Dzień Krajobrazu (20 października): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Krajobrazu obchodzimy co roku 20 października, a w kalendarzu Rady Europy nosi nazwę Międzynarodowego Dnia Krajobrazu. To święto widoku za oknem: pola, lasu, rzeki, osiedla, parku i ulicy, którą dzieci codziennie idą do przedszkola. Dzień krajobrazu w przedszkolu nie wymaga wyjazdu w góry ani nad morze, bo krajobraz jest wszędzie, także w środku miasta. Październik dodaje mu kolorów, więc łatwo zachwycić dzieci tym, co mają na wyciągnięcie ręki. To dobra okazja, żeby nauczyć je patrzeć uważnie i nazywać to, co widzą.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta, ciekawostki o krajobrazie do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek z rymowankami serwisu i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie zabawy opisaliśmy tak, żeby dało się je przeprowadzić w sali albo na zwykłym spacerze wokół przedszkola. Tam, gdzie trzeba uważać, piszemy o tym wprost.

W skrócie

  • Data: 20 października, co roku.
  • Zasięg: święto Rady Europy, obchodzone w krajach, które przyjęły Europejską Konwencję Krajobrazową, w tym w Polsce.
  • Od kiedy: pierwszy Międzynarodowy Dzień Krajobrazu Rady Europy obchodzono w 2017 roku.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: duże arkusze papieru, farby, kredki, plastelina, bibuła, kartony, rolki, chusta animacyjna, szarfy, lornetki z rolek, aparat albo telefon do zdjęć z okna.

Historia Dnia Krajobrazu

Data 20 października nie jest przypadkowa. Tego dnia w 2000 roku we Florencji otwarto do podpisu Europejską Konwencję Krajobrazową, czyli umowę przygotowaną przez Radę Europy. To pierwsza umowa międzynarodowa poświęcona w całości krajobrazowi, i to każdemu: wyjątkowemu, zwyczajnemu, a nawet zaniedbanemu. Konwencja mówi, że krajobraz jest wspólnym dobrem, o które trzeba dbać i które trzeba świadomie planować. Rada Europy obchodzi rocznicę jej podpisania jako Międzynarodowy Dzień Krajobrazu, a pierwsze takie obchody odbyły się 20 października 2017 roku.

Polska przyjęła konwencję w 2004 roku, a w naszym kraju obowiązuje ona od 1 stycznia 2005 roku. Jej wdrażaniem zajmują się dziś między innymi Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska oraz samorządy, które przygotowują audyty krajobrazowe, czyli spisy najcenniejszych krajobrazów w swoich województwach. W październiku urzędy, parki krajobrazowe, uczelnie i szkoły organizują wystawy, spacery i konkursy fotograficzne. Każdego roku obchody mają inny temat, na przykład krajobraz i zdrowie albo krajobraz i polityka przestrzenna. W przedszkolu nie potrzebujesz tych szczegółów, ale warto wiedzieć, że to prawdziwe, europejskie święto, a nie tylko pozycja z kalendarza nietypowych dni.

Samo słowo krajobraz ma w polszczyźnie długą historię i łączy w sobie dwa proste słowa: kraj i obraz. Dawniej mówiono też o widoku albo o okolicy, a malarze od wieków przedstawiali na obrazach pola, rzeki, góry i miasta. W Polsce chronimy cenne krajobrazy w parkach narodowych i parkach krajobrazowych, których jest ponad sto. Krajobraz zmienia się jednak przez cały czas, bo ludzie budują drogi i domy, sadzą lasy, osuszają łąki albo zakładają parki. Dlatego Dzień Krajobrazu to dobra okazja do rozmowy o tym, że każdy z nas ma wpływ na to, jak wygląda jego okolica.

Po co obchodzić Dzień Krajobrazu z dziećmi

Dzieci patrzą na świat bardzo dokładnie, ale rzadko ktoś pyta je o to, co widzą w drodze do przedszkola. Dzień Krajobrazu uczy obserwacji, nazywania i porównywania, czyli wspiera rozwój poznawczy i mowę. Dzieci poznają słowa, których na co dzień nie używają: wzgórze, dolina, łąka, staw, horyzont, zakręt rzeki. Uczą się też myślenia przestrzennego: co jest blisko, a co daleko, co wyżej, a co niżej, co po lewej, a co po prawej. To podstawa późniejszego czytania mapy i rozumienia planu miejscowości.

Drugi cel jest emocjonalny i społeczny. Dziecko, które zna i lubi swoją okolicę, czuje się w niej bezpieczniej i chętniej o nią dba. Rozmowa o krajobrazie to naturalny wstęp do ekologii: śmieci w rowie, zniszczony trawnik albo wycięte drzewo zmieniają widok, który wszyscy dzielimy. Spacery krajobrazowe to także ruch na świeżym powietrzu, czyli rozwój fizyczny i odporność. Wspólne tworzenie makiety czy mapy uczy współpracy, dzielenia się zadaniami i słuchania pomysłów innych.

Ciekawostki o krajobrazie dla dzieci

Ciekawostki czytaj po dwie lub trzy, najlepiej przy oknie albo na spacerze, kiedy dzieci mogą od razu czegoś poszukać wzrokiem. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy krajobraz może być w mieście?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

  • Krajobraz to wszystko, co widać dookoła. Należą do niego góry, rzeki, lasy i pola, ale także domy, mosty, drogi i place zabaw.
  • Słowo krajobraz składa się z dwóch słów. To kraj i obraz, czyli obraz kraju, który mamy przed oczami.
  • Linia, w której niebo styka się z ziemią albo z morzem, to horyzont. Im wyżej stoisz, tym dalej możesz zobaczyć.
  • Krajobraz zmienia się z porami roku. To samo drzewo za oknem jesienią jest kolorowe, zimą gołe, wiosną ma pąki, a latem gęste liście.
  • Rzeki rzeźbią krajobraz. Płynąca woda przez bardzo długi czas żłobi doliny i przesuwa piasek oraz kamienie.
  • Lodowiec był kiedyś nad Polską. Dawno temu północną część naszego kraju pokrywał lód, a po nim zostały jeziora i pagórki, na przykład na Mazurach.
  • W Polsce są parki krajobrazowe. To miejsca, gdzie chroni się piękne widoki i przyrodę, a ludzie mogą tam mieszkać i spacerować.
  • Ludzie też tworzą krajobraz. Pola, sady, kanały, miasta i parki zrobili ludzie, dlatego mówimy, że część krajobrazu jest przez nas zbudowana.
  • Z samolotu krajobraz wygląda jak kolorowa szachownica. Pola mają różne kolory i kształty, a drogi i rzeki wyglądają jak cienkie wstążki.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Dwulatki i trzylatki poznają krajobraz przez zmysły i ruch, a nie przez nazwy i definicje. Wszystkie pomoce mają być duże, bez kamyczków, żołędzi i drobnych elementów, które mieszczą się w buzi.

Co widzę przez okno?

Podejdź z dziećmi do okna i przyklej na szybie taśmą malarską duży prostokąt, który będzie ramką obrazu. Pokazuj palcem to, co widać w ramce, i nazywaj krótko: drzewo, dom, niebo, samochód, ptak. Dzieci powtarzają słowa i same pokazują rzeczy, które zauważyły. Wracaj do okna kilka razy w ciągu dnia i sprawdzajcie, co się zmieniło, na przykład czy pojawiło się słońce albo przyjechał autobus. Zabawa uczy skupienia wzroku, wzbogaca słownik i pokazuje, że krajobraz jest żywy.

Góra i dolina z chusty

Rozłóż chustę animacyjną na podłodze, a pod środek wsuń kilka poduszek, tak żeby powstała góra. Dzieci chodzą wokół i dotykają góry, a potem przenosisz poduszki pod brzeg chusty i góra wędruje. Na koniec wszystkie poduszki zabierasz i powstaje płaska łąka, po której dzieci mogą się położyć. Mówisz przy tym proste słowa: wysoko, nisko, góra, równo. Zabawa w obrazowy sposób pokazuje różnice w ukształtowaniu terenu i ćwiczy pojęcia przestrzenne.

Skarby z trawnika w dużym pudle

Na spacerze zbierzcie razem duże liście, gałązki bez ostrych końców i szyszki, a w sali wysyp je do płaskiego kartonu. Dzieci dotykają skarbów, wąchają je, przesuwają i układają po swojemu, a ty pytasz: miękkie czy twarde, gładkie czy szorstkie. Potem do kartonu dosypujesz garść suchych liści i dzieci szeleszczą nimi jak wiatr w parku. Nie używaj żołędzi, kasztanów ani kamyków, bo są za małe dla tej grupy. Zabawa rozwija zmysł dotyku i łączy to, co widziane na spacerze, z tym, co można poczuć dłonią.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki zaczynają porównywać i grupować, więc możesz wprowadzić pierwsze nazwy elementów krajobrazu i różnice między miastem a wsią.

Miasto czy wieś?

Przygotuj kilkanaście obrazków wyciętych z gazet albo wydrukowanych: blok, tramwaj, krowa, traktor, sklep, pole zboża, chodnik, staw, stodoła, sygnalizator. Na podłodze połóż dwie szarfy w dwóch kolorach, które oznaczają miasto i wieś. Dzieci po kolei losują obrazek, mówią, co na nim jest, i kładą go w wybranej szarfie. Przy niektórych obrazkach, na przykład przy drzewie albo psie, dzieci odkryją, że pasują do obu miejsc, i warto o tym porozmawiać. Zabawa uczy klasyfikowania i pokazuje, że krajobraz miejski i wiejski różnią się, ale mają też wspólne elementy.

Lornetka odkrywcy

Każde dziecko skleja dwie rolki po papierze toaletowym taśmą i dostaje lornetkę. W sali albo na placu zabaw wypowiadasz zadania: znajdź coś zielonego, znajdź coś wysokiego, znajdź coś, co się rusza, znajdź coś, co zrobił człowiek. Dzieci patrzą przez lornetki i mówią, co zauważyły, a ty powtarzasz pełnym zdaniem, na przykład „Ola widzi wysokie drzewo”. Lornetka zawęża pole widzenia, więc pomaga skupić się na jednym elemencie. Zabawa uczy uważnej obserwacji i nazywania cech.

Dźwięki krajobrazu

Dzieci siadają w kole i zamykają oczy, a ty naśladujesz albo odtwarzasz dźwięki różnych miejsc: szum lasu, plusk rzeki, gwar ulicy, pianie koguta, szum fal. Po każdym dźwięku dzieci zgadują, gdzie mogą być, i pokazują to ruchem, na przykład rękami robią fale albo udają jadący samochód. Na koniec posłuchajcie w ciszy przez minutę, co słychać za oknem przedszkola. Zapytaj, czy ich krajobraz jest cichy czy głośny. Zabawa pokazuje, że krajobraz można nie tylko oglądać, ale też słyszeć, i ćwiczy koncentrację słuchową.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już planować, budować i opowiadać, więc dzień krajobrazu w przedszkolu to dla nich dobry moment na pierwsze mapy i makiety.

Makieta naszej okolicy

Na dużym kartonie narysuj ołówkiem główne ulice wokół przedszkola i zaznacz samo przedszkole. Dzieci w małych grupach przygotowują elementy: domy z pudełek po herbacie, drzewa z rolek i bibuły, staw z niebieskiego papieru, drogę z szarego paska. Potem razem ustawiacie je na makiecie, a każde dziecko pokazuje, gdzie mniej więcej mieszka albo którędy chodzi do przedszkola. Makieta może stać w sali przez kilka dni, a dzieci będą dokładać nowe szczegóły. Zabawa rozwija wyobraźnię przestrzenną, współpracę i pierwsze rozumienie planu.

Krajobraz w czterech porach roku

Podziel dzieci na cztery grupy i każdej daj kartkę z tym samym konturem: drzewo, dom i pagórek. Każda grupa koloruje i dokleja elementy dla jednej pory roku: wiosną pąki i kwiaty, latem gęste liście i słońce, jesienią kolorowe liście i deszcz, zimą śnieg i nagie gałęzie. Potem układacie kartki obok siebie i dzieci opowiadają, co zmienia się w krajobrazie przez rok. Zapytaj, co się nie zmienia, a dzieci zauważą, że dom i pagórek stoją w tym samym miejscu. Zabawa uczy dostrzegać zmiany i stałe elementy oraz porządkować pory roku.

Co zniknęło z krajobrazu?

Na stoliku ułóż mały krajobraz z klocków i przedmiotów: dom, drzewo z plasteliny, most z linijki, staw z niebieskiej nakrętki, płot z patyczków. Dzieci przyglądają się mu przez chwilę, potem zamykają oczy, a ty zabierasz jeden element albo przestawiasz go w inne miejsce. Kto pierwszy zauważy zmianę, ten opisuje, co się stało, i sam przestawia coś w następnej rundzie. Po kilku rundach porozmawiaj, co by się stało, gdyby z prawdziwej okolicy zniknął park albo pojawiła się nowa droga. Zabawa ćwiczy pamięć wzrokową i wprowadza temat zmian w krajobrazie.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią czytać, rysować plany i prowadzić proste obserwacje, więc Dzień Krajobrazu może być dla nich małym projektem badawczym.

Spacer krajobrazowy z kartą obserwacji

Przygotuj kartę z kratkami: woda, las lub drzewa, pole lub łąka, budynki, drogi, ślady śmieci, coś pięknego, coś, co bym zmienił. Podczas spaceru wokół szkoły uczniowie w parach zaznaczają, co widzą, i dopisują jedno słowo opisu. Po powrocie zliczacie wyniki na tablicy i sprawdzacie, czego w okolicy jest najwięcej, a czego brakuje. Uczniowie piszą jedno zdanie o tym, co ich zachwyciło, i jedno o tym, co chcieliby poprawić. Zajęcia ćwiczą obserwację, liczenie i pisanie krótkiej notatki.

Plan klasy i plan drogi do szkoły

Zacznijcie od planu klasy narysowanego z góry, jakby patrzył na nią ptak siedzący na suficie: ławki to prostokąty, tablica to kreska, drzwi to przerwa w ścianie. Potem uczniowie rysują własną drogę do szkoły i zaznaczają na niej trzy punkty, które mijają, na przykład sklep, kościół albo przystanek. Ustalcie wspólne znaki, czyli prostą legendę: zielone kółko to drzewo, niebieska linia to rzeka, kwadrat to dom. Uczniowie porównują plany w parach i sprawdzają, czy kolega zrozumie ich drogę. Zajęcia wprowadzają podstawy czytania mapy i ćwiczą orientację w przestrzeni.

Krajobraz dawniej i dziś

Poproś uczniów kilka dni wcześniej, żeby zapytali dziadków, jak wyglądała ich okolica, gdy byli dziećmi, a jeśli to możliwe, przynieśli stare zdjęcie. W klasie zestawcie stare i nowe zdjęcia albo opisy i szukajcie różnic: nowe bloki, szersze drogi, mniej pól, nowe parki, więcej samochodów. Uczniowie w grupach wypisują trzy zmiany i zastanawiają się, które są dobre, a które mniej. Zakończcie rozmową o tym, jak może wyglądać ta sama okolica, kiedy oni będą dorośli. Zajęcia łączą historię rodziny z edukacją przyrodniczą i uczą formułowania opinii.

Pocztówka z mojej okolicy

Uczniowie wybierają jedno miejsce w okolicy, które ich zdaniem najlepiej ją pokazuje, i rysują je na kartonie wielkości pocztówki. Na odwrocie piszą trzy lub cztery zdania do kogoś z innego miasta: co widać na obrazku, dlaczego to miejsce jest ważne i co można tam robić. Przypomnij o adresie, nadawcy i zwrocie grzecznościowym. Pocztówki możecie powiesić na sznurku w klasie albo naprawdę wysłać do zaprzyjaźnionej szkoły. Zajęcia ćwiczą pisanie krótkiej formy użytkowej i budują dumę z własnej okolicy.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Gotowe prace możecie połączyć w wystawę „Nasz krajobraz”.

Krajobraz warstwami

  • kartka z bloku technicznego
  • paski kolorowego papieru: niebieski, zielony w dwóch odcieniach, brązowy, żółty
  • nożyczki, klej, kredki

Dzieci wydzierają albo wycinają z papieru falowane paski i naklejają je od góry do dołu: na górze niebo, niżej daleki las, pod nim pagórki, pole i na dole łąka. Pokaż, że elementy dalekie są małe i jaśniejsze, a bliskie większe i wyraźniejsze. Na najbliższym pasku dzieci rysują kwiaty, płot albo dom. To pierwsza lekcja perspektywy, którą nawet pięciolatki szybko rozumieją.

Widok z okna w ramce

  • kartka z narysowaną ramą okna i parapetem
  • kredki pastelowe albo farby
  • opcjonalnie przezroczysta folia do laminowania i flamaster suchościeralny

Dzieci siadają przy oknie i rysują w ramce to, co naprawdę widzą: drzewo, dom naprzeciwko, kawałek nieba. Starsze dzieci mogą przyłożyć do szyby kawałek folii i obrysować flamastrem najważniejsze linie, a potem przenieść je na kartkę. Na parapecie każdy rysuje coś swojego, na przykład doniczkę albo kota. Prace wyglądają jak galeria okien i dobrze pokazują, że każdy widzi trochę inny krajobraz.

Jesienny pejzaż odbijany liśćmi

  • duże liście zebrane na spacerze
  • farby plakatowe w jesiennych kolorach i pędzle
  • arkusz szarego papieru, fartuszki

Dzieci malują spód liścia farbą i odbijają go na arkuszu, tworząc koronę drzew. Pnie i gałęzie dorysowują pędzlem albo kredką, a na dole malują brązowy pas ziemi i zieloną trawę. Najmłodsze dzieci mogą pracować całą dłonią zamiast liścia, jeśli to dla nich prostsze. Praca łączy obserwację jesieni z zabawą farbą i pięknie wygląda na korytarzu.

Mapa skarbów okolicy

  • arkusz szarego papieru pognieciony i wygładzony, żeby wyglądał jak stara mapa
  • kredki, flamastry, naklejki
  • zdjęcia albo rysunki ważnych miejsc w okolicy

Starsze dzieci rysują na mapie przedszkole w środku i dorysowują wokół miejsca, które znają: park, sklep, plac zabaw, przystanek. Przy każdym miejscu przyklejają naklejkę albo mały rysunek, a w rogu rysują różę wiatrów jako ozdobę. Krzyżykiem zaznaczają swoje ulubione miejsce, które jest prawdziwym skarbem okolicy. Mapę możecie potem wykorzystać w zabawach w poszukiwanie.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Do zabaw ruchowych przydadzą się szarfy, woreczki gimnastyczne i chusta animacyjna. Wszystkie zabawy możesz przeprowadzić w sali albo na boisku.

Wędrówka przez krajobraz

Ułóż w sali tor: szarfy rozłożone na podłodze to rzeka, którą trzeba przeskoczyć, materace to pagórki, na które się wchodzi, ławeczka to most, a krzesła to las, między którymi trzeba przejść slalomem. Opowiadasz historię wędrówki, a dzieci pokonują kolejne elementy zgodnie z opowieścią. Przy łące mogą położyć się i odpocząć, przy jeziorze udawać pływanie. Zabawa łączy ruch z nazwami elementów krajobrazu i ćwiczy równowagę oraz zwinność.

Wiatr nad polem

Dzieci stają w rozsypce i są kłosami zboża na polu albo trawami na łące. Gdy grasz na bębenku cicho, wieje lekki wiaterek i kłosy delikatnie się kołyszą, gdy głośniej, wiatr się wzmaga i kłosy pochylają się mocno w jedną stronę. Na hasło „burza” dzieci kucają, a na hasło „słońce” wyciągają ręce wysoko do góry. Po kilku rundach jedno dziecko może przejąć bębenek i być wiatrem. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał, kontrolę ruchu i wyczucie dynamiki w muzyce.

Krajobraz z ciał

Podziel dzieci na grupy po cztery lub pięć osób. Mówisz nazwę elementu krajobrazu, na przykład góra, most, rzeka, las albo dom, a grupa ma wspólnie ułożyć go z własnych ciał w ciągu kilku sekund. Most może powstać z dwojga dzieci trzymających się za ręce nad głową, rzeka z dzieci leżących w wężyku, a las z dzieci stojących z rozłożonymi rękami. Na koniec cała grupa układa razem jeden wielki krajobraz, a ty go „fotografujesz”. Zabawa rozwija współpracę, kreatywność i świadomość ciała.

Scenariusz zajęć: Dzień Krajobrazu w przedszkolu

TematKrajobraz za oknem naszego przedszkola
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, co to jest krajobraz, i podaje jego przykłady; odróżnia elementy naturalne od zbudowanych przez człowieka; dostrzega, że krajobraz zmienia się z porami roku; współpracuje w grupie przy tworzeniu pracy
Pomocetaśma malarska, lornetki z rolek, obrazki elementów krajobrazu, dwie szarfy, paski kolorowego papieru, klej, kartki, bębenek
Przebieg1. Powitanie (5 minut): rozmowa w kole o tym, co dzieci widzą w drodze do przedszkola.
2. Ramka w oknie (7 minut): obserwacja widoku przez okno z taśmową ramką i wymienianie elementów krajobrazu.
3. Ciekawostki (5 minut): trzy ciekawostki (słowo krajobraz, horyzont, pory roku), przed każdą pytanie.
4. Natura czy człowiek? (8 minut): dzieci dzielą obrazki na elementy naturalne i zbudowane przez ludzi, kładąc je w dwóch szarfach.
5. Wiatr nad polem (6 minut): zabawa ruchowa z bębenkiem.
6. Krajobraz warstwami (11 minut): praca plastyczna z pasków papieru.
7. Wystawa (3 minuty): dzieci układają prace obok siebie jak jeden długi widok.
ZakończenieDzieci patrzą przez lornetki na wspólną wystawę i każde mówi, gdzie chciałoby pójść na spacer w swoim obrazku.
EwaluacjaZapytaj trzy lub cztery dzieci, czy blok jest częścią krajobrazu i dlaczego, oraz poproś o wskazanie horyzontu na pracy. Obserwuj, które dzieci samodzielnie podzieliły obrazki na naturalne i zbudowane.

Jeśli to możliwe, zakończ dzień krótkim spacerem wokół przedszkola i powtórz zabawę z lornetkami w prawdziwym krajobrazie. Na spacer zabierz kamizelki odblaskowe, ustal z dziećmi zasady chodzenia parami i omijajcie ruchliwe przejścia bez sygnalizacji. Dzieci nie zbierają niczego z ziemi bez zgody nauczyciela, a po powrocie myją ręce. Zrób kilka zdjęć z tego samego miejsca, a na wiosnę wróćcie tam i porównajcie, jak zmienił się widok.

Książki, wiersze i piosenki

Dla starszych przedszkolaków i klas 1-3 świetnie nadaje się atlas „Mapy” Aleksandry i Daniela Mizielińskich, w którym każdy kraj pokazano obrazkami krajobrazów, zwierząt i budowli. Młodszym dzieciom pokaż książki obrazkowe Rotraut Susanne Berner z serii o ulicy Czereśniowej, na przykład „Zima na ulicy Czereśniowej”, w których ta sama okolica zmienia się w kolejnych porach roku, a dzieci same szukają szczegółów i opowiadają, co widzą. Z piosenek sięgnij po ludowe i tradycyjne melodie o polach, łąkach i lesie, które grupa już zna. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie, na przykład na powitanie albo podczas spaceru.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Za oknem drzewo, za drzewem dom, za domem pole i rzeka tam. Patrzę przez lornetkę, patrzę w dal, kolorów tyle, że szkoda spać.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Górka wysoko, dolina nisko, rzeka się wije, a łąka blisko. Kto dba o drzewa, kto zbiera śmieci, ten ma krajobraz piękny dla dzieci.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „20 października obchodzimy Dzień Krajobrazu. Będziemy rozmawiać o tym, co widać w naszej okolicy, budować makietę i rysować widoki z okna. Prosimy o przyniesienie zdjęcia ulubionego miejsca w okolicy albo z rodzinnego wyjazdu.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny spacer z jednym zadaniem: znaleźć po drodze trzy rzeczy, które zrobiła przyroda, i trzy rzeczy, które zbudowali ludzie. W klasach 1-3 może to być krótka rozmowa z dziadkami o tym, jak dawniej wyglądała ich okolica.

Ze zdjęć przyniesionych przez rodziny zróbcie w korytarzu wystawę „Nasze krajobrazy” z podpisami miejsc. Rodzice, którzy pracują jako architekci, geodeci, ogrodnicy albo leśnicy, mogą przyjść i opowiedzieć krótko o swojej pracy z krajobrazem. Można też poprosić o przyniesienie pustych pudełek i rolek do makiety okolicy. Udział jest dobrowolny, a dzieci, które nie przyniosą zdjęcia, narysują swoje ulubione miejsce w przedszkolu.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Krajobrazu?

Dzień Krajobrazu obchodzimy co roku 20 października. W kalendarzu Rady Europy nosi nazwę Międzynarodowego Dnia Krajobrazu.

Skąd się wziął Dzień Krajobrazu?

20 października 2000 roku we Florencji otwarto do podpisu Europejską Konwencję Krajobrazową Rady Europy. Rada Europy obchodzi tę rocznicę jako Międzynarodowy Dzień Krajobrazu, po raz pierwszy w 2017 roku. Polska przyjęła konwencję w 2004 roku.

Jak obchodzić Dzień Krajobrazu w przedszkolu?

Najprościej zacząć od okna i krótkiego spaceru wokół przedszkola, a potem przejść do makiety okolicy, prac plastycznych i zabaw ruchowych. Gotowy scenariusz na około 45 minut znajdziesz powyżej. Nie potrzebujesz wycieczki, bo krajobraz jest za każdym oknem.

Co przynieść do przedszkola na Dzień Krajobrazu?

Wystarczy zdjęcie ulubionego miejsca w okolicy albo z rodzinnego wyjazdu oraz puste pudełka i rolki do makiety. Na spacer przyda się ubranie odpowiednie do pogody i kamizelka odblaskowa.

Czy miasto też jest krajobrazem?

Tak. Krajobraz to wszystko, co widać dookoła, a więc także bloki, ulice, mosty i parki. Europejska Konwencja Krajobrazowa mówi wprost o krajobrazach wyjątkowych, codziennych i zaniedbanych, w mieście i na wsi.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *