Dzień Placków (2 grudnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Placków przypada 2 grudnia i jest jednym z tych nietypowych świąt, które najlepiej obchodzić z nosem nad patelnią. Placki ziemniaczane, racuchy z jabłkami czy placuszki z dyni zna prawie każde dziecko, często z kuchni babci. Dzień placków w przedszkolu to okazja, żeby porozmawiać o tym, skąd biorą się ziemniaki, co dzieje się z tartym ziemniakiem i dlaczego do gorącej patelni podchodzi tylko dorosły. To także pretekst do zabaw sensorycznych, liczenia i prostych doświadczeń.

We wpisie znajdziesz uczciwą informację o pochodzeniu święta, krótką historię placków i ziemniaków, ciekawostki do przeczytania dzieciom oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, książki i rymowanki oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Naleśnikom poświęcony jest osobny Dzień Naleśnika, więc tutaj skupiamy się na plackach smażonych na łyżkę, przede wszystkim ziemniaczanych. Przy każdej zabawie z jedzeniem przypominamy o alergiach i zgodzie rodziców.

W skrócie

  • Data: 2 grudnia, co roku.
  • Zasięg: święto nieoficjalne z kalendarzy świąt nietypowych, obchodzone głównie w przedszkolach i szkołach.
  • Od kiedy: pochodzenie i rok powstania są nieznane.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: ziemniaki, tarka (dla dorosłego), miska, słoiki, papierowe talerzyki, brązowy papier, farby, masa solna, woreczki gimnastyczne, chusta animacyjna.

Historia Dnia Placków

Dzień Placków pojawia się w polskich kalendarzach świąt nietypowych pod datą 2 grudnia, ale nie udało się ustalić, kto i kiedy go wymyślił. Nie stoi za nim żadna organizacja ani oficjalna uchwała, a kalendarze opisują go po prostu jako dzień, w którym warto zjeść placki w ulubionej wersji, na słodko albo na słono. Nie ma też potwierdzonego powodu, dla którego wybrano akurat początek grudnia. Można się tylko domyślać, że to dobra pora na ciepłe, sycące jedzenie, ale to nasze przypuszczenie, a nie historia święta. Dlatego zamiast wymyślać genezę, opowiedz dzieciom historię samych placków i ziemniaków, bo ta jest naprawdę ciekawa.

Placki, czyli niewielkie, płaskie porcje ciasta smażone na tłuszczu, ludzie przygotowywali od dawna z tego, co mieli pod ręką: z mąki, kaszy, warzyw i owoców. Najbardziej znane w Polsce placki ziemniaczane mogły jednak powstać dopiero wtedy, gdy do Europy dotarły ziemniaki. Ziemniak pochodzi z Ameryki Południowej, z wysokich gór zwanych Andami, gdzie ludzie uprawiali go od bardzo dawna. Do Europy przypłynął statkami kilkaset lat temu i przez długi czas był ciekawostką, zanim stał się codziennym jedzeniem. W Polsce ziemniaki bardzo się przyjęły i dziś trudno wyobrazić sobie bez nich polską kuchnię.

Placki ziemniaczane jada się w wielu krajach i prawie wszędzie mają swoją nazwę. W Niemczech to Kartoffelpuffer, na Białorusi draniki, w Szwajcarii podobne danie z tartych ziemniaków nazywa się rösti, a w kuchni żydowskiej placki ziemniaczane zwane latkes jada się podczas święta Chanuka. W Polsce placki podaje się ze śmietaną, z cukrem, z sosem albo z gulaszem, a obok nich na stołach goszczą racuchy, czyli placuszki z ciasta drożdżowego, często z kawałkami jabłek. W niektórych regionach na placki ziemniaczane mówi się inaczej, więc warto zapytać dzieci, jak nazywa je ich babcia.

Po co obchodzić Dzień Placków z dziećmi

Jedzenie to temat, który angażuje wszystkie zmysły, a placki są tanie, znane i łatwe do pokazania od pola aż po talerz. Dzieci dotykają ziemniaków, wąchają, porównują wielkość i ciężar, obserwują, jak tarty ziemniak zmienia kolor, i uczą się nazw warzyw i czynności kuchennych. To rozwój poznawczy i mowy. Wspólne przygotowanie prostych placuszków, nawet jeśli dzieci tylko mieszają i odmierzają, uczy cierpliwości i współpracy, a także daje dużo satysfakcji. Dziecko, które samo coś przygotowało, chętniej spróbuje nowego smaku.

Ważnym celem jest bezpieczeństwo w kuchni. Dzieci uczą się, że tarka, nóż, gorąca patelnia i olej to rzeczy dla dorosłych, i ćwiczą zasadę „gorące, nie dotykam”. Rozmowa o plackach to też okazja do porozmawiania o zdrowym jedzeniu bez straszenia: placki smażone są pyszne od czasu do czasu, a na co dzień ziemniaki można jeść gotowane czy pieczone. Rozwój społeczny wspierają zabawy w sklep i w kuchnię, a fizyczny zabawy ruchowe w sadzenie i wykopki. Starsze dzieci poznają przy okazji kawałek historii i geografii, bo ziemniak przebył długą drogę, zanim trafił na nasze talerze.

Ciekawostki o plackach i ziemniakach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek, najlepiej z prawdziwym ziemniakiem w ręku. Pozwól dzieciom obejrzeć oczka ziemniaka i jego skórkę.

  • Ziemniak rośnie pod ziemią. To, co jemy, to bulwa, czyli zapas jedzenia rośliny. Nad ziemią rosną zielone liście i kwiatki.
  • Ziemniaki przyjechały do nas z daleka. Pochodzą z gór w Ameryce Południowej, a do Europy przypłynęły statkami.
  • Z oczek ziemniaka wyrastają nowe pędy. Ziemniak zostawiony w ciepłym, ciemnym miejscu zaczyna kiełkować, a z posadzonego wyrośnie nowa roślina.
  • Zielonych ziemniaków nie jemy. Ziemniak, który leżał na świetle, robi się zielony i wtedy ma w sobie szkodliwą substancję. Zielone kulki, które rosną na roślinie po kwiatach, też są trujące.
  • Tarty ziemniak ciemnieje. Kiedy ziemniak zetknie się z powietrzem, szybko robi się szarobrązowy. To nie znaczy, że się zepsuł.
  • W ziemniaku ukryty jest biały proszek. To skrobia. Gdy tarte ziemniaki odciśnie się w misce, skrobia osiada na dnie, a z takiej skrobi robi się mąkę ziemniaczaną.
  • Placki ziemniaczane jedzą ludzie w wielu krajach. W Niemczech, na Białorusi czy w Szwajcarii mają swoje nazwy i trochę inne przepisy.
  • Racuchy rosną, zanim trafią na patelnię. Robi się je z ciasta z drożdżami, które sprawiają, że ciasto robi się puszyste.
  • Placki smaży się na złoty kolor. Gdy placek jest złoty z obu stron, jest gotowy, a jeśli robi się ciemnobrązowy, zaczyna się przypalać.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiamy na dotyk, liczenie do trzech i proste słowa. Używaj tylko dużych ziemniaków, które nie zmieszczą się w buzi, i nie dawaj dzieciom surowych kawałków do jedzenia.

Ziemniaki w worku

Do płóciennego worka albo poszewki włóż kilka dużych ziemniaków i jeden inny przedmiot, na przykład piłkę albo misia. Dzieci po kolei wkładają rękę i szukają ziemniaka, a gdy go wyjmą, mówią „ziemniak!” i kładą go do miski. Na koniec liczycie razem ziemniaki w misce i porównujecie, który jest największy, a który najmniejszy. Dzieci mogą je też pogłaskać, powąchać i postukać nimi o siebie. Zabawa rozwija zmysł dotyku, słownictwo i pierwsze liczenie.

Klep, klep, placuszek

Daj każdemu dziecku kulkę ciastoliny albo masy solnej wielkości dużej mandarynki. Pokaż, jak dłońmi rozklepać kulkę na płaski placek: klep, klep, klep, a potem przełożyć go na papierowy talerzyk. Dzieci powtarzają rytm słowami „klep, klep, placuszek, dla mamy i dla tatuszka”. Potem robią mały placuszek i duży placek i kładą je obok siebie. Zabawa wzmacnia dłonie przed rysowaniem, uczy pojęć mały i duży i daje dzieciom dużo radości.

Gorące, nie dotykam

Przygotuj obrazki: patelnia na kuchence, czajnik, kubek z parującą herbatą, a obok nich obrazki rzeczy chłodnych: jabłko, miś, kubek z sokiem. Pokazujesz obrazek, a dzieci przy gorących rzeczach chowają ręce za plecy i mówią „gorące, nie dotykam”, a przy chłodnych wyciągają ręce do przodu. Możesz dodać dźwięk syczenia przy patelni. Zabawa w prosty sposób uczy najważniejszej zasady bezpieczeństwa w kuchni i reagowania na obrazek.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki chętnie bawią się w role i porządkują świat. W tej grupie pokazujemy drogę ziemniaka i bawimy się w sklep warzywny.

Skąd się bierze ziemniak?

Narysuj albo przygotuj pięć obrazków: rolnik sadzi ziemniaki, z ziemi rosną zielone liście, roślina kwitnie, ludzie wykopują ziemniaki, ziemniaki w koszyku. Pomieszaj je, a dzieci układają je po kolei i opowiadają, co się dzieje. Potem dołóż szósty obrazek z plackami na talerzu i zapytaj, co trzeba zrobić, żeby z ziemniaków powstały placki. Jeśli masz możliwość, posadźcie kiełkującego ziemniaka w doniczce i obserwujcie go przez kolejne tygodnie. Zabawa uczy kolejności zdarzeń i pokazuje, skąd naprawdę bierze się jedzenie.

Ziemniaczany sklep

Urządź w kąciku sklep warzywny: koszyk z prawdziwymi ziemniakami, kilka innych warzyw, wagę szalkową albo kuchenną i papierowe monety. Jedno dziecko jest sprzedawcą, a inne przychodzą po zakupy na placki: „Poproszę pięć ziemniaków i jedną cebulę”. Sprzedawca odlicza, waży i podaje torbę, a klient płaci i dziękuje. Zamieniajcie się rolami, a starszym dzieciom dodaj listę zakupów z obrazkami. Zabawa ćwiczy liczenie, zwroty grzecznościowe i odwagę w rozmowie.

Duży placek, mały placek

Wytnij z żółtego i brązowego papieru krążki w trzech wielkościach, które będą plackami. Rozsyp je po dywanie i poproś dzieci, żeby posegregowały placki na trzy talerze: dla taty niedźwiedzia, dla mamy niedźwiedzicy i dla małego misia. Potem układajcie z placków wieże od największego do najmniejszego i liczcie, ile placków jest na każdym talerzu. Na koniec każde dziecko „smaży” jeden placek, kładąc go na papierowej patelni i odwracając na drugą stronę. Zabawa ćwiczy porównywanie wielkości i liczenie.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na proste doświadczenia i na prawdziwe gotowanie pod okiem dorosłego. Ziemniaki trze i kroi zawsze dorosły.

Dlaczego ziemniak ciemnieje?

Dorosły ściera na tarce jednego ziemniaka i dzieli tartą masę na dwie miseczki: jedną zostawia na powietrzu, a drugą zalewa zimną wodą. Dzieci obserwują je co kilka minut i opowiadają, co widzą. Masa na powietrzu robi się szarobrązowa, a ta w wodzie dłużej zostaje jasna. Wyjaśnij prosto, że ziemniak „łapie” powietrze i dlatego zmienia kolor, a kucharze robią placki szybko albo trzymają tarte ziemniaki pod przykryciem. Zabawa uczy uważnej obserwacji i porównywania.

Biały proszek na dnie

Tartą masę ziemniaczaną dorosły zawija w gazę albo czystą ściereczkę i wyciska sok do przezroczystego słoika. Słoik stoi spokojnie przez kilkanaście minut, a dzieci zaglądają, co się dzieje. Na dnie zbiera się biała warstwa, a nad nią mętna woda. Gdy delikatnie zlejecie wodę, na dnie zostaje skrobia, którą dzieci mogą dotknąć palcem, gdy wyschnie. Powiedz, że z takiej skrobi robi się mąkę ziemniaczaną i dzięki niej placki lepiej się trzymają. Doświadczenie pokazuje, że w zwykłym jedzeniu kryją się niewidoczne składniki.

Racuszki z jabłkiem

Przed zajęciami zapytaj rodziców o alergie i uzyskaj zgodę na degustację, bo w cieście są jajka, mleko i mąka pszenna. Dzieci myją ręce i zakładają fartuszki, a potem pod okiem dorosłego odmierzają łyżką mąkę, wsypują cukier, wbijają jajko do miski i mieszają ciasto. Jabłka obiera i kroi dorosły, a dzieci wrzucają kawałki do ciasta. Smaży wyłącznie dorosły, na elektrycznej patelni ustawionej z dala od dzieci, a dzieci obserwują z bezpiecznej odległości, jak placuszki zmieniają kolor na złoty. Zabawa uczy pracy według przepisu, cierpliwości i zasad bezpieczeństwa w kuchni.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie mogą poznać drogę ziemniaka na mapie, zebrać dane w ankiecie i ćwiczyć opisywanie smaków. Zajęcia łączą przyrodę, matematykę i edukację polonistyczną.

Podróż ziemniaka

Na mapie świata albo na globusie uczniowie odnajdują Amerykę Południową, góry Andy, ocean i Europę, a potem Polskę. Rysują strzałkę drogi, którą ziemniak przebył statkiem, i zastanawiają się, jak długo mogła trwać taka podróż bez samolotów. Potem w grupach przygotowują małe karty krajów, w których jada się placki ziemniaczane, z nazwą placka: Niemcy, Białoruś, Szwajcaria, Polska. Zajęcia uczą orientacji na mapie i pokazują, że jedzenie też ma swoją historię.

Na słodko czy na słono?

Uczniowie przeprowadzają w klasie ankietę: jak najbardziej lubią placki ziemniaczane, ze śmietaną, z cukrem, z sosem czy bez dodatków. Każdy dokleja swoją kartkę w odpowiedniej kolumnie na tablicy, tak że powstaje wykres słupkowy. Potem uczniowie odczytują wykres: która odpowiedź wygrała, o ile więcej osób wybrało jedną odpowiedź niż drugą, ile osób odpowiedziało razem. Zajęcia ćwiczą zbieranie i odczytywanie danych oraz dodawanie i odejmowanie.

Placek na pięć zmysłów

Uczniowie przypominają sobie smak, zapach i wygląd placka albo, jeśli to możliwe i rodzice się zgodzili, próbują małego kawałka. Na tablicy powstaje pięć kolumn: wygląd, zapach, dźwięk, dotyk i smak. Uczniowie dopisują przymiotniki: złoty, chrupiący, skwierczący, ciepły, słony, pachnący. Potem każdy pisze trzy zdania opisu placka, używając co najmniej czterech słów z tablicy. Zajęcia wzbogacają słownictwo i uczą pisania krótkiego opisu.

Ziemniaczane rytmy

Dorosły przekrawa kilka ziemniaków na pół i wycina w nich proste kształty: kółko, kwadrat, trójkąt. Uczniowie dostają długie paski papieru i odbijają na nich farbą wzory według kodu, na przykład kółko, kółko, trójkąt, i powtarzają go do końca paska. Potem wymyślają własny rytm i dają go do odczytania koledze, który musi go kontynuować. Zajęcia ćwiczą dostrzeganie regularności, co jest podstawą myślenia matematycznego, a przy okazji uczą precyzji.

Prace plastyczne

Ziemniaki kroi i wycina w nich kształty wyłącznie dorosły, a przy nożyczkach dzieci pracują pod nadzorem. Najmłodszym elementy przygotowujesz wcześniej.

Stemple z ziemniaka

  • kilka ziemniaków przekrojonych na pół
  • farby plakatowe na talerzykach
  • duży arkusz papieru

Dorosły wycina w połówkach ziemniaków proste wzory, na przykład serce, gwiazdę albo literę. Dzieci osuszają ziemniak ściereczką, maczają go w farbie i odbijają na papierze. Najmłodszym wystarczą całe połówki bez wzoru, które zostawiają okrągłe odciski jak placuszki. Z odbitek możecie zrobić papier do pakowania prezentów, co w grudniu bardzo się przyda.

Talerz placków z masy solnej

  • masa solna (mąka, sól, woda)
  • papierowy talerzyk
  • farby żółta, brązowa i biała

Dzieci formują z masy solnej trzy albo cztery placuszki i lekko je spłaszczają. Placki schną przez kilka dni albo dorosły suszy je w piekarniku w niskiej temperaturze. Potem dzieci malują je na złoto z brązowymi brzegami, a na wierzchu robią biały kleks śmietany albo czerwone kropki dżemu. Gotowe placki przyklejają do talerzyka i mogą się nimi bawić w restaurację, pamiętając, że to nie jest jedzenie.

Ziemniaczany ludek

  • duży ziemniak
  • plastelina, kolorowy papier
  • wykałaczki (tylko dla starszych dzieci, pod nadzorem)

Dzieci robią z ziemniaka ludka: z plasteliny lepią oczy, nos, usta i uszy i przyklejają je do ziemniaka, a z papieru robią kapelusz. Starsze dzieci mogą przypinać elementy wykałaczkami, młodsze tylko przyklejają plastelinę. Każdy ludek dostaje imię i krótką historię. Po zabawie ziemniak nie nadaje się już do jedzenia, więc ludki można posadzić w ogródku albo wyrzucić do kompostu.

Worek ziemniaków

  • kartka z narysowanym konturem worka
  • brązowy i żółty papier albo gazeta
  • klej, kredki

Dzieci gniotą kawałki brązowego papieru w kulki, które są ziemniakami, i przyklejają je w worku. Młodsze dzieci liczą swoje ziemniaki, starsze piszą obok cyfrę. Na worku można narysować sznurek i etykietę z imieniem rolnika. Gniecenie papieru świetnie wzmacnia dłonie i palce.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy ruchowe przypominają pracę na polu i w kuchni. Przygotuj woreczki gimnastyczne, chustę i muzykę o zmiennym tempie.

Sadzimy i wykopujemy

Rozłóż po sali obręcze albo szarfy, które są dołkami na polu. Połowa dzieci to rolnicy: przy muzyce biegają z woreczkami gimnastycznymi i „sadzą” po jednym ziemniaku w każdym dołku. Gdy muzyka cichnie, druga połowa dzieci rusza na wykopki, zbiera woreczki i przynosi je do wspólnego kosza. Potem zamieńcie się rolami i liczcie, ile ziemniaków zebrano. Zabawa rozwija szybkość, zręczność i współpracę.

Placki na patelni

Dzieci leżą na plecach na dywanie, który jest wielką patelnią. Gdy grasz cicho na tamburynie, placki „skwierczą”: dzieci lekko trzęsą rękami i nogami i syczą „sssss”. Na hasło „przewracamy!” każdy placek przekręca się na brzuch, a na hasło „gotowe!” wszystkie placki wstają i podskakują na talerz, czyli do koła. Zmieniaj tempo i dodawaj komendy, na przykład „placek się przypala!”, przy którym dzieci szybko przetaczają się w bok. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał i obroty ciała.

Tarka gra rytm

Dzieci siedzą w kole, a każde dostaje dwa kawałki tektury falistej albo plastikowe nakrętki do stukania. Pokaż rytm „trzemy, trzemy, ziemniaczki” i rytm „smażymy, smażymy, placuszki”: pierwszy to pocieranie tektury, drugi to szybkie stukanie. Dzieci powtarzają rytmy za tobą, najpierw cicho, potem głośno, wolno i szybko. Na koniec dzielicie się na dwie grupy, które grają swoje rytmy na zmianę, a ty dyrygujesz. Zabawa uczy słuchania, powtarzania rytmu i wspólnego muzykowania.

Scenariusz zajęć na Dzień Placków

TematOd ziemniaka do placka
Grupa wiekowa4-5 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, że ziemniak rośnie pod ziemią; układa etapy drogi ziemniaka na talerz; obserwuje, jak tarty ziemniak zmienia kolor; zna zasadę „gorące, nie dotykam”
Pomoceworek z ziemniakami, obrazki „Skąd się bierze ziemniak?”, tarka i dwie miseczki (dla dorosłego), woreczki gimnastyczne, szarfy, ziemniaki do stempli, farby, papier
Przebieg1. Powitanie (5 minut): zagadka o ziemniaku i wyjmowanie ziemniaków z worka.
2. Ciekawostki (6 minut): skąd przyjechał ziemniak, co to są oczka i dlaczego nie jemy zielonych ziemniaków.
3. Skąd się bierze ziemniak? (7 minut): układanie obrazków w kolejności.
4. Dlaczego ziemniak ciemnieje? (6 minut): dorosły ściera ziemniak, dzieci porównują miseczki.
5. Sadzimy i wykopujemy (8 minut): zabawa ruchowa.
6. Stemple z ziemniaka (10 minut): odbijanie wzorów na wspólnym arkuszu.
7. Powrót do miseczek (3 minuty): sprawdzenie, jak zmienił się kolor.
ZakończenieDzieci w kole mówią, w jakiej wersji najbardziej lubią placki, a na koniec razem mówią zasadę: „Patelnia jest dla dorosłych”.
EwaluacjaDzieci pokazują kciuk w górę albo w dół przy pytaniach: czy ziemniak rośnie na drzewie, czy wolno dotykać gorącej patelni. Obserwuj, kto potrafił opowiedzieć drogę ziemniaka na talerz.

Jeśli chcesz zakończyć dzień degustacją placków, najpierw zapytaj wszystkich rodziców o alergie i nietolerancje oraz uzyskaj ich zgodę, a także sprawdź zasady placówki dotyczące przygotowywania jedzenia w sali. Placki może przygotować kuchnia przedszkolna albo dorosły na elektrycznej patelni poza zasięgiem dzieci. Podawaj małe, przestudzone kawałki i miej w zanadrzu coś innego dla dzieci, które nie mogą albo nie chcą jeść. Nikogo nie zmuszamy do próbowania.

Książki, wiersze i piosenki

Do Dnia Placków pasuje wiersz Juliana Tuwima „Warzywa”, w którym warzywa z koszyka zabawnie kłócą się między sobą. Po przeczytaniu dzieci mogą wskazać warzywa na obrazkach i zastanowić się, które z nich nadają się na placki, na przykład ziemniak, dynia albo cukinia. Warto też przeczytać dowolną książkę o warzywach i ogrodzie z biblioteki przedszkolnej, a ze starszymi dziećmi poszukać w książkach kucharskich różnych przepisów na placki. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Ziemniaczek w ziemi spał i spał, aż rolnik go wykopał i do kuchni dał. Tarka, miska, patelnia złota, i już placki pachną, aż ochota.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Patelnia syczy, patelnia gra, ale dotykać jej nie wolno, o nie, nie. Mama smaży, tata smaży, a ja patrzę z daleka, co się w kuchni zdarzy.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „2 grudnia obchodzimy Dzień Placków. Będziemy rozmawiać o tym, skąd biorą się ziemniaki, zrobimy proste doświadczenia i stemple z ziemniaków. Prosimy o przyniesienie jednego dużego ziemniaka i o informację, jeśli dziecko ma alergię pokarmową.”. Jako zadanie do domu zaproponuj wspólne przygotowanie placków z rodzicem, w którym dziecko odmierza, miesza i nakrywa do stołu, a dorosły trze i smaży. Rodzina może zrobić zdjęcie albo rysunek i przynieść go na wystawę „Nasze rodzinne placki”.

Poproś rodziców i dziadków o rodzinne przepisy na placki: ziemniaczane, z jabłkami, z dyni, z cukinii. Z zebranych przepisów zróbcie książeczkę dla grupy, którą każda rodzina może skopiować albo sfotografować. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapytać dziadków, jak w ich regionie nazywa się placki ziemniaczane. Udział jest dobrowolny, a wystarczy nawet jedno zdanie z ulubionym dodatkiem.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Placków?

Dzień Placków obchodzimy 2 grudnia. To święto nieoficjalne, które pojawia się w polskich kalendarzach świąt nietypowych.

Skąd się wziął Dzień Placków?

Nie wiadomo, kto i kiedy wymyślił to święto, i nie stoi za nim żadna organizacja. Kalendarze opisują je jako okazję do zjedzenia placków w ulubionej wersji, a w przedszkolu dobrze sprawdza się jako pretekst do rozmowy o ziemniakach i jedzeniu.

Jak obchodzić Dzień Placków w przedszkolu?

Połącz zabawy sensoryczne z ziemniakami, proste doświadczenia z tartym ziemniakiem, stemple i zabawy ruchowe. Degustację placków przygotuj tylko po zebraniu informacji o alergiach i zgód rodziców. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

Co przynieść do przedszkola na Dzień Placków?

Najczęściej wystarczy jeden duży ziemniak do stempli i doświadczeń oraz fartuszek, jeśli grupa będzie gotować. Przydadzą się też rodzinne przepisy na placki.

Czym różni się placek od naleśnika?

Naleśnik smaży się z rzadkiego ciasta wylanego cienko na całą patelnię. Placki są grubsze i mniejsze, nakłada się je łyżką, a ziemniaczane robi się z tartych ziemniaków. Racuchy to placuszki z ciasta drożdżowego, często z jabłkami.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *