Światowy Dzień Makaronu (25 października): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Światowy Dzień Makaronu obchodzimy co roku 25 października. Makaron je prawie każde dziecko: w rosole, z sosem pomidorowym, z serem albo na słodko z truskawkami. Właśnie dlatego dzień makaronu w przedszkolu daje tyle możliwości, bo dotyczy czegoś, co dzieci znają z własnego talerza. Przy okazji można porozmawiać o tym, skąd bierze się mąka, jak wygląda pole pszenicy i dlaczego twardy makaron po ugotowaniu robi się miękki. Kształty makaronu same zapraszają też do liczenia, sortowania i tworzenia.

We wpisie znajdziesz historię święta i makaronu, ciekawostki do przeczytania dzieciom oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Przy zabawach z jedzeniem piszemy wprost o alergiach i o tym, kiedy suchy makaron jest dla małych dzieci niebezpieczny. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić od razu, bez dodatkowego szukania.

W skrócie

  • Data: 25 października, co roku.
  • Zasięg: święto międzynarodowe, nieoficjalne, najgłośniej obchodzone we Włoszech i przez producentów makaronu.
  • Od kiedy: pomysł narodził się w 1995 roku na kongresie producentów makaronu w Rzymie.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: suchy makaron w kilku kształtach (dla dzieci od 4 lat), ugotowane spaghetti, miski, papier, klej, farby, kredki, szarfy, chusta animacyjna.

Historia Światowego Dnia Makaronu

Światowy Dzień Makaronu wywodzi się z Włoch. W 1995 roku w Rzymie odbył się pierwszy światowy kongres poświęcony makaronowi, na który zjechali producenci z wielu krajów, a polskie kalendarze świąt podają, że święto ustanowiono z inicjatywy czterdziestu producentów. Chodziło o to, żeby pokazać, jak popularny jest makaron na całym świecie i jak wiele ma odmian. Źródła różnią się w szczegółach, bo część z nich podaje, że regularne obchody 25 października ruszyły dopiero kilka lat później, pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Pewne jest jedno: data się nie zmienia i od lat co roku jest to 25 października.

Sam makaron jest dużo starszy od święta. Archeolodzy znaleźli w Chinach miskę z bardzo dawnymi kluskami z prosa, które przetrwały tysiące lat pod ziemią, więc pomysł na długie paski z ciasta pojawił się w różnych miejscach świata niezależnie. Często powtarza się opowieść, że makaron przywiózł do Włoch z Chin podróżnik Marco Polo, ale to legenda, bo Włosi znali makaron, zanim Marco Polo wrócił z podróży. To dobra okazja, żeby ze starszymi dziećmi porozmawiać o tym, że nie każda ładna historia jest prawdziwa. Włochy stały się ojczyzną makaronu suszonego, który można długo przechowywać i przewozić.

W Polsce makaron i kluski od dawna należą do codziennej kuchni. Babcie robiły makaron domowy z mąki i jajek, kroiły go w cienkie paski do rosołu i suszyły na stolnicy. Mamy też swoje łazanki, kluski lane, kopytka i pierogi, które z makaronem są blisko spokrewnione, bo powstają z ciasta z mąki i wody. Dzień Makaronu nie jest w Polsce świętem oficjalnym, obchodzą go przede wszystkim przedszkola, szkoły, restauracje i domy, w których tego dnia na obiad jest po prostu ulubiony makaron.

Po co obchodzić Dzień Makaronu z dziećmi

Makaron to temat, który od razu łączy się z codziennym doświadczeniem dziecka, a takie tematy najlepiej uczą. Dzieci poznają drogę jedzenia od pola pszenicy przez młyn, mąkę i ciasto do talerza, co rozwija myślenie przyczynowo-skutkowe i szacunek dla pracy rolnika i kucharza. Obserwując, jak suchy makaron mięknie w gorącej wodzie, robią pierwszy prosty eksperyment. Rozmowa o tym, co do makaronu pasuje, prowadzi naturalnie do zdrowego talerza z warzywami. To wszystko praca w sferze poznawczej, a przy okazji ćwiczenie słownictwa, bo pojawiają się nowe słowa, takie jak mąka, ziarno, młyn, sito i durszlak.

Kształty makaronu są świetnym materiałem matematycznym: dzieci sortują, liczą, porównują długość i układają rytmy. Nawlekanie i przyklejanie makaronu ćwiczy palce i koordynację wzrokowo-ruchową, czyli sprawność potrzebną później do pisania. Wspólne gotowanie albo nakrywanie do stołu uczy współpracy, czekania na swoją kolej i dzielenia się. Dzień Makaronu to też okazja do rozmowy o różnicach: jedni nie mogą jeść glutenu, inni nie lubią sosu, a każdy ma prawo do swojego smaku. Dzieci uczą się, że przy wspólnym stole szanujemy cudze wybory i nie wyśmiewamy tego, co ktoś je.

Ciekawostki o makaronie dla dzieci

Ciekawostki czytaj po kilka na raz i zawsze zaczynaj od pytania do dzieci, na przykład „Jak myślicie, z czego robi się makaron?”. Dobrze, gdy masz pod ręką kilka kształtów makaronu do pokazania.

  • Makaron robi się z mąki i wody. Do niektórych rodzajów dodaje się też jajka. Włoski makaron suszony robi się najczęściej z mąki z pszenicy twardej, która ma bardzo twarde ziarno.
  • Makaron ma setki kształtów. Są rurki, kokardki, muszelki, świderki, kółka, literki, gwiazdki, a nawet małe uszka.
  • Włoskie nazwy makaronu coś znaczą. Farfalle to po włosku motylki, conchiglie to muszelki, a spaghetti to sznureczki.
  • Makaron po ugotowaniu rośnie. W gorącej wodzie wchłania wodę, robi się większy, cięższy i miękki.
  • Suchy makaron może leżeć w szafce bardzo długo. Nie psuje się szybko, bo jest wysuszony, dlatego dawniej zabierano go w długie podróże statkiem.
  • Włosi mówią, że makaron ma być „al dente”. To znaczy „na ząb”, czyli miękki, ale jeszcze trochę sprężysty przy gryzieniu.
  • Makaron jedzą ludzie na całym świecie. W Chinach i Japonii je się długie kluski pałeczkami, a we Włoszech nawija się spaghetti na widelec.
  • Bardzo stare kluski znaleziono w Chinach. Przetrwały tysiące lat w zakopanej misce, więc makaron jest jednym z najstarszych dań na świecie.
  • Kształt makaronu nie jest przypadkowy. Rurki i świderki dobrze zatrzymują sos, a cienkie nitki pasują do zupy.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Suchy makaron w małych kształtach to dla dwulatków ryzyko zadławienia, bo łatwo trafia do buzi i do nosa. W tej grupie bawimy się tylko makaronem ugotowanym, dużymi pomocami i obrazkami, zawsze pod okiem dorosłego. Zanim podasz dzieciom makaron do zabawy, sprawdź, czy nikt w grupie nie ma alergii ani celiakii, i poinformuj rodziców o planie zajęć.

Miękkie spaghetti w misce

Ugotuj spaghetti dzień wcześniej, przepłucz je zimną wodą i skrop odrobiną oleju, żeby się nie sklejało. Przełóż makaron do dużych plastikowych misek, po jednej na dwoje lub troje dzieci, i zaproś je do dotykania. Dzieci podnoszą nitki, rozciągają je, przekładają z miski na tackę i nazywają, co czują: śliskie, zimne, miękkie, długie. Możesz dodać duże plastikowe łyżki i sitko, przez które makaron się przesypuje. Zabawa rozwija zmysł dotyku i słownictwo, a dla dzieci, które nie lubią lepkich faktur, jest okazją, żeby ostrożnie spróbować w swoim tempie.

Długi i krótki

Przygotuj kilka długich nitek ugotowanego spaghetti i kilka krótkich kawałków. Pokazujesz dzieciom raz długą nitkę, raz krótki kawałek i mówisz wyraźnie „długi” albo „krótki”, a dzieci powtarzają słowo i rozkładają ręce szeroko albo blisko siebie. Potem każde dziecko dostaje swoją tackę i odkłada długie nitki na jedną stronę, a krótkie na drugą. Na koniec układacie z długich nitek wspólny „wąż” na dużym papierze. Zabawa uczy pierwszego porównywania i rozumienia słów, które opisują wielkość.

Gotujemy w garnku z chusty

Rozłóż chustę animacyjną i powiedz, że to wielki garnek. Dzieci trzymają brzegi i delikatnie nią poruszają, a ty wrzucasz do środka kilka dużych miękkich piłek lub zwiniętych w kulę szarf, które są „makaronem”. Na hasło „woda się grzeje” chusta faluje powoli, na „woda się gotuje” szybciej, a na „makaron gotowy” wszyscy kładą chustę na podłodze i dmuchają, jakby studzili talerz. Zabawa uczy reagowania na słowa, wspólnego działania i bezpiecznie oswaja temat gorącego garnka. Przy okazji powiedz, że do prawdziwego garnka na kuchence dzieci nie podchodzą.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Od czwartego roku życia dzieci mogą już pracować z suchym makaronem w dużych kształtach, takich jak rurki, kokardki i świderki, ale zawsze przy stoliku i pod nadzorem dorosłego. Drobnych kształtów, jak literki czy gwiazdki, w tej grupie nie używaj.

Makaronowy sklepik

Wysyp do kilku misek duże kształty suchego makaronu: rurki, kokardki i świderki, a na stole połóż obrazki tych kształtów jako „etykiety”. Jedno dziecko jest sprzedawcą, a pozostałe przychodzą na zakupy i proszą na przykład o trzy kokardki i dwie rurki. Sprzedawca odlicza makaron do kubeczka i podaje go klientowi, a klient sprawdza, czy się zgadza. Potem zamieniacie się rolami. Zabawa ćwiczy liczenie do pięciu, rozpoznawanie kształtów i grzeczne formy prośby i podziękowania.

Twardy czy miękki?

Postaw na stole dwie miski: w jednej suchy makaron rurki, w drugiej ten sam makaron ugotowany wcześniej. Dzieci dotykają obu i mówią, czym się różnią: jeden jest twardy, stuka, łamie się, a drugi jest miękki, gnie się i jest większy. Zapytaj, co się stało z makaronem w garnku, i naprowadź dzieci na odpowiedź, że wypił wodę i dlatego urósł. Możesz też zważyć na kuchennej wadze garść suchego i garść ugotowanego makaronu i pokazać różnicę na wyświetlaczu. Zabawa jest prostym doświadczeniem przyrodniczym i uczy porównywania.

Skąd się wziął makaron?

Przygotuj pięć dużych obrazków: pole pszenicy, kombajn, młyn, worek mąki i talerz z makaronem. Najpierw pokaż prawdziwe kłosy albo ziarno, jeśli możesz je zdobyć, i garść mąki na talerzyku. Dzieci układają obrazki w kolejności, opowiadając, co dzieje się na każdym etapie, a ty podpowiadasz trudniejsze słowa. Potem każde dziecko dostaje jeden obrazek i grupa ustawia się w rzędzie według kolejności, tworząc żywą historyjkę. Zabawa uczy następstwa zdarzeń i pokazuje, ile pracy kryje się w zwykłym obiedzie.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki lubią zadania z regułami i drobne prace manualne, więc tu makaron staje się materiałem do matematyki, języka i planowania.

Makaronowe rytmy

Każde dziecko dostaje pasek papieru i miseczkę z trzema rodzajami suchego makaronu. Na tablicy układasz początek rytmu, na przykład kokardka, rurka, rurka, kokardka, rurka, rurka, a dzieci kontynuują go na swoich paskach. Potem same wymyślają rytm, układają jego początek i wymieniają się paskami z kolegą, który musi go dokończyć. Na koniec możecie przykleić najładniejsze rytmy klejem na papierze. Zabawa rozwija myślenie matematyczne, uwagę i umiejętność dostrzegania reguły.

Podróż makaronu po świecie

Rozłóż na podłodze dużą mapę świata albo jej prosty rysunek. Opowiedz krótko, że kluski jedzą ludzie w Chinach, Japonii, we Włoszech i w Polsce, i przy każdym kraju połóż obrazek dania: miskę zupy z kluskami i pałeczki, talerz spaghetti z widelcem, rosół z makaronem. Dzieci odnajdują kraje na mapie i próbują pokazać, jak je się dane danie, na niby nawijając makaron na widelec albo trzymając pałeczki. Zapytaj, kto jadł makaron w innym kraju albo z inną potrawą. Zabawa poszerza wiedzę o świecie i pokazuje, że jedno jedzenie może łączyć wiele kultur.

Literki z makaronu

Przygotuj karty z dużymi, prostymi literami, na przykład M, A, K, O, i miseczki z makaronem rurki oraz spaghetti połamanym na kawałki. Dzieci układają kształt litery z makaronu na karcie, nazywają ją i podają słowo, które zaczyna się na tę głoskę. Chętne dzieci mogą ułożyć z makaronu swoje imię albo pierwszą literę imienia. Ułóż wspólnie słowo MAKARON i policzcie, ile ma liter. Zabawa przygotowuje do nauki czytania i pisania, a jednocześnie ćwiczy precyzję palców.

Kucharz planuje obiad

Dzieci w grupach po czworo dostają obrazki: makaron, pomidory, ser, brokuły, marchewkę, jajko, a także kilka rzeczy, które do obiadu nie pasują, na przykład cukierki i lody. Zadaniem grupy jest ułożyć na papierowym talerzu zdrowy obiad z makaronem i opowiedzieć o nim pozostałym. Porozmawiajcie, dlaczego warto dodać do makaronu warzywa i co by się stało, gdyby jeść tylko sam makaron. Zabawa uczy podejmowania decyzji w grupie, argumentowania i pierwszych zasad zdrowego żywienia.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie czytają, mierzą i liczą, więc makaron może być punktem wyjścia do małego projektu z elementami matematyki, przyrody i pisania.

Mierzymy spaghetti

Każda para dostaje kilka nitek suchego spaghetti, linijkę i kartę pracy. Uczniowie mierzą nitkę w centymetrach, łamią ją na połowy i ćwiartki i mierzą powstałe kawałki, zapisując wyniki. Potem układają z kawałków odcinki o podanej długości, na przykład 15 centymetrów albo 22 centymetry. Na koniec zastanówcie się, czy wszystkie nitki w paczce mają taką samą długość. Zajęcia ćwiczą mierzenie, dzielenie na równe części i zapisywanie wyników.

Ile wody wypił makaron?

Ugotujcie razem albo przynieś z kuchni dwie porcje tego samego makaronu: jedną suchą, odważoną na wadze, i drugą po ugotowaniu. Uczniowie zapisują masę przed i po gotowaniu, obliczają różnicę i wyjaśniają, skąd się wzięła. Zanotujcie też czas gotowania podany na opakowaniu i sprawdźcie, czy cienki makaron gotuje się krócej niż gruby. Przy gotowaniu garnek obsługuje tylko dorosły, a uczniowie obserwują z bezpiecznej odległości. Zajęcia uczą stawiania przypuszczeń, sprawdzania ich i prowadzenia prostych notatek z doświadczenia.

Przepis na mój makaron

Uczniowie piszą przepis na ulubione danie z makaronem według stałego planu: nazwa, składniki, przybory i kolejne kroki. Przypomnij, że kroki zaczyna się od czasownika, na przykład „Zagotuj”, „Wsyp”, „Wymieszaj”, i że przy kuchence zawsze pomaga dorosły. Do przepisu dzieci rysują gotowe danie. Z przepisów całej klasy powstaje książka kucharska, którą można wypożyczać do domu. Zajęcia ćwiczą pisanie tekstu użytkowego i porządkowanie czynności w czasie.

Prawda czy legenda?

Przygotuj kilka zdań o makaronie, część prawdziwych, część nie, na przykład: „Makaron robi się z mąki”, „Makaron rośnie na drzewach”, „Marco Polo przywiózł makaron do Włoch”, „Makaron po ugotowaniu jest cięższy”. Uczniowie w grupach decydują, które zdania są prawdziwe, i uzasadniają swój wybór. Przy zdaniu o Marco Polo opowiedz, że to popularna legenda, a Włosi znali makaron wcześniej. Porozmawiajcie, skąd wiadomo, że coś jest prawdą, i gdzie warto to sprawdzać. Zajęcia uczą krytycznego myślenia i rozmowy na argumenty.

Prace plastyczne

Suchy makaron do prac plastycznych dawaj tylko dzieciom od 4 lat. Przy nożyczkach i klejeniu dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym przygotuj elementy wcześniej.

Makaronowy obraz z papieru (dla najmłodszych)

  • duża kartka szarego papieru
  • paski żółtego i białego papieru albo bibuły
  • czerwona farba, gąbka, klej

Najmłodsze dzieci nie pracują z suchym makaronem, więc „makaron” robicie z papieru. Dzieci gniotą i skręcają paski papieru, a ty pomagasz przykleić je na narysowany talerz, tak żeby wyglądały jak spaghetti. Na koniec dzieci odciskają gąbką czerwoną farbę, która jest sosem pomidorowym. Gotowe talerze zawieś przy kąciku kuchennym.

Muszelkowe morze

  • makaron w kształcie muszelek (dla dzieci od 4 lat)
  • niebieski karton, farby, pędzle
  • klej typu wikol

Dzieci malują na kartonie fale i dno morza, a gdy farba wyschnie, przyklejają na dnie makaronowe muszelki. Muszelki można wcześniej pomalować na różne kolory i dodać rozgwiazdę z kokardek. Przy pracy przypomnij, że conchiglie to po włosku właśnie muszelki. Prace wyglądają efektownie na wystawie w szatni.

Motyl z kokardki

  • makaron kokardki, po kilka na dziecko
  • farby, pędzle, kredki
  • kartka z narysowaną łąką, klej

Dzieci malują kokardki w barwne wzory i zostawiają je do wyschnięcia. Potem rysują na kartce kwiaty i trawę, a pomalowane kokardki przyklejają jako motyle siedzące na kwiatach. Kredką dorysowują czułki i trasę lotu motyla. Przy okazji powtórzcie, że farfalle to po włosku motylki.

Portret z makaronu (dla 5-latków i klas 1-3)

  • kartka z brystolu z narysowanym owalem twarzy
  • różne kształty makaronu: spaghetti, rurki, świderki, kółka
  • klej, kredki, nożyczki

Dzieci tworzą twarz z makaronu: z połamanego spaghetti robią proste włosy, ze świderków kręcone, z kółek oczy, a z rurek nos albo usta. Mogą wykonać autoportret albo portret kogoś z rodziny. Na koniec dorysowują tło kredkami i podpisują pracę. Z portretów powstanie zabawna galeria „Nasza makaronowa grupa”.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Ruch z makaronem w tle sprawdza się świetnie jako przerwa między zajęciami przy stoliku.

Spaghetti i kamień

Dzieci poruszają się swobodnie po sali przy muzyce. Gdy muzyka cichnie, mówisz „spaghetti surowe” i dzieci zastygają sztywne jak suche nitki, a na hasło „spaghetti ugotowane” stają się miękkie, wiotkie i powoli opadają na podłogę. Możesz dodać „makaron w garnku”: wszyscy kręcą się w miejscu, jakby się mieszali. Zabawa uczy napinania i rozluźniania mięśni oraz reagowania na sygnał.

Nawijamy makaron

Dzieci trzymają się za ręce w długim rzędzie, który jest nitką spaghetti. Pierwsze dziecko w rzędzie to widelec: idzie powoli po spirali do środka, a cały rząd nawija się wokół niego, aż powstanie ciasny kłębek. Potem widelec prowadzi rząd z powrotem i nitka się rozwija. Zabawę prowadź spokojnie i pilnuj, żeby nikt nie szarpał rąk. Uczy współdziałania, uważności na innych i orientacji w przestrzeni.

Makaronowy koncert

Przygotuj kilka zamkniętych pojemników, na przykład puszek po herbacie z mocno przyklejoną pokrywką, z suchym makaronem różnej wielkości w środku. Dzieci po kolei potrząsają pojemnikami i porównują dźwięki: grube rurki brzmią głośno i nisko, drobny makaron szumi cicho. Potem dzielisz grupę na sekcje i dyrygujesz koncertem, a dzieci grają głośno, cicho, szybko i wolno według twojego gestu. Pojemniki mają być zamknięte tak, żeby nic się nie wysypało, a najmłodszym dajesz je tylko z rąk do rąk przy dorosłym. Zabawa rozwija słuch i poczucie rytmu.

Scenariusz zajęć na Dzień Makaronu

TematOd ziarenka do talerza makaronu
Grupa wiekowa4-5 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, że makaron robi się z mąki i wody; układa w kolejności etapy powstawania makaronu; porównuje makaron suchy i ugotowany; układa prosty rytm z dwóch kształtów
Pomocekłosy lub ziarno, mąka, suchy makaron w trzech dużych kształtach, ugotowany makaron w misce, obrazki etapów od pola do talerza, paski papieru, klej, muzyka
Przebieg1. Powitanie (5 minut): na środku koła stoi zakryty garnek, dzieci zgadują, co w nim jest, i odkrywają makaron.
2. Rozmowa (7 minut): kto lubi makaron, z czym go je, jakie zna kształty; dwie ciekawostki o nazwach makaronu.
3. Skąd się wziął makaron? (8 minut): oglądanie ziarna i mąki, układanie obrazków w kolejności.
4. Spaghetti i kamień (5 minut): zabawa ruchowa przy muzyce.
5. Twardy czy miękki? (7 minut): porównanie makaronu suchego i ugotowanego, rozmowa o tym, dlaczego urósł.
6. Makaronowe rytmy (10 minut): układanie i przyklejanie rytmów na paskach papieru.
7. Podsumowanie (3 minuty): każde dziecko pokazuje swój rytm i mówi, jaki makaron lubi najbardziej.
ZakończenieWszyscy wspólnie „nawijają makaron” w zabawie z rzędem dzieci i żegnają się hasłem „Smacznego!”.
EwaluacjaDzieci podnoszą rurkę z makaronu, jeśli zgadzają się ze zdaniem, na przykład „Makaron robi się z mąki” albo „Makaron rośnie na drzewie”. Obserwuj, kto samodzielnie kontynuuje rytm i kto potrafi opowiedzieć drogę makaronu z pola na talerz.

Jeśli zajęcia kończycie wspólnym jedzeniem makaronu, ustal z kuchnią przedszkolną, że będzie to część obiadu, a nie dodatkowy posiłek. Wcześniej sprawdź listę alergii i diet: makaron zwykle zawiera gluten, a jajeczny także jajka, więc dzieci na diecie bezglutenowej powinny dostać swój makaron, najlepiej przygotowany osobno. Rodzice powinni wiedzieć o degustacji i wyrazić na nią zgodę. Wtedy nikt nie poczuje się wykluczony, a dzień makaronu w przedszkolu zakończy się wspólnym, bezpiecznym posiłkiem.

Książki, wiersze i piosenki

Nie znamy polskiej książki dla przedszkolaków, która w całości byłaby o makaronie i którą moglibyśmy polecić z pełnym przekonaniem. Zamiast tego proponujemy dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie. Pierwsza dobrze nadaje się do nauki na pamięć z gestami, druga na zakończenie zajęć albo przed obiadem. Warto też przejrzeć z dziećmi książkę kucharską z obrazkami z biblioteki przedszkolnej i znaleźć w niej przepisy z makaronem.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Ziarnko w polu, mąka w worku, ciasto w misce, nitki w sznurku. Garnek bulgocze, para leci, makaron gotowy, jedzcie, dzieci!
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Rurka, muszla, kokardeczka, świderkowa karuzeleczka. Nitki kręcę na widelec, pomalutku, nie za wiele.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „25 października obchodzimy Światowy Dzień Makaronu. Będziemy poznawać drogę makaronu z pola na talerz, liczyć i sortować kształty i tworzyć prace plastyczne. Prosimy o przyniesienie pół paczki makaronu w dowolnym kształcie do prac plastycznych oraz o informację, jeśli dziecko ma alergię lub jest na diecie bezglutenowej.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinne gotowanie ulubionego dania z makaronem i narysowanie go albo zrobienie zdjęcia. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapytać babcię lub dziadka, jak dawniej robiło się domowy makaron, i opowiedzieć o tym w klasie.

Chętnych rodziców możesz zaprosić na krótkie warsztaty robienia domowego makaronu z mąki i jajek, przy których dzieci wałkują ciasto i kroją je plastikowymi nożykami. Rodzic, który gotuje dania z innych krajów, może opowiedzieć o makaronie we Włoszech albo o kluskach jedzonych pałeczkami. Pamiętaj o zgodzie rodziców na degustację i o dzieciach na specjalnych dietach. Udział jest dobrowolny, a każda forma pomocy, nawet przyniesienie paczki makaronu, jest cenna.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Światowy Dzień Makaronu?

Światowy Dzień Makaronu obchodzimy co roku 25 października. Data jest stała i nie zmienia się w kolejnych latach.

Skąd się wziął Dzień Makaronu?

Pomysł narodził się w 1995 roku w Rzymie, na pierwszym światowym kongresie producentów makaronu. Polskie kalendarze świąt podają, że stało za nim czterdziestu producentów, a celem było pokazanie, jak popularny jest makaron na świecie.

Jak obchodzić Dzień Makaronu w przedszkolu?

Połącz doświadczenia z makaronem suchym i ugotowanym, liczenie i sortowanie kształtów, prace plastyczne i rozmowę o drodze jedzenia z pola na talerz. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

Co przynieść na Dzień Makaronu?

Najczęściej wystarczy pół paczki makaronu w dowolnym kształcie do prac plastycznych. Można też przynieść zdjęcie ulubionego domowego dania z makaronem albo ubrać się na żółto, w kolorze makaronu.

Czy suchy makaron jest bezpieczny dla najmłodszych dzieci?

Dla dzieci poniżej 4 lat suchy makaron w małych kształtach jest niebezpieczny, bo można się nim zadławić albo włożyć go do nosa. Z najmłodszymi bawimy się makaronem ugotowanym i dużymi pomocami, zawsze pod nadzorem dorosłego.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *