Dzień Gry w Karty obchodzimy co roku 28 grudnia, w spokojnym czasie między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem. To dobry moment, bo rodziny są razem, a talia kart leży w niemal każdym domu. W przedszkolu i szkole 28 grudnia często przypada w czasie przerwy świątecznej albo dyżuru, więc zabawy z tego wpisu możesz przeprowadzić w ostatnich dniach przed świętami albo w pierwszych dniach stycznia. Dzień gry w karty w przedszkolu to świetna okazja, żeby poćwiczyć liczenie, rozpoznawanie kolorów i znaków, pamięć i czekanie na swoją kolej. A przede wszystkim to okazja do wspólnej zabawy, która nie wymaga ekranu ani baterii.
We wpisie znajdziesz to, co wiadomo o święcie, historię kart do gry, ciekawostki do przeczytania dzieciom oraz zabawy i proste gry karciane dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Piszemy też, jak rozmawiać z dziećmi o tym, że w karty gramy dla zabawy, a nie na pieniądze. Każdą grę opisaliśmy tak, żeby dało się ją wytłumaczyć dzieciom bez zaglądania do instrukcji.
W skrócie
- Data: 28 grudnia, co roku. W placówce można świętować przed przerwą świąteczną albo na początku stycznia.
- Zasięg: święto nieoficjalne, znane z kalendarzy świąt nietypowych, obchodzone w domach, przedszkolach i szkołach.
- Od kiedy: pomysłodawca i rok powstania święta nie są znane.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: kilka talii zwykłych kart, duże karty obrazkowe lub karty z kartonu, kubeczki, kartki, kredki, klej, nożyczki, szarfy.
Historia Dnia Gry w Karty
Dzień Gry w Karty pochodzi z amerykańskich kalendarzy świąt nietypowych, gdzie 28 grudnia figuruje jako Narodowy Dzień Gry w Karty (National Card Playing Day). Nie udało nam się ustalić, kto i kiedy go wymyślił ani dlaczego wybrano tę datę, bo żadne źródło nie podaje tych informacji. Kalendarze piszą jedynie, że to dzień, w którym po gorączce świąt warto zaprosić bliskich do stołu i zagrać kilka partii. W Polsce święto trafiło do internetowych kalendarzy i w ten sposób do przedszkoli i szkół. Wiele więcej wiadomo za to o historii samych kart, która jest długa i ciekawa.
Karty do gry pochodzą najpewniej z Chin. Najstarsze wzmianki o nich pochodzą z IX wieku, z czasów dynastii Tang, czyli sprzed ponad tysiąca lat. Do Europy karty dotarły w XIV wieku i szybko zdobyły popularność we Włoszech, Hiszpanii, Niemczech i Francji. Na początku malowano je ręcznie i były bardzo drogie, więc grali w nie głównie bogaci ludzie. Dopiero gdy zaczęto je drukować, karty stały się dostępne dla wszystkich. Znaki, których dziś używamy najczęściej, czyli serce, romb, grot i koniczyna, wywodzą się z kart francuskich.
W Polsce te cztery kolory nazywamy kier, karo, pik i trefl, a w języku potocznym i na wsi funkcjonowały też dawne nazwy: czerwień, dzwonek, wino i żołądź. Polskie dzieci od pokoleń grają w proste gry karciane, takie jak wojna, Piotruś czy makao, a dorośli w tysiąca, remika i brydża. Karty łączą pokolenia: dziadkowie uczą wnuki gry, której sami nauczyli się od swoich dziadków. Właśnie ten rodzinny, wspólny charakter grania jest w Dniu Gry w Karty najważniejszy, zwłaszcza dla przedszkolaków.
Po co obchodzić Dzień Gry w Karty z dziećmi
Proste gry karciane to doskonały materiał do nauki matematyki. Dzieci liczą znaczki na kartach, porównują liczby, układają je po kolei i dostrzegają pary oraz zbiory. Rozpoznają kolory i kształty, a starsze dzieci dodają i odejmują, nawet o tym nie myśląc. Gra wymaga też pamięci i uwagi: trzeba pamiętać, jakie karty już wyszły, i obserwować, co robią inni gracze. To wszystko praca w sferze poznawczej, która przygotowuje do szkolnej matematyki w przyjemnej formie. Trzymanie kart w dłoni, tasowanie i rozkładanie ćwiczą z kolei małą motorykę.
Równie ważna jest sfera społeczna i emocjonalna. Przy grze dzieci uczą się czekać na swoją kolej, przestrzegać zasad i godzić się z tym, że czasem wygrywa ktoś inny. To trudne lekcje, szczególnie dla przedszkolaków, ale gra w małej grupie z życzliwym dorosłym pozwala je przećwiczyć bez łez. Dzieci uczą się gratulować zwycięzcy i pocieszać przegranego. Warto też jasno powiedzieć, że w karty gramy dla zabawy, a nie na pieniądze czy słodycze, bo przyjemność daje sama gra i wspólnie spędzony czas.
Ciekawostki o kartach do gry dla dzieci
Ciekawostki czytaj z talią kart w ręku i pokazuj dzieciom to, o czym mówisz. Przed każdą ciekawostką zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, ile kart jest w talii?”.
- W zwykłej talii są 52 karty. Do tego dochodzą zwykle dwa albo trzy jokery, czyli karty z wesołym błaznem.
- Karty mają cztery kolory. Kier to serce, karo to romb, pik wygląda jak odwrócone serce z nóżką, a trefl jak koniczynka.
- Dwa kolory są czerwone, a dwa czarne. Kier i karo są czerwone, pik i trefl czarne.
- W każdym kolorze jest 13 kart. Są karty z liczbami od dwóch do dziesięciu, a do tego walet, dama, król i as.
- Król, dama i walet mają dwie głowy. Postać jest narysowana dwa razy, do góry nogami, żeby zawsze było ją widać prosto, niezależnie od tego, jak trzymamy kartę.
- Karty wymyślono najpewniej w Chinach. Najstarsze wzmianki o nich mają ponad tysiąc lat.
- Dawniej karty malowano ręcznie. Były tak drogie, że miały je tylko bogate rodziny.
- Kolory kart mają też stare polskie nazwy. Kier to czerwień, karo to dzwonek, pik to wino, a trefl to żołądź.
- Z kart można zbudować domek. Trzeba go stawiać bardzo ostrożnie, bo przewraca się od jednego dmuchnięcia, dlatego coś kruchego nazywamy domkiem z kart.
- Kartami robi się sztuczki. Iluzjoniści potrafią sprawić, że karta znika i pojawia się w zupełnie innym miejscu.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Dla dwulatków i trzylatków zwykłe karty są za małe i za cienkie, łatwo je pognieść i włożyć do buzi. Używaj kart w dużym formacie albo zrób własne z grubego kartonu, wielkości dłoni dorosłego. Zabawy są krótkie i bez przegranych.
Czerwone do czerwonego
Przygotuj kilkanaście dużych kart z kartonu: połowa z czerwonymi sercami, połowa z czarnymi koniczynkami. Na podłodze połóż dwa kocyki, czerwony i ciemny, albo dwa obręcze z czerwoną i czarną szarfą. Dzieci po kolei biorą kartę, mówią, jaki ma kolor, i zanoszą ją na właściwy kocyk. Gdy wszystkie karty są posortowane, dzieci liczą z tobą serca. Zabawa uczy rozpoznawania i nazywania kolorów oraz pierwszego sortowania.
Gdzie jest serduszko?
Postaw na stole trzy duże, nieprzezroczyste kubki i na oczach dzieci schowaj pod jednym z nich dużą kartę z sercem. Powoli przesuń kubki, zmieniając ich miejsca, a dzieci śledzą wzrokiem kubek z kartą i pokazują, gdzie się schowała. Na początku przesuwaj tylko jeden kubek, potem dwa. Gdy dziecko trafi, wszyscy klaszczą, a gdy nie trafi, po prostu szukacie dalej. Zabawa ćwiczy uwagę, śledzenie wzrokiem i pamięć, a dwulatki przeżywają ją jak sztuczkę magiczną.
Karciany chodnik
Ułóż na podłodze ścieżkę z dużych kart obrazkowych, przyklejonych taśmą, żeby się nie przesuwały. Dzieci idą po ścieżce, stając na każdej karcie, i nazywają, co jest na obrazku, albo jaki ma kolor. Na kartach z sercem mogą podskoczyć, a na kartach z koniczynką przykucnąć. Potem ścieżkę można zmienić i ułożyć ją zygzakiem albo w kole. Zabawa łączy ruch z nazywaniem i rozpoznawaniem znaków.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzy- i czterolatki mogą już grać w pierwsze, bardzo proste gry z zasadami, najlepiej w małych grupach z dorosłym. Liczy się wspólna zabawa, a nie wynik.
Piotruś
Przygotuj talię obrazkową do Piotrusia albo zrób własną: pary jednakowych obrazków na kartonikach i jedną kartę z Piotrusiem, która nie ma pary. Rozdaj wszystkie karty trojgu lub czworgu dzieciom. Każde odkłada na stół pary, które ma w ręce, a potem dzieci po kolei ciągną po jednej karcie od sąsiada i odkładają nowe pary. Gra kończy się, gdy wszystkie pary są na stole, a ktoś zostaje z Piotrusiem w ręce, co jest powodem do śmiechu, a nie do smutku. Zabawa uczy dopasowywania obrazków, czekania na kolej i trzymania kart w dłoni.
Ile serduszek?
Wybierz z talii karty od asa do pięciu w jednym kolorze, najlepiej kier. Pokazujesz kartę, a dzieci liczą znaczki, dotykając każdego palcem, i pokazują tyle samo palców. Potem rozkładasz karty na stole, a dzieci dokładają do każdej tyle samo klocków, ile jest na niej serc. Na koniec układacie karty od najmniejszej do największej. Zabawa ćwiczy liczenie do pięciu, przeliczanie i porównywanie liczebności.
Królewska rodzina
Wyjmij z talii wszystkie figury: królów, damy i walety. Pokaż dzieciom, że każda postać ma dwie głowy, i zapytajcie razem, dlaczego tak jest. Dzieci sortują figury na trzy grupy: królów, damy i walety, a potem łączą je w rodziny według koloru: król, dama i walet kier to jedna rodzina. Na koniec każde dziecko wybiera jedną figurę i wymyśla, jak ma na imię i co lubi robić. Zabawa uczy spostrzegawczości, klasyfikowania według dwóch cech i rozwija wyobraźnię.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Starsze przedszkolaki znają już liczby do dziesięciu, potrafią porównywać i chętnie grają według reguł, więc to dobry moment na prawdziwe gry karciane.
Wojna
Do gry użyj kart od dwójki do dziesiątki, bez figur, żeby dzieci porównywały same liczby. Dwoje dzieci dzieli karty na dwie równe kupki i trzyma je zakryte. Jednocześnie odkrywają po jednej karcie, a ten, kto ma większą liczbę, zabiera obie karty. Gdy liczby są równe, jest „wojna”: każde dziecko kładzie jedną kartę zakrytą i jedną odkrytą, a większa odkryta zabiera wszystkie. Ustalcie wcześniej, że gra trwa do dzwonka albo przez pięć minut, bo pełna partia może być bardzo długa. Zabawa ćwiczy porównywanie liczb, liczenie znaczków i spokojne przyjmowanie wyniku.
Domek z kart
Do budowy najlepiej nadają się stare, sztywne karty albo kartoniki z grubego papieru. Pokaż dzieciom, jak oprzeć dwie karty o siebie w kształt litery A, a potem położyć na dwóch takich daszkach płaską kartę jako sufit. Dzieci w parach próbują zbudować jak najwyższy domek, a ty mierzysz go linijką i zapisujesz wynik. Gdy domek się przewróci, nic się nie dzieje, zaczynamy od nowa. Zabawa ćwiczy precyzję, cierpliwość i współpracę oraz uczy radzenia sobie z porażką.
Od asa do dziesiątki
Każde dziecko dostaje karty od asa do dziesiątki w jednym kolorze, przemieszane. Zadaniem jest ułożyć je w rzędzie od najmniejszej do największej, przy czym as oznacza jeden. Potem zakrywasz jedną kartę, a dzieci mówią, której brakuje, albo zamieniasz dwie karty miejscami i dzieci szukają błędu. Na koniec dzieci układają rząd od największej do najmniejszej. Zabawa utrwala kolejność liczb, uwagę i myślenie logiczne.
Zgadnij, jaka to karta
Jedno dziecko losuje kartę i nie pokazuje jej nikomu. Pozostałe dzieci zadają pytania, na które można odpowiedzieć tylko „tak” albo „nie”, na przykład „Czy jest czerwona?”, „Czy to serce?”, „Czy liczba jest większa niż pięć?”. Kto pierwszy zgadnie kartę, losuje następną. Na początku pomóż dzieciom formułować pytania, a potem pozwól im grać samodzielnie. Zabawa rozwija logiczne myślenie, mowę i umiejętność zadawania pytań.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie dodają, odejmują i czytają instrukcje, więc karty mogą być narzędziem do ćwiczeń z matematyki, czytania i historii.
Wojna na dodawanie
Gra przebiega jak zwykła wojna, ale każdy gracz odkrywa jednocześnie dwie karty i dodaje ich wartości. Kto ma większą sumę, zabiera wszystkie cztery karty. W klasie trzeciej można zmienić zasady na odejmowanie, czyli wygrywa większa różnica, albo na mnożenie przy kartach do pięciu. Uczniowie grają w parach przez kilka rund, a nauczyciel krąży i sprawdza obliczenia. Zajęcia ćwiczą szybkie liczenie w pamięci w formie, która nie przypomina sprawdzianu.
Czytamy zasady makao
Przygotuj uproszczoną instrukcję gry w makao na jednej kartce: ile kart dostaje każdy gracz, jak dokłada się kartę w tym samym kolorze albo z tą samą wartością i co oznaczają dwie, trzy specjalne karty. Uczniowie w grupach czytają instrukcję, a potem grają, sprawdzając w tekście, gdy pojawi się spór. Na koniec każda grupa proponuje jedną nową zasadę i zapisuje ją. Zajęcia uczą czytania ze zrozumieniem tekstu użytkowego, współpracy i rozwiązywania sporów przez sięgnięcie do reguł.
Podróż kart przez świat i czas
Przygotuj karty z informacjami: karty w Chinach ponad tysiąc lat temu, przybycie kart do Europy w XIV wieku, karty malowane ręcznie, drukowanie kart, francuskie znaki serca, rombu, grotu i koniczyny, dawne polskie nazwy kolorów. Uczniowie zaznaczają na mapie świata Chiny, Włochy i Francję, a informacje układają na osi czasu. Policzcie razem, ile to stuleci od pierwszych kart do dziś. Zajęcia ćwiczą orientację na mapie i w czasie oraz pokazują, że codzienne przedmioty mają długą historię.
Mały iluzjonista
Naucz uczniów prostej sztuczki: widz wybiera kartę, zapamiętuje ją i kładzie na wierzch talii, a iluzjonista przekłada talię, wcześniej zapamiętawszy dolną kartę. Wybrana karta leży teraz zaraz pod zapamiętaną, więc iluzjonista rozkłada talię i odnajduje ją. Uczniowie ćwiczą sztuczkę w parach, a potem przygotowują krótki pokaz z zapowiedzią i ukłonem. Porozmawiajcie, że iluzja to sprytny trik, a nie prawdziwa magia. Zajęcia rozwijają pamięć, sprawność rąk i odwagę wystąpienia przed klasą.
Prace plastyczne
Przy nożyczkach dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym kształty wycinasz wcześniej sama.
Moja własna figura
- kartonik wielkości dużej karty do gry, podzielony na pół poziomą linią
- kredki, flamastry
- prawdziwa figura z talii do obejrzenia
Dzieci oglądają, jak wygląda król albo dama na karcie, a potem rysują w górnej połowie kartonika własną figurę: siebie jako króla, królową albo błazna. Starsze dzieci próbują narysować tę samą postać w dolnej połowie do góry nogami, jak na prawdziwej karcie, co jest ćwiczeniem z symetrii. W rogach dorysowują wybrany znak: serce, romb, pik albo trefl. Z figur całej grupy powstanie wyjątkowa talia.
Stemple z czterech kolorów
- gąbki wycięte w kształt serca, rombu, piku i koniczyny (wycina dorosły)
- czerwona i czarna farba na talerzykach
- duże kartki
Dzieci odbijają stemplami znaki kart na kartce: czerwone serca i romby, czarne piki i koniczyny. Mogą tworzyć wzory, rytmy albo całe obrazki, na przykład kwiat z serc. Starsze dzieci układają rytm, na przykład serce, pik, serce, pik. Prace mogą posłużyć jako papier do pakowania albo tło na tablicę.
Korona Króla Kier
- pasek złotego lub żółtego brystolu w kształcie korony
- czerwony papier, kredki, klej
- zszywacz (obsługuje dorosły)
Dzieci wycinają albo dostają gotowe czerwone serduszka i naklejają je na koronę, ozdabiając ją dodatkowo kredkami. Dorosły mierzy koronę na głowie dziecka i zszywa końce. Korony przydadzą się w zabawach ruchowych i w scenariuszu, gdy dzieci staną się żywymi kartami. Można też zrobić korony w czterech kolorach kart.
Talia do gry w Piotrusia
- kartoniki z brystolu, wszystkie tej samej wielkości
- kredki, flamastry
- koperta lub pudełko na karty
Każde dziecko rysuje dwa jednakowe obrazki na dwóch kartonikach, na przykład dwa domki albo dwa słońca. Jedno wybrane dziecko rysuje kartę Piotrusia. Ze wszystkich par powstaje talia grupy, którą przechowujecie w ozdobionym pudełku i używacie do gry. Starsze dzieci mogą zrobić własne talie do zabrania do domu.
Zabawy ruchowe i muzyczne
Zabawy ruchowe z kartami najlepiej przeprowadzić w dużej sali, z koronami z pracy plastycznej albo z dużymi kartami przyczepionymi do koszulek.
Cztery kąty, cztery kolory
W czterech kątach sali powieś duże znaki: serce, romb, pik i trefl. Dzieci biegają swobodnie przy muzyce, a gdy muzyka cichnie, podnosisz kartę z talii, a dzieci biegną do kąta z tym samym znakiem. Utrudnienie: przy czerwonej karcie dzieci idą na palcach, a przy czarnej na piętach. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał, rozpoznawanie znaków i orientację w przestrzeni.
Tasujemy się
Każde dziecko dostaje dużą kartę z liczbą od jednego do pięciu w czerwonym albo czarnym kolorze. Przy muzyce dzieci chodzą po sali i mieszają się jak tasowana talia. Gdy muzyka cichnie, dzieci szukają pary z tą samą liczbą, a w kolejnej rundzie łączą się w grupy po kolorach albo ustawiają w rzędzie od najmniejszej do największej liczby. Zabawa łączy ruch z liczeniem, porównywaniem i współpracą.
Żywa talia
Dzieci w koronach albo z kartami na koszulkach są żywymi kartami. Na hasło „rozdaję” stają w kole, na „tasuję” kręcą się w miejscu przy muzyce, na „domek z kart” łączą się w pary i opierają dłonie o siebie w kształt daszku, a na „wojna” stają naprzeciw siebie w dwóch rzędach i pokazują swoje karty. Na koniec przy spokojnej muzyce karty „wracają do pudełka”, czyli dzieci kładą się na dywanie. Zabawa rozwija reagowanie na polecenia i wyobraźnię ruchową.
Scenariusz zajęć na Dzień Gry w Karty
| Temat | Liczymy, porównujemy i gramy razem |
| Grupa wiekowa | 5-6 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko rozpoznaje i nazywa cztery znaki kart i ich kolory; porównuje liczby do dziesięciu; przestrzega zasad prostej gry i czeka na swoją kolej; przyjmuje wygraną i przegraną ze spokojem |
| Pomoce | kilka talii kart, duże znaki czterech kolorów w kątach sali, kubki, sztywne karty do budowy domków, linijka, muzyka, korony z pracy plastycznej |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): talia kart w zamkniętym pudełku, dzieci zgadują po dźwięku i dotyku, co jest w środku. 2. Ciekawostki (6 minut): oglądanie kart, nazywanie znaków, rozmowa o figurach z dwiema głowami. 3. Cztery kąty, cztery kolory (6 minut): zabawa ruchowa. 4. Od asa do dziesiątki (7 minut): układanie kart w kolejności i szukanie brakującej karty. 5. Wojna (10 minut): gra w parach kartami od dwójki do dziesiątki, przez określony czas. 6. Domek z kart (7 minut): budowa w parach i mierzenie wysokości. 7. Rozmowa (4 minuty): jak się czułem, gdy wygrałem, a jak, gdy przegrałem, i co możemy powiedzieć koledze. |
| Zakończenie | Dzieci podają sobie ręce jak prawdziwi gracze po partii i mówią „dziękuję za grę”, a talie wracają do pudełek. |
| Ewaluacja | Dzieci pokazują na kartach serce, romb, pik i trefl oraz mówią, która z dwóch kart ma większą wartość. Obserwuj, kto czekał na swoją kolej bez przypominania i kto potrafił pogratulować koledze. |
Przy grach z wygranymi i przegranymi część dzieci reaguje silnymi emocjami: płaczem, złością albo rzucaniem kart. To normalne w tym wieku i nie jest powodem do kary, tylko okazją do nauki. Zanim zaczniecie, powiedzcie razem, co robimy, gdy przegramy, na przykład bierzemy głęboki oddech i mówimy „następnym razem”. Dzieciom, które bardzo przeżywają porażkę, proponuj na początek gry wspólne, w których cała grupa gra przeciw zadaniu, jak budowanie domku z kart. Dzień gry w karty w przedszkolu ma kończyć się uśmiechem, a nie łzami.
Książki, wiersze i piosenki
Najbardziej znaną książką, w której karty są bohaterami, jest „Alicja w Krainie Czarów” Lewisa Carrolla, gdzie Alicja spotyka Królową Kier, Króla Kier, Waleta Kier i ogrodników, którzy są kartami. Starszym przedszkolakom i uczniom klas 1-3 przeczytaj fragmenty z adaptacji dla dzieci, najlepiej rozdział o krokietowym meczu u Królowej. Poza tym nie znamy polskich książek dla przedszkolaków o kartach, które moglibyśmy polecić z pełnym przekonaniem, dlatego dodajemy dwie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl. Możesz je dowolnie wykorzystywać w grupie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Kier i karo w czerwieni grają, pik i trefl w czerni się chowają. Król i dama, walet, as, zagrajmy razem jeszcze raz!
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Tasuj, tasuj, rozdaj karty, czekaj na swą kolej, to nie żarty. Wygrasz, przegrasz, nic to wcale, ważne, że gramy razem wspaniale.
Jak zaangażować rodziców
Przed przerwą świąteczną wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „28 grudnia przypada Dzień Gry w Karty. W przedszkolu będziemy liczyć, porównywać liczby i uczyć się prostych gier karcianych. Zachęcamy, aby w czasie świąt zagrać z dzieckiem w wojnę, Piotrusia albo makao, a jeśli w domu jest stara, niepotrzebna talia kart, prosimy o przyniesienie jej do przedszkola.”. Jako zadanie do domu zaproponuj, żeby dziadkowie albo rodzice nauczyli dziecko jednej gry, w którą sami grali w dzieciństwie, a dziecko opowie o niej w grupie.
W klasach 1-3 uczniowie mogą przygotować z rodzicami krótką instrukcję rodzinnej gry karcianej i przynieść ją do klasy. Z instrukcji powstanie klasowa księga gier. Przypomnij rodzicom w życzliwy sposób, że z dziećmi gramy dla zabawy, bez stawiania pieniędzy i słodyczy, bo wtedy gra uczy, a nie budzi złych nawyków. Udział jest dobrowolny, a każda przyniesiona talia przyda się w zabawach.
Najczęstsze pytania
Dzień Gry w Karty obchodzimy co roku 28 grudnia. W przedszkolu i szkole często przypada w czasie przerwy świątecznej, więc można go uczcić przed świętami albo na początku stycznia.
Święto pochodzi z amerykańskich kalendarzy świąt nietypowych, ale nie wiadomo, kto i kiedy je wymyślił. Same karty do gry są bardzo stare: wymyślono je najpewniej w Chinach ponad tysiąc lat temu, a do Europy trafiły w XIV wieku.
Przygotuj proste gry, takie jak Piotruś, wojna i układanie kart w kolejności, zabawy ruchowe ze znakami kart i budowanie domków z kart. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.
Najlepiej starą, niepotrzebną talię kart albo talię do gry w Piotrusia. Strój nie jest potrzebny, choć można przyjść w czerwieni albo czerni, czyli w kolorach kart.
Tak, proste gry karciane uczą liczenia, pamięci, czekania na swoją kolej i radzenia sobie z przegraną. Ważne, żeby grać dla zabawy, bez pieniędzy i nagród, i dobierać gry do wieku dziecka.
Dodaj komentarz