Dzień Układu Słonecznego: historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Układu Słonecznego nie ma stałej daty i nie jest oficjalnym świętem, więc najlepiej zorganizować go w Światowym Tygodniu Przestrzeni Kosmicznej, od 4 do 10 października, albo w lutym, w okolicy 19 lutego, czyli urodzin Mikołaja Kopernika. To raczej temat zajęć niż święto, ale temat wyjątkowo wdzięczny: dzieci uwielbiają planety, rakiety i pytania o to, co jest najdalej. Dzień układu słonecznego w przedszkolu pozwala pokazać, że Ziemia jest jedną z ośmiu planet krążących wokół Słońca, i że każda z nich jest zupełnie inna. Jedna jest gorąca jak piec, inna lodowata, jeszcze inna ma pierścienie. Z takich różnic łatwo zbudować zabawy, liczenie i prace plastyczne.

We wpisie znajdziesz uczciwe wyjaśnienie, skąd bierze się ten dzień, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, własne rymowanki oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy różnią się od tych, które proponujemy w Dniu Kosmosu, Dniu Astronomii i Dniu Słońca, więc możesz zrobić z nich kosmiczny tydzień. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania.

Historia Dnia Układu Słonecznego

Święta o nazwie Dzień Układu Słonecznego nie ma w oficjalnych kalendarzach i nikt go nie ustanowił. To temat zajęć, który przedszkola i szkoły wybierają same, dlatego nie mówimy dzieciom, że cały świat obchodzi tego dnia jakieś święto. Warto jednak wybrać termin, który ma związek z kosmosem, bo wtedy łatwiej o ciekawą opowieść. Najlepiej pasują dwa okresy: październik ze Światowym Tygodniem Przestrzeni Kosmicznej i luty z urodzinami Mikołaja Kopernika. Dla chętnych jest jeszcze trzecia data, związana z małymi ciałami Układu Słonecznego.

Światowy Tydzień Przestrzeni Kosmicznej ogłosiło Zgromadzenie Ogólne ONZ w grudniu 1999 roku i obchodzi się go co roku od 4 do 10 października. Te daty przypominają dwa ważne wydarzenia: 4 października 1957 roku wystrzelono pierwszego sztucznego satelitę Ziemi, Sputnika 1, a 10 października 1967 roku wszedł w życie traktat o przestrzeni kosmicznej, czyli międzynarodowa umowa o pokojowym korzystaniu z kosmosu. Z kolei 30 czerwca to Międzynarodowy Dzień Planetoid, ustanowiony przez ONZ w grudniu 2016 roku. Wybrano rocznicę katastrofy tunguskiej z 1908 roku, kiedy nad syberyjską tajgą doszło do potężnej eksplozji, najpewniej wywołanej przez ciało z kosmosu, która powaliła drzewa na ogromnym obszarze.

Luty łączy się z postacią Mikołaja Kopernika, który urodził się w Toruniu 19 lutego 1473 roku. To on opisał, że w środku układu jest Słońce, a Ziemia i inne planety krążą wokół niego, a nie odwrotnie, jak wtedy sądzono. Jego dzieło „O obrotach sfer niebieskich” ukazało się w 1543 roku. Dziś 19 lutego obchodzimy w Polsce Dzień Nauki Polskiej, więc Dzień Układu Słonecznego dobrze łączy się z Dniem Nauki. Dzieciom wystarczy powiedzieć, że Kopernik bardzo długo obserwował niebo i odważył się pomyśleć inaczej niż wszyscy.

Po co obchodzić Dzień Układu Słonecznego z dziećmi

Układ Słoneczny to dla dzieci pierwsza mapa świata większego niż ich miasto i ich kraj. Poznając planety, dzieci ćwiczą porównywanie: większy i mniejszy, bliżej i dalej, gorący i zimny, co wspiera rozwój poznawczy i myślenie matematyczne. Nazwy planet to nowe, dość trudne słowa, więc zajęcia rozwijają pamięć i słownictwo. Starsze dzieci uczą się kolejności, liczenia i pierwszych porównań w skali. Temat odpowiada też na naturalne dziecięce pytania: dlaczego jest dzień, skąd bierze się ciepło i co jest za niebem.

Drugi cel to rozbudzenie ciekawości i pokory wobec świata. Dzieci widzą, że Ziemia jest jedyną znaną planetą, na której jest życie, więc łatwo przejść do rozmowy o tym, że warto o nią dbać. Opowieść o Koperniku uczy, że wolno zadawać pytania i sprawdzać, czy to, co wszyscy mówią, jest prawdą. Zabawy ruchowe w komety, planetoidy i planety rozwijają koordynację, orientację w przestrzeni i reagowanie na sygnał. Wspólne tworzenie wieszaka z planetami albo kosmicznej ścieżki uczy współpracy w grupie.

Ciekawostki o Układzie Słonecznym dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie i pokazuj przy każdej obrazek planety. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, która planeta jest największa?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

• Słońce jest gwiazdą. To ogromna, gorąca kula, która świeci własnym światłem. Planety nie świecą same, tylko odbijają światło Słońca.
• Wokół Słońca krąży osiem planet. Po kolei od Słońca są to: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran i Neptun.
• Jowisz jest największą planetą. Zmieściłoby się w nim bardzo, bardzo wiele Ziem. Ma na sobie wielką burzę, która wygląda jak czerwona plama.
• Saturn ma piękne pierścienie. Są zrobione z kawałków lodu i skał. Pierścienie mają też Jowisz, Uran i Neptun, ale dużo słabsze.
• Merkury jest najbliżej Słońca. To najmniejsza planeta, a jego rok, czyli jedno okrążenie Słońca, trwa tylko 88 dni.
• Wenus jest najgorętszą planetą. Otacza ją gruba warstwa chmur, która trzyma ciepło jak kołdra. Na wieczornym niebie Wenus świeci jaśniej niż gwiazdy.
• Mars jest czerwony, bo jest zardzewiały. Jego skały i pył zawierają żelazo, które zardzewiało, tak jak stary gwóźdź.
• Uran leży na boku. Inne planety kręcą się jak bąk, a Uran toczy się wokół Słońca jak piłka.
• Pluton nie jest już planetą. W 2006 roku astronomowie uznali go za planetę karłowatą, bo jest mały i krąży razem z wieloma innymi lodowymi ciałami.
• Światło ze Słońca leci do Ziemi około ośmiu minut. To bardzo szybko, choć Słońce jest niezwykle daleko.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Z najmłodszymi nie uczymy nazw wszystkich planet. Wystarczy, że dzieci poznają Słońce, Ziemię i kilka kolorowych kul, a wszystkie pomoce są duże i bezpieczne.

Blisko Słońca, daleko od Słońca

Na środku sali połóż żółtą chustę albo duże żółte koło, to będzie Słońce. Gdy mówisz „blisko Słońca”, dzieci podchodzą do chusty i wachlują się rękami, bo jest gorąco. Gdy mówisz „daleko od Słońca”, odchodzą pod ścianę i trzęsą się z zimna, obejmując się rękami. Powtórzcie kilka razy, zmieniając tempo, a na koniec wszyscy siadają w połowie drogi i mówią „tu jest dobrze”, bo to miejsce Ziemi. Zabawa uczy słów blisko i daleko oraz łączy je z odczuciem ciepła i zimna.

Duża kula, mała kula

Przygotuj kilka piłek w różnych rozmiarach: dużą piłkę gimnastyczną, piłkę do nogi, piłkę do tenisa lub gumową piłeczkę wielkości dłoni. Powiedz, że planety też są duże i małe. Dzieci toczą piłki do dwóch obręczy: duże do jednej, małe do drugiej, a potem układacie je w rzędzie od największej do najmniejszej. Na koniec pokaż dużą piłkę i powiedz, że to Jowisz, największa planeta. Zabawa ćwiczy porównywanie wielkości i toczenie piłki oburącz.

Czerwona, niebieska, w paski

Wytnij z brystolu trzy duże koła: czerwone jak Mars, niebieskie z zielonymi plamami jak Ziemia i żółto-brązowe w paski jak Jowisz. Połóż je na podłodze. Dzieci biorą z koszyka woreczki gimnastyczne w kolorach czerwonym, niebieskim i żółtym i kładą je na kole w tym samym kolorze. Za każdym razem mówisz nazwę planety, a dzieci ją powtarzają. Zabawa uczy kolorów i osłuchuje z pierwszymi nazwami planet.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki lubią zagadki, porównania i zabawy z przedmiotami, które można założyć albo trzymać w rękach.

Pierścienie Saturna

Pokaż obrazek Saturna i zapytaj, co ma dookoła siebie. Potem każde dziecko po kolei staje w środku obręczy, którą trzyma na wysokości pasa, i jest Saturnem z pierścieniem. Saturn powoli obraca się w miejscu razem z obręczą, a reszta grupy liczy obroty. Następnie dzieci kładą obręcze na podłodze i układają w nich z woreczków kawałki lodu i skał, z których zrobione są prawdziwe pierścienie. Zabawa ćwiczy równowagę i liczenie, a dzieci zapamiętują, że pierścienie to nie jedna obręcz, tylko mnóstwo małych kawałków.

Od największej do najmniejszej

Wytnij z kolorowego papieru osiem kół w różnej wielkości, oznaczonych kolorami planet: największe Jowisz, potem Saturn, Uran i Neptun, a mniejsze Ziemia, Wenus, Mars i najmniejsze Merkury. Dzieci w małych grupach układają koła od największego do najmniejszego, a potem przykładają jedno do drugiego, żeby sprawdzić. Pokaż, że Ziemia i Wenus są prawie tej samej wielkości. Nie wymagaj nazw wszystkich planet, wystarczy, że dzieci zapamiętają Jowisza i Ziemię. Zabawa ćwiczy porządkowanie według wielkości i uważne porównywanie.

Kosmiczne zagadki

Przygotuj proste zagadki do obrazków: „Jestem gorącą gwiazdą, świecę w dzień, kim jestem?”, „Jestem czerwona i zakurzona”, „Mam pierścienie”, „Tu mieszkają ludzie, zwierzęta i rośliny”. Dzieci słuchają i wskazują obrazek, a potem próbują same ułożyć zagadkę o jednej z planet, a ty pomagasz. Na koniec możecie zagrać w zagadki pantomimiczne: dziecko pokazuje Saturna rękami w kółko albo Słońce z rozłożonymi promieniami. Zabawa rozwija słuchanie ze zrozumieniem i mowę.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już grać w gry planszowe z zasadami i obserwować proste doświadczenia. To dobry moment, żeby odpowiedzieć na pytanie, dlaczego planety nie odlatują.

Rakieta odwiedza planety

Na dużym arkuszu narysuj ścieżkę z pól, która prowadzi od Słońca przez wszystkie osiem planet. Na polach planet połóż kartki z zadaniami: na Merkurym zrób trzy szybkie podskoki, bo Merkury szybko okrąża Słońce; na Wenus powachluj się, bo tam jest gorąco; na Marsie pokaż coś czerwonego w sali; na Saturnie zrób rękami pierścień. Dzieci rzucają dużą kostką, przesuwają swoją rakietę z papieru i wykonują zadanie. Wygrywa każdy, kto doleci do Neptuna. Zabawa ćwiczy liczenie oczek, przestrzeganie zasad i utrwala ciekawostki o planetach.

Dlaczego planety nie odlatują?

Postaw na stole dużą, płaską miskę, a w środek połóż żółtą kulkę z plasteliny jako Słońce. Daj dziecku kulkę szklaną albo małą piłeczkę i pokaż, jak puścić ją wzdłuż brzegu miski, delikatnie kręcąc miską, tak żeby krążyła dookoła. Wyjaśnij, że Słońce przyciąga planety, podobnie jak miska nie pozwala kulce uciec, dlatego planety krążą, a nie odlatują w kosmos. Dzieci próbują po kolei i sprawdzają, co się stanie, gdy zakręcą za mocno. Małych kulek używamy tylko w tej grupie i pod okiem dorosłego. Doświadczenie rozwija myślenie przyczynowo-skutkowe.

Ziemia jest trzecia

Dzieci stają w rzędzie przy żółtej chuście jako planety i trzymają kartki z obrazkami, w kolejności od Słońca. Ty wywołujesz: „Trzecia planeta od Słońca, zrób krok do przodu!”, a dziecko z Ziemią wychodzi, a potem odwrotnie: „Planeta z pierścieniami, która jest?”, a dzieci liczą od Słońca. Potem zamieniacie obrazki i dzieci same muszą ustawić się w dobrej kolejności. Zabawa ćwiczy liczebniki porządkowe, czyli pierwszy, drugi, trzeci, i pamięć.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią czytać, liczyć w większym zakresie i układać zdania, więc Dzień Układu Słonecznego może być lekcją łączącą przyrodę, matematykę i język polski.

Zdanie, które pamięta planety

Zapisz na tablicy pierwsze litery planet w kolejności od Słońca: M, W, Z, M, J, S, U, N. Uczniowie w parach układają własne zdanie, w którym kolejne słowa zaczynają się od tych liter, na przykład o mamie, wakacjach i zupie. Najzabawniejsze i najłatwiejsze do zapamiętania zdania zapisujecie na plakacie, a potem każdy sprawdza, czy potrafi wymienić planety z pomocą swojego zdania. Porozmawiajcie, że to sposób na zapamiętywanie wielu trudnych rzeczy. Zajęcia ćwiczą kreatywne pisanie i uczą techniki zapamiętywania.

Układ Słoneczny na rolce papieru

Weź rolkę papieru toaletowego i rozwiń ją na korytarzu. Na pierwszym listku narysujcie Słońce, a następnie, licząc listki według prostej tabeli, zaznaczcie planety: Merkury na pierwszym listku za Słońcem, Wenus na drugim, Ziemia na trzecim, Mars na piątym, Jowisz dopiero na szesnastym, Saturn na dwudziestym dziewiątym, Uran na pięćdziesiątym ósmym, a Neptun na dziewięćdziesiątym. Uczniowie liczą listki, podpisują planety i przechodzą całą drogę od Słońca do Neptuna. Wyjaśnij, że wtedy odległości mniej więcej zgadzają się ze sobą, choć planety w tej skali byłyby maleńkie jak pyłki, a Ziemia mniejsza niż ziarenko piasku. Zajęcia ćwiczą liczenie do stu i pokazują, jak bardzo puste jest wnętrze Układu Słonecznego.

Ile miałbyś lat na Merkurym?

Wyjaśnij, że rok to czas, w którym planeta okrąża Słońce. Na Ziemi rok trwa 365 dni, na Merkurym tylko 88 dni, czyli mniej więcej jedną czwartą ziemskiego roku, a na Marsie prawie dwa ziemskie lata. Uczniowie obliczają, ile mieliby lat na Merkurym, mnożąc swój wiek razy cztery albo dodając go czterokrotnie, i ile na Marsie, dzieląc wiek na pół. Potem piszą krótką kartkę urodzinową z Merkurego. Zajęcia ćwiczą rachunki i pokazują, że rok to pojęcie związane z ruchem planety.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Planety dzieci lubią malować dużymi ruchami, więc przygotuj fartuszki.

Jowisz w paski

• duże koło z białego brystolu
• farby w kolorach brązowym, pomarańczowym, żółtym i białym
• plastikowy widelec albo grzebień, czerwona farba

Dzieci nakładają pędzlem kolejne pasy farby w poprzek koła. Potem przeciągają przez mokrą farbę widelcem albo grzebieniem, tak żeby pasy się falowały i mieszały na brzegach, jak chmury na Jowiszu. Na koniec stawiają czerwoną, owalną plamę, czyli wielką burzę. Po wyschnięciu podpisujecie planetę. Praca ćwiczy swobodne ruchy ręki i utrwala wygląd największej planety.

Saturn z pierścieniem

• papierowy talerzyk z wyciętym środkiem (pierścień)
• koło z żółtego lub beżowego papieru (planeta)
• kredki, klej, nożyczki

Dzieci kolorują brzeg talerzyka, czyli pierścień, w paski i kropki, żeby wyglądał jak kawałki lodu i skał. Dorosły nacina pierścień z dwóch stron, a dzieci wsuwają w nacięcia planetę, tak żeby pierścień przechodził przez jej środek. Planetę ozdabiają poziomymi pasami. Gotowe Saturny możecie podwiesić pod sufitem. Praca ćwiczy precyzję i łączenie elementów w przestrzeni.

Planety na wieszaku

• drewniany wieszak na ubrania
• dziewięć kół z brystolu (Słońce i osiem planet)
• farby lub kredki, włóczka, dziurkacz

W grupach dzieci malują Słońce i planety, każda w innych kolorach, pamiętając, że Jowisz jest największy, a Merkury najmniejszy. Dorosły robi dziurkaczem otwory, a dzieci przewlekają przez nie włóczkę, którą dorosły przywiązuje do wieszaka. Słońce wisi w środku, a planety po bokach w kolejności. Wieszak zawieście wysoko w sali, poza zasięgiem rąk najmłodszych dzieci. Praca uczy współpracy i porządkowania.

Planetoidy z gazety

• gazety
• szara i brązowa farba plakatowa, pędzle
• czarny karton na tło, klej

Dzieci zgniatają gazety w nierówne kule, różnej wielkości, i malują je na szaro i brązowo. Opowiedz, że planetoidy to skaliste bryły, które nie są okrągłe jak planety i krążą wokół Słońca, najwięcej między Marsem a Jowiszem. Pomalowane planetoidy przyklejcie do czarnego kartonu, tworząc pas planetoid, i dorysujcie po jednej stronie Marsa, a po drugiej Jowisza. Planetoidy przydadzą się także w zabawie ruchowej. Praca nawiązuje do Międzynarodowego Dnia Planetoid 30 czerwca.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy najlepiej przeprowadzić w dużej sali albo na podwórku. Dobrze sprawdza się spokojna, instrumentalna muzyka, która kojarzy się z kosmosem.

Kometa z ogonem

Każde dziecko dostaje długi pasek bibuły, który trzyma w dłoni jak ogon komety. Opowiedz, że kometa to lodowa kula, której przy Słońcu wyrasta długi, świecący ogon. Dzieci biegają po sali tak, żeby ich ogon falował w powietrzu, a gdy zbliżają się do żółtej chusty, czyli Słońca, biegną szybciej i unoszą ogon wyżej. Na sygnał wszystkie komety zatrzymują się i opuszczają ogony. Pamiętaj, że bibułę trzymamy w dłoni i nigdy nie owijamy wokół szyi. Zabawa rozwija szybkość, koordynację i uważność w grupie.

Przez pas planetoid

Rozrzuć na podłodze woreczki gimnastyczne i planetoidy z gazety. Dzieci są rakietami i przechodzą przez pas planetoid z jednego końca sali na drugi, tak żeby żadnej nie dotknąć. Najpierw idą, potem na palcach, a potem tyłem z pomocą pary, która prowadzi słowami „w lewo”, „w prawo”, „stop”. Na końcu drogi czeka Jowisz, czyli duża piłka, której trzeba dotknąć. Zabawa ćwiczy równowagę, precyzję kroków i znajomość kierunków.

Planety na stop

Dzieci poruszają się swobodnie przy muzyce, a gdy muzyka cichnie, wołasz nazwę planety. Każda planeta ma swój ruch: Wenus to wachlowanie się, bo gorąco; Neptun to kręcenie się w miejscu, bo tam wieją silne wiatry; Uran to położenie się na boku; Saturn to zrobienie rękami kółka dookoła siebie; Mars to tupanie, bo wzbija się czerwony pył. Dzieci szybko przyjmują pozę i czekają, aż muzyka ruszy. Z czasem dodawaj kolejne planety albo pozwól dzieciom wymyślić ruch dla Ziemi. Zabawa ćwiczy reagowanie na sygnał i utrwala cechy planet.

Scenariusz zajęć: Dzień Układu Słonecznego w przedszkolu

Temat	Nasza rodzina planet: podróż wokół Słońca
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że Słońce jest gwiazdą, a wokół niego krąży osiem planet; wie, że Ziemia jest trzecią planetą od Słońca; rozpoznaje co najmniej trzy planety po wyglądzie; rozumie, że Słońce przyciąga planety
Pomoce	żółta chusta, obrazki planet, kartki z kolorowymi kołami planet, duża miska, kulka i plastelina, plansza „Rakieta odwiedza planety”, duża kostka, paski bibuły, farby i białe koła z brystolu
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): dzieci siadają wokół żółtej chusty, a ty pytasz, co to może być i dlaczego jest w środku. 2. Ciekawostki (7 minut): trzy ciekawostki (Słońce to gwiazda, osiem planet, pierścienie Saturna), przed każdą pytanie. 3. Ziemia jest trzecia (6 minut): ustawianie się w kolejności od Słońca. 4. Dlaczego planety nie odlatują? (6 minut): doświadczenie z miską i kulką. 5. Kometa z ogonem (6 minut): zabawa ruchowa z bibułą. 6. Rakieta odwiedza planety (8 minut): gra planszowa w małych grupach. 7. Jowisz w paski (7 minut): malowanie planety widelcem.
Zakończenie	Dzieci wybierają planetę, którą chciałyby odwiedzić, i mówią dlaczego, a na pożegnanie wszyscy okrążają żółtą chustę jednym, wspólnym kołem.
Ewaluacja	Dzieci wskazują na obrazkach Ziemię, Saturna i Marsa oraz mówią, która planeta jest największa. Obserwuj, kto potrafi wyjaśnić własnymi słowami, dlaczego planety nie odlatują.

Przy doświadczeniu z kulką dzieci pracują przy stole, a ty pilnujesz, żeby małe kulki nie trafiały do buzi i nie turlały się pod nogi. Jeśli chcesz pokazać dzieciom Słońce na niebie, przypomnij zasadę, że nigdy nie patrzymy prosto w Słońce, ani gołym okiem, ani przez lornetkę czy lunetę. Planety takie jak Wenus i Jowisz dzieci mogą obserwować z rodzicami wieczorem, gołym okiem albo przez lornetkę, bo świecą jasno jak gwiazdy. Przy bibułowych ogonach komet zwróć uwagę, żeby dzieci nie owijały ich wokół szyi. Zabawy ruchowe prowadź na wolnej przestrzeni, bez krzeseł na drodze.

Książki, wiersze i piosenki

Na Dzień Układu Słonecznego najlepiej sprawdzi się dobry atlas lub encyklopedia kosmosu dla dzieci z biblioteki, z dużymi zdjęciami planet. Oglądajcie je razem po zajęciach i porównujcie zdjęcia z własnymi pracami. Starszym dzieciom i uczniom opowiedz historię Mikołaja Kopernika i jego dzieła „O obrotach sfer niebieskich”, pokazując jego portret i Toruń na mapie. Nie cytujemy tu cudzych wierszy ani tekstów piosenek, ale poniżej znajdziesz dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl. Możesz ich używać w zabawach rytmicznych albo jako sposób na zapamiętanie planet.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Słońce świeci w samym środku, a planety krążą w kółko: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz wielki niczym las. Saturn z pierścieniem, Uran na boku, Neptun daleko w zimnym mroku.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Kopernik patrzył długo w niebo, liczył, myślał, sprawdzał wiele. Słońce stoi, Ziemia krąży, każdy odkryć coś zdąży.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „W przyszłym tygodniu w grupie obchodzimy Dzień Układu Słonecznego. Będziemy poznawać Słońce i planety, bawić się w komety i planetoidy oraz przeprowadzimy proste doświadczenie. Prosimy, aby dzieci przyszły w ubraniach w kolorze swojej ulubionej planety albo w czymś granatowym jak nocne niebo.”. Jako zadanie do domu zaproponuj wieczorne spojrzenie z rodzicem na niebo i narysowanie, co było widać. W klasach 1-3 uczniowie mogą z pomocą rodziców sprawdzić w kalendarzu astronomicznym, kiedy wieczorem dobrze widać Wenus albo Jowisza.

Chętni rodzice mogą przynieść do przedszkola piłki różnej wielkości do zabawy w porównywanie planet albo stary wieszak do pracy plastycznej. Jeśli ktoś z rodziców interesuje się astronomią, ma lunetę albo pracuje w pobliskim planetarium lub obserwatorium, zaproś go na krótką opowieść. Rodziny mogą też wybrać się razem do planetarium w najbliższym mieście, a dzieci opowiedzą potem w grupie, co widziały. Wszystkie te propozycje są dobrowolne.

Najczęstsze pytania