Dzień Żółwia (23 maja): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Światowy Dzień Żółwia obchodzimy co roku 23 maja. Żółw fascynuje dzieci, bo nosi dom na plecach, chowa głowę, gdy się boi, i porusza się tak wolno, że w bajkach zawsze jest symbolem cierpliwości. Dzień żółwia w przedszkolu to dobra okazja, żeby porozmawiać o zwierzętach, które żyją bardzo długo, o tym, że nie wszystko musi dziać się szybko, i o odpowiedzialności za zwierzę domowe. Żółwie mieszkają na lądzie, w słodkiej wodzie i w morzach, więc temat pozwala też zajrzeć w różne zakątki przyrody. W Polsce żyje dziko tylko jeden gatunek, a to świetny pretekst do rozmowy o ochronie przyrody.

We wpisie znajdziesz historię święta, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Dalej są prace plastyczne z materiałów z szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, sprawdzone tytuły książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić na podstawie samego opisu. Jeśli planujesz odwiedziny prawdziwego żółwia, na końcu scenariusza piszemy, o czym trzeba pamiętać.

Historia Dnia Żółwia

Światowy Dzień Żółwia (po angielsku World Turtle Day) po raz pierwszy obchodzono w 2000 roku. Święto wymyśliła i do dziś prowadzi American Tortoise Rescue, amerykańska organizacja, która zajmuje się ratowaniem żółwi i szukaniem dla nich domów. Sama nazwa święta jest nawet jej zastrzeżonym znakiem. Celem obchodów jest zachęcanie ludzi, żeby poznawali żółwie, szanowali je i chronili miejsca, w których żyją, bo wiele gatunków ma coraz mniej przestrzeni do życia. Święto dotyczy wszystkich żółwi: lądowych, słodkowodnych i morskich.

Dzień Żółwia szybko wyszedł poza Stany Zjednoczone i dziś świętują go ogrody zoologiczne, organizacje przyrodnicze, szkoły i przedszkola w wielu krajach. W Polsce to święto nieoficjalne, ale bardzo popularne w placówkach, które lubią tematy przyrodnicze. Dobrze jest przy tej okazji opowiedzieć dzieciom o jedynym żółwiu, który żyje w Polsce na wolności: to żółw błotny. Mieszka w spokojnych, zarośniętych wodach, jest bardzo rzadki i objęty ścisłą ochroną, więc nie wolno go łapać ani zabierać do domu.

Warto też wspomnieć o żółwiach, które ludzie trzymają w domach. Żółw w akwarium czy terrarium może żyć kilkadziesiąt lat i potrzebuje specjalnych warunków, więc to zwierzę na długo, a nie na chwilę. Znudzonego żółwia nie wolno wypuszczać do stawu ani do rzeki, bo obce gatunki szkodzą naszej przyrodzie, a sam żółw często nie przeżywa zimy. O takim właśnie odpowiedzialnym podejściu do zwierząt przypomina Dzień Żółwia, dlatego ten temat dobrze łączy się także z Dniem Zwierząt.

Po co obchodzić Dzień Żółwia z dziećmi

Żółw to wdzięczny temat do rozmowy o emocjach i o tempie życia. Dzieci często słyszą „szybciej”, a żółw pokazuje, że powoli też można dojść do celu, jeśli się nie poddaje. To dobre wprowadzenie do pracy nad cierpliwością, wytrwałością i szacunkiem dla tych, którzy robią coś wolniej od nas. Żółw chowający się w skorupie to z kolei prosty obraz, który pomaga dzieciom mówić o strachu i o potrzebie bezpiecznego schronienia. W sferze emocjonalnej można więc z grupą przećwiczyć sposób wyciszenia się: schować się na chwilę w swojej skorupie, oddychać spokojnie i wyjść, gdy jesteśmy gotowi.

W sferze poznawczej żółwie pozwalają porównywać środowiska życia: ląd, słodką wodę i morze. Dzieci poznają budowę zwierzęcia, uczą się, że pancerz to część ciała, a nie domek do zdjęcia, i dowiadują się, co żółwie jedzą. Starsze dzieci mogą zrozumieć, czym jest gatunek chroniony i dlaczego plastikowe odpadki w morzu szkodzą żółwiom morskim. Zabawy w pełzanie, czołganie i powolne ruchy świetnie ćwiczą kontrolę ciała, równowagę i koordynację, a wyścigi, w których wygrywa najwolniejszy, uczą panowania nad sobą. Społecznie żółw daje okazję do rozmowy o opiece nad zwierzęciem domowym i o tym, że to obowiązek całej rodziny.

Ciekawostki o żółwiach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a pozostałe zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy żółw może wyjść ze swojej skorupy?”, i dopiero wtedy przeczytaj odpowiedź. Dzieci chętniej zapamiętują to, co najpierw same próbowały odgadnąć.

• Żółw nie może wyjść ze skorupy. Pancerz jest zrośnięty z jego kręgosłupem i żebrami, więc to część jego ciała, tak jak nasze kości.
• Żółwie nie mają zębów. Zamiast zębów mają twardy dziób o ostrych krawędziach, którym odgryzają kawałki jedzenia.
• Są żółwie lądowe, wodne i morskie. Lądowe chodzą po ziemi i mają wysoki, kopulasty pancerz. Wodne i morskie mają bardziej płaski pancerz, dzięki któremu łatwiej pływają.
• Żółwie morskie mają płetwy. Zamiast łap z pazurami mają długie płetwy, którymi pływają jak wiosłami.
• Żółwie oddychają powietrzem. Nawet żółwie, które żyją w wodzie, muszą wypływać na powierzchnię, żeby zaczerpnąć powietrza.
• Żółwie składają jaja. Samica kopie dołek w piasku albo w ziemi, składa jaja i zakopuje je. Żółwie morskie wychodzą w tym celu na plażę.
• Małe żółwiki radzą sobie same. Po wykluciu z jaja od razu same szukają drogi, a żółwiki morskie biegną z plaży prosto do morza.
• Niektóre żółwie żyją bardzo długo. Wielkie żółwie lądowe mogą żyć ponad sto lat, czyli dłużej niż ludzie.
• W Polsce żyje dziko tylko jeden gatunek. To żółw błotny, który ma ciemny pancerz z żółtymi kropeczkami. Jest bardzo rzadki i chroniony.
• Zimą niektóre żółwie śpią. Żółwie z chłodniejszych krajów zapadają w sen zimowy i budzą się, kiedy robi się ciepło.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na powolny ruch, powtarzanie i duże, miękkie pomoce. Nie używaj nakrętek, kamyczków ani drobnych klocków, które mieszczą się w buzi, a pluszowy żółw powinien być duży i bez przyszywanych oczek z guzików.

Żółwik chowa główkę

Dzieci klęczą na dywanie z rękami opartymi na podłodze, a ty opowiadasz krótką historię o żółwiku, który spaceruje po łące. Kiedy mówisz „świeci słońce”, żółwiki wystawiają głowę i powoli idą na czworakach. Kiedy mówisz „coś szumi w trawie”, chowają głowę między ramiona i zwijają się w kulkę. Na hasło „już bezpiecznie” powoli wystawiają głowę i idą dalej. Zabawa uczy reagowania na polecenie, ćwiczy pełzanie na czworakach i pokazuje dzieciom, że żółw chowa się, kiedy się boi.

Powolny spacer

Rozłóż na podłodze ścieżkę z kilku poduszek, mat i koców. Dzieci idą po niej jak żółwiki na czworakach, a na plecach niosą płaską poduszkę, która jest skorupą. Zadanie polega na tym, żeby iść bardzo wolno i nie zgubić skorupy. Na końcu ścieżki czeka pluszowy żółw, który każde dziecko wita i przybija mu piątkę. Zabawa ćwiczy równowagę, powolne i uważne poruszanie się oraz świadomość własnego ciała.

Gdzie jest żółwik?

Na oczach dzieci chowasz pluszowego żółwia pod chustą animacyjną, pod kocem albo w kartonie. Dzieci podchodzą i razem pytają: „Żółwiku, żółwiku, gdzie jesteś?”. Ktoś odkrywa kryjówkę, a żółwik „wystawia główkę” i mówi dzień dobry. Potem możesz chować go w coraz trudniejszych miejscach, ale zawsze w zasięgu wzroku dzieci. Zabawa utrwala słowa pod, za, w, ćwiczy wytrwałość w szukaniu i przynosi dużo radości przy odkryciu.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki lubią proste reguły i porównania, więc można już zestawić żółwia z innymi zwierzętami i przećwiczyć, jak wyciszyć się jak żółw w skorupie.

Żółw i zając na łące

Podziel grupę na żółwie i zające. Kiedy grasz na bębenku szybko, ruszają się tylko zające, które skaczą obunóż, a żółwie stoją. Kiedy grasz powoli, ruszają się tylko żółwie, które idą na czworakach, a zające siedzą w norkach. Po kilku rundach zamieńcie się rolami. Na koniec zapytaj dzieci, które zwierzę jest szybsze, a które wytrwalsze, i powiedz, że o tym właśnie opowiada stara bajka. Zabawa ćwiczy słuchanie, rozróżnianie tempa i kontrolę nad ciałem.

Moja skorupa

Wprowadź dzieci w zabawę opowieścią o żółwiu, który, kiedy jest zdenerwowany albo smutny, chowa się w skorupie i czeka, aż się uspokoi. Dzieci kucają, obejmują kolana i chowają głowę, a ty liczysz powoli do pięciu. W tym czasie oddychają spokojnie nosem. Potem powoli wychodzą ze skorupy i mówią, jak się czują. Ustalcie, że w grupie można w każdej chwili powiedzieć „idę do skorupy”, kiedy potrzebujemy chwili spokoju. Zabawa uczy prostego sposobu radzenia sobie z silnymi emocjami.

Co je żółw?

Przygotuj obrazki jedzenia: sałata, mniszek lekarski, marchewka, truskawka, mała rybka, a do tego rzeczy, których żółw nie je, na przykład cukierek, chipsy i kanapka z szynką. Dzieci dostają dwa papierowe talerze: jeden dla żółwia lądowego, drugi dla żółwia wodnego. Razem układacie jedzenie na odpowiednich talerzach, a rzeczy niezdrowe odkładacie na bok. Wyjaśnij, że żółwie lądowe jedzą głównie rośliny, a wodne także małe zwierzątka. Zabawa uczy klasyfikowania i pokazuje, że różne zwierzęta mają różne potrzeby.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na dłuższą rozmowę o środowiskach życia, liczenie i opiekę nad zwierzętami, więc tu żółw staje się przewodnikiem po przyrodzie.

Trzy domy żółwi

Wyznacz w sali trzy strefy: ląd (zielona chusta albo koc), staw (niebieski koc) i morze (niebieska chusta animacyjna rozłożona na podłodze). Przygotuj obrazki trzech żółwi: lądowego z wysokim pancerzem, wodnego z płaskim pancerzem i łapkami z błoną oraz morskiego z płetwami. Dzieci losują obrazek, oglądają go uważnie i zanoszą żółwia do jego domu, tłumacząc, po czym to poznały. Potem porozmawiajcie, czym różnią się łapy i pancerze. Zabawa uczy wyciągania wniosków z obserwacji i porównywania.

Wyścig najwolniejszych

To wyścig odwrotny: wygrywa ten, kto dotrze do mety ostatni, ale bez zatrzymywania się. Dzieci startują na czworakach i muszą cały czas się ruszać, bardzo powoli. Ty obserwujesz, czy nikt nie stoi w miejscu, i przypominasz, że żółw idzie bez przerwy. Po wyścigu porozmawiajcie, czy łatwo było iść wolno i czemu. Zabawa ćwiczy panowanie nad ciałem, cierpliwość i daje szansę na zwycięstwo dzieciom, które zwykle nie wygrywają biegów.

Liczymy tarczki

Pokaż zdjęcie pancerza żółwia i zwróć uwagę, że jest podzielony na tarczki, czyli pola jak na plastrze. Przygotuj karty z narysowanymi żółwiami, które mają na pancerzu różną liczbę kropek, od 1 do 10. Dzieci losują kartę, liczą kropki i szukają żółwia z tą samą liczbą kropek u kolegi. Potem układają żółwie od najmniejszej do największej liczby. Zabawa ćwiczy liczenie, porównywanie i szukanie par.

Mały żółwik idzie do morza

Opowiedz dzieciom, że małe żółwie morskie wykluwają się z jaj w piasku i same muszą dojść do morza. Ułóż z krzeseł, poduszek i szarf tor przeszkód, który jest plażą, a na końcu rozłóż niebieską chustę, czyli morze. Każde dziecko jest żółwikiem i pokonuje tor na czworakach, omijając muszle i patyki (papierowe), a potem wpływa do morza. Porozmawiajcie o tym, że ludzie pomagają żółwiom, sprzątając plaże i nie zostawiając śmieci. Zabawa ćwiczy sprawność i pokazuje prosty przykład ochrony przyrody.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią już czytać, porównywać informacje i pracować w zespole, więc Dzień Żółwia może być małym projektem przyrodniczym i ekologicznym.

Metryczka żółwia

Uczniowie w grupach dostają krótkie teksty o trzech żółwiach: żółwiu błotnym z Polski, żółwiu lądowym i żółwiu morskim. Z tekstu wypisują do tabeli, gdzie żyje dany żółw, co je, jak wygląda jego pancerz i czy potrzebuje ochrony. Potem każda grupa prezentuje swojego żółwia pozostałym. Na koniec porównajcie wszystkie trzy i zastanówcie się, czym się różnią i co je łączy. Zajęcia uczą czytania ze zrozumieniem i wyszukiwania informacji w tekście.

Żółw błotny potrzebuje pomocy

Pokaż zdjęcie żółwia błotnego i powiedz, że to jedyny żółw żyjący dziko w Polsce, bardzo rzadki i chroniony. Uczniowie zastanawiają się w parach, co może mu szkodzić: osuszanie stawów i bagien, hałas, zabieranie żółwi do domu, obce gatunki żółwi wypuszczane do wody. Potem projektują plakat z zasadami dla ludzi, którzy spotkają żółwia na wolności, na przykład „Obserwuję z daleka”, „Nie zabieram do domu”, „Mówię dorosłym”. Zadanie uczy myślenia przyczynowo-skutkowego i pokazuje, że przyroda w Polsce też potrzebuje ochrony.

Plastikowa torebka czy meduza?

Opowiedz, że żółwie morskie jedzą między innymi meduzy, a pływająca w wodzie foliowa torebka wygląda dla nich podobnie. Pokaż zdjęcie meduzy i narysowaną torebkę, żeby uczniowie zobaczyli, jak łatwo je pomylić. Porozmawiajcie, jak śmieci trafiają do morza i co możemy zrobić: nie śmiecić na plaży, używać torby wielorazowej, segregować odpadki. Uczniowie zapisują trzy własne postanowienia na papierowym żółwiu. Zajęcia łączą wiedzę przyrodniczą z edukacją ekologiczną.

Ile lat ma żółw?

Przygotuj zadania tekstowe dopasowane do klasy, na przykład „Żółw ma 35 lat, a jego opiekun 9. O ile lat żółw jest starszy?” albo „Żółw przechodzi 3 metry w minutę. Ile metrów przejdzie w 4 minuty?”. Uczniowie rozwiązują je w parach, a potem sprawdzają, ile metrów przejdą sami w minutę, idąc bardzo wolno jak żółw, i mierzą to taśmą. Porównajcie wyniki i porozmawiajcie, dlaczego żółw jest taki powolny. Zadanie łączy matematykę z mierzeniem i ruchem.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Żółw z papierowego talerzyka

• papierowy talerzyk
• zielona i brązowa farba, pędzel albo gąbka
• zielony papier na głowę, łapki i ogon
• kredki, klej

Dzieci odwracają talerzyk wypukłą stroną do góry, bo to będzie pancerz. Malują go na zielono albo brązowo, a na wyschniętej farbie rysują kredkami tarczki, czyli pola pancerza. Z zielonego papieru wycinają głowę, cztery łapki i mały ogonek, a potem przyklejają je pod brzegiem talerzyka. Najmłodsi dostają gotowe elementy i tylko je doklejają.

Żółwie z wytłaczanki

• wytłaczanka po jajkach, pocięta na pojedyncze kopułki
• farby w różnych kolorach
• zielona plastelina albo zielony papier
• pędzle

Każda kopułka z wytłaczanki to mały pancerzyk. Dzieci malują ją w dowolne wzory, a po wyschnięciu doklejają albo dolepiają z plasteliny głowę i łapki. Z kilku żółwików można zbudować całą żółwią rodzinę na zielonej łące z papieru. Praca nadaje się od 4 lat, a przy młodszych dzieciach plastelinę zastąp papierem.

Pancerz z mozaiki

• kartka z narysowanym dużym żółwiem
• kawałki kolorowego papieru i gazet
• klej w sztyfcie
• kredki

Dzieci drą albo wycinają papier na małe kawałki i przyklejają je na pancerz żółwia jak mozaikę, starając się, żeby nie zostały dziury. Starsze dzieci mogą ułożyć kolory we wzór, na przykład jasne w środku, ciemne na brzegach. Głowę i łapki kolorują kredkami, a w tle rysują, gdzie żyje ich żółw: na łące, w stawie albo w morzu. Praca ćwiczy małą motorykę i planowanie.

Skorupa na plecy

• duży arkusz szarego papieru albo rozcięty karton
• farby, pędzle, gąbki
• dwie szerokie tasiemki z bibuły albo materiału na szelki
• zszywacz i taśma (obsługuje dorosły)

Z kartonu wycinasz owalną skorupę, a dzieci w parach malują na niej pola pancerza. Dorosły przymocowuje od spodu dwie szerokie szelki z materiału, przez które dziecko przekłada ręce, jak przy plecaku. Szelki mają być na ramionach, nigdy wokół szyi. Gotowe skorupy przydadzą się w zabawach ruchowych i w scenariuszu.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Najlepiej, gdy dzieci mają na plecach skorupy z pracy plastycznej albo poduszki, bo wtedy od razu czują się jak prawdziwe żółwie.

Żółwie w stawie

Rozłóż na podłodze kilka obręczy albo szarf ułożonych w koła, które są kamieniami w stawie. Żółwie pływają po stawie, czyli pełzają na brzuchu albo idą na czworakach między kamieniami. Kiedy usłyszą dzwonek, wychodzą na kamień wygrzać się w słońcu: każde dziecko musi wejść do jakiegoś koła. Z każdą rundą zabierasz jedno koło, więc żółwie muszą dzielić się kamieniami, a nie odpadają z gry. Zabawa ćwiczy współpracę, ostrożność i reakcję na sygnał.

Żółwie pod chustą

Dzieci trzymają brzegi chusty animacyjnej, a wybrane dziecko jest żółwiem i siedzi pod nią skulone, jakby było w skorupie. Na hasło „słońce” wszyscy unoszą chustę wysoko, a żółw wychodzi i spaceruje dookoła. Na hasło „deszcz” chusta opada, a żółw szybko wraca pod nią. Potem zmienia się żółw albo pod chustę wchodzi kilka żółwi naraz. Zabawa ćwiczy współdziałanie, reakcję na słowo i daje dzieciom poczucie bezpiecznej kryjówki.

Żółwia piosenka

Wymyślcie razem prosty rytm na bębenku: bardzo powolne uderzenia to żółw, szybkie to zając. Dzieci chodzą po sali w rytm, a na zmianę tempa zmieniają sposób poruszania się. Potem zaśpiewajcie którąkolwiek znaną grupie piosenkę bardzo wolno, żółwim tempem, a potem szybko, zajęczym tempem, i porozmawiajcie, która wersja była łatwiejsza. Zabawa rozwija poczucie rytmu i tempa oraz uczy słuchania muzyki.

Scenariusz zajęć: Dzień Żółwia w przedszkolu

Temat	Żółw nosi dom na plecach
Grupa wiekowa	4-5 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że pancerz jest częścią ciała żółwia; rozróżnia żółwia lądowego i wodnego; zna sposób wyciszenia się „jak żółw w skorupie”; porusza się powoli i z kontrolą nad ciałem
Pomoce	pluszowy żółw, obrazki żółwia lądowego, wodnego i morskiego, obrazki jedzenia, papierowe talerze, koce w kolorze zielonym i niebieskim, poduszki, bębenek, papierowe talerzyki i farby do pracy plastycznej
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): pluszowy żółw powoli wychodzi z kartonu, przedstawia się i mówi, że dziś jest jego święto. 2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki (pancerz jest częścią ciała, brak zębów, żółwie długo żyją), przed każdą pytanie do dzieci. 3. Trzy domy żółwi (8 minut): dzieci zanoszą obrazki żółwi na ląd, do stawu i do morza. 4. Co je żółw? (6 minut): układanie jedzenia na talerzach dla żółwia lądowego i wodnego. 5. Wyścig najwolniejszych (6 minut): zabawa ruchowa na czworakach. 6. Moja skorupa (4 minuty): ćwiczenie wyciszenia z liczeniem do pięciu. 7. Żółw z papierowego talerzyka (10 minut): praca plastyczna.
Zakończenie	Dzieci ustawiają swoje żółwie w długim rzędzie na dywanie i każde mówi, gdzie mieszka jego żółw. Pluszowy żółw dziękuje i powoli wraca do kartonu.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy żółw może wyjść ze skorupy i co możesz zrobić, kiedy się złościsz. Obserwuj, kto potrafi bez podpowiedzi rozróżnić żółwia lądowego i wodnego.

Jeśli ktoś z rodziców albo pracowników chce przynieść do przedszkola swojego żółwia, najpierw sprawdź zasady placówki i zapytaj rodziców o zgodę. Żółwie, szczególnie wodne, mogą przenosić bakterie groźne dla ludzi, dlatego dzieci oglądają zwierzę, a jeśli go dotykają, to tylko za zgodą opiekuna i potem dokładnie myją ręce z mydłem. Żółwia nie podnosi się za pancerz wysoko nad podłogą i nie kładzie na plecach. Wizyta ma być krótka, w spokojnej sali, bez hałasu i tłoku wokół zwierzęcia. Często lepiej sprawdza się opowieść opiekuna ze zdjęciami i pokazanie terrarium bez zwierzęcia.

Książki, wiersze i piosenki

Starą bajkę Ezopa „Żółw i zając” możesz opowiedzieć dzieciom w każdym wieku, bo to krótka historia o tym, że wytrwałość czasem wygrywa z szybkością. Dla przedszkolaków świetnie nadają się książki Paulette Bourgeois o żółwiu Franklinie, na przykład „Franklin i starszy kolega” albo „Franklin rządzi się”, w których mały żółw mierzy się z codziennymi kłopotami i emocjami. Uczniom klas 1-3 możesz opowiedzieć o żółwicy Kasjopei z powieści Michaela Endego „Momo”, która porusza się bardzo powoli, ale potrafi przewidzieć, co wydarzy się za chwilę. Porozmawiajcie po lekturze, kiedy dobrze jest się spieszyć, a kiedy lepiej iść powoli. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Idzie żółwik, krok za krokiem, rozgląda się jednym okiem. Nie spieszy się, nie zwalnia, a na końcu wszystko zdąża.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Kiedy złość mnie za nos chwyta, chowam się jak żółw w skorupie. Liczę: raz, dwa, trzy, cztery, pięć, i wychodzę, gdy mam chęć.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „23 maja obchodzimy Światowy Dzień Żółwia. Będziemy rozmawiać o tym, jak żyją żółwie lądowe, wodne i morskie, dlaczego żółw błotny w Polsce jest chroniony i jak odpowiedzialnie opiekować się zwierzętami. Prosimy, aby dzieci przyszły w zielonych albo brązowych ubraniach i przyniosły pluszowego żółwia, jeśli mają go w domu.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinną rozmowę o tym, jakie zwierzę chcielibyśmy mieć i czego ono potrzebuje, zakończoną rysunkiem. W klasach 1-3 uczniowie mogą wspólnie z rodzicem poszukać w książce albo w internecie jednej ciekawostki o żółwiach i przynieść ją zapisaną na kartce.

Jeśli w którejś rodzinie mieszka żółw, poproś o zdjęcia zwierzęcia i jego terrarium albo akwarium, żeby pokazać je dzieciom na zajęciach. To dobry sposób, żeby opiekun opowiedział o codziennych obowiązkach: karmieniu, czyszczeniu, lampie grzewczej i wizytach u weterynarza. Możesz też zaproponować rodzinom wspólne sprzątanie pobliskiego parku albo brzegu stawu, bo mniej śmieci w przyrodzie to więcej bezpieczeństwa dla wszystkich zwierząt. Udział jest dobrowolny, a każda pomoc się liczy.

Najczęstsze pytania