Dzień Tramwajarza obchodzimy 25 listopada, w dniu świętej Katarzyny, dlatego sami tramwajarze nazywają swoje święto Katarzynką. Tego dnia dziękujemy motorniczym, którzy prowadzą tramwaje, ale też ludziom, których pasażerowie zwykle nie widzą: mechanikom w zajezdniach, torowcom i elektrykom dbającym o sieć nad torami. Dzień tramwajarza w przedszkolu to świetna okazja do rozmowy o mieście, o pracy, która trwa od świtu do nocy, i o bezpiecznym zachowaniu na przystanku. Tramwaj dzwoni, jeździ po szynach i bierze prąd z drutu nad głową, więc budzi u dzieci mnóstwo pytań. Nawet tam, gdzie tramwajów nie ma, dzieci znają je z wyjazdów, książek i bajek.
We wpisie znajdziesz krótką historię święta i tramwajów w Polsce, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie zabawy opisaliśmy tak, żeby dało się je przeprowadzić w sali, bez wycieczki do zajezdni. Jeśli jednak w waszym mieście jeżdżą tramwaje, na końcu podpowiadamy, jak zorganizować bezpieczny przejazd z grupą.
W skrócie
- Data: 25 listopada, co roku, w dniu świętej Katarzyny.
- Zasięg: święto branżowe pracowników komunikacji tramwajowej w polskich miastach, nieustanowione żadną ustawą.
- Od kiedy: zwyczaj świętowania Katarzynki przez tramwajarzy jest dawny, ale nie wiadomo, kiedy dokładnie się zaczął.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: krzesełka, dzwonek, kartony, rolki, kolorowy papier, szarfy, taśma malarska, papierowe bilety, chusta animacyjna, bębenek.
Historia Dnia Tramwajarza
Święta Katarzyna Aleksandryjska jest uważana za patronkę kolejarzy i przewoźników, dlatego jej dzień, 25 listopada, stał się świętem całej branży szynowej. Kolejarze obchodzą wtedy Dzień Kolejarza, a tramwajarze swoją Katarzynkę. Nie udało się ustalić, kto i kiedy pierwszy raz ogłosił Dzień Tramwajarza, bo to zwyczaj wyrastający z tradycji, a nie święto ustanowione przepisem. Wiadomo natomiast, że przedsiębiorstwa komunikacyjne w wielu miastach co roku organizują z tej okazji spotkania pracowników, wyróżnienia i dni otwarte. W Poznaniu przy okazji Katarzynek pokazywano zabytkowe tramwaje, a chętni mogli spróbować jazdy pod okiem instruktora.
Historia tramwajów w Polsce zaczyna się od koni. W grudniu 1866 roku w Warszawie ruszył tramwaj konny, czyli wagon na szynach ciągnięty przez konie, który łączył dwa dworce kolejowe. Na świecie pierwszy tramwaj elektryczny uruchomił w 1881 roku w Berlinie niemiecki wynalazca Werner von Siemens. Wkrótce tramwaje elektryczne pojawiły się także w miastach, które dziś leżą w Polsce, na przykład we Wrocławiu i w Łodzi pod koniec XIX wieku. W Warszawie pierwszy tramwaj elektryczny wyjechał na ulice w marcu 1908 roku i był kilka razy szybszy od konnego poprzednika.
Dziś tramwaje jeżdżą w kilkunastu polskich miastach, między innymi w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Gdańsku, Łodzi, na Śląsku i w Olsztynie, który po latach przerwy przywrócił tramwaje w 2015 roku. Nowoczesne wagony są niskopodłogowe, klimatyzowane i dostosowane do wózków. Praca tramwajarza zmieniła się przez te lata bardzo mocno, ale jedno zostało: ktoś musi wstać przed świtem, żeby pierwszy tramwaj wyjechał z zajezdni na czas. Właśnie tym ludziom poświęcamy 25 listopada.
Po co obchodzić Dzień Tramwajarza z dziećmi
Poznawanie zawodów to ważna część wychowania przedszkolnego, bo dzieci uczą się, że wygodne miasto to praca wielu ludzi. Motorniczy jest dla dziecka kimś bardzo konkretnym: siedzi w kabinie z przodu, dzwoni dzwonkiem i otwiera drzwi. Rozmowa o nim prowadzi do szacunku dla pracy innych i do zwykłej wdzięczności, na przykład pomachania na powitanie albo powiedzenia „dziękuję” przy wysiadaniu. To praca w sferze społecznej i emocjonalnej, która uczy też empatii wobec ludzi pracujących w nocy i w święta. Starsze dzieci zaczynają rozumieć, że miasto działa jak wielki zegar, w którym każdy ma swoje zadanie.
Drugi cel to bezpieczeństwo. Dzieci ćwiczą zasady, które przydadzą się im przez całe życie: czekamy na przystanku z dala od krawędzi, nie wbiegamy na torowisko, przechodzimy przez tory tylko w wyznaczonym miejscu i rozglądamy się w obie strony. W tramwaju trzymamy się poręczy i nie stoimy w drzwiach. Zabawy z jazdą, zatrzymywaniem i dzwonkiem rozwijają też reakcję na sygnał, koordynację i orientację w przestrzeni, czyli sferę fizyczną. Liczenie przystanków, kolory linii i czytanie numerów wspierają z kolei rozwój poznawczy.
Ciekawostki o tramwajach dla dzieci
Przeczytaj dzieciom dwie lub trzy ciekawostki na raz, najlepiej z obrazkiem tramwaju przed oczami. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, skąd tramwaj bierze siłę do jazdy?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.
- Tramwaj jedzie na prąd. Bierze go z drutu nad torami przez specjalne metalowe ramię na dachu, które nazywa się pantograf.
- Pierwsze tramwaje ciągnęły konie. W Warszawie taki tramwaj konny jeździł już w 1866 roku.
- Tramwaj nie ma kierownicy. Jedzie tam, gdzie prowadzą go szyny, a motorniczy rusza, przyspiesza i hamuje.
- Kierowca tramwaju to motorniczy. Żeby nim zostać, trzeba zdać egzamin i przejść specjalne szkolenie.
- Tramwaj dzwoni zamiast trąbić. Dzwonek ostrzega pieszych i kierowców, że tramwaj nadjeżdża.
- Tramwaj potrzebuje dłuższej drogi, żeby się zatrzymać. Jest bardzo ciężki i jedzie po gładkich szynach, dlatego nigdy nie wbiegamy przed nadjeżdżający tramwaj.
- W nocy tramwaje śpią w zajezdni. Tam mechanicy je sprawdzają, naprawiają i myją, żeby rano mogły wyjechać na trasę.
- Na końcu linii tramwaj często zawraca po pętli. To tor w kształcie dużego koła, po którym tramwaj objeżdża i wraca w drugą stronę.
- Tramwaj nie dymi. Jedzie na prąd, więc nie wypuszcza spalin na ulicę, dlatego mówi się, że jest przyjazny dla powietrza w mieście.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Najmłodsze dzieci poznają tramwaj przez dźwięk, ruch i powtarzanie prostych słów. Wszystkie pomoce mają być duże, a papierowe bilety tak duże, żeby żadne dziecko nie wzięło ich do buzi.
Dzyń, dzyń, tramwaj jedzie
Dzieci siadają w kole, a ty pokazujesz duży obrazek tramwaju i mały dzwonek albo dzwoneczek z kącika muzycznego. Za każdym razem, gdy dzwonisz, dzieci mówią „dzyń, dzyń” i kołyszą się na boki, jakby jechały tramwajem. Gdy przestajesz, wszyscy nieruchomieją, bo tramwaj stanął na przystanku. Potem każde dziecko może samo zadzwonić i zatrzymać tramwaj całej grupy. Zabawa uczy reagowania na dźwięk, oswaja z nowym słowem i daje maluchom poczucie sprawczości.
Tramwaj po torach z taśmy
Naklej na podłodze taśmą malarską dwie równoległe linie, które tworzą długie, kręte tory przez salę. Dzieci jedno za drugim idą między liniami, trzymając się za ramiona, i nie mogą z torów zejść. Ty prowadzisz pierwsza jako motorniczy i mówisz: „Teraz zakręt”, „Teraz powoli”, „Teraz przystanek”. Na przystankach, oznaczonych dużą kartką z narysowaną wiatą, tramwaj staje i jedno dziecko wysiada, siadając na krzesełku. Zabawa ćwiczy chodzenie po wyznaczonej drodze, równowagę i zabawę w grupie.
Drzwi się otwierają
Dwoje dorosłych albo starszych dzieci staje naprzeciwko siebie i trzyma się za ręce, tworząc drzwi tramwaju. Gdy mówisz „drzwi się otwierają” i dzwonisz, ręce idą w górę i dzieci przechodzą pod nimi, a gdy mówisz „drzwi się zamykają”, ręce powoli opadają i reszta czeka. Powtarzajcie to kilka razy, aż wszystkie dzieci „wsiądą”. Tłumacz przy tym krótko, że do tramwaju wchodzimy spokojnie i nie wbiegamy, gdy drzwi się zamykają. Zabawa uczy czekania na swoją kolej i pierwszej zasady bezpieczeństwa w pojeździe.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzylatki i czterolatki uwielbiają odgrywanie ról, więc w tej grupie tramwaj staje się prawdziwą zabawą tematyczną z pasażerami i motorniczym.
Bilet, proszę
Ustaw krzesełka w dwóch rzędach jak siedzenia w tramwaju, a z przodu jedno krzesło dla motorniczego. Każde dziecko dostaje duży bilet z kartonu, a przy drzwiach stoi kasownik, czyli pudełko po butach z wyciętą szparą. Pasażerowie wsiadają, wkładają bilet do kasownika i mówią „dzień dobry”, a ty jako kasownik robisz „pik”. Po kilku przystankach zamieńcie role, tak żeby każdy był choć raz motorniczym. Zabawa uczy grzecznościowych zwrotów, odgrywania ról i zasad jazdy komunikacją.
Ustąp miejsca
W tym samym tramwaju z krzesełek wprowadź nowych pasażerów: dziecko z laską jako starsza pani, dziecko z lalką w wózku jako mama, dziecko z nogą w „gipsie” z bandaża. Pasażerowie siedzący na krzesłach mają zauważyć, kto potrzebuje miejsca, i powiedzieć „Proszę, niech pani usiądzie”. Porozmawiaj potem, dlaczego to ważne i jak czuje się ktoś, komu ustąpiono miejsca. Zwróć też uwagę, że małe dziecko w jadącym tramwaju samo bezpieczniej siedzi albo trzyma się poręczy i rodzica. Zabawa uczy uprzejmości i dostrzegania potrzeb innych.
Jakiego koloru jest mój tramwaj?
Przygotuj obrazki tramwajów w kilku kolorach, bo w różnych miastach tramwaje mają różne barwy, oraz duże kartki z numerami od 1 do 5. Dzieci losują tramwaj, mówią, jaki ma kolor, i ustawiają go przy przystanku z kartką w tym samym kolorze. Potem dopasowują numery: tramwaj z numerem 2 jedzie na przystanek z dwoma kropkami. Na koniec zapytaj, czy ktoś widział tramwaj w swoim mieście i jakiego był koloru. Zabawa ćwiczy nazywanie kolorów, rozpoznawanie cyfr i liczenie.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Starsze przedszkolaki interesują się tym, jak działają maszyny, więc dzień tramwajarza w przedszkolu może dla nich zawierać trochę techniki i planowania trasy.
Skąd tramwaj ma prąd?
Pokaż zdjęcie tramwaju z pantografem dotykającym przewodu nad torami. Wyjaśnij, że prąd płynie drutem z elektrowni, tramwaj zbiera go pantografem, a silnik zamienia go w ruch kół. Potem zbudujcie model: dwa krzesła z rozpiętą między nimi szarfą to sieć trakcyjna, a dziecko-tramwaj idzie pod spodem z ręką uniesioną do szarfy, i może jechać tylko wtedy, gdy ręka jej dotyka. Kiedy puści szarfę, tramwaj staje, bo nie ma prądu. Koniecznie dodaj zasadę: przewody nad torami są groźne, nigdy się do nich nie zbliżamy i niczego w nie nie rzucamy.
Pętla i zajezdnia
Na dużym arkuszu narysuj z dziećmi linię tramwajową: zajezdnię na początku, kilka przystanków z nazwami miejsc znanych dzieciom, na przykład przedszkole, park i sklep, oraz pętlę na końcu. Dzieci przesuwają po trasie tramwaje z klocków i liczą przystanki do celu. Zadaj pytania: ile przystanków jest od przedszkola do parku, co robi tramwaj na pętli, gdzie śpi w nocy. Potem dzieci dorysowują drugą linię w innym kolorze, która krzyżuje się z pierwszą, i szukają przystanku przesiadkowego. Zabawa uczy czytania prostego schematu i liczenia.
Motorniczy patrzy uważnie
Jedno dziecko siada na krześle motorniczego z przodu sali, a przed nim pozostali pokazują kartki z sytuacjami na drodze: zielone światło dla tramwaju, czerwone światło, pieszy na przejściu, samochód na torach, pies na torowisku. Motorniczy mówi, co robi: jedzie, zatrzymuje się, dzwoni ostrzegawczo albo zwalnia. Grupa ocenia, czy decyzja była bezpieczna. Na koniec zamieńcie role i zapytajcie, co musi robić pieszy, żeby motorniczy nie musiał gwałtownie hamować. Zabawa uczy przewidywania i zasad ruchu drogowego z obu stron.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie potrafią czytać, liczyć i pracować z planem miasta, więc Dzień Tramwajarza może być dla nich małym projektem o komunikacji miejskiej.
Dzień z życia motorniczego
Przygotuj kartki z czynnościami w pomieszanej kolejności: pobudka przed świtem, przyjście do zajezdni, sprawdzenie tramwaju, wyjazd na trasę, przystanki, przerwa, zjazd do zajezdni, przekazanie tramwaju na drugą zmianę. Uczniowie w grupach układają je w porządku i dopisują godziny. Porozmawiajcie, kto jedzie pierwszym tramwajem rano i kto ostatnim w nocy oraz dlaczego tramwajarze pracują na zmiany. Na koniec każdy pisze jedno zdanie podziękowania dla motorniczego. Zajęcia ćwiczą porządkowanie wydarzeń, odczytywanie godzin i pisanie krótkiej formy.
Ile samochodów mieści się w tramwaju?
Ustal z uczniami okrągłe liczby do zadania: przyjmijmy, że do tramwaju wsiada 100 osób, a do samochodu 4 osoby. Uczniowie liczą, ile samochodów trzeba, żeby przewieźć pasażerów jednego tramwaju, a potem rysują to na kartce kratkowanej: tramwaj jako jeden długi prostokąt i samochody jako małe kwadraty. Na boisku możecie to pokazać w skali: grupa uczniów stoi ciasno w jednym prostokącie z taśmy, a obok te same osoby rozstawione czwórkami w osobnych „samochodach” z obręczy. Porozmawiajcie, co zajmuje na ulicy więcej miejsca i dlaczego tramwaj jest dobry dla powietrza w mieście. Zajęcia ćwiczą dzielenie w zakresie stu, porównywanie i myślenie o ekologii.
Tramwaj dawniej i dziś
Pokaż dwie ilustracje: tramwaj konny z XIX wieku i nowoczesny tramwaj niskopodłogowy. Uczniowie w grupach wypisują różnice w tabeli: co ciągnie tramwaj, ile ludzi się mieści, jak szybko jedzie, jak się wsiada, co jest w środku. Opowiedz, że w Warszawie tramwaj konny jeździł od 1866 roku, a elektryczny od 1908 roku. Potem uczniowie rysują, jak może wyglądać tramwaj za pięćdziesiąt lat, i opisują jeden wymyślony wynalazek. Zajęcia łączą historię z techniką i rozwijają wyobraźnię.
Kodeks pasażera
Uczniowie w grupach piszą pięć zasad dobrego pasażera tramwaju, każda zaczyna się od czasownika: „Czekam”, „Przepuszczam”, „Trzymam się”, „Ustępuję”, „Dziękuję”. Podpowiedz, że zasady dotyczą bezpieczeństwa i uprzejmości jednocześnie. Grupy prezentują swoje propozycje, a klasa wybiera najlepsze do wspólnego plakatu. Plakat możecie podarować przedsiębiorstwu komunikacji albo powiesić przy wyjściu ze szkoły. Zajęcia ćwiczą pisanie tekstu użytkowego i rozmowę o normach społecznych.
Prace plastyczne
Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Kolory tramwajów dobierzcie do tych, które jeżdżą w waszym mieście albo w mieście, które dzieci odwiedziły.
Tramwaj z pudełka po butach
- pudełko po butach albo podłużny karton
- farby plakatowe, kolorowy papier, klej
- rolka po papierze i patyczek do szaszłyków bez ostrego końca na pantograf
Dzieci malują pudełko w barwach tramwaju i doklejają okna z jasnego papieru, w których rysują pasażerów. Z przodu rysują reflektory i tabliczkę z numerem linii. Dorosły robi na dachu pantograf z wygiętego paska kartonu albo z patyczka, któremu wcześniej odcięto ostry koniec. Gotowe tramwaje ustawcie na torach z taśmy i zróbcie miasto.
Bilet mojego projektu
- prostokąty z kartonu wielkości dłoni
- flamastry, kredki, naklejki
- dziurkacz (obsługuje dorosły)
Dzieci projektują własny bilet tramwajowy: rysują tramwaj, wpisują numer linii i datę 25 listopada, a starsze także cenę wymyśloną w złotych. Dorosły dziurkuje bilet, jakby przeszedł przez kasownik. Bilety przydadzą się w zabawie „Bilet, proszę”. Uczniowie klas 1-3 mogą dodać na odwrocie zasady jazdy.
Miasto nocą z tramwajem
- czarna kartka z bloku technicznego
- kolorowe kredki pastelowe, żółty papier
- klej, nożyczki
Starsze dzieci rysują na czarnej kartce sylwetki domów i doklejają żółte okienka. Na dole rysują tory i tramwaj z oświetlonymi oknami oraz iskierką przy pantografie. To dobra okazja, żeby przypomnieć, że tramwajarze pracują także nocą, a ostatni tramwaj wraca do zajezdni bardzo późno. Prace pięknie wyglądają powieszone w rzędzie jak ulica.
Laurka dla motorniczego
- złożona na pół kartka z bloku
- kredki, farby, wycinki z gazet
- koperta
Dzieci rysują na laurce tramwaj i siebie, jak machają do motorniczego, a nauczyciel dopisuje pod dyktando podziękowania. Starsze dzieci piszą życzenia samodzielnie. Laurki możecie przekazać przez rodzica, który pracuje w komunikacji miejskiej, albo wysłać do zajezdni z prośbą o przekazanie motorniczym. To miły gest, który pokazuje dzieciom, że podziękowanie ma sens.
Zabawy ruchowe i muzyczne
Do zabaw przyda się dzwonek, bębenek, szarfy i chusta animacyjna. Wszystkie można przeprowadzić w sali gimnastycznej albo na korytarzu.
Pantograf w górę
Dzieci są tramwajami i jeżdżą po sali w rytm bębenka. Gdy uderzasz szybko, tramwaje jadą szybko, gdy wolno, zwalniają, a gdy dzwonisz dzwonkiem, zatrzymują się na przystanku i wyciągają obie ręce w górę jak pantograf, a potem kucają, żeby „wpuścić pasażerów”. Na hasło „zajezdnia” wszystkie tramwaje wracają w jedno miejsce i ustawiają się w rzędzie. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał i zmianę tempa ruchu.
Tramwaj z szarf
Dzieci ustawiają się w czwórkach jedno za drugim i trzymają szarfy, które łączą je w jeden długi tramwaj. Pierwsze dziecko jest motorniczym i dzwoni, wołając „dzyń, dzyń”. Tramwaje jeżdżą po sali tak, żeby się nie zderzyć, a na zakrętach zwalniają. Na znak motorniczy przechodzi na koniec, a prowadzenie przejmuje kolejne dziecko. Zabawa uczy współpracy, koordynacji ruchów w grupie i ostrożności.
Odgłosy tramwaju
Dzieci siadają w kole i wspólnie tworzą muzykę tramwaju: część stuka palcami o podłogę jak koła na szynach, część szumi jak silnik, jedno dziecko dzwoni dzwonkiem, a inne mówi „drzwi się zamykają”. Ty dyrygujesz, kto gra, a potem łączysz wszystkie dźwięki w jedną podróż od zajezdni do pętli. Możecie przyspieszać i zwalniać, a na koniec zagrać cichą jazdę nocną. Zabawa rozwija słuch, poczucie rytmu i wyobraźnię dźwiękową.
Scenariusz zajęć: Dzień Tramwajarza w przedszkolu
| Temat | Jedziemy tramwajem, dziękujemy motorniczemu |
| Grupa wiekowa | 4-5 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko wie, kim jest motorniczy i na czym polega jego praca; zna zasady bezpiecznego zachowania na przystanku i w tramwaju; używa zwrotów grzecznościowych w roli pasażera; reaguje ruchem na sygnał dźwiękowy |
| Pomoce | obrazki tramwaju i pantografu, dzwonek, bębenek, krzesełka ustawione jak w tramwaju, kartonowe bilety, pudełko jako kasownik, laska i lalka w wózku do scenki, kartki złożone na laurki, kredki |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): dzwonek i zagadka o pojeździe, który jeździ po szynach i bierze prąd z drutu. 2. Rozmowa i ciekawostki (6 minut): kto prowadzi tramwaj, skąd ma prąd, gdzie śpi w nocy. 3. Bilet, proszę (8 minut): zabawa tematyczna w tramwaj z krzesełek. 4. Ustąp miejsca (5 minut): scenka z nowymi pasażerami. 5. Pantograf w górę (7 minut): zabawa ruchowa z bębenkiem i dzwonkiem. 6. Zasady przystanku (4 minuty): dzieci pokazują na taśmie, gdzie się stoi, a gdzie nie wolno wchodzić. 7. Laurka dla motorniczego (10 minut): praca plastyczna. |
| Zakończenie | Dzieci siadają w kole z laurkami, a każde mówi jedno słowo podziękowania dla tramwajarzy. Grupa kończy wspólnym „dzyń, dzyń”. |
| Ewaluacja | Zapytaj kilkoro dzieci, kto prowadzi tramwaj i gdzie czekamy na przystanku. Obserwuj, kto w zabawie samodzielnie użył słów „dzień dobry”, „proszę” i „dziękuję” oraz kto ustąpił miejsca bez podpowiedzi. |
Jeśli w waszym mieście jeżdżą tramwaje, możesz zorganizować krótki przejazd z grupą. Zapewnij odpowiednią liczbę opiekunów, kamizelki odblaskowe i bilety dla dzieci zgodnie z miejscowymi zasadami, a przejazd zaplanuj poza godzinami szczytu. Dzieci czekają na przystanku parami, z dala od krawędzi, wsiadają spokojnie i w środku siadają albo trzymają się poręczy. Przed wycieczką zapytaj przedsiębiorstwo komunikacji, czy w okolicy 25 listopada nie organizuje dnia otwartego zajezdni, bo to najciekawsza możliwa lekcja.
Książki, wiersze i piosenki
Pewnym tytułem o mieście i pojazdach jest „Lokomotywa” Juliana Tuwima, którą możesz przeczytać jako wstęp do rozmowy o różnych pojazdach szynowych i porównać pociąg z tramwajem. Starszym przedszkolakom i uczniom pokaż obrazkowe książki z serii o ulicy Czereśniowej Rotraut Susanne Berner, na przykład „Zima na ulicy Czereśniowej”, w których dzieci szukają na ruchliwych ilustracjach pojazdów, pasażerów i przystanków. Książek obrazkowych poświęconych samemu tramwajarzowi nie polecamy z nazwy, bo nie znaleźliśmy pewnych tytułów. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie, na przykład przy zabawie w tramwaj z krzesełek.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Dzyń, dzyń, tramwaj jedzie, po szynach się toczy, motorniczy z przodu ma szeroko otwarte oczy. Na przystanku czekam, z dala od krawędzi, aż tramwaj się zatrzyma i nigdzie nie pędzi.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Wsiadam spokojnie, mówię „dzień dobry”, trzymam poręcz, pasażer ze mnie wzorowy. A gdy wysiadam, macham ręką z daleka: dziękuję, motorniczy, niech na ciebie dom czeka!
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „25 listopada obchodzimy Dzień Tramwajarza. Będziemy rozmawiać o pracy motorniczych i o bezpiecznym zachowaniu na przystanku i w tramwaju. Prosimy o przyniesienie pudełka po butach do zrobienia tramwaju. Jeśli ktoś z Państwa pracuje w komunikacji miejskiej, serdecznie zapraszamy do opowiedzenia dzieciom o swojej pracy.”. Jako zadanie do domu zaproponuj, żeby przy najbliższej okazji rodzic z dzieckiem policzyli przystanki w czasie jazdy tramwajem albo autobusem i przypomnieli sobie zasady pasażera. W miejscowościach bez tramwajów zadaniem może być obejrzenie razem zdjęć tramwajów z różnych miast.
Rodzice, którzy pracują jako motorniczy, mechanicy albo dyspozytorzy, są najlepszymi gośćmi tego dnia, a ich opowieść o wstawaniu przed świtem zostaje w pamięci dzieci. Można też poprosić o przyniesienie zdjęć z rodzinnych przejazdów tramwajem w różnych miastach i zrobić z nich wystawę. Chętni rodzice mogą pomóc przy wycieczce tramwajem jako dodatkowi opiekunowie. Udział jest dobrowolny i nikt nie musi niczego kupować.
Najczęstsze pytania
Dzień Tramwajarza obchodzimy co roku 25 listopada. To dzień świętej Katarzyny, dlatego tramwajarze nazywają swoje święto Katarzynką.
Święta Katarzyna jest uważana za patronkę kolejarzy i przewoźników, więc jej dzień stał się świętem branży szynowej. Nie wiadomo, kto i kiedy pierwszy ogłosił Dzień Tramwajarza, bo to zwyczaj, a nie święto ustanowione przepisem.
Zbuduj z krzesełek tramwaj, rozdaj bilety i pobawcie się w pasażerów i motorniczego, a przy okazji przećwiczcie zasady bezpieczeństwa na przystanku. Dobrym zakończeniem jest laurka dla motorniczych. Gotowy scenariusz na około 45 minut znajdziesz powyżej.
Przyda się pudełko po butach do zrobienia tramwaju i zdjęcia z rodzinnych przejazdów tramwajem. Dzieci mogą przyjść w ubraniach w kolorach tramwajów z waszego miasta. Specjalny strój nie jest potrzebny.
Oba święta przypadają 25 listopada i mają tę samą patronkę, świętą Katarzynę. Dzień Kolejarza dotyczy pracowników kolei, a Dzień Tramwajarza ludzi, którzy prowadzą tramwaje i dbają o tory, sieć i wagony w miastach.
Dodaj komentarz