Międzynarodowy Dzień Palenia Świec (druga niedziela grudnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Międzynarodowy Dzień Palenia Świec przypada w drugą niedzielę grudnia, w 2026 roku 13 grudnia. W polskich kalendarzach świąt nietypowych bywa podawany jako stała data 13 grudnia, ale w rzeczywistości jest to dzień ruchomy, który co roku wypada w inną datę. Dzień palenia świec w przedszkolu warto obchodzić w piątek przed tą niedzielą i potraktować jako zajęcia o świetle w najciemniejszym okresie roku oraz o bezpiecznym obchodzeniu się z ogniem. Grudzień to czas, gdy świece pojawiają się w wielu domach, na stołach i w oknach, więc rozmowa o nich jest bardzo praktyczna.

We wpisie znajdziesz uczciwie opisaną historię tego dnia, ciekawostki o świecach do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Większość zabaw nie wymaga zapalonego ognia, bo z małymi dziećmi pracujemy ze świecami na baterie, latarkami i niezapaloną świecą jako przyborem plastycznym. Tam, gdzie proponujemy pokaz z prawdziwym płomieniem, opisujemy dokładnie, jak go przeprowadzić bezpiecznie i kto trzyma zapałki. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami.

W skrócie

  • Data: druga niedziela grudnia. Najbliższe daty: 13 grudnia 2026, 12 grudnia 2027, 10 grudnia 2028. W przedszkolu najlepiej w piątek przed tą niedzielą.
  • Zasięg: obchody na całym świecie, zapoczątkowane w Stanach Zjednoczonych.
  • Od kiedy: od 1997 roku.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3, pokaz z płomieniem tylko prowadzony przez dorosłego, dla dzieci od 5 lat.
  • Czego potrzebujesz: świeczki na baterie, latarki, biała niezapalona świeca, akwarele, bibuła, rolki, słoiki, chustki do tańca, chusta animacyjna. Do pokazu: świeca w stabilnym świeczniku, zapałki dla dorosłego, szklany słoik, koc gaśniczy.

Historia Międzynarodowego Dnia Palenia Świec

Zanim przygotujesz zajęcia, warto znać prawdziwe pochodzenie tego dnia, bo jest ono poważne. Obchody zapoczątkowało w 1997 roku w Stanach Zjednoczonych stowarzyszenie The Compassionate Friends, które wspiera rodziny po śmierci dziecka. Organizacja wyznaczyła drugą niedzielę grudnia na wspólne zapalenie świec o godzinie 19:00 czasu lokalnego, na jedną godzinę, w hołdzie dzieciom, które odeszły. Ponieważ świece zapala się kolejno w każdej strefie czasowej, przez całą dobę wokół Ziemi przesuwa się fala światła. Z czasem do obchodów dołączyły rodziny z wielu krajów, a w Polsce dzień ten trafił do kalendarzy świąt nietypowych pod nazwą Międzynarodowy Dzień Palenia Świec, często z błędnie podaną stałą datą 13 grudnia.

Z tego powodu nie przenosimy do przedszkola pierwotnego sensu tego dnia i nie organizujemy z dziećmi zajęć o śmierci ani wspominania zmarłych. To temat dla rodzin i dla dorosłych. Jeśli wiesz, że w twojej grupie jest dziecko, którego rodzina przeżyła stratę, porozmawiaj z rodzicami, zanim zaplanujesz zajęcia o świecach, i zapytaj, czy temat będzie dla nich w porządku. W przedszkolu traktujemy ten dzień jako okazję do rozmowy o świetle, cieple, dawnych sposobach oświetlania domów i bezpieczeństwie przy ogniu. To bardzo potrzebny temat w grudniu, gdy w domach pojawiają się świece, wieńce i lampiony.

Świece mają długą historię. Przez stulecia były jednym z głównych źródeł światła w domach, zanim pojawiły się lampy naftowe i elektryczność. Robiono je z łoju, czyli zwierzęcego tłuszczu, który dymił i nieprzyjemnie pachniał, oraz z wosku pszczelego, który był droższy, palił się jaśniej i pachniał miodem. W XIX wieku zaczęto produkować świece z parafiny, która do dziś jest najczęstszym materiałem. Świece są obecne w tradycjach wielu kultur: w Szwecji 13 grudnia obchodzi się dzień świętej Łucji, kiedy dziewczynki noszą na głowach wianki ze świecami, Żydzi zapalają w grudniu świece chanukowe, a w polskich kościołach w adwencie dzieci przychodzą na roraty z lampionami.

Po co obchodzić Dzień Palenia Świec z dziećmi

Najważniejszy cel tych zajęć to bezpieczeństwo. W grudniu w wielu domach płoną świece na stołach, wieńcach adwentowych i parapetach, a dzieci są nimi zafascynowane. Przedszkolak powinien wiedzieć, że świecę zapala i gasi tylko dorosły, że płomienia nie dotykamy, nie dmuchamy na świecę z bliska z włosami nad płomieniem i nie bawimy się zapałkami ani zapalniczką. Powinien też wiedzieć, co zrobić, gdy zobaczy, że coś się pali: odejść i natychmiast zawołać dorosłego. Te zasady najlepiej utrwalają się w zabawie, a nie w zakazach powtarzanych przy stole.

Drugi cel to poznawanie świata. Świeca to świetny materiał do obserwacji: dzieci widzą, że wosk się topi, płomień ma różne kolory, a świeca pod słoikiem gaśnie, bo brakuje jej powietrza. Starsze dzieci uczą się, skąd brał się wosk i jak ludzie oświetlali domy, zanim była elektryczność, co rozwija myślenie przyczynowo-skutkowe. Zabawy ze światłem i cieniem w zaciemnionej sali rozwijają wyobraźnię i wyciszają, co w grudniowym zabieganiu jest bardzo cenne. Dmuchanie na papierowy płomyk to też dobre ćwiczenie oddechowe i logopedyczne dla najmłodszych.

Ciekawostki o świecach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki przy zapalonej świeczce na baterie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, z czego robiono świece, kiedy nie było sklepów?”, i pozwól dzieciom zgadywać. Przy ciekawostce o wosku pszczelim pokaż kawałek wosku albo świecę z wosku pszczelego, jeśli ją masz.

  • Dawniej świece były głównym światłem w domu. Nie było lamp elektrycznych, więc wieczorem ludzie zapalali świece albo lampy z olejem.
  • Świece robiono z wosku pszczół. Pszczoły budują z wosku plastry w ulu, a ludzie robili z niego świece, które pięknie pachniały miodem.
  • Tańsze świece robiono z tłuszczu zwierząt. Nazywały się łojowe, dymiły i brzydko pachniały, ale były tańsze niż woskowe.
  • Sznureczek w środku świecy to knot. To on się pali, a roztopiony wosk wędruje po nim w górę i karmi płomień.
  • Płomień ma kilka kolorów. Na dole bywa niebieskawy, a wyżej żółty i jasny. Żaden kolor płomienia nie jest bezpieczny do dotykania.
  • Świeca potrzebuje powietrza. Gdy przykryjemy ją słoikiem, po chwili zgaśnie, bo zabraknie jej powietrza.
  • Kiedyś mierzono czas świecą. Na świecy robiono kreski, a gdy wosk wypalił się do kolejnej kreski, wiedziano, że minęła godzina.
  • W Szwecji 13 grudnia dziewczynki noszą wianki ze świecami. To dzień świętej Łucji, a dziś w wiankach dzieci często używa się świeczek na baterie.
  • Świeczka na baterie świeci, ale nie parzy. Dlatego to ją, a nie prawdziwą świecę, możemy brać do ręki i nosić po sali.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Dla dwulatków i trzylatków nie zapalamy prawdziwych świec w sali, nawet na stole nauczyciela. Maluchy nie rozumieją jeszcze, czym jest gorący płomień, i mogą sięgnąć po niego w ułamku sekundy. Pracujemy ze świeczkami na baterie, które są duże i dobrze zamknięte, tak żeby dziecko nie mogło wyjąć baterii guzikowej, bo jej połknięcie jest bardzo groźne. Najważniejsza zasada, którą powtarzamy przy każdej zabawie, brzmi: „Prawdziwą świeczkę zapala tylko dorosły”.

Dmuchamy na płomyk

Przygotuj „świeczki” z rolek po papierze, do których przyklejasz od góry płomyk z lekkiej żółtej bibuły. Każde dziecko trzyma swoją świeczkę i dmucha na płomyk najpierw delikatnie, tak żeby tylko się zakołysał, a potem mocno, żeby się wygiął. Pokaż też dmuchanie z daleka i z bliska i zapytaj, kiedy płomyk tańczy bardziej. Na koniec powiedz, że na prawdziwą świeczkę dmucha tylko dorosły albo dziecko z dorosłym obok, na przykład na torcie urodzinowym. Zabawa ćwiczy oddech i aparat mowy, a do tego uczy pierwszej zasady bezpieczeństwa.

Światełko wędruje

Siądź z dziećmi w kole, przyciemnij salę i włącz jedną dużą świeczkę na baterie. Przy spokojnej muzyce świeczka wędruje z rąk do rąk, a każde dziecko trzyma ją chwilę i mówi swoje imię albo po prostu się uśmiecha. Gdy muzyka cichnie, dziecko, które trzyma świeczkę, może ją podnieść wysoko, a wszyscy mówią „Jasno!”. Pilnuj, żeby dzieci nie gryzły świeczki i nie potrząsały nią. Zabawa wycisza grupę, uczy czekania na swoją kolej i delikatnego obchodzenia się z przedmiotem.

Jasno i ciemno

Na hasło „jasno” zapalasz górne światło, a dzieci chodzą swobodnie po sali i machają rękami. Na hasło „ciemno” gasisz światło i włączasz tylko świeczki na baterie stojące na podłodze, a dzieci siadają przy nich cichutko jak przy kominku. Potem znów zapalasz światło i zabawa trwa dalej. Jeśli któreś dziecko boi się ciemności, posadź je obok siebie i nie zaciemniaj sali całkowicie. Zabawa uczy reagowania na sygnał i oswaja z półmrokiem, który w grudniu otacza dzieci każdego popołudnia.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki mogą już zapamiętać kilka prostych zasad dotyczących ognia i rozumieją, dlaczego są ważne. Dalej nie zapalamy prawdziwego płomienia w ich obecności, za to odkrywamy, że niezapalona świeca to ciekawe narzędzie plastyczne. W tej grupie dzieci uczą się też rozpoznawać, gdzie świeca może stać, a gdzie jest dla niej niebezpiecznie.

Magiczny rysunek świecą

Każde dziecko dostaje białą kartkę i kawałek niezapalonej białej świecy. Dzieci rysują świecą mocno po kartce: słońce, gwiazdkę, swoje imię albo dowolne linie, i widzą, że prawie nic nie widać. Potem malują całą kartkę akwarelą albo rozwodnioną farbą, a rysunek nagle się pojawia, bo farba nie przykleja się do wosku. Dzieci są zachwycone, więc przygotuj kilka kartek na osobę. Zabawa uczy, że wosk odpycha wodę, i ćwiczy nacisk dłoni potrzebny potem przy pisaniu.

Gdzie może stać świeczka?

Przygotuj obrazki różnych miejsc: stół z obrusem i świecznikiem, parapet przy firance, półka z książkami, łóżko, metalowa taca na stole, choinka, podłoga w pokoju, gdzie bawią się dzieci. Dzieci oglądają obrazki i kładą je na dwóch kartkach: z zielonym uśmiechem, gdzie świeca w świeczniku może stać, i z czerwonym znakiem, gdzie świeca jest niebezpieczna. Przy każdym obrazku pytaj „Dlaczego?”, żeby dzieci same doszły do tego, że firanka, książki i choinka mogą się zapalić. Zabawa uczy przewidywania i daje konkretną wiedzę, którą dziecko przeniesie do domu.

Świeczka dla misia

Ustaw pluszaki przy małym stoliku, jakby czekały na wieczorną kolację. Dzieci w parach przygotowują dla nich stół: kładą obrus, talerzyki, a na środku świeczkę na baterie w świeczniku. Jedno dziecko jest dorosłym, który „zapala” świeczkę, a drugie dzieckiem, które siedzi przy stole i pilnuje zasad: nie wyciąga rąk do płomienia i mówi, kiedy trzeba ją zgasić. Potem dzieci zamieniają się rolami, a na koniec „dorosły” gasi świeczkę przed odejściem od stołu. Zabawa utrwala zasady w odgrywaniu ról i uczy, że świecy nie zostawia się bez opieki.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki mogą zobaczyć prawdziwy płomień w czasie krótkiego pokazu, który prowadzi wyłącznie dorosły. Zanim zaczniesz, sprawdź regulamin placówki, bo w części przedszkoli otwarty ogień jest zabroniony, i wtedy pokaż doświadczenie na nagraniu albo zostań przy zabawach ze świeczkami na baterie. Dzieci w tym wieku chętnie obserwują, zadają pytania i wyciągają wnioski, więc to dobry czas na pierwsze doświadczenia.

Świeca i słoik: pokaz dorosłego

Postaw niską, szeroką świecę w stabilnym, niepalnym świeczniku na metalowej tacy, na środku stołu, z dala od firanek i dekoracji. Dzieci siadają na krzesłach za taśmą przyklejoną na podłodze, co najmniej dwa kroki od stołu, a ty związujesz włosy, odkładasz zapałki poza zasięg dzieci i masz pod ręką koc gaśniczy. Zapal świecę, pozwól dzieciom chwilę obserwować płomień i nazwać jego kolory, a potem przykryj ją dużym szklanym słoikiem. Po kilku sekundach płomień maleje i gaśnie, a dzieci zgadują dlaczego, aż dojdziecie razem do wniosku, że ogień potrzebuje powietrza. Powiedz, że dlatego strażacy gaszą małe pożary kocem gaśniczym, który odcina dopływ powietrza, i nigdy nie zostawiaj zapałek ani zapalonej świecy w sali bez opieki.

Z czego jest świeca?

Przygotuj trzy obrazki: pszczołę z plastrem miodu, owcę albo krowę oraz kroplę ropy naftowej z fabryką, a do tego trzy rodzaje świec albo ich zdjęcia. Opowiedz krótko, że dawniej świece robiono z wosku pszczół albo tłuszczu zwierząt, a dziś najczęściej z parafiny. Dzieci dopasowują świece do obrazków i wąchają świecę z wosku pszczelego, jeśli ją masz. Potem w grupach układają historyjkę obrazkową „Jak powstaje świeca woskowa”: pszczoły, plaster, roztopiony wosk, knot, gotowa świeca. Zabawa rozwija wiedzę o świecie i umiejętność porządkowania zdarzeń.

Strażnik światła

Wybierz jedno dziecko na strażnika światła i daj mu świeczkę na baterie. Pozostałe dzieci siedzą w kole, a ty opowiadasz krótkie historyjki: „Tomek chce sam zapalić świeczkę zapałkami”, „Kot zbliża się do świecy na stole”, „Mama wychodzi z pokoju, a świeca się pali”. Strażnik decyduje, co trzeba zrobić, a grupa pomaga mu, jeśli się waha. Za każdą dobrą odpowiedź strażnik podaje świeczkę następnemu dziecku, które zostaje kolejnym strażnikiem. Zabawa ćwiczy podejmowanie decyzji i utrwala zasadę: gdy widzę zagrożenie, wołam dorosłego.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie klas 1-3 mogą prowadzić proste obserwacje i zapisywać wyniki, więc świeca staje się materiałem do małych doświadczeń przyrodniczych. Wszystkie pokazy z płomieniem prowadzi nauczyciel, a uczniowie obserwują z wyznaczonej odległości. W tej grupie dobrze też porozmawiać o świetle w różnych tradycjach świata.

Ile wosku spala świeca?

Na początku lekcji uczniowie mierzą linijką wysokość nowej świecy i zapisują wynik w tabelce. Nauczyciel zapala świecę w stabilnym świeczniku na tacy na swoim biurku, a uczniowie co 15 minut z daleka oceniają, jak się zmienia, i rysują ją w kolejnych okienkach tabeli. Pod koniec lekcji nauczyciel gasi świecę, a gdy ostygnie, uczniowie mierzą ją znowu i obliczają różnicę. Porozmawiajcie, dokąd zniknął wosk i dlaczego dawniej świecą mierzono czas. Zajęcia ćwiczą mierzenie, odejmowanie i zapisywanie obserwacji.

Światło w tradycjach świata

Przygotuj karty z krótkimi opisami: dzień świętej Łucji w Szwecji, świece chanukowe, roraty z lampionami w Polsce, tort urodzinowy ze świeczkami, lampiony na Święto Zmarłych. Uczniowie w grupach czytają swój opis i przygotowują jedno zdanie o tym, kto, kiedy i po co zapala światło. Potem zaznaczają kraje na mapie i szukają podobieństw: w wielu tradycjach światło oznacza nadzieję, radość albo pamięć. Zajęcia uczą czytania ze zrozumieniem i szacunku dla różnych zwyczajów.

Instrukcja bezpiecznej świecy

Uczniowie w parach piszą instrukcję dla młodszego rodzeństwa: pięć zasad bezpiecznego zachowania przy zapalonej świecy. Podpowiedz kierunki: kto zapala, gdzie świeca może stać, czego nie robimy przy płomieniu, kiedy gasimy świecę, co robimy, gdy coś się zapali. Każda zasada zaczyna się od czasownika, na przykład „Proszę”, „Stawiam”, „Wołam”. Najlepsze zasady trafiają na plakat w klasie, a każdy uczeń przepisuje je na kartkę dla domu. Zajęcia ćwiczą pisanie krótkiego tekstu użytkowego.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Wszystkie lampiony i świeczniki, które dzieci zrobią, są przeznaczone wyłącznie do świeczek na baterie, a nie do prawdziwych podgrzewaczy. Napisz to wyraźnie na karteczce, która trafi z pracą do domu.

Świeca z rolki

  • rolka po papierze toaletowym
  • biała albo kolorowa farba
  • żółta i pomarańczowa bibuła, klej

Dzieci malują rolkę i zostawiają ją do wyschnięcia. Potem zgniatają kawałki żółtej i pomarańczowej bibuły w płomyk i wklejają go od góry do rolki. Starsze dzieci mogą dokleić „kapiący wosk” z białego papieru na brzegu. Z rolkowych świec powstanie bezpieczna dekoracja parapetu, którą można dmuchać do woli.

Lampion ze słoika

  • mały słoik
  • kawałki kolorowej bibuły
  • klej rozrobiony z wodą, pędzel, świeczka na baterie

Dzieci od 4 lat smarują słoik klejem i oklejają go kawałkami kolorowej bibuły, nakładając je na siebie jak witraż. Na wierzch nakładają jeszcze jedną warstwę kleju i zostawiają słoik do wyschnięcia. Do środka wkładamy świeczkę na baterie, a lampion w ciemnej sali rzuca kolorowe światło. Szkło obsługuje dorosły przy podawaniu i zbieraniu, a dwulatkom dajemy zamiast słoika przezroczysty plastikowy kubek.

Wianek świętej Łucji

  • pasek zielonego brystolu dopasowany do obwodu głowy
  • białe paski papieru na świeczki
  • żółta bibuła, zielone listki z papieru, klej, zszywacz (obsługuje dorosły)

Dzieci przyklejają do zielonego paska listki, a potem pionowo cztery lub pięć białych pasków jako świeczki. Na górze każdej świeczki doklejają płomyk z żółtej bibuły. Dorosły mierzy wianek na głowie dziecka i zszywa końce. W wiankach dzieci mogą przejść korowodem przez przedszkole, opowiadając o szwedzkim zwyczaju.

Świecznik z masy solnej

  • masa solna (szklanka mąki, szklanka soli, około pół szklanki wody)
  • świeczka na baterie do odciśnięcia kształtu
  • farby, pędzle

Dzieci lepią z masy płaski placek albo kulkę i wciskają w nią świeczkę na baterie, żeby powstało wgłębienie, a potem ozdabiają brzeg odciskami palców, widelca albo zakrętki. Gotowe świeczniki suszą się przez kilka dni na kaloryferze, a potem dzieci je malują. Masę solną robimy z dziećmi od 3 lat i pilnujemy, żeby jej nie jadły, bo jest bardzo słona. Świecznik trafia do domu ze świeczką na baterie.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy ruchowe w Dniu Palenia Świec mogą być spokojniejsze niż zwykle, bo temat światła sprzyja wyciszeniu. Dobrze sprawdza się przyciemniona sala, świeczki na baterie i spokojna muzyka instrumentalna. Do zabaw potrzebne są lekkie chustki do tańca albo paski bibuły i chusta animacyjna.

Płomyk tańczy

Każde dziecko dostaje żółtą albo pomarańczową chustkę do tańca lub pasek bibuły. Przy spokojnej muzyce dzieci są płomykami: kołyszą się delikatnie, unoszą chustki wysoko i obracają się powoli. Gdy muzyka przyspiesza, płomyk migocze, czyli dzieci szybko poruszają chustkami, a gdy cichnie, płomyk gaśnie i dzieci kucają z chustką na kolanach. Zabawa rozwija płynność ruchu, reagowanie na tempo muzyki i ekspresję ciała.

Wiatr i świeczki

Wszystkie dzieci są świeczkami i stoją prosto z rękami złączonymi nad głową jak płomień. Jedno dziecko jest wiatrem i biega między świeczkami, a gdy dotknie którejś, ta „gaśnie” i kuca. Drugie dziecko jest dorosłym, który zapala świeczki: dotyka zgaszonej świeczki, a ta znowu staje prosto. Po minucie zmieniacie role. Zabawa ćwiczy szybkość, refleks i uważne poruszanie się w grupie, a przy okazji przypomina, że świeczki zapala dorosły.

Światełka pod chustą

Dzieci trzymają chustę animacyjną, a pod nią leży kilka świeczek na baterie. Zaciemnij salę i poproś dzieci, żeby powoli unosiły chustę jak namiot, a kolorowe światło prześwitywało przez materiał. Potem kilkoro dzieci wchodzi pod chustę i siada przy świeczkach, a reszta delikatnie faluje chustą przy spokojnej muzyce. Zmieniajcie się, żeby każde dziecko mogło posiedzieć w świetlnym namiocie. Zabawa wycisza grupę i uczy współdziałania przy chuście.

Scenariusz zajęć na Dzień Palenia Świec

TematCiepłe światło świecy i bezpieczeństwo przy ogniu
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, że świecę zapala i gasi tylko dorosły; wie, że ogień potrzebuje powietrza; wymienia miejsca, w których świeca jest niebezpieczna; wie, co zrobić, gdy zobaczy ogień
Pomoceświeczki na baterie, świeca w niepalnym świeczniku na metalowej tacy, zapałki dla nauczyciela, szklany słoik, koc gaśniczy, obrazki do zabawy „Gdzie może stać świeczka?”, białe świece do rysowania, kartki, akwarele, chustki do tańca
Przebieg1. Powitanie (5 minut): przyciemniona sala i świeczka na baterie wędrująca w kole, każde dziecko mówi, gdzie widziało świece.
2. Ciekawostki (6 minut): jak dawniej oświetlano domy, z czego robiono świece, czym jest knot.
3. Pokaz dorosłego (7 minut): świeca pod słoikiem gaśnie, dzieci obserwują zza taśmy i wyciągają wniosek.
4. Gdzie może stać świeczka? (7 minut): segregowanie obrazków i rozmowa o tym, co może się zapalić.
5. Płomyk tańczy (6 minut): zabawa ruchowa z chustkami.
6. Magiczny rysunek świecą (10 minut): rysowanie niezapaloną świecą i malowanie akwarelą.
7. Zasady (4 minuty): wspólne powtórzenie trzech zasad i pokazanie ich gestami.
ZakończenieDzieci siadają przy świeczkach na baterie, a każde kończy zdanie „Przy świecy pamiętam, że…”. Nauczyciel gasi prawdziwą świecę na oczach dzieci i chowa zapałki.
EwaluacjaDzieci pokazują kciuk w górę albo w dół przy zdaniach: „Mogę sam zapalić świeczkę”, „Świeca pod słoikiem gaśnie”, „Gdy widzę ogień, wołam dorosłego”. Obserwuj, które dziecko samo wskazało niebezpieczne miejsca na obrazkach.

Jeśli w placówce nie wolno używać otwartego ognia, pokaż doświadczenie ze słoikiem na krótkim nagraniu albo zaproś strażaka, który przeprowadzi pokaz w bezpiecznych warunkach. Pamiętaj, żeby przed zajęciami sprawdzić, gdzie w sali jest koc gaśniczy albo gaśnica, i nigdy nie zostawiać zapalonej świecy nawet na chwilę. Zapałki i zapalniczkę trzymaj w kieszeni albo w zamkniętej szufladzie, a nie na stole. Po zgaszeniu świecy nie pozwalaj dzieciom dotykać knota ani wosku, dopóki całkiem nie ostygną.

Książki, wiersze i piosenki

Do zajęć o świetle i świecach pasują książki o zimie, długich wieczorach i bezpieczeństwie, które masz w przedszkolnej bibliotece, oraz opowieści o pracy strażaków. Nie polecamy konkretnych tytułów o świecach, bo nie znamy takich, których istnienie i treść moglibyśmy rzetelnie potwierdzić. Dobrze sprawdza się za to czytanie dowolnej zimowej bajki przy świeczkach na baterie w przyciemnionej sali, co samo w sobie jest dla dzieci małym świętem. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Świeczka świeci, płomyk drży, grudniowy wieczór krótszy mi. Patrzę z daleka, ręce mam swoje, zapala dorosły, ja się nie boję.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Firanka, książka i choinka w kącie, przy nich świeczka byłaby w kłopocie. Gdy coś się pali, nie gaszę sam, tylko dorosłego wołam tam.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „W piątek przed drugą niedzielą grudnia rozmawiamy z dziećmi o świetle i o bezpieczeństwie przy świecach. Prosimy, aby dzieci przyniosły świeczkę na baterie, jeśli macie ją w domu. Prosimy też o przypomnienie dziecku w domu zasad przy wieńcu adwentowym i świątecznych świecach.”. Dołącz do informacji krótką listę zasad, żeby rodzice mogli powtórzyć je w domu tymi samymi słowami.

Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny „patrol świecowy”: dziecko razem z rodzicem sprawdza, gdzie w domu stoją świece i czy żadna nie jest blisko firanki, choinki albo półki z książkami. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapytać dziadków, jak wyglądały wieczory w ich dzieciństwie i czy pamiętają przerwy w dostawie prądu przy świecach. Prace plastyczne trafiają do domu z karteczką, że są przeznaczone tylko do świeczek na baterie. Udział w zadaniach jest dobrowolny.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Międzynarodowy Dzień Palenia Świec?

Obchodzi się go w drugą niedzielę grudnia: 13 grudnia 2026, 12 grudnia 2027 i 10 grudnia 2028 roku. Kalendarze świąt nietypowych często podają stałą datę 13 grudnia, ale to dzień ruchomy.

Skąd się wziął Dzień Palenia Świec?

Zapoczątkowało go w 1997 roku amerykańskie stowarzyszenie The Compassionate Friends, wspierające rodziny po śmierci dziecka. Tego dnia o godzinie 19:00 rodziny na całym świecie zapalają świece na pamiątkę dzieci, które odeszły. W przedszkolu traktujemy ten dzień jako okazję do rozmowy o świetle i bezpieczeństwie.

Jak obchodzić Dzień Palenia Świec w przedszkolu?

Najlepiej przez zabawy ze świeczkami na baterie i latarkami, rysowanie niezapaloną świecą i naukę zasad bezpieczeństwa przy ogniu. Prawdziwy płomień pokazuje tylko dorosły, dzieciom od 5 lat i z bezpiecznej odległości. Scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

Co dziecko powinno przynieść na Dzień Palenia Świec?

Wystarczy świeczka na baterie, jeśli jest w domu, i mały słoik na lampion. Nie przynosimy do przedszkola prawdziwych świec, zapałek ani zapalniczek.

Jakie zasady bezpieczeństwa przy świecach przekazać przedszkolakom?

Świecę zapala i gasi tylko dorosły, nie dotykamy płomienia ani gorącego wosku i nie bawimy się zapałkami. Świeca stoi w stabilnym świeczniku z dala od firanek, choinki i książek i nigdy nie zostaje bez opieki. Gdy dziecko widzi, że coś się pali, odchodzi i natychmiast woła dorosłego.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *