Europejski Dzień Numeru Alarmowego 112 obchodzimy co roku 11 lutego, a data nie jest przypadkowa, bo zapisuje się ją jako 11.2. Numer 112 działa w całej Unii Europejskiej, jest bezpłatny i można go wybrać z telefonu komórkowego i stacjonarnego. Dzień numeru alarmowego 112 w przedszkolu to okazja, żeby spokojnie, bez straszenia, pokazać dzieciom, że w trudnej sytuacji zawsze można poprosić o pomoc. Najmłodsze uczą się wołać dorosłego, starsze poznają trzy cyfry i to, co powiedzieć, a uczniowie dowiadują się, że ten sam numer zadziała także na wakacjach za granicą. Dzięki temu temat pomocy staje się zwyczajny i oswojony, a nie przerażający.
We wpisie znajdziesz historię święta i numeru 112, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie rozmowy telefoniczne odgrywamy na atrapach telefonów, nigdy na prawdziwym aparacie, bo połączenie dla zabawy blokuje linię komuś, kto naprawdę potrzebuje pomocy. Jeśli w Twojej grupie jest dziecko, które przeżyło groźną sytuację, porozmawiaj wcześniej z rodzicami i dobierz zabawy z wyczuciem.
W skrócie
- Data: 11 lutego, co roku tego samego dnia.
- Zasięg: święto europejskie, obchodzone w krajach Unii Europejskiej i wielu innych państwach, także w Polsce.
- Od kiedy: od 2009 roku, a sam numer 112 od 1991 roku.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: atrapy telefonów z tektury, obrazki pojazdów uprzywilejowanych, kolorowy papier, kredki, szarfy, taśma malarska, bębenek, mapa Europy.
Historia Europejskiego Dnia Numeru Alarmowego 112
Numer 112 jako wspólny numer alarmowy dla państw europejskich wprowadzono decyzją Rady Wspólnot Europejskich w 1991 roku. Chodziło o to, żeby w każdym kraju wspólnoty można było wezwać pomoc jednym, łatwym do zapamiętania numerem, bez sprawdzania, jaki numer działa w danym państwie. To ważne zwłaszcza dla podróżnych, którzy w obcym kraju nie znają lokalnych numerów i języka. Później zasady działania numeru 112 doprecyzowały kolejne przepisy unijne, między innymi o tym, że połączenia mają być bezpłatne. Dziś numer 112 działa w całej Unii Europejskiej, a także w wielu krajach spoza niej.
Samo święto powstało w 2009 roku. 11 lutego tego roku Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska podpisały wspólną deklarację, która ustanowiła ten dzień Europejskim Dniem Numeru 112. Deklaracja zachęca państwa do promowania numeru i do informowania ludzi, kiedy i jak z niego korzystać. Data została wybrana ze względu na zapis 11.2, który przypomina cyfry numeru alarmowego. Europejskie Stowarzyszenie Numeru Alarmowego (EENA) co roku przypomina, że to także dzień uznania dla wszystkich, którzy pracują w łańcuchu ratunkowym, od operatora przyjmującego zgłoszenie po ratowników na miejscu.
W Polsce zgłoszenia z numeru 112 przyjmują operatorzy w centrach powiadamiania ratunkowego, które działają przy urzędach wojewódzkich. Operator rozmawia z osobą zgłaszającą, ustala, co się stało i gdzie, a potem przekazuje zgłoszenie odpowiednim służbom: pogotowiu ratunkowemu, straży pożarnej albo policji. W Polsce nadal działają też znane numery 999, 998 i 997, ale 112 jest jeden dla wszystkich sytuacji i warto, żeby dzieci zapamiętały właśnie go. 11 lutego policja, straż pożarna i urzędy wojewódzkie organizują w szkołach i przedszkolach spotkania i akcje edukacyjne o tym, jak mądrze korzystać z numeru alarmowego.
Po co obchodzić Dzień Numeru Alarmowego 112 z dziećmi
Najważniejszy cel to poczucie bezpieczeństwa. Dziecko, które wie, że w trudnej sytuacji istnieją ludzie gotowi pomóc i że można ich wezwać, czuje się pewniej i mniej się boi. Dzień 112 uczy rozpoznawania sytuacji, w których potrzebna jest pomoc dorosłego albo służb, i odróżniania ich od zwykłych kłopotów, które rozwiązujemy sami. To praca w sferze emocjonalnej: dzieci uczą się nazywać strach i wiedzą, że w nagłej sytuacji ważne są spokój i głośne wołanie o pomoc. Zabawy oswajają też widok i dźwięk pojazdów na sygnale, które dla małych dzieci bywają przerażające.
W sferze poznawczej dzieci zapamiętują trzy cyfry, uczą się swojego imienia, nazwiska i adresu, a uczniowie także nazwy miejscowości i ulicy, co przyda się nie tylko w nagłej sytuacji. Ćwiczą jasne i spokojne mówienie, odpowiadanie na pytania i słuchanie poleceń, czyli rozwój mowy. W sferze społecznej poznają ludzi, którzy pomagają innym w swojej pracy, i uczą się szacunku dla nich. Rozmowa o tym, że dzwonienie na 112 dla żartu jest niebezpieczne, rozwija odpowiedzialność za innych. Zabawy ruchowe z sygnałami ćwiczą z kolei szybką reakcję i koordynację.
Ciekawostki o numerze 112 dla dzieci
Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek, najlepiej siedząc w kole. Przed każdą możesz zapytać, co dzieci o tym wiedzą, i pochwalić każdą odpowiedź.
- Numer 112 ma tylko trzy cyfry. Dzięki temu łatwo go zapamiętać i szybko wybrać nawet w zdenerwowaniu.
- Data święta przypomina numer. 11 lutego zapisujemy jako 11.2, a to prawie jak 1, 1, 2.
- Numer 112 działa w wielu krajach Europy. Na wakacjach w innym kraju Unii Europejskiej też dodzwonimy się pod 112.
- Połączenie z numerem 112 jest bezpłatne. Nie trzeba mieć pieniędzy na telefonie, żeby wezwać pomoc.
- Po drugiej stronie telefonu jest operator. To człowiek, który zadaje pytania i wysyła na miejsce pogotowie, straż pożarną albo policję.
- Operator zawsze zapyta, gdzie jesteś. Dlatego warto znać swój adres albo umieć opisać, co widać dookoła.
- Z wielu telefonów można zadzwonić na numer alarmowy nawet bez odblokowania ekranu. Na ekranie blokady jest przycisk połączenia alarmowego.
- Dzwonienie dla żartu jest bardzo groźne. W tym czasie ktoś, kto naprawdę potrzebuje pomocy, może czekać na połączenie.
- Jeśli ktoś zadzwoni przez pomyłkę, nie powinien się rozłączać. Wystarczy spokojnie powiedzieć operatorowi, że to była pomyłka i nikt nie potrzebuje pomocy.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Dwu- i trzylatki nie muszą jeszcze znać numeru 112. Dla nich najważniejsze jest to, że w trudnej chwili wołamy dorosłego i że ludzie w mundurach pomagają. Zabawy są krótkie, wesołe i bez straszenia.
Auta, które pomagają
Przygotuj trzy duże zabawkowe auta albo obrazki: karetkę, wóz strażacki i radiowóz. Pokaż je dzieciom po kolei i nazwij, a potem powiedz krótko, kto nimi jeździ i komu pomaga. Dzieci wybierają ulubione auto i jeżdżą nim po dywanie, naśladując sygnał „i-o, i-o”. Na koniec auta parkują w „garażu”, czyli w pudełku, a każde dziecko mówi, które auto odstawia. Zabawa poszerza słownictwo i oswaja dzieci z widokiem pojazdów uprzywilejowanych.
Misiu, pomogę ci!
Pluszowy miś siedzi na krześle i mówi twoim głosem, że zgubił się albo że go boli łapka. Dzieci mają za zadanie zawołać głośno „Proszę pani, pomocy!”, a ty przychodzisz i pomagasz misiowi. Potem miś ma kolejne kłopoty, a dzieci za każdym razem wołają dorosłego, raz ciszej, raz głośniej. Pochwal dzieci, że wołały wyraźnie, i powiedz, że to jest najlepsze, co mogą zrobić, gdy ktoś potrzebuje pomocy. Zabawa uczy pierwszej zasady bezpieczeństwa i ośmiela do głośnego mówienia.
Głośno i cicho jak syrena
Usiądź z dziećmi w kole i naśladujcie razem sygnał karetki: najpierw bardzo cicho, jakby karetka była daleko, potem coraz głośniej, gdy się zbliża, i znowu cicho, gdy odjeżdża. Pokazuj ręką, jak blisko jest karetka. Potem dzieci wstają i, kiedy sygnał jest głośny, robią krok do środka koła, a kiedy cichy, krok do tyłu. Na koniec powiedz, że kiedy słyszymy prawdziwą syrenę na ulicy, stoimy spokojnie przy dorosłym. Zabawa ćwiczy słuch, aparat mowy i oswaja z dźwiękiem, który często przestrasza maluchy.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzy- i czterolatki mogą już poznać numer 112 jako trzy cyfry, które zna każdy dorosły. Najważniejsze w tym wieku jest jednak wołanie dorosłego i znajomość własnego imienia i nazwiska.
Kto przyjedzie na pomoc?
Przygotuj kilka obrazków prostych sytuacji: kot na drzewie, dym z okna, ktoś przewrócił się i nie może wstać, zgubione dziecko w sklepie. Na podłodze połóż trzy obręcze albo koła z szarf z obrazkami: karetka, wóz strażacki, radiowóz. Dzieci losują obrazek, opowiadają, co się dzieje, i kładą go przy pojeździe, który mógłby pomóc. Przy każdym obrazku dodaj, że w takiej sytuacji dziecko najpierw woła dorosłego, a dorosły dzwoni po pomoc. Zabawa rozwija rozumowanie i mowę, a jednocześnie pokazuje, że różne służby pomagają w różnych kłopotach.
Mój dom ma adres
Przygotuj kartoniki z rysunkami domów: każde dziecko dostaje swój domek, na którym wcześniej, z informacji od rodziców, zapisałaś jego miejscowość. Dzieci ozdabiają domek, a ty pytasz każde: „Jak się nazywasz? Gdzie mieszkasz?”. Na początek wystarczy imię, nazwisko i nazwa miejscowości, a starsze dzieci w grupie mogą dodać nazwę ulicy. Domki przypinacie do wspólnej „ulicy” na tablicy i codziennie przez tydzień chwilę powtarzacie. Zabawa ćwiczy pamięć i podawanie podstawowych informacji o sobie.
Telefon z kubeczków
Zrób z dziećmi telefony z dwóch papierowych kubków połączonych sznurkiem (dorosły robi dziurki i przewleka sznurek, sznurek nie może być owijany wokół szyi). Dzieci w parach rozmawiają przez telefon: jedno mówi krótkie zdanie, drugie powtarza, co usłyszało. Potem ćwiczycie mówienie powoli i wyraźnie, a nie krzykiem, bo przez telefon wtedy lepiej słychać. Na koniec powiedz, że gdy dorosły dzwoni po pomoc, też mówi spokojnie i wyraźnie, żeby operator wszystko zrozumiał. Zabawa rozwija mowę, słuchanie i ciekawość, jak przenosi się dźwięk.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Pięcio- i sześciolatki mogą zapamiętać numer 112 i zrozumieć, kiedy się z niego korzysta. Najważniejsze jest odróżnianie prawdziwego zagrożenia od zwykłego kłopotu.
Klawiatura na podłodze
Taśmą malarską naklej na podłodze dużą klawiaturę telefonu: dziewięć kwadratów z cyframi od 1 do 9 i zero na dole. Dzieci po kolei przeskakują po klawiszach obunóż, wybierając podane przez Ciebie liczby, na przykład swój wiek albo liczbę rodzeństwa. Na koniec każde dziecko „wybiera” numer 112: skacze dwa razy na jedynkę i raz na dwójkę, a grupa głośno liczy cyfry. Przypomnij, że na prawdziwym telefonie tego numeru nie wybiera się dla zabawy. Zabawa łączy ruch z rozpoznawaniem cyfr i utrwala numer w pamięci ciała.
Mały kłopot czy wielki kłopot?
Przygotuj karty z sytuacjami: rozlałem sok, zgubiłem kredkę, babcia upadła i nie odpowiada, z kuchni leci dużo dymu, kolega zabrał mi zabawkę, ktoś leży na chodniku i się nie rusza. Na podłodze ustaw dwa pudełka: małe z napisem „radzę sobie albo proszę dorosłego” i duże czerwone z napisem 112. Dzieci w parach losują kartę, naradzają się i wkładają ją do właściwego pudełka, uzasadniając swoją decyzję. Przy każdej poważnej sytuacji podkreśl, że jeśli obok jest dorosły, to on dzwoni, a dziecko dzwoni samo tylko wtedy, gdy dorosłego nie ma albo nie może zadzwonić. Zabawa uczy oceniania sytuacji i podejmowania decyzji.
Żart, który nie śmieszy
Opowiedz dzieciom krótką historyjkę o chłopcu, który dla żartu zadzwonił na numer alarmowy, a w tym samym czasie pani z sąsiedniego domu nie mogła się dodzwonić, bo jej mąż źle się poczuł. Porozmawiajcie, jak czuła się ta pani i dlaczego żart chłopca był groźny. Potem dzieci odgrywają scenkę na atrapach telefonów, w której jedno dziecko przypadkiem wybrało 112 i spokojnie mówi operatorowi, że to pomyłka. Ustalcie wspólną zasadę grupy: „Numer 112 to nie zabawa”. Zabawa rozwija empatię i odpowiedzialność za innych.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie potrafią już zapamiętać adres, czytać i pracować z mapą. Dzień Numeru Alarmowego 112 może być u nich połączeniem wiedzy o świecie z praktycznym ćwiczeniem bezpieczeństwa.
112 na wakacjach
Rozłóż na tablicy mapę Europy i zaznacz Polskę. Uczniowie wybierają kraje, do których jeździli na wakacje albo które chcieliby odwiedzić, i przyklejają na nich karteczki z numerem 112. Opowiedz, że w każdym kraju Unii Europejskiej pod tym samym numerem dodzwonimy się po pomoc, a operator często zna język angielski. Uczniowie zastanawiają się, dlaczego jeden wspólny numer jest wygodniejszy niż wiele różnych. Zajęcia łączą podstawy geografii z wiedzą o bezpieczeństwie w podróży.
Moja karta bezpieczeństwa
Każdy uczeń przygotowuje małą kartę wielkości wizytówki. Z jednej strony zapisuje swoje imię i nazwisko, adres oraz numer telefonu do rodzica, który przyniósł z domu, a z drugiej strony duży numer 112 i rysunek. Przed zajęciami poproś rodziców, żeby dzieci przyniosły zapisany numer telefonu i adres, i zapytaj, czy zgadzają się na wpisanie ich na kartę. Kartę uczniowie chowają do plecaka albo piórnika. Zajęcia ćwiczą pisanie, a jednocześnie dają dziecku konkretną pomoc na wypadek zgubienia się.
Kto pracuje w centrum powiadamiania?
Opowiedz uczniom, jak wygląda praca operatora numeru alarmowego: przyjmuje zgłoszenie, zadaje pytania, zapisuje odpowiedzi i przekazuje sprawę pogotowiu, straży albo policji. Uczniowie w grupach układają w kolejności karty z etapami: ktoś potrzebuje pomocy, dzwoni na 112, operator pyta, operator wysyła pomoc, pomoc przyjeżdża. Potem każda grupa rysuje komiks w czterech okienkach pokazujący tę drogę. Komiksy wywieszacie w klasie. Zajęcia uczą porządkowania zdarzeń w czasie i opowiadania obrazkami.
Trzy pytania, trzy odpowiedzi
Napisz na tablicy trzy najważniejsze pytania, które może zadać operator: co się stało, gdzie jesteś, jak się nazywasz. Uczniowie w parach przygotowują krótkie, jednozdaniowe odpowiedzi do wymyślonych sytuacji i ćwiczą je na atrapach telefonów. Zwróć uwagę, żeby odpowiedzi były konkretne, na przykład „Babcia upadła i nie odpowiada” zamiast „Coś się stało”. Na koniec uczniowie zapisują w zeszycie swój adres i podkreślają nazwę ulicy i numer domu. Zajęcia ćwiczą jasne formułowanie myśli i utrwalają adres zamieszkania.
Prace plastyczne
Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.
Telefon z tektury
- prostokąt z tektury wielkości telefonu
- kolorowy papier, biała kartka
- mazaki, klej
Dzieci oklejają tekturę kolorowym papierem, a na białej kartce rysują ekran z klawiaturą i cyframi od 0 do 9. Starsze dzieci piszą cyfry same, młodszym je dopisujesz. Cyfry 1 i 2 dzieci zakreślają na czerwono, żeby pamiętać numer 112. Telefony przydadzą się w zabawach i scenkach, dzięki czemu nikt nie sięga po prawdziwy aparat.
Karetka z pudełka po herbacie
- małe pudełko, na przykład po herbacie
- biały i czerwony papier, niebieska bibuła
- nożyczki, klej, kredki
Dzieci oklejają pudełko białym papierem, a z czerwonego wycinają paski i krzyżyk do przyklejenia z boku. Na dachu przyklejają kawałek niebieskiej bibuły jako lampę sygnałową. Kółka rysują albo wycinają z tektury. Gotowe karetki mogą trafić na wspólny plakat z ulicą albo do kącika zabaw.
Plakat 112
- duży arkusz brystolu
- czerwony i niebieski papier, gazety
- nożyczki, klej, mazaki
Grupa tworzy wspólny plakat: na środku wielkie cyfry 1, 1 i 2 wydzierane z czerwonego papieru, a dookoła rysunki karetki, wozu strażackiego i radiowozu. Starsze dzieci i uczniowie dopisują proste hasła, na przykład „Dzwonię, gdy ktoś potrzebuje pomocy”. Plakat wisi w sali albo przy wejściu do przedszkola przez cały tydzień. Rodzice odbierający dzieci od razu zobaczą, o czym była mowa.
Odznaka małego ratownika
- koło z żółtego kartonu
- kredki, mazaki
- taśma dwustronna do przyklejenia na ubranie (nie agrafka dla najmłodszych)
Dzieci ozdabiają koło i rysują na nim cyfry 112 albo serduszko. Odznakę dostaje każde dziecko, które w ciągu dnia pokazało, że wie, jak poprosić o pomoc. Dla najmłodszych odznaka przyklejana jest na taśmę, bez agrafek. Odznaki wracają do domu i są okazją do rozmowy z rodzicami.
Zabawy ruchowe i muzyczne
Zabawy ruchowe pozwalają rozładować emocje po poważniejszych rozmowach. Warto przeplatać nimi zajęcia przy stolikach.
Pojazdy na sygnale
Dzieci dzielą się na trzy grupy: karetki, wozy strażackie i radiowozy. Każda grupa ma swój sygnał: karetki machają rękami, wozy strażackie trzymają w rękach wyimaginowany wąż, radiowozy kierują ruchem. Gdy wołasz nazwę grupy, ta grupa jedzie przez salę z sygnałem, a pozostałe dzieci zatrzymują się i robią przejazd przy ścianie. Zmieniaj szybko polecenia, żeby dzieci musiały uważnie słuchać. Zabawa uczy reakcji na sygnał i pokazuje, że pojazdom na sygnale ustępujemy drogi.
Raz, raz, dwa
Dzieci stoją w kole. Na hasło „Jeden” robią jeden podskok, na hasło „Dwa” dwa podskoki, a na hasło „112″ robią podskok, podskok i dwa klaśnięcia. Mieszaj hasła i przyspieszaj tempo, a potem wprowadź bębenek, na którym wystukujesz rytm, który dzieci powtarzają ruchem. Na koniec cała grupa stuka rytm numeru na kolanach coraz ciszej, aż do zupełnej ciszy. Zabawa utrwala numer w pamięci, ćwiczy uwagę i poczucie rytmu.
Ratownicy przenoszą skarb
Dzieci w parach przenoszą przez salę pluszaka na kocyku albo szarfie, trzymając za dwa końce. Na drodze leżą przeszkody z poduszek i szarf, które trzeba ominąć. Para musi iść ostrożnie i porozumiewać się słowami: „Teraz w lewo”, „Zatrzymaj się”, „Idziemy”. Na mecie pluszak trafia do „szpitala” w kąciku. Zabawa rozwija współpracę, komunikację i koordynację ruchów.
Scenariusz zajęć: Dzień Numeru Alarmowego 112 w przedszkolu
| Temat | Trzy cyfry, które pomagają |
| Grupa wiekowa | 5-6 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko zna numer alarmowy 112; odróżnia sytuację wymagającą pomocy służb od zwykłego kłopotu; potrafi podać imię, nazwisko i miejscowość; wie, że numeru alarmowego nie wybiera się dla zabawy |
| Pomoce | obrazki pojazdów, karty sytuacji, dwa pudełka, taśma malarska, atrapy telefonów z tektury, bębenek, czerwony papier, kredki |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): pokazujesz kalendarz z datą 11.2 i pytasz dzieci, co przypomina im ten zapis. 2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki: kim jest operator, że połączenie jest bezpłatne i że numer działa w całej Unii Europejskiej. 3. Mały kłopot czy wielki kłopot? (8 minut): dzieci sortują sytuacje do dwóch pudełek. 4. Klawiatura na podłodze (7 minut): skakanie po cyfrach i wybieranie numeru 112. 5. Mój dom ma adres (6 minut): każde dziecko podaje imię, nazwisko i miejscowość. 6. Żart, który nie śmieszy (6 minut): historyjka i scenka z pomyłką. 7. Telefon z tektury (7 minut): dzieci robią atrapy telefonów z czerwonymi cyframi 1 i 2. |
| Zakończenie | Dzieci siadają w kole i razem mówią zasadę grupy: „Numer 112 to nie zabawa, dzwonię, gdy ktoś potrzebuje pomocy”. Każde dziecko dostaje odznakę małego ratownika. |
| Ewaluacja | Dzieci pokazują na palcach cyfry numeru alarmowego i wskazują na obrazkach jedną sytuację, w której trzeba wezwać pomoc. Obserwuj, które dzieci podają swój adres bez podpowiedzi, a z którymi warto jeszcze poćwiczyć. |
Jeśli chcesz zaprosić do przedszkola gościa, najlepiej zwrócić się do komendy policji, straży pożarnej albo urzędu wojewódzkiego, bo wokół 11 lutego często organizują one spotkania edukacyjne. Przed wizytą ustal z gościem, że rozmowa ma być spokojna i dopasowana do wieku dzieci, bez drastycznych przykładów. Przygotuj z dziećmi pytania, które chcą zadać, i podziękowanie, na przykład laurkę. Po spotkaniu poproś dzieci, żeby narysowały to, co zapamiętały najbardziej.
Książki, wiersze i piosenki
W wielu przedszkolnych bibliotekach są książeczki o pracy strażaków, policjantów i ratowników, a także o zasadach bezpieczeństwa w domu i na ulicy. Przejrzyj je przed zajęciami i wybierz te, które pokazują pomoc spokojnie, bez straszenia. Pewnych tytułów książek poświęconych samemu numerowi 112 nie podajemy, dlatego do utrwalenia numeru proponujemy dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl. Możesz ich swobodnie używać w grupie, na przykład przy klaskaniu rytmu numeru.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Jeden, jeden, potem dwa, tak się wzywa pomoc ta. Karetka, straż, policja też, przyjadą szybko, dobrze wiesz.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Sto dwanaście, ważna sprawa, to nie żarty, nie zabawa. Gdy ktoś w biedzie, nie czekamy, dorosłego zawołamy.
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „11 lutego obchodzimy Europejski Dzień Numeru Alarmowego 112. Będziemy rozmawiać o tym, kiedy i jak prosić o pomoc. Prosimy o przećwiczenie z dzieckiem jego imienia, nazwiska i adresu oraz, w klasach 1-3, o zapisanie numeru telefonu do rodzica na karcie bezpieczeństwa.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinną rozmowę o tym, kto w domu dzwoni po pomoc, gdzie leży telefon i jak włączyć połączenie alarmowe z ekranu blokady. Poproś też, żeby rodzice pokazali dziecku numer domu i nazwę ulicy w drodze do przedszkola.
Warto przypomnieć rodzicom, żeby nie straszyli dzieci, tylko mówili o pomocy spokojnie i rzeczowo. Dobrze, gdy rodzic powie dziecku, że jeśli przez pomyłkę wybierze numer alarmowy, nie musi się bać kary, tylko powinno powiedzieć operatorowi, że to pomyłka. Rodzice pracujący w służbach ratunkowych, policji albo straży mogą opowiedzieć dzieciom o swojej pracy. Udział w każdej z tych akcji ma być dobrowolny.
Najczęstsze pytania
Europejski Dzień Numeru Alarmowego 112 obchodzimy co roku 11 lutego. Datę wybrano, bo zapis 11.2 przypomina cyfry numeru.
Święto ustanowiły w 2009 roku Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska we wspólnej deklaracji. Ma przypominać, że numer 112 działa w całej Unii Europejskiej, i uczyć mądrego korzystania z niego.
Pobaw się z dziećmi w rozpoznawanie sytuacji, w których potrzebna jest pomoc, przećwiczcie podawanie imienia, nazwiska i adresu i zróbcie atrapy telefonów. Wszystkie rozmowy odgrywajcie na atrapach, a nie na prawdziwych telefonach.
Wystarczy pudełko na karetkę i, w klasach 1-3, zapisany numer telefonu do rodzica na kartę bezpieczeństwa. Można przyjść w czerwonej albo niebieskiej koszulce, w kolorach pojazdów na sygnale.
Dziecko powinno przede wszystkim wołać dorosłego, a dorosły dzwoni po pomoc. Starsze przedszkolaki mogą wiedzieć, że jeśli w pobliżu nie ma żadnego dorosłego, który może zadzwonić, to one mogą wybrać 112 i spokojnie powiedzieć, co się stało i gdzie są.
Dodaj komentarz