Dzień Pisma Ręcznego (23 stycznia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Pisma Ręcznego obchodzimy co roku 23 stycznia. W czasach, gdy dorośli piszą głównie na telefonach i klawiaturach, to dobra okazja, żeby przypomnieć dzieciom, że pismo zaczyna się od ręki, kartki i czegoś, co zostawia ślad. Dzień pisma ręcznego w przedszkolu nie polega na nauce liter na siłę. Dla najmłodszych to dzień zabaw, które wzmacniają dłoń, ćwiczą płynny ruch i oswajają z kreską, a dla starszych także dzień podpisu, listu i pięknych liter. Przy okazji dzieci dowiedzą się, czym pisali ludzie dawno temu, zanim wymyślono długopis.

We wpisie znajdziesz historię święta, ciekawostki o piśmie do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Zabawy dobraliśmy tak, żeby rozwijały to, czego dziecko naprawdę potrzebuje przed nauką pisania: siłę palców, koordynację ręki i oka oraz swobodę ruchu. Każdą opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić od razu, bez dodatkowego szukania.

W skrócie

  • Data: 23 stycznia, co roku.
  • Zasięg: święto nieoficjalne, pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, w Polsce obchodzone przez przedszkola, szkoły i miłośników kaligrafii.
  • Od kiedy: od 1977 roku.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: duże arkusze papieru, kredki świecowe, kreda, pędzle i kubki z wodą, plastelina, patyczki, koperty, farby, szarfy.

Historia Dnia Pisma Ręcznego

Dzień Pisma Ręcznego, po angielsku National Handwriting Day, wymyślono w Stanach Zjednoczonych. Od 1977 roku promuje go amerykańskie stowarzyszenie producentów przyborów do pisania, które zachęcało, żeby choć raz w roku odłożyć maszynę i napisać coś własną ręką. Datę wybrano nieprzypadkowo: 23 stycznia urodził się John Hancock, jeden z ojców założycieli Stanów Zjednoczonych. Jego podpis na Deklaracji Niepodległości z 1776 roku jest największy i najbardziej zamaszysty ze wszystkich. Wyróżnia się tak bardzo, że w Ameryce jego imię i nazwisko stało się potocznym określeniem podpisu.

Samo pismo ręczne ma za sobą tysiące lat. Najdawniejsi pisarze odciskali znaki w miękkich glinianych tabliczkach zaostrzonym patykiem, a potem suszyli je na słońcu. Starożytni Rzymianie pisali rylcem na drewnianych tabliczkach pokrytych woskiem, które dało się wygładzić i zapisać od nowa, trochę jak dzisiejszą tablicę. Przez setki lat w Europie pisano piórami ptaków, najczęściej gęsimi, maczanymi w atramencie, a mnisi w klasztorach przepisywali ręcznie całe księgi i zdobili w nich pierwsze litery. Potem przyszło pióro ze stalówką, pióro wieczne, ołówek i długopis, a dziś obok nich mamy klawiatury i ekrany dotykowe.

W Polsce Dzień Pisma Ręcznego nie jest świętem oficjalnym, ale coraz chętniej obchodzą go szkoły, biblioteki i przedszkola. Dla nauczycieli to dobry moment, żeby przypomnieć, jak ważne dla małego dziecka są ćwiczenia ręki, zanim w ogóle sięgnie po litery. Słowo kaligrafia pochodzi z greki i oznacza po prostu piękne pismo. W wielu krajach, na przykład w Chinach i Japonii, kaligrafia pędzlem jest uznawana za sztukę, której uczy się latami. Polskie dzieci mają w piśmie dodatkowe wyzwanie, bo muszą opanować litery z ogonkami i kreskami, takie jak ą, ę, ł czy ż.

Po co obchodzić Dzień Pisma Ręcznego z dziećmi

Zanim dziecko zacznie pisać litery, musi przejść długą drogę: wzmocnić mięśnie ramienia, nadgarstka i palców, nauczyć się kontrolować nacisk i prowadzić kreskę wzrokiem. Specjaliści nazywają to grafomotoryką i podkreślają, że dzieci, które dużo lepią, drą, malują i rysują, później łatwiej uczą się pisać. Dzień Pisma Ręcznego to więc przede wszystkim dzień ćwiczeń w sferze fizycznej, ukrytych w zabawie. Szerokie ruchy na dużych arkuszach, malowanie wodą na ścianie i lepienie z plasteliny przygotowują rękę lepiej niż szlaczki w zeszycie. U najmłodszych liczy się radość z zostawiania śladu, a nie jego wygląd.

Pismo ręczne łączy się też z tożsamością i emocjami. Własny znaczek, a potem własny podpis to dla dziecka ważna rzecz: „to moje, ja to zrobiłem”. Pisanie listów i laurek uczy, że słowo napisane ręką jest prezentem, który ktoś może zachować na lata. Starsze dzieci odkrywają, że każdy pisze trochę inaczej, i uczą się szanować te różnice, także to, że niektórzy koledzy piszą lewą ręką. Rozmowa o dawnych przyborach do pisania rozwija ciekawość historii, a wspólne wymyślanie znaków i liter rozwija myślenie symboliczne, czyli fundament czytania i pisania.

Ciekawostki o piśmie ręcznym dla dzieci

Czytaj dzieciom po trzy, cztery ciekawostki naraz. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czym pisali ludzie, zanim wymyślono długopis?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

  • Dawno temu pisano na glinie. Ludzie odciskali znaki w miękkiej glinianej tabliczce zaostrzonym patykiem, a potem suszyli ją na słońcu.
  • Rzymskie dzieci pisały na wosku. Miały drewniane tabliczki pokryte woskiem i pisały na nich ostrym rylcem, a błędy wygładzały i pisały od nowa.
  • Przez setki lat pisano piórami ptaków. Najczęściej gęsimi. Końcówkę pióra przycinano nożykiem i maczano w atramencie.
  • Kiedyś książki przepisywano ręcznie. W klasztorach mnisi kopiowali całe księgi literka po literce, a pierwsze litery malowali kolorami i złotem.
  • Kaligrafia znaczy piękne pismo. To słowo pochodzi z języka greckiego. W Chinach i w Japonii pięknie pisze się pędzlem i uważa się to za sztukę.
  • Każdy człowiek pisze trochę inaczej. Nawet gdy dwie osoby piszą to samo słowo, ich litery wyglądają inaczej, dlatego podpis jest jak znak rozpoznawczy.
  • Leonardo da Vinci pisał od prawej do lewej. Jego notatki trzeba czytać w lusterku, bo litery są odwrócone.
  • John Hancock miał bardzo duży podpis. Złożył go na ważnym amerykańskim dokumencie, a jego podpis jest tam największy ze wszystkich. Dzień Pisma Ręcznego obchodzi się w jego urodziny.
  • Można pisać lewą albo prawą ręką. Obie są dobre. Część dzieci od początku woli lewą rękę i nie trzeba tego zmieniać.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych pismo to jeszcze daleka przyszłość, więc stawiaj na szerokie ruchy całej ręki, duże powierzchnie i grube narzędzia. Nie poprawiaj chwytu na siłę i ciesz się z każdego śladu.

Malujemy wodą

Przygotuj kubki z wodą i szerokie pędzle albo małe wałki malarskie. W ciepły dzień wyjdźcie na zewnątrz i malujcie wodą po murze, płytach chodnikowych albo drewnianej ławce, a zimą użyjcie dużej szkolnej tablicy albo ciemnego kartonu przyklejonego do ściany. Dzieci malują kreski w górę i w dół, koła i fale, a potem patrzą, jak ich obrazki znikają, gdy woda wysycha. Nie ma tu niczego do zepsucia, więc nawet nieśmiałe dzieci chętnie próbują. Zabawa wzmacnia ramię i nadgarstek, uczy prowadzenia ruchu w pionie i daje dużo radości bez bałaganu.

Deszcz pada na kartkę

Rozłóż na podłodze duży arkusz szarego papieru i daj dzieciom grube kredki świecowe. Mówisz krótką rymowankę o deszczu, a dzieci rysują kreski w jej rytmie: kap, kap, kap to krótkie kropki, leje, leje to długie kreski z góry na dół, a wiatr wieje to fale. Potem rysujecie słońce, czyli duże koła, i ślimaka, czyli spiralę. Zabawa łączy mowę z ruchem ręki i przygotowuje do rysowania podstawowych kształtów, z których później powstają litery.

Mój znak z dłoni

Przygotuj farbę w kilku kolorach na płaskich talerzykach i duży arkusz papieru z narysowanymi prostokątami, po jednym dla każdego dziecka. Opowiedz, że dorośli podpisują się na kartce, żeby było wiadomo, kto coś zrobił, a my zrobimy swój podpis dłonią. Każde dziecko odciska dłoń w swoim prostokącie, a ty dopisujesz obok jego imię dużymi literami i odczytujesz je na głos. Arkusz zawieś w sali jako listę obecności grupy. Zabawa wzmacnia poczucie przynależności i jest pierwszym zetknięciem z ideą, że znak na kartce coś znaczy.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki zaczynają świadomie prowadzić kreskę i chętnie wymyślają własne znaczki. To dobry wiek na zabawy, w których rysunek przekazuje wiadomość.

Mój tajny znaczek

Każde dziecko wymyśla swój znaczek: słoneczko, gwiazdkę, serduszko, kwiatek albo inny prosty kształt. Rysuje go kilka razy na kartce, aż będzie umiało narysować go szybko i zawsze tak samo. Od tej pory przez cały dzień dziecko podpisuje swoim znaczkiem rysunki, kartę na tablicy obecności i półkę w szatni. Wieczorem zróbcie wystawę znaczków i zgadujcie, który należy do kogo. Zabawa pokazuje, czym jest podpis, i ćwiczy powtarzanie tego samego kształtu, co jest ważną umiejętnością przed nauką liter.

Autkiem po drodze

Narysuj na dużych arkuszach drogi: prostą, falistą, zygzakowatą, z zakrętami i z rondem. Dzieci najpierw przejeżdżają po każdej drodze małym samochodzikiem, a dopiero potem rysują ją kredką, starając się nie wyjechać poza krawężnik. Na końcu każdej drogi narysuj garaż albo dom, do którego trzeba dojechać. Zabawa uczy prowadzenia ręki zgodnie z linią, od lewej do prawej, czyli w kierunku, w którym później się pisze.

Listonosz przyniósł list

Przygotuj koperty z rysunkowymi wiadomościami: w jednej kot i miska, w drugiej słońce i piłka, w trzeciej deszcz i parasol. Jedno dziecko jest listonoszem, w torbie roznosi listy i wręcza je kolegom. Odbiorca otwiera kopertę i „czyta” rysunek na głos, na przykład „Kot jest głodny” albo „Idziemy grać w piłkę”. Potem dzieci same rysują list do wybranej osoby z grupy i wkładają go do koperty. Zabawa pokazuje, że rysunek i pismo przekazują wiadomość, i rozwija mowę.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki znają już litery ze swojego imienia, a część z nich próbuje pisać. Zabawy tutaj łączą litery z dotykiem, ruchem i pamięcią.

Imię z plasteliny

Napisz imię każdego dziecka dużymi literami na kartonie i włóż go do koszulki foliowej. Dzieci wałkują z plasteliny długie wałeczki i układają je na literach swojego imienia, dociskając palcami. Szybciej skończone dzieci mogą dodać ozdoby, na przykład kropki na literach albo kwiatek na końcu. Potem przesuwają palcem po plastelinowych literach z zamkniętymi oczami i mówią, którą literę czują. Zabawa wzmacnia palce, utrwala kształt liter i łączy wzrok z dotykiem.

Litera na plecach

Dzieci siadają w parach, jedno za drugim. Dziecko z tyłu rysuje palcem na plecach kolegi prosty kształt albo literę z jego imienia, a dziecko z przodu zgaduje, co to było. Zaczynajcie od koła, kreski i krzyżyka, a potem przejdźcie do liter, na przykład O, L, T. Po kilku próbach para zamienia się miejscami. Zabawa ćwiczy czucie ciała, koncentrację i pamięć kształtów, a przy okazji wycisza grupę.

Lusterko Leonarda

Opowiedz, że słynny malarz i wynalazca Leonardo da Vinci pisał swoje notatki od prawej do lewej, tak że trzeba je czytać w lusterku. Przygotuj karty z odbitymi lustrzanie prostymi słowami albo imionami dzieci z grupy oraz małe lusterka. Dzieci przykładają lusterko do kartki i odczytują, co jest napisane. Potem próbują same narysować prosty kształt tak, żeby w lusterku wyglądał poprawnie. Zabawa uczy uważnego patrzenia, rozwija orientację w kierunkach prawo i lewo i wywołuje dużo śmiechu.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie piszą już na co dzień, więc Dzień Pisma Ręcznego może być świętem staranności, listu i podpisu, a nie dodatkową porcją szlaczków.

Patyczek zamiast długopisu

Przygotuj patyczki do szaszłyków ze ściętym czubkiem, stare pióra albo pędzelki oraz rozrzedzony tusz lub farbę w słoiczkach. Opowiedz, że kiedyś pisano piórem maczanym w atramencie, i poproś uczniów, żeby napisali swoje imię takim narzędziem. Szybko odkryją, że trzeba maczać pióro co kilka liter, uważać na kleksy i czekać, aż atrament wyschnie. Porozmawiajcie, jak wyglądała nauka pisania dawniej i dlaczego wynalezienie pióra wiecznego i długopisu było tak ważne. Ostre patyczki uczniowie używają pod okiem dorosłego, a zajęcia ćwiczą precyzję i cierpliwość.

List do babci i dziadka

Uczniowie piszą krótki list do babci, dziadka albo innej bliskiej osoby. Przypomnij części listu: miejscowość i data, powitanie, kilka zdań treści, pożegnanie i podpis. Pokaż, jak zaadresować kopertę: imię i nazwisko, ulica, kod pocztowy i miasto. Listy, które uczniowie chcą wysłać, można zanieść razem na pocztę albo przekazać rodzicom. Zajęcia uczą formy listu, starannego pisania i pokazują, że list napisany ręką jest prezentem, który ktoś może zachować na lata.

Mój podpis jak John Hancock

Opowiedz o Johnie Hancocku i jego ogromnym podpisie, od którego zaczęło się to święto. Uczniowie projektują swój podpis: próbują kilku wersji, zmieniają wielkość liter, dodają zawijas, a na koniec wybierają jedną, którą będą się podpisywać. Potem cała klasa składa podpisy pod wspólnie ustaloną „Deklaracją klasy”, czyli kilkoma zasadami, na przykład „Pomagamy sobie”, „Słuchamy się nawzajem”. Porozmawiajcie, dlaczego podpis jest ważny i kiedy dorośli go używają. Zajęcia łączą pismo z wychowaniem i odpowiedzialnością za to, co się podpisuje.

Ozdobna pierwsza litera

Pokaż uczniom zdjęcia dawnych ksiąg, w których pierwsza litera jest duża, kolorowa i ozdobiona roślinami albo zwierzętami. Każdy uczeń wybiera pierwszą literę swojego imienia, rysuje ją dużo w kwadracie i ozdabia tak, żeby opowiadała coś o nim, na przykład kotem, piłką albo kwiatami. Pod spodem uczeń zapisuje starannie zdanie zaczynające się od tej litery. Z prac powstaje klasowa księga albo wystawa na korytarzu. Zajęcia łączą plastykę z historią książki i ćwiczą estetykę pisma.

Prace plastyczne

Przy nożyczkach i ostrych patyczkach dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Gęsie pióro z papieru

  • biała kartka z narysowanym kształtem pióra
  • słomka albo patyczek do szaszłyków ze ściętym czubkiem
  • nożyczki, taśma klejąca, kredki

Dzieci wycinają kształt pióra i nacinają jego brzegi drobnymi ukośnymi kreskami, żeby wyglądały jak prawdziwe pióro ptaka. Młodsze mogą zamiast nacinania narysować kreski kredką. Dorosły przykleja pióro taśmą do słomki albo patyczka, który jest stalówką. Gotowymi piórami dzieci mogą „podpisywać” swoje prace, maczając je w farbie.

Tabliczka jak w starożytności

  • płaska pokrywka od pudełka albo tekturowa podstawka
  • plastelina rozwałkowana na płasko
  • tępy patyczek albo wykałaczka z obciętym końcem

Opowiedz o rzymskich tabliczkach z woskiem i o tym, że błąd można było wygładzić i pisać dalej. Dzieci rozwałkowują plastelinę i dociskają ją do pokrywki tak, żeby powstała gładka warstwa. Patyczkiem rysują znaki, szlaczki, swoje imię albo tajny znaczek, a potem wygładzają tabliczkę palcem i zaczynają od nowa. Ta praca to jednocześnie świetne ćwiczenie siły palców.

Koperta z jednej kartki

  • kwadratowa kartka kolorowego papieru
  • klej, kredki, naklejki albo stemple

Pokaż, jak złożyć kopertę: trzy rogi kwadratu zaginamy do środka i sklejamy ze sobą, a czwarty zostaje jako klapka. Dzieci ozdabiają kopertę, rysują na niej znaczek pocztowy i wpisują albo rysują adresata. Do środka wkładają list lub rysunek, który powstał w trakcie dnia. Koperty możecie wrzucić do pudełka, które posłuży za przedszkolną skrzynkę pocztową.

Imię w kolorach tęczy

  • kartka z imieniem dziecka napisanym dużymi literami
  • kredki świecowe w kilku kolorach

Dziecko obrysowuje każdą literę swojego imienia po kolei kilkoma kolorami, jedna linia przy drugiej, aż litery staną się grube i tęczowe. Każde obrysowanie to kolejne powtórzenie kształtu, które utrwala go w pamięci ręki. Starsze dzieci mogą pisać samodzielnie, a młodsze obrysowują litery napisane przez dorosłego. Gotowe imiona przydadzą się jako wizytówki na stolikach.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Pisanie zaczyna się od całego ciała, więc tu dzieci rysują kształty nogami, rękami i w grupie.

Ludzkie litery

Podziel dzieci na grupy po trzy, cztery osoby. Pokazujesz kartę z prostą literą, na przykład L, T, O, A albo E, a grupa kładzie się na dywanie tak, żeby razem ułożyć ten kształt. Możesz zrobić zdjęcie każdej literze, a potem z fotografii ułożyć imię kogoś z grupy. Starszym dzieciom daj wolną rękę w wyborze litery, a reszta zgaduje, co powstało. Zabawa rozwija współpracę, świadomość ciała i znajomość kształtów liter.

Szlaczki stopami

Taśmą malarską albo kredą wyznacz na podłodze kilka szlaczków: falę, zygzak, pętelki i spiralę. Puść spokojną muzykę, a dzieci idą po szlaczkach jedno za drugim, stawiając stopy dokładnie na linii. Gdy muzyka przyspiesza, przechodzą na drobne kroki, a gdy cichnie, zatrzymują się jak pomniki. Potem te same szlaczki rysują ręką w powietrzu i na kartce. Zabawa pozwala poczuć kształt całym ciałem, zanim pojawi się on na papierze.

Atrament i pióro

Jedno dziecko jest piórem, a drugie atramentem, który ucieka po sali. Gdy pióro dotknie atramentu, atrament staje w miejscu i rysuje rękami w powietrzu wielkie koło, a pióro rysuje obok niego takie samo. Potem zamieniają się rolami, a ty co jakiś czas mówisz nowy kształt do rysowania: fala, kwadrat, spirala, ślimak. Zabawa rozładowuje energię i ćwiczy duże ruchy ramion, które są podstawą swobodnego pisania.

Scenariusz zajęć: Dzień Pisma Ręcznego w przedszkolu

TematOd patyczka do podpisu
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko wie, czym pisali ludzie dawniej; rozpoznaje dotykiem kształty i litery; prowadzi kreskę po linii od lewej do prawej; tworzy własny znak lub podpis
Pomocepokrywki z plasteliną i tępe patyczki, karty z imionami, plastelina, szlaczki wyznaczone taśmą na podłodze, koperty, kredki, muzyka do zabawy ruchowej
Przebieg1. Powitanie (4 minuty): pokazujesz pióro, ołówek, długopis i kredę, a dzieci zgadują, co łączy te przedmioty.
2. Ciekawostki (7 minut): opowieść o glinianych i woskowych tabliczkach, gęsich piórach i podpisie Johna Hancocka.
3. Tabliczka jak w starożytności (8 minut): dzieci rysują znaki patyczkiem w plastelinie i wygładzają tabliczki.
4. Szlaczki stopami (6 minut): przejście po szlaczkach z muzyką.
5. Litera na plecach (6 minut): zgadywanie kształtów w parach.
6. Mój podpis (8 minut): dzieci tworzą swój znaczek albo podpis i podpisują nim listę obecności.
7. List do kolegi (6 minut): rysunkowy list w kopercie dla wylosowanej osoby.
ZakończenieListonosz rozdaje koperty, a każde dziecko „czyta” na głos swój list i dziękuje nadawcy.
EwaluacjaZapytaj, na czym pisali Rzymianie i czym pisano kiedyś w klasztorach. Obserwuj, czy dziecko prowadzi kreskę od lewej do prawej i jak trzyma kredkę, i zanotuj, komu przydadzą się dodatkowe ćwiczenia dłoni.

Jeśli w grupie są dzieci leworęczne, posadź je przy stole tak, żeby nie zderzały się łokciem z sąsiadem, czyli po lewej stronie praworęcznego kolegi. Kartkę lekko obróć w prawo dla dziecka praworęcznego i w lewo dla leworęcznego, wtedy ręka nie zasłania tego, co już napisane. Nie przekładaj dziecku kredki do drugiej ręki, bo wybór ręki to naturalna cecha, a nie błąd. Jeśli niepokoi cię sposób trzymania narzędzia albo bardzo słaby nacisk, porozmawiaj z rodzicami i ewentualnie z terapeutą.

Książki, wiersze i piosenki

Do wspólnego czytania wybierz z przedszkolnej biblioteki książki o literach i alfabecie oraz albumy ze zdjęciami dawnych ksiąg i rękopisów, które dzieci mogą oglądać jak obrazki. Starszym przedszkolakom i uczniom pokaż alfabet z polskimi literami i poszukajcie razem liter z ogonkami i kreskami. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie, na przykład jako rozgrzewkę dłoni przed rysowaniem.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Paluszki się budzą, raz, dwa, trzy, kredkę chwytają, rysuj i ty. Kółko, kreska, fala, płotek, zaraz z kresek będzie kotek.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Dawno temu gęsie pióro w kałamarzu się kąpało. Dziś mam kredkę i długopis, by pisanie się udało.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „23 stycznia obchodzimy Dzień Pisma Ręcznego. Będziemy ćwiczyć dłonie w zabawie, poznamy dawne przybory do pisania i napiszemy listy. Prosimy, aby dzieci przyniosły kopertę i, jeśli to możliwe, zdjęcie albo kartkę z odręcznym pismem babci lub dziadka.”. Jako zadanie do domu zaproponuj napisanie razem z dzieckiem krótkiej kartki do kogoś bliskiego: rodzic pisze słowa, a dziecko rysuje i składa swój podpis albo znaczek.

Przypomnij rodzicom, że przed nauką pisania najlepiej wspierają dziecko zwykłe domowe zajęcia: lepienie pierogów, przypinanie klamerek, wycinanie, rysowanie kredą na chodniku i zapinanie guzików. Warto ograniczyć kolorowanie w małych polach i szlaczki w zeszytach, a postawić na duży papier i swobodny ruch. W klasach 1-3 chętni rodzice mogą opowiedzieć, jak wyglądała ich nauka pisania i czym pisali w szkole. Dobrym pomysłem jest też przyniesienie starego pióra wiecznego albo kałamarza do obejrzenia pod opieką nauczyciela.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Pisma Ręcznego?

Dzień Pisma Ręcznego obchodzimy co roku 23 stycznia. To święto nieoficjalne, które w Polsce obchodzą głównie szkoły, przedszkola i biblioteki.

Skąd się wziął Dzień Pisma Ręcznego?

Święto powstało w Stanach Zjednoczonych i od 1977 roku promuje je stowarzyszenie producentów przyborów do pisania. Data 23 stycznia to urodziny Johna Hancocka, którego wielki podpis na Deklaracji Niepodległości stał się w Ameryce symbolem podpisu.

Jak obchodzić Dzień Pisma Ręcznego w przedszkolu?

Z młodszymi dziećmi postaw na zabawy wzmacniające dłoń: malowanie wodą, lepienie, rysowanie na dużym papierze. Starsze przedszkolaki mogą tworzyć własne znaczki i podpisy, a uczniowie pisać listy. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

Co dziecko powinno przynieść na Dzień Pisma Ręcznego?

Wystarczy koperta na list. Jeśli rodzina ma zdjęcie albo kartkę z odręcznym pismem dziadków, warto ją pokazać dzieciom, ale tylko jako kopię albo pod opieką nauczyciela.

Czy przedszkolak powinien już ładnie pisać?

Nie. W przedszkolu najważniejsze są ćwiczenia dłoni, swobodny ruch i radość z rysowania, a nauka pisania liter należy do szkoły. Dziecko, które dużo lepi, maluje i rysuje, łatwiej nauczy się pisać w pierwszej klasie.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *