Dzień Psa (1 lipca): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Psa obchodzimy w Polsce 1 lipca, a Międzynarodowy Dzień Psa przypada 26 sierpnia. Obie daty wypadają w wakacje, dlatego w przedszkolu i szkole najwygodniej świętować psy w ostatnim tygodniu czerwca albo we wrześniu, na początku nowego roku. Pies jest dla wielu dzieci pierwszym przyjacielem ze świata zwierząt: mieszka w domu, u dziadków albo u sąsiadów i codziennie mija się go na spacerze. Dzień psa w przedszkolu to okazja, żeby porozmawiać o tym, jak pies czuje, słyszy i rozumie świat, jak ludziom pomaga w pracy i jak bezpiecznie się przy nim zachowywać. Warto też przypomnieć, że pies to członek rodziny na wiele lat, a nie zabawka na chwilę.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta z wyjaśnieniem, skąd biorą się dwie daty, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów z przedszkolnej szafy, zabawy ruchowe, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy różnią się od tych, które proponujemy na Dzień Kota i Dzień Zwierząt Bezdomnych, więc możesz je łączyć w jednym roku. Tam, gdzie trzeba uważać, piszemy o tym wprost.

Historia Dnia Psa

Z historią Dnia Psa jest podobnie jak z Dniem Kota: jedno zwierzę ma kilka świąt, a ich nazwy łatwo się mieszają. Najlepiej udokumentowane jest święto obchodzone 26 sierpnia, które w Stanach Zjednoczonych nosi nazwę National Dog Day, a na świecie Międzynarodowego Dnia Psa. Ustanowiła je w 2004 roku Colleen Paige, amerykańska obrończyni praw zwierząt. Datę wybrała z osobistego powodu: 26 sierpnia jej rodzina adoptowała ze schroniska pierwszego psa, gdy ona sama miała dziesięć lat. Dlatego to święto od początku zachęca do adopcji psów ze schronisk i do przypominania, ile psy robią dla ludzi.

W Polsce Dzień Psa obchodzi się 1 lipca i tę datę podają między innymi policja i organizacje społeczne, które tego dnia przypominają o odpowiedzialnej opiece nad psami. Nie udało się nam jednak potwierdzić w wiarygodnym źródle, kto i kiedy wymyślił polską datę, dlatego nie podajemy tu żadnego nazwiska ani roku. Wiadomo za to, po co się ją obchodzi: żeby docenić psy i ich miejsce w naszym życiu. Ponieważ 1 lipca i 26 sierpnia wypadają w wakacje, przedszkola zwykle świętują psy w ostatnim tygodniu czerwca, przy zakończeniu roku, albo we wrześniu, nawiązując do sierpniowej daty. To nasza propozycja terminu, a nie data święta.

Sam pies jest z ludźmi od bardzo dawna. Psy pochodzą od wilków, które tysiące lat temu zaczęły trzymać się blisko ludzi, a ludzie z czasem zaczęli je hodować. Tak powstały setki ras: od malutkich piesków mieszczących się na kolanach po ogromne psy pasterskie. Psy pilnowały domów i stad, pomagały w polowaniu, ciągnęły sanie, a dziś prowadzą osoby niewidome, szukają ludzi pod gruzami i pomagają policji. To dobry temat do rozmowy z dziećmi o tym, że przyjaźń człowieka i psa ma bardzo długą historię.

Po co obchodzić Dzień Psa z dziećmi

Pies to zwierzę, które dzieci spotykają najczęściej, dlatego Dzień Psa to przede wszystkim okazja do nauki bezpieczeństwa. Dzieci ćwiczą, jak zachować się, gdy pies do nich podbiega, jak rozpoznać, że pies jest zdenerwowany, i dlaczego nie przytulamy obcych psów. Ta wiedza chroni je naprawdę, bo wiele pogryzień małych dzieci zdarza się przy psach, które dziecko dobrze zna. Rozmowa o psich potrzebach uczy też empatii: pies czuje ból, strach i radość, potrzebuje ruchu, spokoju i opieki. To praca w sferze emocjonalnej i społecznej, która przydaje się także w relacjach z ludźmi.

Drugi cel to rozwój poznawczy. Psi węch, słuch i wzrok różnią się od naszych, więc zabawy z węszeniem i nasłuchiwaniem pomagają dzieciom poznać własne zmysły. Rozmowa o psach pracujących pokazuje, że zwierzęta mogą pomagać ludziom w bardzo różnych zawodach. Zabawy w aport, tor przeszkód czy psie sztuczki rozwijają sferę fizyczną: zwinność, koordynację i reagowanie na polecenia. Starsze dzieci mogą przy okazji poznać psie przysłowia i powiedzenia, które wzbogacają język.

Ciekawostki o psach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy pies się poci?”, i dopiero po kilku odpowiedziach przeczytaj wyjaśnienie. Dzieci, które mają psa w domu, mogą po każdej ciekawostce opowiedzieć, czy zauważyły to u swojego pupila.

• Pies ma o wiele lepszy węch niż człowiek. Potrafi wyczuć zapach, którego my w ogóle nie czujemy, dlatego psy szukają zaginionych ludzi i pomagają policji.
• Każdy pies ma inny nosek. Wzór na psim nosie jest niepowtarzalny, trochę jak odcisk palca u człowieka.
• Pies słyszy dźwięki, których my nie słyszymy. Są gwizdki dla psów, których dźwięk jest dla ludzi za wysoki, a pies słyszy go wyraźnie.
• Pies prawie się nie poci. Pocą mu się głównie poduszki łap, a chłodzi się, dysząc z otwartym pyskiem i wystawionym językiem.
• Merdanie ogonem nie zawsze znaczy „cieszę się”. Pies może machać ogonem także wtedy, gdy jest zdenerwowany, dlatego patrzymy na całego psa: uszy, pysk i postawę.
• Psy widzą kolory, ale inaczej niż my. Dobrze rozróżniają niebieski i żółty, a czerwony i zielony widzą gorzej.
• Szczenięta rodzą się ślepe i głuche. Oczy i uszy otwierają się im dopiero po kilkunastu dniach, a do tego czasu szukają mamy węchem i ciepłem.
• Przodkiem psa jest wilk. Ludzie oswoili psy bardzo dawno temu, a dziś na świecie są setki psich ras.
• Psy pracują razem z ludźmi. Pies przewodnik prowadzi osobę niewidomą, pies ratowniczy szuka ludzi w górach i pod gruzami, a pies pasterski pilnuje owiec.
• Czekolada jest dla psa trująca. Nie dajemy psom słodyczy ani jedzenia z talerza, nawet jeśli bardzo proszą.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych stawiaj na ruch na czworakach, naśladowanie i dotyk. Wszystkie pomoce mają być duże, bez drobnych elementów, a pluszowe psy bez oczu z guzików, które mogą się oderwać.

Aport!

Dzieci są szczeniaczkami i stoją na czworakach przy linii startu, a ty jesteś ich opiekunem. Rzucasz miękką piłkę albo pluszową kość kawałek dalej i wołasz „Aport!”, a wybrany szczeniaczek biegnie na czworakach, bierze piłkę do ręki i przynosi ją z powrotem. Opiekun głaszcze szczeniaczka po głowie i mówi „Dobry piesek, dziękuję!”. Potem zmieniacie kierunki rzutów, a czasem rzucasz dwie piłki dla dwóch szczeniaczków naraz. Zabawa rozwija raczkowanie i koordynację, uczy czekania na swoją kolej i pokazuje, że pies lubi, gdy się go chwali.

Piesek merda ogonkiem

Zatknij każdemu dziecku z tyłu za gumkę spodni krótką szarfę albo pasek bibuły, który jest psim ogonkiem. Pokaż, co robi piesek, gdy się cieszy: merda ogonkiem, podskakuje i szczeka radośnie „hau, hau!”. Potem pokaż, co robi zmęczony piesek: kładzie się i ziewa, a na koniec śpiący piesek zwija się w kłębek i cichutko chrapie. Wołasz po kolei „wesoły piesek”, „zmęczony piesek”, „śpiący piesek”, a dzieci zmieniają zachowanie. Zabawa uczy naśladowania, nazywania prostych stanów i dobrze rozładowuje energię.

Czeszemy pieska

Posadź dzieci w kole i puść między nimi dużego pluszowego psa oraz miękką szczotkę do włosów. Każde dziecko czesze pieska delikatnie, od głowy w stronę ogona, i mówi mu coś miłego. Pokaż, że psa czeszemy wolno i łagodnie, a nie ciągniemy za uszy ani ogon. Potem zapytaj, co jeszcze trzeba robić dla pieska: dać mu jeść, pić, iść z nim na spacer i pozwolić mu spać. Zabawa ćwiczy chwyt i delikatny ruch ręki oraz uczy troski o zwierzę.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki potrafią już zapamiętać proste zasady bezpieczeństwa, więc w tej grupie łączymy je z zabawą. Pamiętaj, że dzieci boją się psów w różnym stopniu, a strach jednego dziecka traktujemy poważnie.

Pozycja żółwia

Wytłumacz dzieciom, co zrobić, gdy obcy pies skacze na nie albo je przewraca: klękamy, zwijamy się w kulkę jak żółw w skorupie, twarz chowamy przy kolanach, a dłonie splatamy na karku. Pokaż pozycję sama, a potem przećwiczcie ją kilka razy na miękkim materacu. Następnie bawcie się: dzieci chodzą swobodnie po sali, a gdy uderzysz w bębenek i zawołasz „piesek skacze!”, wszyscy przyjmują pozycję żółwia i leżą spokojnie, aż powiesz „piesek poszedł”. Na koniec porozmawiajcie, że potem idziemy do dorosłego i mówimy, co się stało. Zabawa uczy konkretnego zachowania w niebezpiecznej sytuacji, a powtarzanie w zabawie pomaga je zapamiętać.

Psy, które pomagają

Przygotuj duże zdjęcia albo obrazki psów przy pracy: pies przewodnik w uprzęży z osobą niewidomą, pies ratownik w górach, pies policyjny, pies pasterski przy owcach i pies, który odwiedza dzieci w szpitalu. Osobno przygotuj obrazki przedmiotów: uprząż, kask ratownika, czapka policjanta, owca, łóżko szpitalne. Dzieci łączą każdego psa z przedmiotem, a ty opowiadasz krótko, na czym polega jego praca. Dodaj zasadę: psa w uprzęży przy pracy nie głaszczemy i nie wołamy, bo on teraz pracuje. Zabawa poszerza słownictwo, uczy łączenia w pary i szacunku dla psów pracujących.

U weterynarza

Zorganizuj w kącie sali gabinet weterynarza: stół, zabawkowy stetoskop, bandaż, pusta strzykawka bez igły od zabawkowego zestawu lekarskiego, szczotka i miseczka. Dzieci przychodzą z pluszowymi psami, a jedno z nich jest weterynarzem: bada serce, zagląda w uszy, sprawdza łapy i zakłada bandaż. Właściciel opowiada, co dolega pieskowi, a weterynarz daje radę, na przykład „dużo pić i odpoczywać”. Potem zamieniacie role. Zabawa rozwija mowę i wyobraźnię, oswaja z wizytą u lekarza i pokazuje, że o zdrowie psa trzeba dbać.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na doświadczenia ze zmysłami i na zadania w parach. W tej grupie sprawdzamy, jak pies poznaje świat i jak pracuje pies przewodnik.

Psi nos detektywa

Przygotuj kilka par nieprzezroczystych kubeczków przykrytych gazą lub papierem z dziurkami. W każdej parze włóż ten sam zapach: skórkę pomarańczy, laskę cynamonu, kawę, ząbek czosnku, liść mięty. Dzieci wąchają kubeczki i szukają par o tym samym zapachu, a potem zgadują, co jest w środku. Porozmawiajcie, że pies zrobiłby to o wiele szybciej i wyczułby zapach nawet z daleka. Zapytaj rodziców wcześniej o alergie, a po zabawie nikt nie próbuje zawartości kubeczków. Zabawa ćwiczy węch, koncentrację i dopasowywanie w pary.

Pies przewodnik

Ułóż w sali prosty tor: slalom między krzesłami, próg z szarfy i kawałek „chodnika” z gazet. Dzieci dobierają się w pary: jedno zamyka oczy albo zakłada opaskę, a drugie jest psem przewodnikiem i prowadzi kolegę, trzymając go za rękę. Przewodnik zatrzymuje się przy przeszkodzie i mówi „stop, próg” albo „w lewo”, a dziecko z zamkniętymi oczami idzie ostrożnie za nim. Potem pary zamieniają się rolami i opowiadają, jak się czuły. Zabawa uczy odpowiedzialności za drugą osobę, zaufania i pokazuje, jak ważną pracę wykonują psy przewodnicy.

Dlaczego pies dyszy?

Zapytaj dzieci, co robi pies w upalny dzień, i przypomnij ciekawostkę, że pies prawie się nie poci. Każde dziecko moczy jedną dłoń w misce z wodą, a drugą zostawia suchą, a potem dmucha na obie dłonie i mówi, która jest chłodniejsza. Wyjaśnij, że woda wysychając chłodzi skórę, a pies robi to samo językiem: dyszy, wysuwa mokry język, a powietrze go chłodzi. Na koniec ustalcie zasady na lato: pies zawsze musi mieć wodę i cień, a w samochodzie nie wolno go zostawiać. Zabawa uczy prostego wnioskowania z doświadczenia i troski o psa w upale.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie czytają, porównują i piszą, więc Dzień Psa może połączyć przyrodę z językiem polskim. Zajęcia można przeprowadzić w czerwcu albo we wrześniu, na powitanie nowego roku szkolnego.

Od wilka do jamnika

Przygotuj dwa zdjęcia: wilka i dowolnego psa domowego, na przykład jamnika. Uczniowie w parach wypełniają tabelę z dwiema kolumnami i rubrykami: gdzie mieszka, co je, kto się o niego troszczy, jak wygląda, jak się porozumiewa. Potem zaznaczają kolorem to, co mają wspólnego, a innym kolorem różnice. Wyjaśnij, że psy pochodzą od wilków i że ludzie przez tysiące lat hodowali psy o różnych cechach, dlatego jamnik wygląda zupełnie inaczej niż wilk. Zajęcia uczą porównywania, pracy z tabelą i zapisywania krótkich informacji.

Psie powiedzenia

Napisz na tablicy kilka powiedzeń: „wierny jak pies”, „pies z kulawą nogą nie przyszedł”, „zejść na psy”, „pieskie życie”, „pies ogrodnika”. Uczniowie w grupach zgadują, co mogą znaczyć, a potem sprawdzają swoje przypuszczenia z twoimi wyjaśnieniami. Każda grupa rysuje jedno powiedzenie dosłownie, na przykład psa z kulawą nogą, który nie przyszedł na przyjęcie, i dopisuje pod rysunkiem prawdziwe znaczenie. Na koniec zastanówcie się, czy powiedzenia są dla psów sprawiedliwe. Zajęcia wzbogacają słownictwo i uczą rozumienia przenośni.

Poradnik psiego gościa

Uczniowie wyobrażają sobie, że do klasy przyjdzie pies terapeutyczny z opiekunem, i przygotowują krótki poradnik dla kolegów z młodszej klasy. Poradnik ma okładkę, tytuł i od czterech do sześciu punktów zaczynających się od słów „Najpierw”, „Potem”, „Pamiętaj”, „Nigdy”. Podpowiedz ważne tematy: pytamy opiekuna o zgodę, podchodzimy spokojnie z boku, nie krzyczymy, nie karmimy psa, myjemy ręce. Gotowe poradniki uczniowie czytają młodszej grupie. Zajęcia uczą pisania instrukcji w porządku czasowym i dzielenia się wiedzą.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Piesek z papierowej torebki

• papierowa torebka śniadaniowa
• brązowy, czarny i różowy papier
• klej, kredki, nożyczki

Torebkę kładzie się dnem do góry, tak żeby zagięte dno było pyskiem pieska. Dzieci doklejają do dna długie oklapnięte uszy, oczy i czarny nos, a pod zagięciem różowy język. Na torebce rysują łaty albo obrożę. Gotową pacynkę zakłada się na dłoń i porusza pyskiem, dzięki czemu piesek może „mówić” w zabawach i w scenariuszu.

Jamnik z dwóch rolek

• dwie rolki po papierze toaletowym
• brązowa farba, pędzel
• brązowy papier, taśma, klej, flamaster

Dorosły łączy dwie rolki taśmą w jeden długi tułów. Dzieci malują go na brązowo, a po wyschnięciu doklejają głowę z długimi uszami, cztery krótkie łapki i ogonek. Na koniec rysują flamastrem oczy i nos. Jamnik wychodzi zabawnie długi, co jest dobrym pretekstem do rozmowy o różnych rasach psów.

Dalmatyńczyk w kropki

• kontur psa na białej kartce
• czarna farba na talerzyku
• czerwony papier na obrożę, klej

Dzieci maczają palec w czarnej farbie i odbijają kropki na całym psie, większe i mniejsze, gęsto albo rzadko, jak chcą. Po wyschnięciu doklejają czerwoną obrożę i rysują pysk. Z młodszymi dziećmi przy okazji liczcie kropki na łapach albo na uszach. Praca nadaje się dla wszystkich grup wiekowych, także dla dwulatków.

Kość z imieniem na drzwi

• kość wycięta z tektury, około 20 centymetrów
• farby, kredki, klej
• kawałek wstążki do zawieszenia

Dzieci malują kość i piszą na niej swoje imię albo imię swojego psa, a młodszym napis przygotowuje dorosły. Kość ozdabiają śladami łap odbitymi palcem. Dorosły robi dziurkę i przewleka wstążkę, żeby kość można było powiesić na drzwiach pokoju. Dzieci, które nie mają psa, mogą wymyślić imię dla psa, jakiego chciałyby kiedyś mieć, pamiętając, że decyzję o psie podejmuje cała rodzina.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Najlepiej, gdy dzieci mają na rękach swoje pacynki z torebek albo szarfowe ogonki z zabawy dla najmłodszych. Przed każdą zabawą ustal sygnał, na który wszystkie pieski siadają.

Psie sztuczki

Ty jesteś treserem, a dzieci psami, które uczą się sztuczek. Wydajesz komendy: „Siad!” i dzieci siadają, „Waruj!” i kładą się na brzuchu, „Daj łapę!” i podają rękę, „Turlaj się!” i przeturlują się raz po materacu, „Szukaj!” i węszą po sali. Po każdej dobrze wykonanej komendzie pieski dostają pochwałę i brawa. Potem treserem zostaje któreś z dzieci. Zabawa ćwiczy reagowanie na polecenia i różne pozycje ciała, a przy okazji pokazuje, że psa uczy się cierpliwie i nagrodą, a nie krzykiem.

Psi tor przeszkód

Ustaw w sali tor jak na zawodach psów: tunel z krzeseł przykrytych kocem, slalom między pachołkami albo klockami, niski płotek z szarfy do przeskoczenia i obręcz, przez którą trzeba przejść. Dzieci pokonują tor na czworakach, jedno po drugim, a na końcu siadają przy opiekunie i szczekają „hau!” na znak, że skończyły. Starszym możesz mierzyć czas klaskaniem albo zegarem z sekundnikiem. Zabawa rozwija zwinność, orientację w przestrzeni i cierpliwe czekanie w kolejce.

Kto zabrał kość?

Dzieci siedzą w kole, a jedno z nich, pies, siedzi w środku z zamkniętymi oczami, a obok leży papierowa kość. Śpiewasz albo mówisz rytmicznie rymowankę, a w tym czasie wskazane przez ciebie dziecko cicho zabiera kość i chowa ją za plecami. Wszyscy chowają ręce za plecy, a pies otwiera oczy i zgaduje, kto zabrał kość, mając trzy szanse. Potem zgadujący i złodziej kości się zamieniają. Zabawa ćwiczy spostrzegawczość, panowanie nad mimiką i rytm.

Scenariusz zajęć: Dzień Psa w przedszkolu

Temat	Pies, nasz przyjaciel
Grupa wiekowa	4-5 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że pies ma bardzo dobry węch i słuch; zna pozycję żółwia i wie, kiedy jej użyć; potrafi wymienić psy, które pomagają ludziom; wie, jak dbać o psa w upale
Pomoce	pluszowy pies, kubeczki z zapachami, obrazki psów pracujących i przedmiotów, bębenek, materac, miska z wodą, papierowe torebki, papier, klej
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): pluszowy pies wita dzieci i opowiada, że ma święto. Dzieci mówią, jakie psy znają. 2. Ciekawostki (6 minut): węch, dyszenie, merdanie ogonem, przed każdą pytanie. 3. Psi nos detektywa (7 minut): szukanie par zapachów. 4. Pozycja żółwia (7 minut): nauka i zabawa z bębenkiem. 5. Psy, które pomagają (7 minut): łączenie psów z przedmiotami i rozmowa o psach w pracy. 6. Psie sztuczki (5 minut): zabawa ruchowa z komendami. 7. Piesek z papierowej torebki (8 minut): praca plastyczna.
Zakończenie	Pacynki z torebek „mówią” po kolei jedną rzecz, którą dziecko zapamiętało, a grupa odpowiada radosnym „hau, hau!”.
Ewaluacja	Na hasło „piesek skacze!” dzieci przyjmują pozycję żółwia. Obserwuj, kto robi to poprawnie bez podpowiedzi, a potem zadaj pytania: „Po co psu nos?”, „Czy psa w uprzęży można głaskać?”.

Jeśli chcesz zaprosić do przedszkola prawdziwego psa, wybierz psa terapeutycznego z doświadczonym opiekunem albo spokojnego psa jednego z rodziców, którego dobrze znasz. Najpierw zapytaj wszystkich rodziców o alergie i lęki dzieci, uzyskaj ich zgodę i sprawdź zasady placówki. Dzieci siedzą w kole, pies ma swoje miejsce i miskę z wodą, a podchodzi się do niego pojedynczo, tylko za zgodą opiekuna. Dziecko, które się boi, może tylko patrzeć z daleka, a po spotkaniu wszyscy myją ręce.

Książki, wiersze i piosenki

Uczniom klas 1-3 i najstarszym przedszkolakom przeczytaj „Psa, który jeździł koleją” Romana Pisarskiego, historię psa Lampo, który sam podróżował pociągami po Włoszech. To dobra lektura do rozmowy o przywiązaniu psa do ludzi i o tym, jak pies zapamiętuje drogi. Starszym uczniom możesz polecić też „Lassie, wróć!” Erica Knighta, opowieść o suczce, która pokonuje daleką drogę, żeby wrócić do chłopca. Młodszym dzieciom czytaj krótkie książeczki obrazkowe o psach i szczeniętach z twojej biblioteczki, a przy obrazkach pytaj, co czuje pies. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie, także w zabawie „Kto zabrał kość?”.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Hau, hau, piesek mały, szuka kostki cały dzień. Nosem węszy pod dywanem, znalazł kostkę, merda ogonem.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Gdy obcy piesek na mnie skacze, nie uciekam i nie płaczę. Zwijam się w kulkę jak żółw mały, rączki na karku, czekam cały.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „Obchodzimy Dzień Psa. Będziemy rozmawiać o tym, jak psy poznają świat, jak pomagają ludziom i jak bezpiecznie zachowywać się przy psie. Prosimy, aby dzieci przyniosły pluszowego pieska albo zdjęcie swojego psa, a także papierową torebkę śniadaniową do pracy plastycznej. Będziemy wąchać przyprawy, więc prosimy o informację o alergiach.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinne przećwiczenie pozycji żółwia i rozmowę o tym, jak zachowywać się przy psie sąsiada albo dziadków.

Rodzice, którzy mają psy, mogą przygotować z dzieckiem krótką „wizytówkę psa”: zdjęcie, imię, wiek, ulubiona zabawa i jedna rzecz, której pies nie lubi. Wizytówki powieście na tablicy, a dzieci opowiedzą o swoich pupilach. Jeśli któryś rodzic pracuje z psem, na przykład w policji, straży granicznej albo jako behawiorysta, zaproś go na krótkie spotkanie. Chętne rodziny mogą też wesprzeć najbliższe schronisko, ale najpierw zapytaj schronisko, czego potrzebuje, a udział ma być dobrowolny.

Najczęstsze pytania