Dzień Iluzjonistów obchodzimy 31 stycznia. To nieoficjalne święto, które w kalendarzach nazywa się też Międzynarodowym Dniem Iluzjonisty, a jego data zbiega się ze wspomnieniem świętego Jana Bosko, uznawanego za patrona iluzjonistów. Dla dzieci to jeden z najbardziej ekscytujących dni w roku, bo kto nie lubi, gdy z pustego kapelusza wyskakuje królik, a chusteczka zmienia kolor? Dzień iluzjonistów w przedszkolu to jednak nie tylko pokaz sztuczek. To świetna okazja do ćwiczenia uwagi, spostrzegawczości i zręczności rąk, a także do rozmowy o tym, czym różni się sztuczka od prawdziwych czarów.
We wpisie znajdziesz uczciwą informację o pochodzeniu święta, krótką historię sztuki iluzji, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie sztuczki są bezpieczne i nie wymagają kupowania zestawów dla magików. Tam, gdzie trzeba uważać, piszemy o tym wprost.
W skrócie
- Data: 31 stycznia, w dniu wspomnienia świętego Jana Bosko, patrona iluzjonistów.
- Zasięg: święto nieoficjalne, obecne w polskich kalendarzach świąt nietypowych i przedszkolnych.
- Od kiedy: pochodzenie nieznane, nie udało się ustalić, kto ustanowił święto.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: chusta animacyjna, apaszki, plastikowe kubki, duży pompon, czarny i kolorowy papier, rolki, taca, bębenek, pluszowy królik.
Historia Dnia Iluzjonistów
Pochodzenie Dnia Iluzjonistów jest niejasne. Święto występuje w polskich kalendarzach świąt nietypowych i w kalendarzach dla przedszkoli, czasem pod nazwą Międzynarodowy Dzień Iluzjonisty, ale nie udało się ustalić, kto i kiedy je wymyślił. Data ma jednak czytelne skojarzenie. 31 stycznia Kościół katolicki wspomina świętego Jana Bosko, włoskiego księdza z XIX wieku, którego encyklopedie wymieniają jako patrona młodzieży, uczniów i właśnie iluzjonistów. Prawdopodobnie dlatego iluzjoniści wybrali ten dzień na swoje święto, choć nie ma na to dokumentu.
Jan Bosko jako chłopiec oglądał występy wędrownych kuglarzy i akrobatów, którzy przyjeżdżali na jarmarki, i sam zaczął się uczyć ich sztuczek i chodzenia po linie. Wykorzystywał je potem, żeby gromadzić wokół siebie dzieci z okolicy: najpierw pokazywał sztuczki, a potem rozmawiał z nimi i uczył. Jako dorosły zajmował się biednymi chłopcami w Turynie, zakładał dla nich szkoły i warsztaty i założył zgromadzenie salezjanów, które do dziś prowadzi szkoły na całym świecie. Wielu iluzjonistów, także współczesnych, uważa go za swojego opiekuna, a w jego rodzinnych stronach we Włoszech w dniu jego wspomnienia odbywają się spotkania magików.
Sama sztuka iluzji jest bardzo stara. Jedna z najdawniejszych znanych sztuczek polega na przekładaniu kulek pod kubkami i była opisywana już przez starożytnych autorów. Przez wieki kuglarze występowali głównie na jarmarkach i placach, a w średniowieczu bywali podejrzewani o konszachty z czarami. W XIX wieku francuski iluzjonista Jean-Eugène Robert-Houdin przeniósł magię do eleganckiego teatru i pokazywał ją jako sztukę, dlatego nazywa się go ojcem nowoczesnej iluzji. Od jego nazwiska swój pseudonim wziął Harry Houdini, urodzony w Budapeszcie w 1874 roku, najsłynniejszy specjalista od uwalniania się z kajdanek, łańcuchów i zamkniętych skrzyń.
Houdini zmarł 31 października 1926 roku i w Stanach Zjednoczonych właśnie ta data jest obchodzona jako Narodowy Dzień Magii. W Polsce przyjęło się świętować iluzjonistów 31 stycznia, a przedszkola i szkoły organizują w tym dniu pokazy sztuczek, zapraszają iluzjonistów albo przygotowują własne małe przedstawienia. Dla dzieci to dobry moment, żeby dowiedzieć się, że iluzjonista nie czaruje naprawdę. Jest artystą, który latami ćwiczy zręczność rąk i wie, jak pokierować uwagą widzów.
Po co obchodzić Dzień Iluzjonistów z dziećmi
Sztuczki to świetny trening zmysłów i myślenia. Dzieci ćwiczą spostrzegawczość, gdy próbują wypatrzyć, gdzie zniknął pompon, i pamięć, gdy zgadują, co zniknęło z tacy. Zastanawiają się, „jak to działa”, czyli szukają przyczyn i wyjaśnień, a to podstawa myślenia naukowego. Starsze dzieci uczą się prostych sztuczek, co wymaga cierpliwości, planowania i wielu prób, zanim efekt wyjdzie płynnie. W sferze fizycznej sztuczki rozwijają sprawność dłoni i palców, potrzebną potem do pisania.
Drugi cel to rozwój społeczny i emocjonalny. Dziecko, które pokazuje sztuczkę przed grupą, ćwiczy mówienie do publiczności, radzenie sobie z tremą i przyjmowanie braw. Widzowie uczą się, jak być dobrą publicznością: patrzeć, nie przeszkadzać, nagradzać brawami i nie wyśmiewać, gdy coś się nie uda. Ważna jest też rozmowa o prawdzie: sztuczka to zabawa, w której wszyscy wiedzą, że zostali oszukani dla przyjemności, a to coś innego niż kłamstwo. Z najmłodszymi wystarczy radość i zaskoczenie, ze starszymi warto porozmawiać o tym, że czary istnieją tylko w bajkach.
Ciekawostki o iluzjonistach dla dzieci
Przeczytaj dzieciom po kilka ciekawostek, a przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy iluzjonista naprawdę czaruje?”. Po odpowiedzi przeczytaj ciekawostkę i porozmawiajcie chwilę.
- Iluzja to złudzenie. Iluzjonista sprawia, że widzimy coś, czego naprawdę nie ma, albo nie widzimy czegoś, co jest.
- Iluzjonista nie czaruje. Jego sztuczki to wynik zręczności, sprytu i bardzo długiego ćwiczenia.
- Sztuczka z kubkami i kulkami jest jedną z najstarszych na świecie. Pokazywano ją już w starożytności.
- Iluzjoniści ćwiczą przed lustrem. Dzięki temu widzą, co zobaczą widzowie, i mogą poprawić każdy ruch.
- Najważniejsza umiejętność iluzjonisty to kierowanie uwagą. Kiedy patrzymy tam, gdzie wskazuje jego jedna ręka, druga robi coś po cichu.
- Słowo „abrakadabra” jest bardzo stare. Zapisywano je już w czasach starożytnego Rzymu jako zaklęcie, które miało chronić przed chorobą.
- Harry Houdini potrafił uwolnić się z kajdanek, łańcuchów i zamkniętej skrzyni. Przygotowywał się do tego latami i bardzo dbał o kondycję.
- Iluzjoniści mają swoje zasady. Nie zdradzają sekretów sztuczek i nie powtarzają tej samej sztuczki dwa razy tej samej publiczności.
- Królik wyciągany z kapelusza to jedna z najbardziej znanych sztuczek. Prawdziwy królik łatwo się jednak stresuje w hałasie, dlatego w naszych zabawach z kapelusza wyskakuje pluszak.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Dla dwulatków najwięcej radości daje znikanie i pojawianie się rzeczy. Wszystkie przedmioty mają być duże, bez drobnych elementów, a balonów w tej grupie nie używamy.
Hokus-pokus, gdzie jest misio?
Pokaż dzieciom dużego misia, a potem przykryj go chustą animacyjną albo dużym ręcznikiem i powiedz głośno „Hokus-pokus!”. Zapytaj: „Gdzie jest misio?”, a gdy dzieci wskażą, odkryj go z wielką radością. Potem zamień zabawę: pod chustą chowasz misia, ale niepostrzeżenie zamieniasz go na pluszowego królika, a po zaklęciu odkrywasz już królika. Dzieci zwykle reagują ogromnym zaskoczeniem, a ty możesz pokazać, jak to zrobiłaś, jeśli zapytają. Zabawa ćwiczy rozumienie, że przedmiot istnieje, nawet gdy go nie widać, i daje dużo radości ze wspólnego zaskoczenia.
Zaczarowani w zwierzątka
Weź do ręki różdżkę zrobioną z rulonu papieru z gwiazdką na końcu i powiedz, że jesteś czarodziejką, która potrafi zamieniać dzieci w zwierzątka. Machasz różdżką i mówisz: „Abrakadabra, jesteście kotkami”, a dzieci na czworakach miauczą i się przeciągają. Potem zamieniasz je w żabki, ptaszki, misie i rybki, a na koniec z powrotem w dzieci, które siadają w kole. Pozwól też chętnemu dziecku przejąć różdżkę i zaczarować ciebie. Zabawa rozwija naśladownictwo, ruch i słuchanie poleceń.
Chusteczka zmienia kolor
Przygotuj kilka kolorowych apaszek i jedną dużą rurę z kartonu, na przykład rolkę po folii aluminiowej, obłożoną papierem. Na oczach dzieci wkładasz do rury z jednej strony czerwoną apaszkę, a z drugiej strony wyciągasz niebieską, którą wcześniej schowałaś w środku. Dzieci nazywają kolory i wołają zaklęcie, a potem mogą same wkładać i wyciągać apaszki, sprawdzając, co jest w środku. Zabawa uczy nazw kolorów i daje radość z małego cudu, który dzieci mogą potem same „wykonać”.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzylatki i czterolatki zaczynają podejrzewać, że w sztuczce jest jakiś sekret, i chętnie go szukają. To dobry moment na zabawy, które ćwiczą uważne patrzenie.
Trzy kubki i pompon
Postaw na stole trzy nieprzezroczyste plastikowe kubki do góry dnem i pod jeden z nich włóż duży pompon, wyraźnie, na oczach dzieci. Powoli przesuwaj kubki, zamieniając je miejscami dwa albo trzy razy, a potem zapytaj, pod którym kubkiem jest pompon. Na początku przesuwaj bardzo wolno, żeby wszyscy nadążyli, a potem coraz szybciej. Potem dzieci w parach same bawią się kubkami: jedno przesuwa, drugie zgaduje. Zabawa rozwija koncentrację i śledzenie wzrokiem, a dzieci zobaczą, że trudno nie spuścić oczu z kubka.
Co zniknęło z tacy?
Połóż na tacy pięć lub sześć znanych przedmiotów: kredkę, łyżkę, klocek, pluszaka, kubek i szyszkę. Dzieci przyglądają się im przez chwilę, a potem zamykają oczy i mówią razem „Abrakadabra”. W tym czasie zabierasz jeden przedmiot i chowasz go za plecami. Dzieci otwierają oczy i zgadują, co zniknęło, a gdy zgadną, wyciągasz przedmiot jak iluzjonista. Z czasem możesz dokładać przedmioty albo zamieniać je miejscami zamiast zabierać. Zabawa ćwiczy pamięć wzrokową i spostrzegawczość.
Iluzjonista i jego asystent
Opowiedz, że iluzjonista zwykle pracuje z asystentem, który podaje mu rekwizyty i pomaga w sztuczkach. Dzieci dobierają się w pary: iluzjonista ma kapelusz z papieru i różdżkę, a asystent tacę z kilkoma rekwizytami, na przykład apaszką, pluszakiem i kubkiem. Iluzjonista prosi uprzejmie: „Poproszę chusteczkę”, asystent podaje, a iluzjonista wykonuje prosty gest i kłania się publiczności, która klaszcze. Potem pary zamieniają się rolami. Zabawa uczy uprzejmych zwrotów, współpracy w parze i zachowania na scenie.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Starsze przedszkolaki potrafią już zrozumieć, jak działa kierowanie uwagą, i nauczyć się pierwszej prostej sztuczki do pokazania rodzicom.
Patrz na moją rękę!
Wyjaśnij dzieciom, że iluzjonista często sprawia, że patrzymy tam, gdzie on chce. Pokaż to w zabawie: jedną ręką wykonujesz wielkie, ciekawe ruchy, mówisz „Patrzcie tutaj!”, a drugą ręką po cichu chowasz klocek do kieszeni albo przestawiasz kubek. Potem pytasz, czy ktoś zauważył, co się stało. Następnie dzieci w parach próbują tej sztuczki: jedno odwraca uwagę, a drugie, obserwator, stara się zobaczyć wszystko. Zabawa pokazuje, jak działa uwaga, i uczy, że nie wszystko, co widzimy, jest całą prawdą.
Moja pierwsza sztuczka: znikająca kredka
Naucz dzieci prostej sztuczki. Dziecko trzyma w dłoni kredkę i zakrywa ją chusteczką albo kartką papieru, a potem mówi zaklęcie, machając drugą ręką w powietrzu. W tym czasie wsuwa kredkę do rękawa bluzy albo upuszcza ją na kolana pod stołem, a potem odkrywa pustą dłoń. Ćwiczcie w parach, aż ruch będzie płynny, i porozmawiajcie, dlaczego warto ćwiczyć przed lustrem. Zabawa rozwija zręczność, cierpliwość i wytrwałość, bo sztuczka wychodzi dopiero po kilku próbach.
Pokaz w trzech krokach
Wyjaśnij, że każdy występ iluzjonisty ma trzy części: zapowiedź, czyli powiedzenie publiczności, co się wydarzy, samą sztuczkę i ukłon na koniec. Dzieci w małych grupach przygotowują krótki pokaz z sztuczką, którą już znają, na przykład znikającą kredką albo zmieniającą kolor chusteczką. Ćwiczą zapowiedź, na przykład „Szanowna publiczności, za chwilę ta kredka zniknie!”, a potem pokazują swoją sztuczkę pozostałym. Publiczność bije brawo każdej grupie, nawet jeśli coś się nie udało. Zabawa ćwiczy wystąpienia przed grupą, odwagę i współpracę.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie potrafią już czytać, liczyć i planować, więc mogą poznać złudzenia optyczne, sztuczkę matematyczną i przygotować klasowy pokaz.
Złudzenia, które oszukują oczy
Narysuj na tablicy dwa odcinki tej samej długości, jeden zakończony grotami strzałek skierowanymi do środka, a drugi grotami skierowanymi na zewnątrz. Zapytaj, który odcinek jest dłuższy, a potem zmierzcie je linijką. Pokaż też zwykły ołówek trzymany luźno między dwoma palcami: gdy szybko poruszasz nim w górę i w dół, wydaje się zrobiony z gumy. Uczniowie próbują sami i szukają innych złudzeń, na przykład dwóch takich samych kółek, z których jedno otaczają duże kółka, a drugie małe. Zajęcia pokazują, że oczy i mózg dają się oszukać, i ćwiczą mierzenie.
Liczba, którą zgadnę
Naucz uczniów prostej sztuczki matematycznej. Każdy wybiera w myślach liczbę od 1 do 10, mnoży ją przez 2, dodaje 10, dzieli wynik przez 2 i odejmuje liczbę, którą wybrał na początku. Ty z miną iluzjonisty ogłaszasz: „Wszyscy macie w głowie liczbę 5!”. Potem uczniowie w parach sprawdzają sztuczkę na kilku liczbach i próbują odkryć, dlaczego zawsze wychodzi 5. Najlepiej jest zapisać działania na kartce i porównać. Zajęcia ćwiczą rachunek w pamięci i pokazują, że za sztuczką może stać matematyka.
Kodeks iluzjonisty i pokaz klasowy
Uczniowie w grupach piszą kodeks dobrego iluzjonisty, na przykład: ćwiczę przed pokazem, szanuję publiczność, nie zdradzam sekretów sztuczki, nie używam sztuczek, żeby kogoś naprawdę oszukać, zabieram rekwizyty po pokazie. Potem każda grupa wybiera jedną sztuczkę, przygotowuje do niej zapowiedź i rekwizyty i ćwiczy ją. Na koniec zajęć albo na kolejnej lekcji klasa urządza pokaz dla młodszej grupy przedszkolnej. Zajęcia uczą pisania tekstu użytkowego, planowania i występowania przed publicznością.
Prace plastyczne
Przy nożyczkach i zszywaczu dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.
Kapelusz iluzjonisty
- czarny karton lub czarny brystol
- kolorowy papier, gwiazdki z papieru
- nożyczki, klej, zszywacz (obsługuje dorosły)
Dorosły zwija prostokąt czarnego kartonu w rurę o obwodzie głowy dziecka i zszywa go. Z drugiego kawałka kartonu wycina koło z otworem w środku, które będzie rondem, i przykleja je do rury. Dzieci ozdabiają kapelusz kolorową wstążką z papieru i gwiazdkami. Kapelusz przyda się w pokazach i w zabawie „Iluzjonista i jego asystent”.
Różdżka czarodzieja
- kartka gazety lub kolorowego papieru
- żółty karton na gwiazdkę
- taśma klejąca, klej, brokat w kleju lub kredki
Dzieci ciasno zwijają kartkę w rulon, a dorosły okleja go taśmą, żeby się nie rozwinął. Na końcu przyklejają wyciętą z kartonu gwiazdkę ozdobioną kredkami. Różdżka z papieru jest lekka i bezpieczna, więc nadaje się nawet dla najmłodszych. Przypomnij, że różdżką nie dotykamy twarzy innych dzieci.
Królik wyskakujący z kapelusza
- kartka z bloku złożona na pół
- biały i czarny papier
- kredki, klej, nożyczki
Na wewnętrznej stronie złożonej kartki dzieci naklejają czarny kapelusz z papieru. Z białego papieru wycinają królika i przyklejają go tylko dolną częścią za kapeluszem, tak żeby po otwarciu kartki uszy wystawały nad kapeluszem. Na zewnątrz kartki piszą albo dorosły pisze „Abrakadabra!”. To dobra kartka z zaproszeniem na pokaz dla rodziców.
Plakat wielkiego pokazu
- duży arkusz papieru
- farby, kredki, wycinki z kolorowego papieru
- klej, flamastry
Starsze dzieci i uczniowie projektują plakat zapraszający na pokaz iluzji w grupie lub w klasie. Na plakacie musi być nazwa pokazu, data, miejsce i imiona iluzjonistów. Dzieci rysują kapelusze, gwiazdy, króliki i chusteczki, a dorosły pomaga w napisach. Plakat wieszacie na drzwiach sali kilka dni przed pokazem.
Zabawy ruchowe i muzyczne
W zabawach ruchowych dzieci mogą mieć na głowach kapelusze iluzjonisty, a ty prowadzisz grupę z różdżką w ręku.
Zaczarowani i odczarowani
Dzieci tańczą przy muzyce, a gdy muzyka milknie, machasz różdżką i wołasz „Zaczarowani!”, a wszyscy zastygają w bezruchu jak posągi. Chodzisz między nimi i sprawdzasz, czy nikt się nie rusza, a potem dotykasz kogoś różdżką i mówisz „Odczarowany!”. To dziecko może ci pomóc odczarować kolejne. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał, równowagę i panowanie nad ciałem.
Króliki z kapelusza
Rozłóż na podłodze szarfy w kształcie kół, czyli kapelusze, a w każdym kucnie jedno dziecko jako ukryty królik. Gdy wypowiesz zaklęcie „Hokus-pokus!”, króliki wyskakują z kapeluszy i skaczą obunóż po sali przy muzyce. Gdy muzyka milknie, każdy królik szybko wraca do jakiegoś kapelusza i chowa się w nim. W kolejnych rundach możesz zabierać kapelusze, wtedy dwa króliki chowają się razem. Zabawa rozwija skoczność, orientację w przestrzeni i współpracę.
Taniec chusteczek
Każde dziecko dostaje lekką apaszkę. Przy spokojnej muzyce dzieci podrzucają chusteczkę i łapią ją, kręcą nią młynki, chowają ją w dłoni tak, żeby zniknęła, i wyczarowują z powrotem jednym ruchem. Pokazujesz kolejne ruchy, a dzieci naśladują, a potem chętne dziecko może prowadzić taniec. Zabawa ćwiczy koordynację wzrokowo-ruchową, płynność ruchów i wyczucie rytmu.
Scenariusz zajęć na Dzień Iluzjonistów
| Temat | Jak to się dzieje? Sekrety iluzjonistów |
| Grupa wiekowa | 5-6 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko wie, że iluzjonista nie czaruje naprawdę, tylko ćwiczy sztuczki; uważnie obserwuje i zapamiętuje przedmioty; wykonuje prostą sztuczkę; zachowuje się jak dobra publiczność |
| Pomoce | kapelusz iluzjonisty, różdżka, chusta animacyjna, pluszowy miś i królik, trzy kubki i pompon, taca z przedmiotami, kredki i chusteczki, szarfy, muzyka |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): wchodzisz w kapeluszu i z różdżką, zamieniasz pod chustą misia w królika, a dzieci zgadują, jak to możliwe. 2. Ciekawostki (6 minut): kim jest iluzjonista, abrakadabra i kodeks iluzjonistów, przed każdą pytanie. 3. Co zniknęło z tacy? (7 minut): trzy rundy zgadywania. 4. Trzy kubki i pompon (6 minut): najpierw ty, potem dzieci w parach. 5. Króliki z kapelusza (6 minut): zabawa ruchowa. 6. Patrz na moją rękę! (6 minut): pokaz i rozmowa o odwracaniu uwagi. 7. Znikająca kredka (9 minut): nauka sztuczki w parach i krótki pokaz chętnych. |
| Zakończenie | Wszyscy zakładają wymyślone kapelusze, mówią razem „Abrakadabra” i kłaniają się sobie nawzajem jak iluzjoniści po wielkim pokazie. |
| Ewaluacja | Zapytaj, czy iluzjonista naprawdę czaruje i dlaczego jego sztuczki się udają. Obserwuj, kto potrafił wykonać znikającą kredkę i kto jako widz cierpliwie oglądał pokazy kolegów. |
Jeśli chcesz zaprosić do przedszkola zawodowego iluzjonistę, ustal z nim wcześniej, jakich rekwizytów będzie używał. Przy najmłodszych unikaj pokazów z ogniem, ostrymi przedmiotami, petardami i balonami, które mogą pęknąć, i sprawdź, czy w sztuczkach nie biorą udziału żywe zwierzęta. Dobrze, gdy pokaz jest krótki, a iluzjonista angażuje dzieci jako asystentów. Po pokazie porozmawiajcie, co dzieci najbardziej zaskoczyło i jak myślą, że to było zrobione.
Książki, wiersze i piosenki
Starszym przedszkolakom i uczniom klas 1-3 przeczytaj fragmenty „Czarnoksiężnika z Krainy Oz” L. Franka Bauma. W tej książce wielki i straszny czarnoksiężnik okazuje się zwykłym człowiekiem, który sprytnie udawał czarodzieja, co jest świetnym punktem wyjścia do rozmowy o różnicy między czarami a sztuczką. Z młodszymi dziećmi możesz czytać baśnie i bajki, w których pojawiają się czarodzieje i wróżki, i rozmawiać, co jest w nich prawdziwe, a co nie. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Hokus-pokus, czary-mary, z kapelusza królik szary. Nikt nie czaruje, to sztuczka, ćwiczy ręka i główka.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Raz, dwa, trzy, chusteczka znika, patrz uważnie na magika. Gdzie się kryje, gdzie się chowa? Zaraz wróci, jak nowa.
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „31 stycznia obchodzimy Dzień Iluzjonistów. Będziemy uczyć się prostych sztuczek i ćwiczyć uważne patrzenie. Prosimy, aby dzieci przyszły w czymś czarnym albo z elementem stroju iluzjonisty, na przykład muszką lub kamizelką, i przyniosły lekką apaszkę”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny pokaz: dziecko pokazuje rodzicom znikającą kredkę albo sztuczkę z kubkami, a rodzice mogą nauczyć dziecko sztuczki, którą sami pamiętają z dzieciństwa. W klasach 1-3 uczniowie mogą z rodzicami poszukać ciekawego złudzenia optycznego i przynieść je do szkoły.
Jeśli któryś z rodziców zajmuje się iluzją, żonglerką albo występami scenicznymi, zaproś go do grupy na krótki pokaz. Można też zaprosić rodziców na „Wielki pokaz iluzji” w wykonaniu dzieci, z plakatem i zaproszeniami w kształcie królika z kapelusza. Przypomnij rodzicom, żeby nagradzali brawami każdą próbę, nawet jeśli sekret sztuczki widać od razu. Udział w zadaniach jest dobrowolny.
Najczęstsze pytania
Dzień Iluzjonistów obchodzimy 31 stycznia. Ta data zbiega się ze wspomnieniem świętego Jana Bosko, uznawanego za patrona iluzjonistów.
Nie udało się ustalić, kto i kiedy wymyślił to święto. Jego data wiąże się najprawdopodobniej ze świętym Janem Bosko, który w dzieciństwie uczył się sztuczek kuglarzy i jest uznawany za patrona iluzjonistów. W Stanach Zjednoczonych Narodowy Dzień Magii obchodzi się 31 października, w rocznicę śmierci Harry’ego Houdiniego.
Zorganizuj małe przedstawienie, naucz dzieci prostych sztuczek i pobawcie się w zgadywanie, co zniknęło z tacy albo pod którym kubkiem jest pompon. Warto też porozmawiać o tym, że iluzjonista nie czaruje, tylko ćwiczy. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.
Wystarczy coś czarnego, muszka albo kamizelka, a do tego papierowy kapelusz iluzjonisty zrobiony w przedszkolu. Przyda się też lekka apaszka do sztuczek i tańca chusteczek.
Tak, warto mówić prosto, że iluzjonista robi sztuczki, a nie prawdziwe czary, i że to jego umiejętność wymagająca ćwiczeń. Nie odbiera to dzieciom radości, a pomaga odróżniać zabawę od rzeczywistości. Z najmłodszymi wystarczy pokazać, jak zrobiłaś sztuczkę, gdy o to zapytają.
Dodaj komentarz