w schroniskach czekają najdłużej.
• Schroniska potrzebują nie tylko karmy. Przydają się stare koce, ręczniki, miski i zabawki, dlatego zbiórki są taką dużą pomocą.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Z najmłodszymi nie mówimy o porzucaniu ani o chorobach. Wystarczy prosta myśl: zwierzątko szuka domu, a my pomagamy mu go znaleźć. Używaj dużych pluszaków i kartonów, bez drobnych elementów, które zmieszczą się w buzi.

Piesek szuka domku

Ustaw na dywanie kilka dużych kartonów bez klapek, a w jednym z nich połóż kocyk. Weź pluszowego pieska i opowiedz, że jest zmęczony i szuka ciepłego domku. Dzieci po kolei zaglądają do kartonów razem z pieskiem i mówią „Tu jest zimno” albo „Tu jest pusto”, aż ktoś znajdzie karton z kocykiem. Wtedy wszyscy razem otulają pieska i śpiewają mu cicho „luli, luli”. Zabawa uczy nazywania prostych uczuć i pokazuje, że dom to miejsce, gdzie jest ciepło i bezpiecznie.

Miseczka dla pieska

Postaw przed dziećmi pluszowego psa i kota oraz dwie duże plastikowe miski. Poproś, żeby dzieci podawały zwierzątkom „jedzenie”, czyli duże papierowe kulki albo woreczki gimnastyczne, a do drugiej miski „wodę”, czyli niebieską chustkę. Za każdym razem pytaj: „Co piesek teraz potrzebuje? Jeść czy pić?”. Potem zwierzątka idą spać, a dzieci przykrywają je kocem. Zabawa pokazuje najprostsze potrzeby zwierzęcia i ćwiczy chwyt oraz przenoszenie przedmiotów.

Hau i miau pod chustą

Dzieci siadają wokół rozłożonej chusty animacyjnej, a pod nią chowasz pluszowego psa albo kota. Unosicie wszyscy chustę do góry, a ty pytasz: „Kto tu mieszka?”. Dzieci zgadują, szczekając albo miaucząc, zanim zobaczą zwierzątko. Potem jedno dziecko wchodzi pod chustę z pluszakiem, a reszta delikatnie faluje chustą jak dachem. Zabawa ćwiczy naśladowanie odgłosów, współpracę przy chuście i daje poczucie, że każdy ma swoje schronienie.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki rozumieją już proste zasady i chętnie wchodzą w role. To dobry czas, żeby utrwalić zasadę: obcego zwierzęcia nie dotykam, mówię o nim dorosłemu.

Stop, piesek na ulicy

Przygotuj duże obrazki: pies na smyczy z opiekunem, pies sam na ulicy, kot na płocie, kot w domu na kanapie. Dzieci chodzą swobodnie po sali, a gdy podnosisz obrazek zwierzęcia bez opiekuna, zatrzymują się jak posągi i wołają: „Mówię dorosłemu!”. Przy zwierzęciu z opiekunem mogą podejść do obrazka, ale najpierw pytają: „Czy mogę pogłaskać?”. Na koniec usiądźcie w kole i każde dziecko pokazuje, co zrobi, gdy zobaczy samotnego psa. Zabawa utrwala zasady bezpieczeństwa w ruchu, więc dzieci łatwiej je zapamiętują.

Adresówka dla zgubionego pieska

Opowiedz krótką historię o piesku Burku, który przestraszył się burzy, uciekł z ogrodu i nie umie wrócić. Pokaż obrożę z przywieszką narysowaną na kartce i wyjaśnij, że na takiej blaszce jest numer telefonu opiekuna. Dzieci dostają wycięte z kartonu kółka i „wpisują” na nich kredkami swoje znaki albo kropki, a potem przyklejasz je do pasków papieru jak obroże dla pluszaków. Zakończcie zabawą w szukanie: pluszaki z obrożami ukryte w sali wracają do „domu”, czyli do kosza. Dzieci uczą się, że zgubione zwierzę może wrócić, jeśli ma adresówkę albo chip.

Czego szuka kotek?

Na dywanie rozłóż obrazki różnych rzeczy: miska, kocyk, piłeczka, szczotka, a między nimi rzeczy niepotrzebne, jak parasol, kalosz i kredka. Pluszowy kotek ze schroniska „szepcze” ci do ucha, czego potrzebuje, a ty przekazujesz dzieciom zagadkę: „Potrzebuję czegoś, na czym mogę ciepło spać”. Dzieci szukają pasującego obrazka i wkładają go do koszyka dla kotka. Kiedy koszyk jest pełny, zapytaj, czego jeszcze potrzebuje kotek, a czego nie da się włożyć do koszyka, na przykład czasu i przytulania. Zabawa ćwiczy rozumienie opisu i słownictwo.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na rozmowę o tym, co robi schronisko i jak można mu pomóc. Zabawy są tu bardziej zadaniowe i wymagają pracy w grupach.

Dzień wolontariusza

Podziel salę na kącik spacerów, kącik czesania, kącik karmienia i kącik zabawy. W każdym kąciku leży pluszowy pies lub kot oraz karta z rysunkiem zadania: spacer ze smyczą z szarfy, czesanie szczotką do włosów lalek, nalewanie „wody” z pustego dzbanka, rzucanie piłki. Dzieci w czwórkach przechodzą między kącikami co kilka minut na sygnał bębenka. Na koniec każda grupa opowiada, co było najtrudniejsze i czy chciałaby kiedyś zostać wolontariuszem. Zabawa pokazuje, że opieka nad zwierzęciem to codzienna praca, a nie tylko głaskanie.

Pies czy kot do naszej rodziny?

Przygotuj karty z krótkimi opisami wymyślonych zwierząt ze schroniska, na przykład: „Tosia, starsza sunia, lubi spać i krótkie spacery” albo „Rudy, młody kot, ciągle skacze i się bawi”. Na drugich kartach opisz rodziny: „Pani Ania mieszka sama na trzecim piętrze i dużo czyta”, „Rodzina Nowaków ma ogród i troje dzieci, które lubią biegać”. Dzieci w grupach dopasowują zwierzę do rodziny i uzasadniają wybór. Wniosek jest prosty: nie wybiera się zwierzęcia tylko dlatego, że jest ładne, tylko myśli, czy będzie mu u nas dobrze. Zabawa uczy wnioskowania i słuchania argumentów innych.

Plakat zbiórki

Jeśli przedszkole organizuje zbiórkę dla schroniska, niech 5- i 6-latki zrobią plakat, który zawiśnie przy wejściu. Najpierw ustalcie razem, co trzeba napisać: kiedy, co przynosić, dla kogo. Ty piszesz duże litery, a dzieci odrysowują je kredką albo wyklejają bibułą, rysują psy i koty i przyklejają obrazki karmy, koców i misek. Starsze dzieci mogą same podpisać plakat imionami. Zabawa łączy pierwsze kroki w czytaniu i pisaniu z poczuciem, że dzieci naprawdę pomagają.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie mogą już czytać krótkie teksty, liczyć i planować, więc Dzień Zwierząt Bezdomnych łatwo zamienić w mały projekt klasowy, na przykład z prawdziwą zbiórką.

Klasowa zbiórka krok po kroku

Zacznij od telefonu do najbliższego schroniska i zapisz, czego naprawdę potrzebuje, bo listy się zmieniają. Z uczniami podzielcie się zadaniami: grupa plakatów, grupa liczenia, grupa pisząca list do opiekunów, grupa pakująca. Codziennie grupa liczenia zapisuje w tabeli, ile przybyło puszek, paczek i koców, a na koniec tygodnia rysuje prosty wykres słupkowy. Uczniowie ćwiczą liczenie, porządkowanie danych i odpowiedzialność za swoje zadanie. Udział rodzin w zbiórce ma być dobrowolny, a dzieci, które nic nie przyniosły, pomagają pakować.

Ogłoszenie o zgubionym psie

Pokaż uczniom, jak wygląda dobre ogłoszenie o zgubionym zwierzęciu: zdjęcie lub rysunek, imię, wygląd, gdzie i kiedy się zgubiło, telefon. Uczniowie w parach dostają opis wymyślonego psa albo kota i piszą ogłoszenie na kartce A4, pilnując, żeby dało się je przeczytać z daleka. Potem wieszacie ogłoszenia na tablicy i sprawdzacie, które najłatwiej zrozumieć i dlaczego. Przy okazji przypomnij, że znalezionego zwierzęcia dzieci same nie łapią, tylko wołają dorosłego. Zajęcia ćwiczą pisanie tekstu użytkowego i precyzyjny opis.

Dzień z życia psa ze schroniska

Narysuj na tablicy tarczę zegara i opowiedz, jak może wyglądać dzień psa w schronisku: rano karmienie, sprzątanie boksów, przed południem spacer z wolontariuszem, potem wizyta weterynarza, po południu odwiedziny rodziny, która szuka psa. Uczniowie zaznaczają godziny na swoich zegarach z papieru i układają historyjkę obrazkową z czterech kadrów. Na koniec piszą jedno zdanie od psa: czego mu najbardziej brakuje. Zajęcia łączą naukę zegara z pisaniem i empatią.

Prace plastyczne

Przy nożyczkach i zszywaczu dzieci pracują pod nadzorem dorosłego. Najmłodszym elementy przygotowujesz wcześniej, a klej podajesz w sztyfcie.

Buda z kartonu

• pudełko po butach lub mały karton
• farby plakatowe, pędzle
• kolorowy papier, klej, nożyczki (obsługuje dorosły u młodszych)
• skrawek starego materiału lub bibuła

Dorosły wycina w kartonie otwór na drzwi i składa z tektury dach. Dzieci malują budę, a po wyschnięciu wyklejają dach paskami papieru jak dachówkami. Do środka wkładają kawałek materiału jako posłanie, a nad drzwiami przyklejają tabliczkę z imieniem wymyślonego psa. Gotowe budy mogą stanąć na parapecie jako wystawa „Każdy pies ma swój dom”.

Piesek z odrysowanej dłoni

• kartka A4
• kredki świecowe lub flamastry
• brązowa farba i gąbka

Dziecko kładzie dłoń na kartce z kciukiem odchylonym w bok, a dorosły odrysowuje ją ołówkiem. Kciuk staje się głową psa, palce łapami i ogonem. Dzieci stemplują łatki gąbką z farbą, dorysowują oko, nos, uszy i obrożę z adresówką. Pod spodem dorosły zapisuje imię, które dziecko wymyśli dla psa.

Kocyk dla schroniska z papierowych łatek

• duży arkusz szarego papieru
• kwadraty z kolorowego papieru, bibuły i gazet
• klej, kredki

Każde dziecko ozdabia swój kwadrat wzorem: kropkami, paskami, serduszkami albo odciskiem palca. Potem całą grupą naklejacie łatki obok siebie na duży arkusz, tak żeby powstał wspólny „kocyk”. Na środku narysujcie śpiącego psa i kota, a pod spodem napiszcie, ile prawdziwych koców zebraliście w zbiórce. Taka praca dobrze wygląda w holu przedszkola w czasie akcji.

Laurka dla wolontariusza

• kartka z brystolu złożona na pół
• papier kolorowy, nożyczki, klej
• kredki, flamastry

Starsze dzieci wycinają z papieru sylwetki psa i kota i naklejają je na przód laurki. W środku rysują, jak pomagają zwierzętom, a uczniowie klas 1-3 piszą krótkie podziękowanie dla opiekunów ze schroniska. Laurki możecie dołączyć do darów ze zbiórki. Dzieci lubią wiedzieć, że ich praca trafi do prawdziwych ludzi.

Zabawy ruchowe i muzyczne

W zabawach ruchowych dzieci mogą być psami i kotami, ale zawsze takimi, które na końcu znajdują dom. To ważne, żeby zabawa kończyła się dobrze.

Psiaki na spacer

Dzieci dobierają się w pary: jedno jest psem, drugie wolontariuszem, a szarfa trzymana w dłoniach obu dzieci jest smyczą. Nigdy nie zakładaj szarfy na szyję dziecka. Przy spokojnej muzyce pary idą powoli, przy szybszej truchtają, a gdy muzyka cichnie, pies siada i dostaje pochwałę. Po kilku rundach zamieńcie się rolami. Zabawa ćwiczy reakcję na zmianę tempa i współpracę w parze.

Każdy ma swoją budę

Rozłóż na podłodze szarfy lub obręcze, o jedną mniej niż dzieci. Dzieci-psy biegają swobodnie przy muzyce, a gdy muzyka milknie, każde szuka swojej budy. Kto nie znajdzie miejsca, nie odpada, tylko zostaje „wolontariuszem”, który na następną rundę dokłada nową budę. Na koniec wszystkie psy mają domy i zabawa kończy się wspólnym „hau!”. Dzieci ćwiczą szybką reakcję, a przy okazji widzą, że pomaganie sprawia, że wystarcza miejsca dla wszystkich.

Szczekanka, mruczanka

Podziel dzieci na dwie grupy: psy i koty. Wystukuj na bębenku rytmy, a grupa, na którą wskażesz, odpowiada tym samym rytmem, szczekając albo miaucząc. Potem zamień bębenek na ciche kołatki i poproś o bardzo cichą odpowiedź, bo zwierzęta w schronisku wieczorem idą spać. Zakończcie wspólnym mruczeniem kotów i spokojnym oddechem psów. Zabawa rozwija poczucie rytmu i uważne słuchanie.

Scenariusz zajęć na Dzień Zwierząt Bezdomnych

Temat	Każde zwierzę potrzebuje domu
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, czym jest schronisko i kto w nim pracuje; zna zasadę, że obcego zwierzęcia nie dotyka, tylko mówi o nim dorosłemu; wie, czego potrzebuje pies i kot; bierze udział w przygotowaniu pomocy dla schroniska
Pomoce	pluszowy pies, obrazki do zabawy „Stop, piesek na ulicy”, karty zwierząt i rodzin, szarfy, bębenek, kartki A4, kredki, farba
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): pluszowy pies Burek opowiada, że zgubił się w czasie burzy i trafił do schroniska, a dzieci pytają go, jak tam jest. 2. Ciekawostki (7 minut): trzy ciekawostki o schronisku, chipie i wolontariuszach, przed każdą pytanie do dzieci. 3. Stop, piesek na ulicy (6 minut): zabawa ruchowa utrwalająca zasadę bezpieczeństwa. 4. Pies czy kot do naszej rodziny? (8 minut): dopasowywanie zwierząt do rodzin w grupach i krótkie uzasadnienie. 5. Psiaki na spacer (6 minut): zabawa w parach z szarfą trzymaną w dłoniach. 6. Piesek z odrysowanej dłoni (10 minut): praca plastyczna, dzieci nadają psom imiona. 7. Podsumowanie (3 minuty): dzieci mówią, jak mogą pomóc zwierzętom razem z rodzicami.
Zakończenie	Burek dostaje od dzieci narysowaną budę i „wraca do domu”, a grupa żegna go wspólnym cichym „hau”.
Ewaluacja	Zapytaj każde dziecko, co zrobi, gdy zobaczy samotnego psa na ulicy, i sprawdź, czy odpowiada bez podpowiedzi. Obserwuj, czy w zabawie z kartami dzieci uzasadniają wybór, a nie wybierają tylko ładnego zwierzęcia.

Jeśli chcesz zaprosić do przedszkola wolontariusza ze schroniska z psem, najpierw zapytaj rodziców o alergie i lęk przed psami, uzyskaj ich zgodę i sprawdź zasady placówki. Pies powinien być spokojny, na smyczy i przyzwyczajony do dzieci, a opiekun decyduje, kiedy wizytę przerwać. Dzieci siedzą w kole, podchodzą pojedynczo i tylko wtedy, gdy opiekun pozwoli, a potem myją ręce. Często równie dobrze sprawdza się wizyta samego wolontariusza ze zdjęciami podopiecznych.

Książki, wiersze i piosenki

Uczniom klas 1-3 poleć „O psie, który jeździł koleją” Romana Pisarskiego, opowieść o psie Lampo, który nie miał jednego domu, a znalazł swoje miejsce wśród ludzi. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o tym, czego potrzebuje zwierzę i czym jest przywiązanie. Młodszym dzieciom lepiej przeczytać krótką historyjkę własnymi słowami albo pokazać zdjęcia psów i kotów z lokalnego schroniska. Poniżej dwie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Piesek sam na ulicy stoi, może głodny, może się boi. Nie dotykam, nie podchodzę, dorosłego wołam w drodze.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Miska, kocyk i obroża, ciepły kącik, dobre ręce. Kiedy zwierzak ma swój domek, nie potrzeba mu nic więcej.

Jak zaangażować rodziców

Tydzień wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „4 kwietnia obchodzimy Dzień Zwierząt Bezdomnych. Będziemy rozmawiać o schroniskach i o bezpiecznym zachowaniu wobec obcych zwierząt. Zbieramy dla schroniska w (nazwa miejscowości): karmę, stare koce i ręczniki. Udział jest dobrowolny.”. Listę potrzeb uzgodnij wcześniej ze schroniskiem, bo nie każde przyjmuje wszystko. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinną rozmowę o tym, jak dziecko ma się zachować, gdy zobaczy samotnego psa, i narysowanie tej sytuacji. W klasach 1-3 uczniowie mogą przeprowadzić krótki wywiad z kimś, kto adoptował zwierzę.

Jeśli któryś z rodziców ma psa lub kota ze schroniska, poproś go o zdjęcie i krótką historię, którą przeczytasz dzieciom. Taka prawdziwa opowieść działa mocniej niż każdy scenariusz. Chętny rodzic może też zawieźć dary do schroniska i zrobić zdjęcie, jak opiekunowie je odbierają, żeby dzieci zobaczyły efekt swojej pracy. Nikogo nie namawiaj jednak do adopcji, bo to decyzja rodziny na wiele lat.

Najczęstsze pytania