Dzień Żyrafy (21 czerwca): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Światowy Dzień Żyrafy obchodzimy 21 czerwca, czyli w najdłuższy dzień roku na naszej półkuli. Ta data nie jest przypadkowa: najwyższe zwierzę lądowe na świecie ma swoje święto w dniu, w którym słońce świeci najdłużej. Żyrafa zachwyca dzieci od pierwszego spojrzenia, bo jest jednocześnie ogromna, łagodna i trochę zabawna, z długą szyją, cętkowanym futrem i fioletowym językiem. Dzień żyrafy w przedszkolu to dobra okazja, żeby porozmawiać o tym, co znaczy być wysokim i niskim, jak zwierzęta przystosowują się do życia na sawannie i dlaczego trzeba je chronić. To także jeden z ostatnich tematów przed wakacjami, więc zabawy mogą być radosne i ruchliwe.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę opisaliśmy krok po kroku, tak żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania. Zabawy w kolejnych grupach wiekowych się różnią, więc możesz świętować w całym przedszkolu naraz.

Historia Dnia Żyrafy

Światowy Dzień Żyrafy (World Giraffe Day) wymyśliła fundacja Giraffe Conservation Foundation, w skrócie GCF, która zajmuje się ochroną żyraf w Afryce. Fundacja wybrała datę 21 czerwca celowo i sama tłumaczy ten wybór jednym zdaniem: święto najwyższego zwierzęcia w najdłuższy dzień roku. Na półkuli północnej to dzień przesilenia letniego, kiedy słońce świeci najdłużej, a na półkuli południowej, gdzie żyje większość dzikich żyraf, to najdłuższa noc roku. Święto obchodzi się od kilkunastu lat, a co roku towarzyszą mu zbiórki na ochronę żyraf, akcje w ogrodach zoologicznych i zajęcia edukacyjne. W Polsce Dzień Żyrafy świętują ogrody zoologiczne, które mają żyrafy, a także przedszkola i szkoły.

Po co żyrafom osobne święto? Fundacja zwraca uwagę, że żyraf w Afryce jest dziś znacznie mniej niż kilkadziesiąt lat temu, a mało kto o tym wie, bo żyrafa kojarzy się z czymś zwyczajnym i powszechnym, jak w każdym zoo i każdej książeczce. Obrońcy przyrody mówią nawet o cichym zanikaniu żyraf. Zwierzęta tracą miejsca do życia, bo tam, gdzie była sawanna, powstają pola i drogi, a w niektórych regionach są nielegalnie odławiane. Dzień Żyrafy ma przypomnieć, że nawet zwierzę, które wszyscy znamy, może potrzebować pomocy. Z dziećmi wystarczy powiedzieć, że żyrafom trzeba zostawić miejsce do życia i drzewa do jedzenia.

Po co obchodzić Dzień Żyrafy z dziećmi

Żyrafa to znakomity temat do nauki pojęć przestrzennych i porównywania: wysoki i niski, długi i krótki, wyżej i niżej. Małe dziecko, które na co dzień patrzy na świat z dołu, z zachwytem słucha, że żyrafa zagląda do okna na pierwszym piętrze. Porównywanie siebie z żyrafą, mierzenie i liczenie to praca w sferze poznawczej, która przygotowuje do matematyki. Ciekawostki o budowie żyrafy, na przykład o tym, że ma tyle samo kręgów szyjnych co człowiek, rozbudzają ciekawość świata i uczą, że rzeczy nie zawsze są takie, jak wyglądają. Rozmowa o sawannie poszerza wiedzę o innych kontynentach i klimatach.

Drugi cel jest emocjonalny i społeczny. Żyrafa wyróżnia się wyglądem, a każda ma inny wzór plam, co jest dobrym punktem wyjścia do rozmowy o tym, że każdy z nas jest inny i to jest w porządku. Dzieci niskie i wysokie, szybkie i wolne mogą w zabawach odkryć, że każda cecha się do czegoś przydaje. Temat ochrony żyraf uczy empatii wobec zwierząt, które żyją daleko od nas. Zabawy w rozciąganie się, wspinanie na palce i chodzenie jak żyrafa rozwijają sferę fizyczną: równowagę, koordynację i gibkość całego ciała.

Ciekawostki o żyrafach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, jakiego koloru jest język żyrafy?”, i dopiero po kilku odpowiedziach przeczytaj wyjaśnienie. Przy ciekawostce o wzrocie żyrafy możesz stanąć przy ścianie i pokazać ręką, jak wysoko sięgałaby jej głowa.

• Żyrafa to najwyższe zwierzę lądowe na świecie. Dorosły samiec może mieć ponad pięć metrów wysokości, czyli więcej niż trzech dorosłych ludzi stojących sobie na głowach.
• Żyrafa ma w szyi tyle samo kręgów co człowiek. Jest ich siedem, tylko każdy jest u żyrafy bardzo długi.
• Język żyrafy jest ciemny, granatowo-fioletowy. Jest też bardzo długi, ma prawie pół metra, i żyrafa owija nim gałązki jak ręką.
• Każda żyrafa ma inne plamy. Nie ma dwóch żyraf o takim samym wzorze, tak jak nie ma dwóch ludzi o takich samych odciskach palców.
• Żyrafy jedzą liście akacji, choć to drzewo ma ostre kolce. Pomaga im w tym długi język, twarde wargi i gęsta ślina.
• Żyrafa ma na głowie różki pokryte skórą i sierścią. Nazywają się ossikony i są z nimi już małe żyrafy.
• Mała żyrafa przychodzi na świat, spadając z wysoka. Mama rodzi na stojąco, a maluch już po krótkiej chwili, zwykle w ciągu godziny, staje na własnych nogach.
• Żyrafy śpią bardzo mało. Zwykle robią sobie tylko krótkie drzemki, często na stojąco.
• Żeby się napić, żyrafa musi szeroko rozstawić przednie nogi. Inaczej nie sięgnęłaby głową do wody. Na szczęście dużo wody dostaje z liści, więc nie musi pić codziennie.
• Dzikie żyrafy żyją tylko w Afryce. Mieszkają na sawannie, czyli na trawiastej równinie z pojedynczymi drzewami.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na ruch całego ciała, naśladowanie i duże obrazki. Wszystkie pomoce muszą być duże, bez guzików, koralików i drobnych elementów, które mieszczą się w buzi.

Wysoko jak żyrafa, nisko jak żółw

Pokaż dzieciom obrazek żyrafy i żółwia albo dwa pluszaki. Kiedy podnosisz żyrafę, wszyscy wspinają się na palce i wyciągają ręce wysoko nad głowę, a kiedy podnosisz żółwia, kucają i chowają głowę w ramionach. Zaczynaj powoli, a potem zmieniaj zwierzęta szybciej, a czasem podnieś oba naraz i pozwól dzieciom wybrać. Mów przy tym „wysoko” i „nisko”, żeby dzieci połączyły ruch ze słowem. Zabawa uczy przeciwieństw, ćwiczy równowagę i dobrze rozgrzewa przed kolejnymi zajęciami.

Żyrafa je listki

Przywiąż do długiego kija albo gałęzi kilkanaście dużych zielonych liści wyciętych z papieru, przyczepionych na krótkich kawałkach taśmy. Trzymasz gałąź nad głowami dzieci, trochę wyżej, niż sięgają rękami. Dzieci są małymi żyrafkami: wspinają się na palce, wyciągają szyje i ręce i zrywają listki, a potem zanoszą je do koszyka. Kiedy wszystkie listki są zebrane, liczycie je razem. Zabawa ćwiczy wyciąganie całego ciała, chwyt i pierwsze liczenie, a dzieciom daje radość z zadania, które się udało.

Plamki dla żyrafy

Narysuj na dużym arkuszu szarego papieru dużą żółtą żyrafę bez plam i przyklej ją na wysokości dzieci. Wytnij z brązowego papieru plamy wielkości dłoni dorosłego i posmaruj je z tyłu klejem albo przyklej na nich kawałki taśmy. Dzieci po kolei przyklejają plamę w dowolnym miejscu na żyrafie i mówią przy tym „plamka”. Kiedy żyrafa jest gotowa, policzcie plamy na szyi, na nogach i na brzuchu. Zabawa ćwiczy chwyt, koordynację ręki i oka oraz uczy nazw części ciała.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki lubią porównywać i sprawdzać, kto jest większy, a kto mniejszy. W tej grupie wprowadzamy mierzenie, długie i krótkie szyje oraz pierwsze informacje o życiu żyrafy.

Rosnę jak żyrafa

Przyklej na ścianie papierową żyrafę naturalnej wielkości albo, jeśli sala jest niska, tylko jej nogi i fragment szyi, a obok narysuj miarę z kolorowymi paskami co 10 centymetrów. Dzieci po kolei stają przy żyrafie plecami do ściany, a ty zaznaczasz ich wzrost kreską i podpisujesz imię. Potem dzieci sprawdzają, do którego miejsca na żyrafie sięgają: do kolana, do brzucha czy tylko do kopyta. Zostawcie miarę na ścianie do końca roku i zmierzcie się ponownie we wrześniu. Zabawa uczy porównywania wielkości i pokazuje, że każdy rośnie we własnym tempie.

Długa szyja, krótka szyja

Przygotuj obrazki zwierząt: żyrafa, łabędź, flaming, struś, a do tego świnka, pies, żaba, jeż i ryba. Połóż na dywanie dwie szarfy jako dwa domki: jeden dla zwierząt z długą szyją, drugi dla zwierząt z krótką szyją albo bez szyi. Dzieci losują obrazek, nazywają zwierzę i decydują, do którego domku pasuje. Przy rybie zapytaj, czy w ogóle ma szyję, i pozwól dzieciom się zastanowić. Zabawa ćwiczy klasyfikowanie, uważne patrzenie i wypowiadanie się pełnym zdaniem.

Żyrafa idzie do wodopoju

Ustaw na końcu sali niską miskę albo niebieską kartkę, która jest wodopojem. Dzieci są żyrafami: idą do wodopoju dostojnym krokiem, wysoko podnosząc kolana, z rękami złączonymi nad głową jak długa szyja. Przy wodopoju pokazujesz, jak pije żyrafa: szeroko rozstawiamy nogi, pochylamy się powoli, udajemy, że pijemy, i ostrożnie wracamy do góry. Potem opowiedz, że w tej pozycji żyrafa jest mniej czujna, więc zawsze jakaś inna żyrafa pilnuje, czy nie idzie lew. Zabawa rozciąga mięśnie nóg i pleców, ćwiczy równowagę i uczy, że zwierzęta w stadzie pilnują się nawzajem.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na obserwację przez lupę, liczenie i zależności w przyrodzie. W tej grupie żyrafa staje się punktem wyjścia do rozmowy o tym, że każdy jest wyjątkowy, i o tym, jak żyje sawanna.

Moje plamy, moje odciski

Przypomnij ciekawostkę, że każda żyrafa ma inny wzór plam. Każde dziecko odciska opuszek palca w poduszce z tuszem albo w cienkiej warstwie farby i przykłada go do kartki obok swojego imienia. Dzieci oglądają odciski przez lupę, porównują swoje z odciskami kolegów i szukają linii, pętelek i łuków. Na koniec zapytaj, czy znalazły dwa takie same odciski. Po zabawie wszyscy myją ręce. Zabawa uczy uważnej obserwacji i daje piękny temat do rozmowy o tym, że każdy z nas jest jedyny w swoim rodzaju.

Siedem kręgów

Zapytaj dzieci, kto ma w szyi więcej kości: człowiek czy żyrafa. Po odpowiedziach pokaż siedem rolek po ręcznikach papierowych, nawleczonych na grubą włóczkę jak wagoniki, i powiedz, że to szyja żyrafy. Potem pokaż siedem krótkich kawałków rolki po papierze toaletowym, też nawleczonych, i powiedz, że to szyja człowieka. Dzieci liczą rolki w obu szyjach i odkrywają, że jest ich tyle samo, tylko długość jest różna. Na koniec dzieci delikatnie dotykają swojego karku i próbują wyczuć kręgi. Zabawa ćwiczy liczenie do siedmiu, porównywanie i rozwija ciekawość budowy ciała.

Kto mieszka na sawannie?

Rozłóż na dywanie żółty materiał albo papier, który jest sawanną, i postaw na nim papierowe drzewo akacji. Rozdaj dzieciom obrazki: żyrafa, zebra, słoń, lew, antylopa, a do tego pingwin, niedźwiedź polarny i wiewiórka. Dzieci decydują, kto mieszka na sawannie, a kto nie, i uzasadniają swoją odpowiedź. Potem ułóżcie obrazki tak, żeby pokazać, kto co je: żyrafa sięga liści na wysokiej akacji, zebra skubie trawę, a lew poluje. Zabawa uczy łączenia zwierząt ze środowiskiem, w którym żyją, i pierwszych zależności w przyrodzie.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią mierzyć, liczyć i korzystać z kalendarza, więc Dzień Żyrafy łączy przyrodę z matematyką. Najlepiej zacząć zajęcia na boisku, jeśli pogoda pozwala.

Mierzymy żyrafę kredą

Wyjdź z klasą na boisko z taśmą mierniczą i kredą. Uczniowie odmierzają pięć metrów i rysują na asfalcie leżącą żyrafę: kreska od kopyt do czubka głowy ma tyle, ile może mieć dorosły samiec. Obok rysują małą żyrafę, która tuż po urodzeniu ma prawie dwa metry, a potem kładą się obok rysunku i sprawdzają, ilu uczniów trzeba, żeby dorównać żyrafie. Wróćcie do klasy i zapiszcie wyniki w zeszycie. Zajęcia uczą odmierzania długości w metrach, porównywania i robią ogromne wrażenie, bo żyrafa nagle staje się prawdziwa.

Najdłuższy dzień dla najwyższego zwierzęcia

Wyjaśnij, dlaczego Dzień Żyrafy przypada 21 czerwca. Przygotuj kartki z godzinami wschodu i zachodu słońca, które znajdziesz w kalendarzu ściennym albo w prognozie pogody, dla kilku dat: 21 grudnia, 21 marca i 21 czerwca. Uczniowie liczą, ile pełnych godzin trwa dzień w każdej z tych dat, i porównują wyniki. Potem zastanawiają się, dlaczego fundacja połączyła najdłuższy dzień z najwyższym zwierzęciem, i wymyślają podobne pary, na przykład najkrótszy dzień dla najmniejszego zwierzęcia. Zajęcia ćwiczą obliczenia zegarowe i pracę z kalendarzem.

Słownik żyrafy

Wypisz na tablicy słowa, które pojawiły się w ciekawostkach: sawanna, akacja, ossikony, wodopój, kręgi, stado. Uczniowie w parach piszą do każdego słowa krótkie wyjaśnienie własnymi słowami, na przykład „Sawanna to…”. Potem łączą kartki w klasowy słownik żyrafy i ozdabiają okładkę plamami. Najlepsze definicje można przeczytać młodszej grupie przedszkolnej. Zajęcia uczą tworzenia definicji, porządkowania alfabetycznego i precyzyjnego pisania.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Żyrafa z szyją harmonijką

• żółta kartka A4 z narysowanym tułowiem i nogami żyrafy
• długi pasek żółtego papieru, około 30 centymetrów
• brązowa kredka lub farba, klej, nożyczki

Dzieci kolorują tułów żyrafy i wycinają go, a potem składają długi pasek papieru w harmonijkę. Jeden koniec harmonijki przyklejają do tułowia, a na drugim końcu doklejają głowę z ossikonami. Szyję można rozciągać i ściągać, a żyrafa raz sięga wysoko, a raz się kuli. To dobry moment, żeby powtórzyć słowa „wysoko” i „nisko”. Praca ćwiczy składanie papieru i koordynację obu rąk.

Plamy stemplowane gąbką

• kontur żyrafy na bloku technicznym
• żółta i brązowa farba
• kawałki gąbki pocięte w nieregularne kształty, klamerka do trzymania gąbki

Dzieci malują żyrafę na żółto i zostawiają do wyschnięcia. Następnie chwytają gąbkę klamerką, maczają ją w brązowej farbie i odbijają plamy na całej żyrafie. Każde dziecko samo decyduje, jak gęsto będą rozmieszczone plamy, dzięki czemu każda żyrafa w grupie wygląda inaczej. Po wyschnięciu dzieci dorysowują flamastrem oczy, ossikony i ogon z kępką na końcu. Praca nadaje się także dla młodszych, jeśli gąbki są duże.

Pacynka żyrafa

• drewniana szpatułka albo pasek grubej tektury
• żółty i brązowy papier
• klej, kredki, nożyczki

Dzieci wycinają głowę żyrafy z żółtego papieru, doklejają brązowe plamy, uszy i ossikony, a potem przyklejają głowę do szczytu szpatułki, która jest długą szyją. Szyję ozdabiają plamami narysowanymi kredką. Pacynki przydadzą się w scenariuszu i w krótkich przedstawieniach, w których żyrafa opowiada o sobie. Praca ćwiczy wycinanie i rozwija ekspresję w zabawie tematycznej.

Sawanna o zachodzie słońca

• kartka z bloku technicznego
• farby: żółta, pomarańczowa, czerwona
• czarny papier, nożyczki, klej

Starsze dzieci malują tło od góry do dołu: czerwone niebo, pomarańczowe w środku i żółte przy ziemi. Po wyschnięciu wycinają z czarnego papieru sylwetki żyrafy, drzewa akacji o płaskiej koronie i kilku ptaków i naklejają je na tło. Efekt przypomina zdjęcie sawanny o zachodzie słońca i świetnie wygląda na wystawie. Praca ćwiczy łączenie kolorów i wycinanie po konturze.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Najlepiej, gdy dzieci mają w ręku swoje pacynki albo przyklejone na koszulkach papierowe plamy, bo rola dodaje im energii. Przed zabawami ustal sygnał, na który wszyscy się zatrzymują.

Żyrafy i lwy

Wybierz dwoje lwów, które śpią w rogu sali, a reszta dzieci to żyrafy pasące się na sawannie. Żyrafy chodzą dostojnie na palcach, z rękami nad głową, i zrywają liście. Gdy zawołasz „lew się budzi!”, żyrafy muszą zamrzeć w najwyższej możliwej pozycji, na palcach, z rękami do góry, bo stojąca nieruchomo żyrafa wygląda jak drzewo. Lew obchodzi sawannę i dotyka żyraf, które się zachwiały albo opuściły ręce, a te stają się lwami. Zabawa ćwiczy równowagę na palcach, wytrzymałość i samokontrolę.

Każda żyrafa tańczy inaczej

Po przeczytaniu książki o żyrafie, która myślała, że nie umie tańczyć, włącz radosną muzykę. Dzieci stoją w kole, a każde po kolei wchodzi do środka i pokazuje swój własny ruch taneczny, a cała grupa go powtarza. Nie ma złych ruchów, a ty pilnujesz, żeby każde dziecko, także nieśmiałe, zostało nagrodzone brawami, choćby za kiwnięcie głową. Na koniec połączcie wszystkie ruchy w jeden długi taniec żyraf. Zabawa buduje pewność siebie, rozwija poczucie rytmu i uczy doceniać pomysły innych.

Sztafeta długich szyj

Dzieci stają w rzędach po pięć albo sześć osób, jedno za drugim. Pierwsze dziecko w rzędzie dostaje piłkę i podaje ją nad głową do tyłu, a kolejne robią to samo, wyciągając ręce jak najwyżej, jak żyrafa sięgająca po liście. Ostatnie dziecko biegnie z piłką na początek rzędu i zabawa trwa, dopóki pierwsza osoba nie wróci na swoje miejsce. Potem zmieńcie sposób podawania: między nogami, nisko jak żółw. Zabawa rozciąga całe ciało, uczy współpracy w drużynie i zręczności.

Scenariusz zajęć: Dzień Żyrafy w przedszkolu

Temat	Najwyższe zwierzę świata
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że żyrafa jest najwyższym zwierzęciem lądowym i żyje w Afryce; potrafi porównać długość i wysokość; wie, że każda żyrafa ma inny wzór plam, tak jak każdy człowiek ma inne odciski palców; utrzymuje równowagę na palcach
Pomoce	pluszowa żyrafa albo duży obrazek, miara na ścianie, dwie szyje z rolek (siedem długich i siedem krótkich), poduszka z tuszem albo farba, lupy, kartki, obrazki zwierząt sawanny, muzyka do tańca
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): żyrafa zagląda do sali „przez okno” i mówi, że dziś jest jej święto, bo to najdłuższy dzień roku. 2. Ciekawostki (6 minut): wzrost, język, plamy i picie wody, przed każdą pytanie. 3. Siedem kręgów (7 minut): liczenie rolek w dwóch szyjach i dotykanie własnego karku. 4. Żyrafy i lwy (7 minut): zabawa ruchowa z zamieraniem na palcach. 5. Moje plamy, moje odciski (8 minut): odciski palców i oglądanie ich przez lupę. 6. Kto mieszka na sawannie? (7 minut): wybór zwierząt i rozmowa, kto co je. 7. Każda żyrafa tańczy inaczej (5 minut): taniec w kole.
Zakończenie	Dzieci stają przy miarze na ścianie i każde mówi: „Jestem niższy od żyrafy, ale umiem…”, kończąc zdanie tym, w czym jest dobre.
Ewaluacja	Dzieci wstają na palce przy zdaniu prawdziwym i kucają przy fałszywym: „Żyrafa mieszka na biegunie”, „Każda żyrafa ma inne plamy”, „Żyrafa ma w szyi więcej kręgów niż człowiek”. Obserwuj, kto potrafi uzasadnić odpowiedź.

Jeśli w pobliżu jest ogród zoologiczny z żyrafami, zaproponuj rodzicom albo dyrekcji wycieczkę jeszcze przed wakacjami. Przed wyjazdem powtórzcie ciekawostki i przygotujcie z dziećmi listę rzeczy do sprawdzenia na miejscu: kolor języka, liczbę żyraf w stadzie, ossikony i sposób, w jaki żyrafa sięga po liście. W zoo pamiętajcie o zasadach: nie karmimy zwierząt, nie stukamy w szyby i nie krzyczymy. Po powrocie dzieci mogą narysować to, co zapamiętały najlepiej.

Książki, wiersze i piosenki

Najlepszą książką na Dzień Żyrafy jest „Żyrafy nie umieją tańczyć” Gilesa Andreae z ilustracjami Guya Parkera-Reesa. To rymowana opowieść o żyrafie Gerardzie, z którego śmieją się inne zwierzęta, bo nie potrafi tańczyć, aż odkrywa własną muzykę. Książka świetnie nadaje się do rozmowy o wyjątkowości i o tym, że każdy ma swój sposób, a po lekturze możesz przeprowadzić zabawę „Każda żyrafa tańczy inaczej”. Starszym dzieciom pokaż też atlas albo encyklopedię zwierząt z fotografiami żyraf, żeby porównały rysunek z prawdziwym zwierzęciem. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Szyja długa jak drabina, żyrafa liście z drzewa ścina. Plamki brązowe, język fioletowy, ponad drzewami widać jej głowę.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Jestem mały, ty wysoka, sięgasz chmurki i obłoka. Ale ja też umiem wiele, każdy inny, przyjaciele.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „21 czerwca obchodzimy Światowy Dzień Żyrafy. Będziemy mierzyć się jak żyrafy, oglądać odciski palców i tańczyć. Prosimy, aby dzieci przyszły w ubraniach w kolorze żółtym, brązowym albo w cętki. Będziemy odbijać palce w tuszu, więc prosimy o ubranie, które może się pobrudzić.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinne mierzenie: dziecko razem z rodzicami sprawdza, ile razy trzeba by postawić jedno na drugim wszystkich członków rodziny, żeby dorównać żyrafie, i przynosi rysunek z wynikiem.

Poproś też rodziców o rolki po ręcznikach papierowych do „siedmiu kręgów” i do prac plastycznych. Jeśli ktoś z rodziców był na safari albo w ogrodzie zoologicznym z dużym stadem żyraf, może przynieść zdjęcia i krótko o nich opowiedzieć. Chętne rodziny mogą w wakacje odwiedzić zoo i przysłać zdjęcie dziecka przy wybiegu żyraf, które we wrześniu trafi na wspólną tablicę. Wszystkie propozycje są dobrowolne.

Najczęstsze pytania