Dzień Spaghetti (4 stycznia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Spaghetti przypada co roku 4 stycznia, czyli tuż po Nowym Roku, kiedy dzieci wracają do przedszkola po przerwie świątecznej. Spaghetti zna prawie każde dziecko, bo to jedno z ulubionych dań na przedszkolnych i domowych obiadach. Dzień spaghetti w przedszkolu to jednak coś więcej niż zabawa jedzeniem. To okazja, żeby pojechać w wyobraźni do Włoch, poznać kilka włoskich słów, porozmawiać o tym, skąd biorą się pomidory, i przećwiczyć zachowanie przy stole. Długie nitki makaronu same zapraszają też do zabaw ze sznurkiem, włóczką i ruchem.

We wpisie znajdziesz uczciwie opisaną historię święta, ciekawostki o spaghetti do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Skupiamy się na spaghetti jako daniu i na włoskiej kuchni, a nie na makaronie w ogóle, więc zabawy różnią się od tych na Światowy Dzień Makaronu. Przy wszystkim, co wiąże się z jedzeniem, piszemy wprost o alergiach i o zgodzie rodziców.

W skrócie

  • Data: 4 stycznia, co roku.
  • Zasięg: święto nieoficjalne, znane z amerykańskich kalendarzy, w Polsce obchodzone głównie przez przedszkola, szkoły i restauracje.
  • Od kiedy: nie wiadomo, kto i kiedy ustanowił to święto.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: żółta włóczka, papierowe talerzyki, czerwona bibuła, gazety, farby, plastelina, chusta animacyjna, piłeczki, fartuszki.

Historia Dnia Spaghetti

Dzień Spaghetti to jedno z wielu świąt kulinarnych, które trafiły do polskich kalendarzy z kalendarzy amerykańskich, gdzie nosi nazwę National Spaghetti Day. Nie udało się ustalić, kto je wymyślił ani w którym roku obchodzono je pierwszy raz, i takiej informacji nie podają też kalendarze, które je opisują. Uczciwie trzeba więc powiedzieć, że pochodzenie święta jest niejasne. Wiadomo tylko, że od lat przypada na 4 stycznia i że restauracje, szkoły i miłośnicy włoskiej kuchni chętnie wykorzystują ten dzień, żeby ugotować coś dobrego. Dla przedszkola to po prostu wesoły pretekst do zajęć o kuchni i o Włoszech.

Ciekawsza od historii święta jest historia samego dania. Spaghetti to jeden z rodzajów włoskiego makaronu, długi, cienki i okrągły w przekroju. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa „spago”, które oznacza sznurek, a „spaghetti” to w liczbie mnogiej coś w rodzaju „sznureczków”. Robi się je z mąki z twardej pszenicy, zwanej durum, i z wody, a potem suszy, dzięki czemu makaron może leżeć w spiżarni bardzo długo. Włosi gotują je krótko, tak żeby było jeszcze lekko twarde przy gryzieniu, co nazywają „al dente”, czyli „na ząb”.

Spaghetti z sosem pomidorowym wydaje nam się daniem odwiecznym, a przecież pomidory przypłynęły do Europy z Ameryki dopiero po wyprawach odkrywców. Przez długi czas Europejczycy patrzyli na nie podejrzliwie, a dopiero później pomidory na dobre zadomowiły się we włoskiej kuchni. Popularne u nas spaghetti bolognese nosi nazwę miasta Bolonia, ale w samej Bolonii mięsny sos ragù podaje się tradycyjnie z płaskim makaronem tagliatelle, a nie ze spaghetti. Spaghetti z sosem i klopsikami spopularyzowali z kolei włoscy emigranci w Stanach Zjednoczonych. W Polsce spaghetti na dobre zagościło w domach i stołówkach w ostatnich dziesięcioleciach i dziś jest jednym z najczęściej wybieranych dań przez dzieci.

Po co obchodzić Dzień Spaghetti z dziećmi

Spaghetti to temat bliski każdemu dziecku, a to, co znane z talerza, najlepiej otwiera rozmowę o rzeczach nowych. Dzieci poznają drogę jedzenia: od pomidora na krzaku, przez sos w garnku, po talerz na stole. Uczą się, że danie ma swoją ojczyznę, że w innych krajach mówi się innym językiem i je inne potrawy. Kilka włoskich słów, takich jak „ciao” czy „grazie”, rozwija ciekawość języków i świata. To praca w sferze poznawczej i językowej, a przy okazji okazja do rozmowy o zdrowym talerzu, na którym obok makaronu jest miejsce na warzywa.

Długie nitki spaghetti są też świetnym materiałem do ćwiczeń ręki. Nawijanie włóczki, darcie papieru na paski i lepienie klopsików z plasteliny wzmacniają palce i przygotowują do pisania. Zabawy w restaurację uczą ról społecznych, grzecznego zamawiania, czekania na swoją kolej i dziękowania za obsługę. Rozmowa przy stole o tym, jak jeść spaghetti, żeby się nie pobrudzić, to z kolei lekcja samodzielności i dobrych manier bez moralizowania. W zabawach ruchowych dzieci zamieniają się w suchy i ugotowany makaron, a to rozwija świadomość ciała i umiejętność napinania oraz rozluźniania mięśni.

Ciekawostki o spaghetti dla dzieci

Czytaj dzieciom po trzy, cztery ciekawostki naraz. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, co znaczy słowo spaghetti?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

  • Spaghetti to po włosku „sznureczki”. Nazwa pochodzi od słowa „spago”, czyli sznurek. Popatrzcie na makaron: naprawdę wygląda jak sznurki.
  • Suche spaghetti jest twarde i łatwo się łamie. W gorącej wodzie robi się miękkie i giętkie, bo wchłania wodę.
  • Włosi mówią, że dobre spaghetti jest „al dente”. To znaczy „na ząb”, czyli ugotowane tak, żeby było jeszcze troszkę twarde, gdy się je gryzie.
  • Spaghetti robi się z mąki i wody. Mąka pochodzi z twardej odmiany pszenicy, która rośnie na polach jak inne zboża.
  • Pomidory przypłynęły do Europy z Ameryki. Dawno temu nikt we Włoszech nie znał sosu pomidorowego, a dziś trudno sobie wyobrazić bez niego spaghetti.
  • Włosi zwykle nie łamią spaghetti przed gotowaniem. Wkładają cały pęczek do garnka i czekają, aż makaron zmięknie i sam się zanurzy.
  • Spaghetti nawija się na widelec. We Włoszech dorośli jedzą je zwykle samym widelcem, kręcąc nim na talerzu, a dzieci uczą się tego od małego.
  • Spaghetti bolognese nazywa się od włoskiego miasta Bolonia. Mieszkańcy Bolonii podają jednak swój mięsny sos najczęściej z innym, płaskim makaronem.
  • Kiedyś telewizja zrobiła widzom żart o drzewach spaghetti. W Wielkiej Brytanii, 1 kwietnia 1957 roku, pokazano film o zbieraniu spaghetti z drzew, a wiele osób w to uwierzyło. Spaghetti oczywiście nie rośnie na drzewach.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Z najmłodszymi pracuj na dużych, miękkich materiałach i krótkich, powtarzalnych zadaniach. Nie dawaj dzieciom do rąk suchego makaronu, bo jego kawałki łatwo włożyć do buzi, a ostre końce mogą skaleczyć.

Paski do garnka

Przygotuj stos starych gazet albo żółtego papieru i duży garnek lub miskę, w której zmieszczą się wszystkie paski. Pokaż dzieciom, jak drzeć papier na długie paski, i powiedz, że to nasze spaghetti dla misia kucharza. Dzieci drą papier w swoim tempie i wrzucają paski do garnka, a ty co chwilę mieszasz w nim dużą chochlą, mówiąc „Mieszamy, mieszamy, spaghetti gotujemy”. Na koniec wszyscy razem wyjmują paski i sypią je jak deszcz. Zabawa ćwiczy siłę palców i chwyt, rozładowuje napięcie i jest doskonałym wstępem do późniejszych prac z papieru.

Klopsik do miski

Z gazet i taśmy klejącej zrób kilkanaście dużych kul wielkości pięści dorosłego, czyli klopsików, których nie da się połknąć. Na podłodze ustaw dużą miskę albo kosz, a dzieci stają w małej odległości i turlają albo wrzucają klopsiki do środka. Za każdym trafieniem cała grupa woła „Smacznego!”. Gdy dzieci opanują zadanie, odsuń miskę o krok dalej albo poproś, żeby niosły klopsik na płaskiej dłoni. Zabawa rozwija koordynację oka i ręki oraz uczy prostych słów: do środka, obok, daleko, blisko.

Kucharz miesza w wielkim garnku

Rozłóż na podłodze chustę animacyjną, która jest wielkim garnkiem, a dzieci siadają dookoła i trzymają jej brzeg. Wrzuć na środek kilka miękkich piłek, czyli klopsików, i kilka szarf, czyli nitek spaghetti. Najpierw wszyscy razem powoli mieszają, przesuwając chustę w kółko, potem woda się grzeje i chusta lekko faluje, a na hasło „Gotuje się!” dzieci mocniej potrząsają brzegiem, aż piłki podskakują. Na hasło „Gotowe!” chusta spokojnie opada na ziemię. Zabawa uczy reagowania na sygnał, współpracy i cieszy się wielkim powodzeniem nawet u dzieci, które dopiero zaczynają chodzić do żłobka.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki uwielbiają zabawy w role. To dobry moment, żeby przenieść całą grupę do wymyślonej włoskiej restauracji.

W naszej trattorii

Wyjaśnij, że we Włoszech mała rodzinna restauracja nazywa się trattoria. Ustaw stolik z obrusem, połóż na nim papierowe talerze, plastikowe sztućce i serwetki, a obok przygotuj kuchnię z garnkiem i chochlą. Rozdziel role: kucharz, kelner i goście, którzy wchodzą, witają się słowem „ciao”, siadają i zamawiają spaghetti. Kelner przynosi talerz z papierowym makaronem, a gość mówi „grazie”, czyli dziękuję. Po kilku minutach zamieniają się role, tak żeby każde dziecko było i gościem, i kelnerem. Zabawa uczy grzecznego zwracania się do innych, czekania na swoją kolej i odgrywania prostej scenki.

Co jest czerwone jak sos?

Przygotuj duży czerwony karton albo talerz i koszyk z przedmiotami w różnych kolorach: klocki, szarfy, kredki, piłki, pluszaki. Powiedz, że kucharz robi czerwony sos i potrzebuje tylko czerwonych rzeczy. Dzieci po kolei wyciągają przedmiot z koszyka i decydują, czy pasuje do sosu, czy nie. Potem możesz dodać żółty talerz na makaron i zielony na bazylię, tak żeby dzieci sortowały według trzech kolorów. Zabawa utrwala nazwy kolorów i ćwiczy klasyfikowanie, a przy okazji wprowadza słowo bazylia.

Uwaga, gorące!

Przygotuj obrazki kuchni: garnek na kuchence, czajnik, piekarnik, nóż, miska z owocami, talerz z kanapką, szklanka wody. Pokazuj je dzieciom po kolei, a one decydują, czy mogą tego dotknąć same, czy tylko dorosły. Przy rzeczach gorących i ostrych dzieci chowają ręce za plecy i mówią „Uwaga, gorące!” albo „Uwaga, ostre!”. Porozmawiaj o tym, że spaghetti gotuje się we wrzątku i garnek odstawia zawsze dorosły, a dzieci mogą pomagać przy myciu pomidorów albo nakrywaniu do stołu. Zabawa uczy bezpieczeństwa w domowej kuchni w sposób spokojny i bez straszenia.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na zadania z pamięcią, liczeniem i opowiadaniem, więc tutaj spaghetti staje się pretekstem do nauki.

Kelner ma dobrą pamięć

Jedno dziecko jest kelnerem, a trzy lub cztery dzieci siedzą przy stoliku jako goście. Każdy gość zamawia spaghetti z jednym dodatkiem, na przykład z serem, z klopsikami, z pomidorami albo z bazylią. Kelner nie może niczego zapisać, musi zapamiętać zamówienia, pójść do kuchni i powiedzieć je kucharzowi. Kucharz układa na papierowych talerzach obrazki dodatków, a goście sprawdzają, czy wszystko się zgadza. Z czasem zwiększaj liczbę gości. Zabawa ćwiczy pamięć słuchową i wyraźne mówienie, a dzieci szybko odkrywają, że łatwiej zapamiętać, gdy powtórzy się zamówienie na głos.

Ile klopsików na talerzu?

Każde dziecko dostaje papierowy talerzyk z naklejonymi nitkami żółtej włóczki i kilka kulek z plasteliny w kolorze klopsików. Rzucacie dużą kostką do gry, a dzieci kładą na talerzu tyle klopsików, ile oczek wypadło. Potem zadajesz pytania: kto ma więcej, kto ma mniej, ile trzeba dołożyć, żeby było sześć. Na koniec dzieci w parach porównują talerze i liczą klopsiki razem. Zabawa ćwiczy przeliczanie, porównywanie liczebności i pierwsze dodawanie na konkretach.

Od pomidora do sosu

Narysuj albo wydrukuj sześć obrazków: nasionko w ziemi, mała roślinka, krzak z zielonymi pomidorami, krzak z czerwonymi pomidorami, pomidory w koszyku, garnek z sosem. Pomieszaj obrazki i poproś dzieci, żeby w małych grupach ułożyły je po kolei. Każda grupa opowiada swoją historyjkę, używając słów „najpierw”, „potem”, „na końcu”. Porozmawiajcie, czego potrzebuje pomidor, żeby urosnąć, i kto pracuje przy tym, żeby sos trafił na talerz. Zabawa rozwija myślenie przyczynowo-skutkowe i opowiadanie, a wiosną możecie posadzić w przedszkolu prawdziwe pomidory w doniczce.

Włochy wyglądają jak but

Pokaż dzieciom mapę Europy i znajdźcie razem Polskę i Włochy. Zwróć uwagę, że Włochy mają kształt wysokiego buta, który jakby kopie piłkę, czyli wyspę Sycylię. Dzieci odrysowują ten kształt na kalce albo dostają gotowy kontur, kolorują go i przyklejają na nim małe obrazki: talerz spaghetti, pizzę, morze i góry. Opowiedz, że do Włoch można dojechać samochodem albo pociągiem przez kilka krajów i że jest tam cieplej niż u nas. Zabawa wprowadza pierwsze pojęcia o mapie i o tym, że świat jest większy niż nasze miasto.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią już czytać, liczyć i pisać krótkie teksty, więc Dzień Spaghetti może stać się małym projektem kulinarno-językowym.

Wiadomość z 1 kwietnia

Opowiedz uczniom o filmie pokazanym 1 kwietnia 1957 roku w brytyjskiej telewizji, w którym rodzina zbierała spaghetti z drzew, a wielu widzów w to uwierzyło. Zapytaj, dlaczego ludzie się nabrali, i podpowiedz, że wtedy mało kto w Wielkiej Brytanii jadał spaghetti i nie wiedział, z czego się je robi. Potem przeczytaj trzy krótkie wiadomości o jedzeniu, z których jedna jest żartem, a uczniowie w parach szukają żartu i uzasadniają odpowiedź. Na koniec ustalcie razem trzy pytania, które warto zadać, zanim uwierzy się w niezwykłą wiadomość: kto to mówi, skąd to wie i czy ktoś inny to potwierdza. Zajęcia uczą krytycznego myślenia w przystępnej, zabawnej formie.

Uczniowie w grupach przygotowują kartę dań włoskiej restauracji. Każda grupa wymyśla trzy rodzaje spaghetti, nadaje im nazwy, opisuje w jednym zdaniu, co jest w środku, i ustala okrągłe ceny, na przykład 10 albo 15 złotych. Potem grupy wymieniają się kartami i robią zamówienia dla całej rodziny, licząc, ile trzeba zapłacić za dwa, trzy albo cztery talerze. Karty można ozdobić rysunkami i powiesić na korytarzu. Zajęcia łączą pisanie krótkiego tekstu użytkowego z dodawaniem i mnożeniem w praktyce.

Włoskie słowa w naszej kuchni

Napisz na tablicy kilka słów, które Polacy przejęli z włoskiego albo często słyszą: spaghetti, pizza, makaron, sałata, al dente, ciao, grazie, buon appetito. Uczniowie zgadują, co znaczą, a ty podajesz znaczenie i krótko mówisz, skąd się wzięło. Potem uczniowie układają mały słowniczek polsko-włoski z pięcioma zwrotami, które przydadzą się w restauracji, i ćwiczą je w parach jako krótki dialog. Wyjaśnij, że język zapożycza słowa razem z rzeczami, które przychodzą z innych krajów. Zajęcia rozwijają ciekawość języków i świadomość, że polszczyzna też się zmienia.

Prace plastyczne

Przy nożyczkach dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym kształty wycinasz wcześniej sama. Plastelinowe klopsiki dla dwulatków lep duże, a pracę obserwuj z bliska.

Talerz spaghetti z włóczki

  • papierowy talerzyk
  • żółta albo beżowa włóczka pocięta na kawałki
  • czerwona bibuła, brązowa plastelina, klej

Dzieci smarują środek talerzyka klejem i układają na nim kawałki włóczki, plącząc je tak, jak wygląda prawdziwe spaghetti. Z czerwonej bibuły drą i zgniatają małe kulki, które są sosem pomidorowym, i przyklejają je na makaron. Z plasteliny lepią klopsiki i przyciskają je na wierzch, a z zielonej bibuły robią listek bazylii. Gotowe talerze przydadzą się w zabawie w restaurację i w scenariuszu.

Obraz malowany sznurkiem

  • kartka bloku technicznego złożona na pół
  • kawałek grubego sznurka albo włóczki
  • farba plakatowa w kilku kolorach na talerzykach

Przypomnij, że spaghetti to po włosku sznureczki, więc dziś namalujemy obraz sznurkiem. Dziecko zanurza sznurek w farbie, zostawiając suchy koniec do trzymania, i układa go zawijasami na jednej połowie kartki. Potem przykrywa go drugą połową, przyciska dłonią i powoli wyciąga sznurek za suchy koniec. Po otwarciu kartki pojawia się symetryczny wzór, w którym dzieci szukają kształtów, tak jak w chmurach. Tę pracę starszaki mogą powtórzyć kilkoma kolorami.

Czapka kucharza

  • pasek z brystolu dopasowany do obwodu głowy
  • duży arkusz białej bibuły albo papieru
  • klej, zszywacz (obsługuje dorosły), kredki

Dzieci ozdabiają pasek z brystolu rysunkami pomidorów, makaronu i swoim imieniem. Do górnej krawędzi paska przyklejają marszczoną bibułę tak, żeby nad paskiem powstała bufiasta czapka. Dorosły dopasowuje opaskę do głowy i zszywa końce, a górę bibuły zbiera i spina. Czapki przydadzą się w zabawie w trattorię i podczas wspólnego nakrywania do stołu.

Włoska flaga z bibuły

  • kartka z narysowanym prostokątem podzielonym na trzy pionowe pasy
  • zielona, biała i czerwona bibuła
  • klej

Pokaż dzieciom flagę Włoch i zauważcie razem, że jej kolory to zielony, biały i czerwony, czyli tak jak bazylia, ser i pomidor. Dzieci drą bibułę na małe kawałki, zgniatają je w kulki i naklejają na właściwe pasy. Młodsze mogą po prostu malować pasy farbą palcami. Gotowe flagi zawieście nad stolikami trattorii.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Te zabawy wymagają trochę wolnego miejsca, więc odsuń stoliki. Świetnie działają przed obiadem, gdy na stołówce czeka prawdziwe spaghetti.

Do garnka!

Dzieci stoją sztywno, z rękami prosto przy ciele, bo są suchymi nitkami spaghetti. Na hasło „Do garnka!” powoli wchodzą do wyznaczonego koła z szarf, a ty mówisz, że woda się grzeje i makaron mięknie. Dzieci stopniowo rozluźniają ręce, potem szyję, aż w końcu kołyszą się miękko i opadają na podłogę jak ugotowane spaghetti. Na hasło „Do suszenia!” znów się prostują i sztywnieją. Zabawa uczy napinania i rozluźniania mięśni, a jej druga część dobrze wycisza grupę.

Nitka z dzieci

Dzieci tworzą jedną długą nitkę spaghetti, trzymając się za ręce. Pierwsza osoba prowadzi nitkę po sali, a ty grasz na bębenku: wolny rytm oznacza spokojne płynięcie, szybki rytm oznacza wrzenie i nitka biegnie truchtem, a uderzenie w talerz oznacza, że kucharz nawija nitkę na widelec. Wtedy prowadzący zaczyna zakręcać spiralę do środka, aż cała grupa jest zwinięta jak makaron na widelcu. Potem nitka powoli się odwija. Zabawa uczy współpracy i reagowania na zmianę tempa.

Włoska tarantela

Powiedz dzieciom, że tarantela to tradycyjny, wesoły i szybki taniec z południa Włoch. Włącz nagranie taranteli w wykonaniu instrumentalnym i pokaż proste kroki: podskoki w miejscu, obroty z rękami nad głową, klaskanie nad głową i tupanie. Dzieci tańczą w parach albo w kole, a gdy muzyka przyspiesza, przyspieszają razem z nią. Starszym możesz dać tamburyna, które często towarzyszą temu tańcowi. Zabawa rozwija poczucie rytmu i pokazuje, że każdy kraj ma swoją muzykę.

Scenariusz zajęć: Dzień Spaghetti w przedszkolu

TematJedziemy do włoskiej trattorii
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, że spaghetti pochodzi z Włoch, i potrafi wskazać Włochy na mapie; zna dwa włoskie słowa i używa ich w scence; układa historyjkę „od pomidora do sosu” w odpowiedniej kolejności; przelicza elementy w zakresie sześciu
Pomocemapa Europy, obrazki do historyjki o pomidorze, papierowe talerzyki z włóczką, plastelinowe klopsiki, duża kostka, czapki kucharza, nagranie taranteli, obrus i sztućce do zabawy
Przebieg1. Powitanie po włosku (5 minut): witasz dzieci słowem „ciao”, pokazujesz pęczek suchego spaghetti z bliska i pytasz, z jakiego kraju pochodzi.
2. Mapa (6 minut): szukacie Włoch na mapie i zauważacie kształt buta.
3. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki, o nazwie spaghetti, o „al dente” i o drzewach spaghetti z 1 kwietnia.
4. Od pomidora do sosu (8 minut): praca w grupach z historyjką obrazkową i opowiadanie.
5. Do garnka! (6 minut): zabawa ruchowa z napinaniem i rozluźnianiem.
6. Ile klopsików na talerzu? (8 minut): liczenie z kostką na talerzykach z włóczki.
7. Trattoria (6 minut): krótka scenka z zamawianiem i słowami „ciao” i „grazie”.
ZakończenieWszyscy tańczą krótką tarantelę, a potem w kole każde dziecko kończy zdanie „W trattorii zamówiłbym…”.
EwaluacjaZapytaj, co znaczy „grazie” i gdzie na mapie leżą Włochy. Obserwuj, które dzieci samodzielnie ułożyły historyjkę i bez pomocy przeliczyły klopsiki.

Jeśli chcesz ugotować z dziećmi prawdziwe spaghetti, najpierw zapytaj rodziców o alergie i nietolerancje pokarmowe, zwłaszcza na gluten, pomidory i mleko, i uzyskaj ich zgodę. Dzieci mogą myć pomidory, rwać bazylię i nakrywać do stołu, ale wodę gotuje, wrzuca makaron i odcedza wyłącznie dorosły, z dala od dzieci. Dla dzieci, które nie mogą jeść pszenicy, przygotuj makaron bezglutenowy albo inną przekąskę, tak żeby nikt nie poczuł się wykluczony. Spaghetti dla młodszych dzieci warto po ugotowaniu pokroić na krótsze kawałki, bo długie nitki trudno pogryźć i łatwo się nimi zakrztusić.

Książki, wiersze i piosenki

Do wspólnego czytania pasują książki o kuchni i gotowaniu, które masz w przedszkolnej bibliotece, oraz albumy o Włoszech z dużymi zdjęciami krajobrazów i jedzenia. Z muzyki wybierz instrumentalne nagranie taranteli albo innej włoskiej muzyki ludowej, które posłuży do tańca. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie, na przykład przed obiadem albo przy zabawie w trattorię.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Długie nitki, czerwony sos, kręcę widelcem, a makaron w nos. Nie, nie w nos, tylko do buzi, spaghetti smakuje i małym, i dużym.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Ciao, kucharzu, grazie, panie, spaghetti dzisiaj na śniadanie? Nie, na obiad, z pomidorem, z bazylią i ze stołem nakrytym wzorem.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „4 stycznia obchodzimy Dzień Spaghetti. Będziemy podróżować w wyobraźni do Włoch, poznamy kilka włoskich słów i pobawimy się w restaurację. Prosimy, aby dzieci przyszły w ubraniach w kolorach włoskiej flagi, czyli zielonym, białym albo czerwonym, i przyniosły czysty fartuszek.”. Jeśli planujesz wspólne gotowanie, dołącz do informacji pytanie o alergie i zgodę na udział dziecka. Jako zadanie do domu zaproponuj wspólne nakrycie stołu do rodzinnego obiadu albo narysowanie ulubionego dania całej rodziny.

Rodziców, którzy byli we Włoszech albo mają włoskie korzenie, poproś o krótką opowieść, zdjęcia albo pocztówkę, którą pokażą dzieciom. Chętni mogą przynieść do przedszkola pomidory, bazylię w doniczce albo różne rodzaje suchego makaronu do obejrzenia, ale udział ma być dobrowolny i bez presji. W klasach 1-3 dobrym zadaniem jest krótki wywiad z babcią lub dziadkiem: czy w ich dzieciństwie jadało się w Polsce spaghetti. Odpowiedzi bywają zaskakujące i dają świetny materiał do rozmowy o tym, jak zmienia się nasza kuchnia.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Spaghetti?

Dzień Spaghetti obchodzimy co roku 4 stycznia. W przedszkolach to dobry temat na pierwsze dni po przerwie świątecznej.

Skąd się wziął Dzień Spaghetti?

Święto pochodzi z amerykańskich kalendarzy, gdzie nazywa się National Spaghetti Day. Nie wiadomo, kto je wymyślił ani od kiedy jest obchodzone. Samo spaghetti to danie włoskie, a jego nazwa oznacza po włosku sznureczki.

Jak obchodzić Dzień Spaghetti w przedszkolu?

Zamień salę we włoską trattorię, pobawcie się w kucharzy i kelnerów, poznajcie kilka włoskich słów i znajdźcie Włochy na mapie. Do tego pasują prace z włóczki i zabawy ruchowe w suchy i ugotowany makaron. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

W co ubrać dziecko na Dzień Spaghetti?

Wystarczą ubrania w kolorach włoskiej flagi: zielonym, białym albo czerwonym. Przyda się też fartuszek i papierowa czapka kucharza, którą dzieci zrobią w przedszkolu.

Czy można dawać małym dzieciom suchy makaron do zabawy?

Dzieciom do 3 lat lepiej go nie dawać, bo kawałki łatwo włożyć do buzi, a połamane końce są ostre. Dla najmłodszych zastąp go paskami papieru albo włóczką pod nadzorem dorosłego. Starsze dzieci mogą bawić się suchym makaronem, jeśli nie bierze go do ust nikt z grupy.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *