Światowy Dzień Dobroci (13 listopada): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Światowy Dzień Dobroci obchodzimy co roku 13 listopada, a w wielu krajach świętuje się go jako World Kindness Day. To dzień, w którym zatrzymujemy się na chwilę przy pytaniu, co to znaczy być dobrym: dla kolegi, dla zwierzęcia, dla obcej osoby i dla samego siebie. Dzień dobroci w przedszkolu nie musi oznaczać wielkich akcji. Dzieci uczą się dobroci w drobnych codziennych chwilach, kiedy zauważą, że ktoś płacze, podadzą rękę albo poczekają na wolniejszego kolegę. Właśnie takie chwile warto tego dnia nazwać, docenić i przećwiczyć w zabawie.

We wpisie znajdziesz historię święta z wyjaśnieniem, skąd biorą się różne daty, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, sprawdzone książki i pomysły na współpracę z rodzicami. W kalendarzu przedszkolnym są też Dzień Życzliwości i Dzień Dobrych Uczynków, dlatego tutaj skupiamy się na czymś innym: na współczuciu, pocieszaniu, dostrzeganiu dobra w innych i na łagodności wobec siebie. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania.

W skrócie

  • Data: 13 listopada, co roku.
  • Zasięg: święto międzynarodowe o charakterze społecznym, obchodzone w wielu krajach, w Polsce głównie w przedszkolach i szkołach.
  • Od kiedy: od 1998 roku.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: lalka lub pluszak, żółty papier, kredki, farby, płaskie kamienie albo kartonowe krążki, chusta animacyjna, szarfy, woreczki gimnastyczne.

Historia Światowego Dnia Dobroci

Światowy Dzień Dobroci wprowadził w 1998 roku World Kindness Movement, czyli Światowy Ruch Życzliwości. To koalicja organizacji z różnych krajów, które zajmują się szerzeniem dobroci i życzliwości w codziennym życiu. Pierwszy taki dzień obchodzono 13 listopada 1998 roku i od tego czasu data się nie zmienia. Celem święta jest zwracanie uwagi na dobre uczynki w najbliższym otoczeniu i zachęcanie ludzi, żeby byli dla siebie lepsi. Nie chodzi o jeden dzień w roku, tylko o przypomnienie, że dobroć można ćwiczyć jak każdą inną umiejętność.

Święto szybko rozeszło się po świecie i dziś obchodzi się je między innymi w Kanadzie, Australii, Nigerii, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Włoszech i Indiach. W Singapurze w 2009 roku, przy pierwszych obchodach, rozdano przechodniom 45 tysięcy żółtych kwiatów, a w Australii od 2012 roku dzień ten wpisano do szkolnego kalendarza tysięcy szkół. W Wielkiej Brytanii święto promuje inicjatywa Kindness Day UK. W Polsce 13 listopada pojawia się przede wszystkim w kalendarzach przedszkolnych i szkolnych, zwykle pod nazwą Światowy Dzień Dobroci albo Światowy Dzień Życzliwości.

Nazwy łatwo się tu mieszają, dlatego warto je uporządkować. W niektórych kalendarzach podobną nazwę nosi 5 września, ale to inne święto: Międzynarodowy Dzień Dobroczynności ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 2012 roku, poświęcony pomaganiu potrzebującym i datkom. W Polsce obchodzimy też Dzień Życzliwości 21 listopada i Dzień Dobrych Uczynków 19 maja. Wszystkie te dni dotyczą podobnych wartości, ale 13 listopada jest jedyną datą, którą międzynarodowo nazywa się dniem dobroci, i dla niej przygotowaliśmy ten materiał.

Po co obchodzić Dzień Dobroci z dziećmi

Dobroć nie jest cechą, z którą się rodzimy albo nie, tylko umiejętnością, która rośnie, gdy ją zauważamy i ćwiczymy. Małe dzieci są z natury gotowe pomagać, ale potrzebują dorosłego, który nazwie ich zachowanie i pokaże, że ma ono znaczenie. Dzień Dobroci daje okazję, żeby w sferze emocjonalnej pracować nad współczuciem: zauważaniem, że ktoś jest smutny, i zastanawianiem się, co może mu pomóc. W sferze społecznej dzieci uczą się, że dobroć to konkretne działania, na przykład pocieszenie, podzielenie się miejscem albo zaproszenie do zabawy kogoś, kto stoi z boku. Dla grupy to także sposób na lepszą atmosferę i mniej konfliktów.

Ważnym, często pomijanym wątkiem jest dobroć wobec siebie. Dzieci, które słyszą od dorosłych łagodne słowa, gdy coś im nie wychodzi, łatwiej znoszą porażki i szybciej próbują ponownie. Warto więc pokazać, że do siebie też można mówić ciepło: „Jeszcze tego nie umiem, ale się uczę”. Zabawy z tego wpisu rozwijają też mowę, bo dzieci opisują uczucia i sytuacje, myślenie przyczynowo-skutkowe, bo zastanawiają się nad skutkami swoich zachowań, oraz sprawność ruchową w zabawach z chustą i szarfami. Starsze dzieci mogą dodatkowo prowadzić obserwacje i zapisywać je w prostych tabelach.

Ciekawostki o dobroci dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy zwierzęta potrafią się pocieszać?”, i daj dzieciom chwilę na zgadywanie.

  • Nawet bardzo małe dzieci pomagają. Naukowcy zauważyli, że półtoraroczne maluchy same podnoszą przedmiot, który upadł dorosłemu, choć nikt ich o to nie prosi.
  • Słonie pocieszają się nawzajem. Gdy jeden słoń jest zdenerwowany, inne podchodzą, dotykają go trąbą i wydają uspokajające dźwięki.
  • Szympansy przytulają smutnego kolegę. Po kłótni w stadzie szympansy często obejmują tego, który przegrał, tak jak my przytulamy płaczącego przyjaciela.
  • Pingwiny cesarskie ogrzewają się razem. W czasie mrozów stoją w ciasnej gromadzie i co jakiś czas zamieniają się miejscami, żeby każdy mógł postać w cieple w środku.
  • Uśmiech jest zaraźliwy. Kiedy ktoś się do nas uśmiecha, często sami uśmiechamy się w odpowiedzi, nawet o tym nie myśląc.
  • Dobroć sprawia radość także temu, kto pomaga. Wiele osób mówi, że po zrobieniu czegoś dobrego dla innych czuje się spokojniej i weselej.
  • W Singapurze w Dniu Dobroci rozdano 45 tysięcy żółtych kwiatów. Każdy przechodzień mógł dostać kwiat od nieznajomej osoby.
  • Dobroć nie potrzebuje słów. Można ją okazać gestem, spojrzeniem, przytrzymaniem drzwi albo zrobieniem komuś miejsca na ławce.
  • Dobroci można się nauczyć. Tak jak jazdy na rowerze: im częściej ją ćwiczymy, tym łatwiej przychodzi.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Najmłodsze dzieci uczą się dobroci przez dotyk, naśladowanie i proste gesty. Zabawy są krótkie i powtarzalne, a każdy łagodny gest dziecka warto od razu nazwać: „Pogłaskałeś lalę, teraz jest jej lepiej”.

Lala się uderzyła

Weź dużą lalkę albo pluszaka i odegraj krótką scenkę: lala biegła, potknęła się i płacze, bo boli ją kolanko. Zapytaj dzieci, co możemy zrobić, i pokaż pierwszy gest: dmuchnięcie na kolanko i pogłaskanie. Dzieci po kolei podchodzą i pocieszają lalę na swój sposób, a ty nazywasz każdy gest: przytulenie, głaskanie, podanie chusteczki, ciche „już dobrze”. Na koniec lala się uśmiecha i dziękuje. Zabawa uczy rozpoznawać smutek i daje dziecku gotowe sposoby pocieszania, które potem przenosi na kolegów.

Delikatne rączki

Usiądźcie w kole, a ty pokaż różnicę między mocnym i delikatnym dotykiem na swojej dłoni: mocne klaśnięcie i lekkie pogłaskanie. Potem każde dziecko głaszcze piórkiem albo kawałkiem miękkiego materiału swoją rękę, a następnie, za zgodą, rękę dziecka obok. Przy każdym dotyku pytasz: „Przyjemnie?”, a dzieci odpowiadają kiwnięciem głowy. Na koniec delikatnie głaszczecie razem pluszaka. Zabawa uczy regulowania siły dotyku, co u dwulatków jest podstawą łagodnego obchodzenia się z innymi.

Ciepłe dłonie

Dzieci pocierają dłonie o siebie tak długo, aż poczują ciepło, a ty mówisz: „Teraz mamy w rękach dobroć”. Potem przykładają ciepłe dłonie do swoich policzków, a następnie, jeśli chcą, do dłoni dziecka obok. Powtórzcie to dwa lub trzy razy, za każdym razem mówiąc razem: „Daję ci ciepło”. Dzieci, które nie chcą dotyku, przekazują ciepło na odległość, dmuchając na dłonie. Zabawa uczy wyrażania czułości gestem i szanowania granic tych, którzy wolą nie być dotykani.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki zaczynają dostrzegać uczucia innych i lubią zabawy w role, więc to dobry wiek na ćwiczenie pocieszania i zauważania, kto potrzebuje wsparcia.

Detektywi dobroci

Ogłoś, że przez cały dzień grupa ma dwóch albo trzech detektywów dobroci, którzy dostają szarfy w żółtym kolorze. Ich zadaniem jest zauważać, kiedy ktoś zrobił coś dobrego: podał zabawkę, pomógł zapiąć kurtkę, pocieszył kolegę. Każde takie zdarzenie detektyw zgłasza tobie, a ty przyklejasz żółtą kropkę na dużym arkuszu z napisem „Dobroć w naszej grupie”. Po obiedzie detektywi opowiadają, co zauważyli, a role przechodzą na kolejne dzieci. Zabawa uczy dostrzegać dobro u innych, a nie tylko skarżyć, gdy dzieje się coś złego.

Prowadzę cię bezpiecznie

Dzieci dobierają się w pary: jedno zamyka oczy albo zasłania je dłońmi, a drugie prowadzi je za rękę powoli przez salę, omijając krzesła i stoliki. Przewodnik mówi łagodnie, co jest przed nimi: „Teraz w lewo”, „Uważaj, poduszka”. Po chwili pary zamieniają się rolami. Porozmawiajcie, jak to jest, gdy ktoś się nami opiekuje, i co czuł przewodnik. Zabawa uczy troski o drugą osobę, odpowiedzialności i zaufania, a przy okazji ćwiczy orientację w przestrzeni.

Co czuje miś Burek?

Przygotuj kilka obrazków albo krótkich scenek z pluszakiem w roli głównej: nikt nie chce się z nim bawić, zgubił czapkę, boi się burzy, upuścił kanapkę. Pokazujesz sytuację, a dzieci mówią, co pluszak czuje, i proponują, jak mu pomóc. Każdy dobry pomysł od razu odgrywacie: ktoś zaprasza pluszaka do zabawy, ktoś szuka czapki, ktoś siada obok w czasie burzy. Na koniec zapytaj, czy dzieci znają takie sytuacje z przedszkola. Zabawa uczy wczuwania się w cudze emocje i przekładania współczucia na konkretne działanie.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią rozmawiać o uczuciach i rozumieją, że dobroć ma różne odcienie. Tu wprowadzamy temat dobroci wobec siebie i dobroci okazywanej bez słów.

Dobroć bez słów

Przygotuj karteczki z obrazkami prostych dobrych gestów: przytrzymanie drzwi, podanie ręki przy wstawaniu, zrobienie miejsca na ławce, przyniesienie kubka wody, uśmiech do smutnej osoby. Dziecko losuje karteczkę i pokazuje gest pantomimą, a reszta grupy zgaduje, co to za dobry uczynek. Po każdym odgadnięciu pytasz, kiedy taki gest może się przydać w przedszkolu albo w domu. Na koniec dzieci wymyślają własne gesty dobroci i pokazują je grupie. Zabawa rozwija komunikację niewerbalną i pokazuje, że dobroć nie wymaga wielkich słów.

Mów do siebie jak do przyjaciela

Opowiedz historię chłopca, któremu rozsypały się klocki z wieży budowanej przez pół godziny, i który powiedział do siebie: „Jestem beznadziejny”. Zapytaj dzieci, co powiedziałyby przyjacielowi w takiej sytuacji, i zapisz ich pomysły na arkuszu, na przykład „Spróbuj jeszcze raz” albo „Następna wieża będzie lepsza”. Potem przećwiczcie mówienie tych słów do siebie, z ręką na sercu. Wróć do arkusza w ciągu tygodnia, gdy komuś coś nie wyjdzie. Zabawa uczy łagodności wobec siebie i radzenia sobie z porażką.

Łańcuch dobroci

Przygotuj paski kolorowego papieru i klej. Za każdym razem, gdy ktoś w grupie zrobi coś dobrego, dziecko, które to zauważyło, opowiada o tym, a ty albo dziecko rysujecie mały znak na pasku i doklejacie go jako kolejne ogniwo łańcucha. Łańcuch wisi w sali i rośnie przez cały tydzień, a dzieci codziennie liczą ogniwa i porównują z dniem poprzednim. Pod koniec tygodnia łańcuch może opasać całą salę. Zabawa łączy ćwiczenie spostrzegawczości i liczenia z widocznym dowodem, że dobroć w grupie się sumuje.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią już czytać, pisać i prowadzić obserwacje, więc Dzień Dobroci może być krótkim projektem z elementami matematyki i pisania.

Dziennik zauważonej dobroci

Każdy uczeń dostaje kartkę z tabelką na pięć dni i przez tydzień zapisuje jedną dobrą rzecz, którą zauważył u innych: w domu, w szkole, w autobusie. Wpis ma jedno zdanie, na przykład „Pani w sklepie pomogła starszemu panu spakować zakupy”. Pod koniec tygodnia uczniowie w grupach liczą wpisy i dzielą je na kategorie: pomoc, pocieszenie, dzielenie się, dobre słowo. Wyniki przedstawiacie na wspólnym wykresie słupkowym. Zajęcia ćwiczą obserwację, pisanie krótkich zdań, klasyfikowanie i czytanie wykresu.

Historia z dwoma zakończeniami

Przeczytaj początek krótkiej historii, którą wymyślisz sama: na przerwie nowa uczennica stoi sama przy oknie, a grupa dzieci gra w piłkę. Uczniowie w parach piszą dwa zakończenia: jedno, w którym nikt jej nie zauważa, i drugie, w którym ktoś okazuje dobroć. Potem chętni czytają oba zakończenia, a klasa rozmawia, jak czuła się bohaterka w każdym z nich i co kosztowało dzieci okazanie dobroci. Na koniec zapytaj, czy w waszej szkole zdarzają się takie sytuacje. Zajęcia ćwiczą pisanie opowiadania i myślenie o skutkach zachowań.

Po czym poznać, że ktoś potrzebuje dobroci?

Przygotuj kilka zdjęć lub rysunków z wyraźną mową ciała: opuszczona głowa, skrzyżowane ręce, siedzenie z boku, łzy, zaciśnięte pięści. Uczniowie w grupach opisują, co może czuć dana osoba i po czym to poznali, a potem proponują, jak można zareagować w sposób dobry, ale nienachalny. Podkreśl, że czasem dobroć to zapytanie „Czy chcesz, żebym usiadł obok?”, a czasem zostawienie kogoś w spokoju i powiedzenie o sytuacji dorosłemu. Wnioski zapiszcie na plakacie. Zajęcia uczą odczytywania emocji i wyboru właściwej reakcji.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Kamienie dobroci

  • płaskie kamienie albo krążki wycięte z grubego kartonu
  • farby plakatowe i pędzle
  • pisaki

Dzieci malują kamienie lub krążki na jasne kolory, a po wyschnięciu rysują na nich serce, słońce albo uśmiech. Starsze dzieci mogą napisać jedno słowo, na przykład „dobro” albo „uśmiech”. Kamienie możecie zostawić w ogrodzie przedszkola albo w miejscach, gdzie znajdą je inne grupy. Najmłodszym daj duże kamienie albo kartonowe krążki, żeby nic nie trafiło do buzi.

Żółty kwiat dla nieznajomego

  • żółty papier lub bibuła
  • zielone paski papieru na łodygi
  • nożyczki, klej, kredki

Nawiązując do ciekawostki z Singapuru, dzieci robią żółte kwiaty z papieru: wycinają płatki, przyklejają je do środka z kółka i doklejają łodygę. Na odwrocie starsze dzieci rysują albo piszą krótkie życzenie dobrego dnia. Kwiaty możecie wręczyć pracownikom przedszkola, rodzicom przy odbiorze albo zanieść do pobliskiego sklepu czy przychodni, po wcześniejszym uzgodnieniu. Dzieci sprawdzają, jak to jest dać coś komuś, kogo nie znamy.

Drzewo ciepłych słów

  • duży arkusz z narysowanym pniem i gałęziami
  • zielone i żółte kartki w kształcie liści
  • kredki, klej

Każde dziecko dostaje liść z imieniem kolegi wylosowanym przez nauczyciela i rysuje na nim coś, co w tym koledze lubi albo w czym jest dobry. Starsze dzieci dopisują jedno zdanie. Liście przyklejacie na drzewo, a potem czytacie je razem na głos. Pilnuj, żeby każde dziecko dostało swój liść, bo celem jest to, żeby nikt nie został pominięty.

Zabawy ruchowe i muzyczne

W zabawach ruchowych tego dnia nie ma przegranych, a wygrywa się wspólnie. To dobry moment, żeby pokazać, że współpraca też może być ekscytująca.

Nikt nie zostaje sam

Rozłóż na podłodze kilka szarf jako wysepki. Dzieci tańczą przy muzyce, a gdy muzyka cichnie, wszyscy muszą zmieścić się na wysepkach. Po każdej rundzie zabierasz jedną szarfę, a dzieci szukają sposobu, żeby nikt nie został poza wyspą: stają ciasno, trzymają się za ręce, ktoś stoi jedną nogą. To odwrotność znanej zabawy z krzesłami, bo zamiast odpadać, grupa musi zadbać o każdego. Zabawa uczy współpracy i troski o tych, którzy mogliby zostać z boku.

Podaj dalej ostrożnie

Dzieci stoją w kole, a ty dajesz pierwszemu z nich woreczek gimnastyczny, który udaje kruche jajeczko albo ranną ptaszynę. Woreczek wędruje z rąk do rąk, a każdy przekazuje go jak najdelikatniej, patrząc odbiorcy w oczy. Przy zmianie muzyki na szybszą woreczek wędruje szybciej, ale nadal ostrożnie, a przy wolnej muzyce dzieci mogą go przytulić przed podaniem. Na koniec woreczek wraca do gniazda ze złożonych dłoni. Zabawa uczy uważności, płynności ruchów i pracy w rytmie.

Chusta przytulania

Dzieci trzymają brzegi chusty animacyjnej i falują nią spokojnie. Na twój znak jedno dziecko, które dziś potrzebuje pocieszenia albo po prostu ma ochotę, kładzie się pod chustą, a reszta delikatnie faluje nad nim i cicho śpiewa jego imię na wymyśloną melodię. Potem chusta powoli opada i przykrywa dziecko jak kocyk. Pod chustę wchodzi tylko ten, kto chce. Zabawa wycisza grupę i pozwala każdemu poczuć się otoczonym troską.

Scenariusz zajęć: Dzień Dobroci w przedszkolu

TematDobroć widać w małych gestach
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko rozpoznaje, kiedy ktoś potrzebuje pocieszenia; podaje trzy przykłady dobrych gestów; potrafi powiedzieć do siebie łagodne zdanie, gdy coś mu nie wychodzi; współpracuje w grupie tak, żeby nikt nie został pominięty
Pomocepluszak, karteczki z gestami dobroci, szarfy, arkusz papieru, żółte kartki, kredki, muzyka
Przebieg1. Powitanie (5 minut): dzieci mówią, co dobrego spotkało je dziś rano.
2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki (słonie, pingwiny, maluchy pomagające dorosłym), przed każdą pytanie do dzieci.
3. Co czuje pluszak? (8 minut): rozpoznawanie emocji i szukanie sposobów pomocy.
4. Dobroć bez słów (8 minut): pantomima dobrych gestów.
5. Nikt nie zostaje sam (6 minut): zabawa ruchowa z szarfami.
6. Mów do siebie jak do przyjaciela (6 minut): historia o rozsypanej wieży i łagodne zdania.
7. Żółty kwiat (6 minut): dzieci robią papierowy kwiat dla wybranej osoby z przedszkola.
ZakończenieDzieci w kole przekazują sobie ciepło dłoni i mówią jednym zdaniem, komu dadzą swój kwiat i dlaczego.
EwaluacjaDzieci przyklejają kropkę na plakacie przy jednym z trzech obrazków: serce pełne, w połowie albo puste, odpowiadając na pytanie, jak się czuły na zajęciach. Obserwuj, które dzieci same zaproponowały pomoc w scenkach i które w zabawie z szarfami zadbały o innych.

Pamiętaj, że dobroci nie da się wymusić, a przeprosiny i przytulenia na polecenie dorosłego niewiele uczą. Zamiast mówić dziecku „Przeproś i przytul”, zapytaj, co mogłoby teraz pomóc koledze, i pozwól mu wybrać. Unikaj też nagradzania dobroci słodyczami czy naklejkami, bo dzieci szybko zaczynają pomagać dla nagrody. Najlepszą nagrodą jest nazwanie zachowania i pokazanie jego skutku: „Zobacz, Ola już się uśmiecha”.

Książki, wiersze i piosenki

Starszym przedszkolakom i uczniom klas 1-3 przeczytaj „Królową Śniegu” Hansa Christiana Andersena, w której mała Gerda wyrusza w daleką drogę, żeby uratować przyjaciela, i po drodze sama doświadcza dobroci obcych. Dobrym wyborem są też fragmenty „O krasnoludkach i sierotce Marysi” Marii Konopnickiej, gdzie dobroć Marysi wobec innych wraca do niej w trudnych chwilach. Po lekturze zapytajcie, kto w tych historiach był dobry i co dzięki temu się zmieniło. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Dobroć mieszka w małych sprawach: w ciepłych dłoniach, dobrych słowach. Gdy ktoś płacze, usiądź blisko, czasem to już prawie wszystko.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Gdy wieża runie, nie mów: źle, powiedz do siebie: uda się! Bądź dla siebie dobry, mały, jak przyjaciel doskonały.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „13 listopada obchodzimy Światowy Dzień Dobroci. Będziemy rozmawiać o pocieszaniu, pomaganiu i o tym, jak być dobrym także dla siebie. Prosimy, aby dzieci przyszły w czymś żółtym, a w domu opowiedziały o jednej dobrej rzeczy, którą zrobiły tego dnia.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny wieczór dobroci: każdy domownik mówi, co dobrego zauważył u innych w ciągu dnia. W klasach 1-3 uczniowie mogą poprosić rodziców o opowieść, kiedy ktoś obcy okazał im dobroć, i zapisać ją w dwóch zdaniach.

Rodzice mogą też dołączyć do łańcucha dobroci, dopisując na paskach papieru dobre rzeczy, które zrobiły dzieci w domu, a dziecko przyniesie je do przedszkola. Taki łańcuch rośnie wtedy szybciej i łączy dom z przedszkolem. Warto zachęcić rodziców, żeby przez kilka dni po święcie zwracali uwagę na drobne dobre zachowania dziecka i nazywali je na głos, zamiast skupiać się wyłącznie na tym, co poszło źle. Udział w zadaniach jest dobrowolny i nikt nie powinien czuć presji.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Światowy Dzień Dobroci?

Światowy Dzień Dobroci obchodzimy co roku 13 listopada. W krajach anglojęzycznych to World Kindness Day.

Skąd się wziął Dzień Dobroci?

Święto wprowadził w 1998 roku World Kindness Movement, międzynarodowa koalicja organizacji zajmujących się szerzeniem życzliwości. Pierwszy Dzień Dobroci obchodzono 13 listopada 1998 roku.

Czym różni się Dzień Dobroci od Dnia Życzliwości i Dnia Dobroczynności?

Dzień Dobroci (13 listopada) jest świętem międzynarodowym, Dzień Życzliwości obchodzimy 21 listopada, a Dzień Dobrych Uczynków 19 maja. Międzynarodowy Dzień Dobroczynności ustanowiony przez ONZ przypada 5 września i dotyczy przede wszystkim pomocy potrzebującym.

Jak obchodzić Dzień Dobroci w przedszkolu?

Połącz rozmowę o emocjach i pocieszaniu z zabawami, w których dzieci dostrzegają dobre gesty u innych. Dobrze sprawdzają się łańcuch dobroci, pantomima dobrych gestów i zabawy ruchowe bez przegranych. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

W co ubrać dziecko na Dzień Dobroci?

Wiele przedszkoli prosi o coś żółtego, na pamiątkę żółtych kwiatów rozdawanych w Singapurze. Strój nie jest jednak obowiązkowy, a najważniejsze jest to, co dzieci zrobią tego dnia dla innych.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *