Dzień Teatru (27 marca): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Międzynarodowy Dzień Teatru obchodzimy co roku 27 marca, na całym świecie tego samego dnia. Dla dzieci teatr to często pierwsza wyprawa do miejsca, gdzie gaśnie światło, rozsuwa się kurtyna i dorośli udają zwierzęta, króli albo czarownice. Dzień teatru w przedszkolu to świetna okazja, żeby dzieci same stanęły po drugiej stronie kurtyny i spróbowały, jak to jest być aktorem, widzem, scenografem i bileterem. Teatr nie potrzebuje dużej sceny ani drogich kostiumów, wystarczy chusta, pudełko i trochę odwagi. Zabawy teatralne rozwijają mowę i wyobraźnię, a przy okazji uczą, jak zachować się na prawdziwym przedstawieniu.

We wpisie znajdziesz historię święta, ciekawostki o teatrze do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, z których powstaną lalki, maski i dekoracje, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje tekstów do wystawienia oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania. Wiele z nich można połączyć w jedno małe przedstawienie na koniec tygodnia teatralnego.

Historia Międzynarodowego Dnia Teatru

Międzynarodowy Dzień Teatru ustanowił w 1961 roku Międzynarodowy Instytut Teatralny, w skrócie ITI, czyli organizacja łącząca ludzi teatru z wielu krajów. Pomysł zgłosił Arvi Kivimaa, przewodniczący fińskiego oddziału instytutu, najpierw w Helsinkach, a potem w czerwcu 1961 roku na IX Światowym Kongresie ITI w Wiedniu. Kongres przyjął propozycję i od tej pory 27 marca jest świętem teatru na całym świecie. Pierwsze obchody odbyły się rok później, 27 marca 1962 roku. Warto rozróżniać te dwie daty: w 1961 roku święto ustanowiono, a w 1962 roku obchodzono je pierwszy raz.

Data nie jest przypadkowa. 27 marca 1962 roku w Paryżu rozpoczynał się sezon festiwalu Teatr Narodów, na który przyjeżdżały zespoły z różnych krajów, i właśnie tę chwilę upamiętnia święto. Co roku instytut prosi jedną znaną osobę ze świata teatru o napisanie orędzia, czyli krótkiego listu o teatrze i o pokoju między ludźmi. Pierwsze orędzie napisał w 1962 roku francuski pisarz i artysta Jean Cocteau. Dziś orędzie tłumaczy się na ponad 50 języków, czyta się je przed przedstawieniami i publikuje w gazetach, radiu i telewizji.

W Polsce 27 marca teatry przygotowują spotkania z widzami, otwierają kulisy do zwiedzania, organizują warsztaty i odczytują orędzie przed spektaklem. Wiele teatrów lalek zaprasza wtedy dzieci na zajęcia, podczas których można zajrzeć do pracowni i dotknąć prawdziwej lalki. W przedszkolach i szkołach to dobry moment na pierwszą wycieczkę do teatru albo na zaproszenie aktorów do sali. Jeśli nie macie takiej możliwości, teatr można zrobić samemu, i do tego służy ten wpis. Dzień Teatru pasuje też do cyklu z Dniem Postaci z Bajek, Dniem Muzyki i Dniem Tańca.

Po co obchodzić Dzień Teatru z dziećmi

Teatr to zabawa w udawanie, a udawanie jest dla dziecka naturalnym sposobem poznawania świata. Kiedy dziecko wchodzi w rolę, może bezpiecznie przećwiczyć sytuacje, które w życiu są trudne: przeprosiny, strach, złość albo prośbę o pomoc. To ważna praca w sferze emocjonalnej, bo dziecko uczy się nazywać uczucia i pokazywać je twarzą i ciałem. W sferze społecznej teatr uczy współpracy, czekania na swoją kolej i słuchania innych, bo przedstawienie udaje się tylko wtedy, gdy wszyscy działają razem. Nieśmiałe dzieci często łatwiej mówią przez lalkę niż we własnym imieniu.

Zabawy teatralne bardzo mocno rozwijają mowę. Dzieci powtarzają kwestie, bawią się głosem, mówią raz cicho, raz głośno, wolno i szybko, i uczą się wyraźnej wymowy. Zapamiętywanie krótkiego tekstu ćwiczy pamięć, a opowiadanie historii w kolejności wspiera myślenie. Gesty, chód postaci i zabawy w pantomimę to ruch i koordynacja. Wreszcie Dzień Teatru to okazja, żeby nauczyć dzieci zasad dobrego widza: siedzimy cicho, nie jemy w trakcie przedstawienia, a na koniec nagradzamy aktorów brawami.

Ciekawostki o teatrze dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, gdzie aktorzy przebierają się przed przedstawieniem?”, i poczekaj na pomysły. Dobrze, jeśli możesz pokazać zdjęcia sceny, widowni albo kurtyny. Starsze dzieci mogą same odgrywać to, o czym mówi ciekawostka, na przykład ukłon albo szept suflera. Ciekawostki warto też wykorzystać w czasie wycieczki do teatru, kiedy dzieci wszystko zobaczą na żywo.

• Pierwsze teatry były pod gołym niebem. W starożytnej Grecji widzowie siedzieli na kamiennych stopniach wykutych w zboczu wzgórza, a aktorzy grali na dole.
• Dawni aktorzy grali w maskach. Maska pokazywała, czy postać jest wesoła czy smutna, i była widoczna nawet z ostatniego rzędu.
• Dwie maski to znak teatru. Jedna się śmieje, a druga płacze, bo w teatrze są przedstawienia wesołe i smutne.
• Kulisy to miejsce za sceną. Tam aktorzy czekają na swoje wejście, a widzowie ich nie widzą.
• Aktorzy przebierają się w garderobie. W teatrze garderoba to pokój z lustrami, w którym aktor zakłada kostium i robi charakteryzację.
• Sufler to ktoś, kto podpowiada aktorom. Sufler ma przed sobą cały tekst sztuki i cicho szepcze aktorowi, gdy ten zapomni słów.
• W teatrze lalek aktorzy często są ukryci. Poruszają lalkami zza parawanu albo stoją w ciemnych ubraniach, żeby widz patrzył na lalkę.
• Brawa to podziękowanie dla aktorów. Na końcu przedstawienia aktorzy wychodzą na scenę i kłaniają się widzom, a widzowie klaszczą.
• Aktorzy mają swoje przesądy. Przed premierą życzą sobie „połamania nóg” i nie odpowiadają na to „dziękuję”, bo wierzą, że to przynosi szczęście.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Najmłodsze dzieci są przede wszystkim widzami, a aktorami bywają tylko na chwilę i razem z całą grupą. Przedstawienia dla nich trwają kilka minut, mają dużo powtórzeń i proste dźwięki. Lalki i rekwizyty mają być duże, bez guzików, koralików i przyszytych drobiazgów, które da się oderwać i włożyć do buzi.

Kurtyna w górę

Zawieś koc albo prześcieradło na sznurku między dwoma krzesłami, a za nim schowaj kilka dużych pluszaków. Dzieci siedzą przed kurtyną, a ty mówisz „Kurtyna w górę!” i powoli podnosisz koc. Za kurtyną stoi pluszowy kot, który mówi „miau” i kłania się, a dzieci biją brawo. Kurtyna opada, a za chwilę pojawia się następny aktor, na przykład pies albo krowa. Zabawa uczy pierwszego rytuału teatru: czekamy cicho, patrzymy, klaszczemy na koniec, a przy okazji ćwiczy odgłosy zwierząt.

Rączka aktor

Narysuj sobie flamastrem do skóry albo przyklej na dłoń papierowe oczka, tak żeby dłoń stała się małą postacią. Twoja dłoń-aktor wita się z dziećmi, zadaje im pytania i udaje, że się chowa w rękawie. Potem dzieci dostają skarpetki bez żadnych ozdób, zakładają je na rękę i ich rączki też stają się aktorami: kłaniają się, otwierają buzię, jedzą, ziewają i idą spać. Mów krótkie polecenia i pokazuj każdy ruch. Zabawa ćwiczy ruchy dłoni i palców, a najmłodszym daje pierwsze doświadczenie mówienia przez postać.

Teatrzyk z koszyka

Włóż do koszyka kilka zwykłych przedmiotów: łyżkę, kubek, szczotkę do włosów, rękawiczkę i dużą piłkę. Wyjmujesz po jednym i ożywiasz go: łyżka tańczy, kubek jest śpiący, a szczotka czesze pluszowego misia. Dzieci naśladują to, co robi przedmiot, na przykład ziewają z kubkiem i tańczą z łyżką. Potem każde dziecko może wziąć jeden przedmiot i pokazać, co on robi, a grupa zgaduje. Zabawa pokazuje, że w teatrze wszystko może ożyć, i rozwija wyobraźnię.

Zabawy dla 3- i 4-latków

W tym wieku dzieci chętnie odgrywają krótkie scenki i uwielbiają przebieranki. To dobry moment, żeby wprowadzić zasady widza i pierwsze ćwiczenia z emocjami.

Idziemy do teatru

Ustaw krzesła w rzędach jak na widowni i zrób z dziećmi wszystko, co dzieje się przed przedstawieniem. Jedno dziecko jest bileterem i sprawdza papierowe bilety, drugie szatniarzem i odbiera kurtki, a reszta szuka swoich miejsc po kolorze albo znaczku na bilecie. Gdy wszyscy siedzą, gasisz światło i przypominasz zasady: siedzimy cicho, nie rozmawiamy, nie jemy i nie wychodzimy w trakcie. Potem pokazujesz krótkie przedstawienie z pluszakami, a na koniec dzieci ćwiczą gromkie brawa. Zabawa przygotowuje do prawdziwej wycieczki i uczy, jak zachować się w teatrze.

Miny aktora

Dzieci siedzą w kole, a ty pokazujesz karty z prostymi rysunkami twarzy: radosna, smutna, zła, przestraszona, zdziwiona i zmęczona. Przy każdej karcie wszystkie dzieci robią taką minę, a potem mówią jedno zdanie takim głosem, na przykład „Mam nowy rower” radośnie, smutno i ze złością. Następnie jedno dziecko losuje kartę w tajemnicy i pokazuje minę, a reszta zgaduje, co czuje aktor. Zapytaj, kiedy dzieci same tak się czuły. Zabawa uczy rozpoznawać i nazywać emocje oraz bawić się głosem.

Zaczarowany przedmiot

Weź zwykłą chustkę albo szarfę i podawaj ją w kole. Każde dziecko, które ją trzyma, zamienia chustkę w coś innego i pokazuje to bez słów: raz jest szalikiem, raz miotłą, raz kocykiem dla lalki, raz rzeką, raz ogonem. Reszta grupy zgaduje, co to jest. Jeśli dziecko nie ma pomysłu, może powtórzyć coś, co już było, albo podać chustę dalej. Zabawa rozwija wyobraźnię i wyrażanie się ruchem, czyli pierwsze kroki w pantomimie.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już zapamiętać krótką kwestię, zagrać postać przez kilka minut i pracować w małym zespole. Mogą przygotować własne przedstawienie od pomysłu do ukłonu.

Teatrzyk obrazkowy w pudełku

Z dużego kartonu wytnij okno, tak żeby powstała rama podobna do telewizora albo sceny. Dzieci w grupie rysują pięć obrazków do znanej historii, na przykład o Kaczce Dziwaczce albo o małej chmurce, która szukała przyjaciół. Obrazki wkładacie do pudełka jeden za drugim, a opowiadający wyciąga je po kolei i mówi, co się dzieje, podczas gdy reszta siedzi na widowni. Każda grupa ma swoją historię i swoich opowiadaczy. Zabawa ćwiczy opowiadanie w kolejności, pracę w zespole i mówienie do publiczności.

Głos postaci

Przygotuj karty z postaciami: olbrzym, myszka, robot, królowa, śpiący niedźwiedź, zmarznięty pingwin. Wszyscy mówią to samo zdanie, na przykład „Dzień dobry, jak się macie?”, ale głosem wylosowanej postaci. Potem dzieci w parach odgrywają krótką rozmowę dwóch postaci, na przykład myszki z olbrzymem, i próbują nie wyjść z roli. Reszta zgaduje, kim byli aktorzy. Zabawa ćwiczy modulację głosu, dykcję i wyobraźnię, a przy okazji jest świetną rozgrzewką przed przedstawieniem.

Scena bez słów

Dzieci w trójkach losują krótką sytuację z życia: pakujemy się na wycieczkę, szukamy zgubionego kotka, kąpiemy psa, pieczemy tort. Mają trzy minuty na przygotowanie i pokazują scenkę całej grupie bez słów, tylko ruchem i miną. Widzowie zgadują, co się działo, a aktorzy mówią, czy trafili. Porozmawiajcie potem, co pomogło zrozumieć scenkę, na przykład wyraźny gest albo pokazanie przedmiotu, którego nie było. Zabawa uczy pantomimy, współpracy i uważnej obserwacji.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie czytają, piszą i potrafią pracować nad projektem przez kilka dni. Dzień Teatru może być dla nich tygodniem z próbami i premierą.

Kto pracuje w teatrze?

Przygotuj karty z nazwami zawodów teatralnych: aktor, reżyser, scenograf, kostiumograf, charakteryzator, oświetleniowiec, sufler, inspicjent, bileter, szatniarz. Na drugich kartach są krótkie opisy tego, co robi każda osoba. Uczniowie w parach dopasowują zawód do opisu, a potem każda para odgrywa swój zawód w pantomimie. Na koniec zapiszcie na tablicy, ile osób potrzeba, żeby powstało jedno przedstawienie, choć widzowie widzą tylko aktorów. Zajęcia poszerzają słownictwo i pokazują, że duże dzieło to praca zespołu.

Piszemy scenariusz

Wybierzcie krótką baśń albo bajkę, którą wszyscy znają, i zamieńcie ją w scenariusz. Pokaż, jak wygląda zapis sztuki: imię postaci, dwukropek i jej słowa, a w nawiasie wskazówki dla aktora, na przykład „(szeptem)” albo „(wchodzi z koszykiem)”. Uczniowie w grupach piszą jedną scenę, a potem czytają ją z podziałem na role. Poprawcie razem to, co brzmi sztucznie. Zajęcia ćwiczą pisanie dialogu, interpunkcję i czytanie z właściwą intonacją.

Orędzie naszej klasy

Opowiedz, że co roku ktoś znany pisze orędzie na Dzień Teatru, czyli krótki list do ludzi na całym świecie. Uczniowie w grupach piszą własne orędzie z trzech lub czterech zdań: po co jest teatr, co w nim lubią i czego życzą aktorom. Potem wybrany uczeń odczytuje orędzie przed klasowym przedstawieniem albo przed wizytą w teatrze. Najlepsze zdania z każdej grupy możecie połączyć w jeden list i wysłać do najbliższego teatru lalek. Zajęcia ćwiczą pisanie krótkiego tekstu i wystąpienie publiczne.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy przygotowujesz wcześniej sama. Z prac plastycznych powstaną lalki, maski, bilety i dekoracje, więc warto je potem wykorzystać w przedstawieniu.

Lalka z papierowej torebki

• papierowa torebka śniadaniowa
• kolorowy papier, bibuła, włóczka w grubych pasmach
• kredki, klej, nożyczki

Połóż torebkę płasko, zagięciem dna do góry, i pokaż dzieciom, że gdy włożą do środka dłoń, zagięcie otwiera się jak buzia. Na dnie torebki dzieci przyklejają oczy i nos, a pod zagięciem język albo zęby. Z bibuły i włóczki robią włosy, uszy lub grzywę, a na reszcie torebki rysują ubranie. Gotowe lalki od razu mogą ze sobą rozmawiać, a nieśmiałe dzieci często mówią przez nie więcej niż zwykle. Z włóczki korzystają tylko dzieci pod okiem dorosłego i nikt nie owija jej wokół szyi.

Maska z talerzyka

• papierowy talerzyk
• farby, kredki, bibuła, kolorowy papier
• drewniany patyczek albo rolka papieru, taśma klejąca

Dorosły wycina w talerzyku otwory na oczy w odpowiednim miejscu. Dzieci malują maskę wybranej postaci: lwa, kota, króla, czarownicy albo wesołej i smutnej maski teatralnej. Zamiast gumki do maski przyklejacie od dołu patyczek albo rolkę, za którą dziecko trzyma maskę przed twarzą. Dzięki temu maska nie uciska głowy i łatwo ją zdjąć. Porozmawiajcie o tym, że dawni aktorzy grali właśnie w maskach.

Kukiełki na patyku

• tekturka albo sztywny papier
• kredki, flamastry, nożyczki
• patyczki do szaszłyków ze ściętym czubkiem albo słomki, taśma

Dzieci rysują postacie ze swojej historii na tekturce, każdą wielkości dłoni, i wycinają je pod nadzorem dorosłego. Dorosły przykleja taśmą od tyłu patyczek ze ściętym ostrym końcem albo słomkę. Zza stołu przykrytego obrusem powstaje od razu scena, za którą chowają się aktorzy. Każde dziecko może zrobić dwie postacie, które ze sobą rozmawiają. Praca rozwija precyzję ruchów ręki, a kukiełki przydadzą się do przedstawienia na koniec tygodnia.

Bilety i plakat teatralny

• arkusz szarego papieru na plakat
• paski papieru na bilety
• farby, kredki, pieczątki z ziemniaka albo gąbki

Dzieci projektują plakat swojego przedstawienia: rysują bohaterów, a ty albo starsze dzieci wpisujecie tytuł, datę i godzinę. Na paskach papieru powstają bilety z numerem rzędu i miejsca, ozdobione pieczątkami. Bilety można rozdać rodzicom albo innej grupie przedszkolnej, a potem sprawdzać je przy wejściu na widownię. To praca, która pokazuje, że teatr zaczyna się jeszcze przed kurtyną. Uczniowie klas 1-3 mogą dopisać na plakacie obsadę, czyli kto kogo gra.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Aktor używa całego ciała, więc zabawy ruchowe są dobrą rozgrzewką przed przedstawieniem. Przeprowadź je w sali z odsuniętymi stolikami albo na sali gimnastycznej.

Posągi w muzeum teatru

Dzieci poruszają się swobodnie po sali przy muzyce. Gdy muzyka milknie, wołasz nazwę postaci albo uczucia, na przykład „smutny król”, „wesoły pajac”, „przestraszony zajączek”, a dzieci zastygają w takiej pozie. Przechodzisz między posągami jak zwiedzający i chwalisz te, które wyjątkowo dobrze pokazują postać. Posąg, który się zaśmieje, wraca do gry przy następnej muzyce, nikt nie odpada. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał, kontrolę ciała i wyrażanie emocji ruchem.

Chód postaci

Wybijaj na bębenku różne rytmy i zapowiadaj postacie: ciężki niedźwiedź idzie wolno i mocno, myszka drobi szybko na palcach, królowa kroczy dostojnie, a zmęczony wędrowiec powłóczy nogami. Dzieci chodzą po sali tak, jak idzie postać, dopasowując krok do rytmu. Potem zamieniacie się: jedno dziecko wymyśla postać i pokazuje jej chód, a grupa naśladuje i zgaduje, kto to jest. Zabawa łączy poczucie rytmu z pracą nad ruchem scenicznym.

Ukłon dla publiczności

Dzieci stają w szeregu jak aktorzy po premierze, trzymając się za ręce. Połowa grupy jest widownią i klaszcze, a aktorzy ćwiczą wspólny ukłon: krok do przodu, ukłon, wyprostowanie się i krok w tył. Potem dodajcie ukłon w rytmie piosenki i ukłony pojedyncze, kiedy każdy aktor wychodzi przed szereg i kłania się osobno. Zamieńcie się rolami, żeby każdy był i aktorem, i widzem. Zabawa uczy współdziałania, rytmu i przyjmowania braw bez wstydu.

Scenariusz zajęć na Dzień Teatru w przedszkolu

Temat	Jesteśmy aktorami i widzami
Grupa wiekowa	4-5 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko zna zasady zachowania widza w teatrze; pokazuje twarzą i głosem podstawowe emocje; odgrywa krótką scenkę z lalką; nazywa kilka słów związanych z teatrem, takich jak scena, kurtyna i brawa
Pomoce	koc na kurtynę, papierowe bilety, karty z minami, lalki z papierowych torebek, bębenek, zdjęcia sceny i widowni
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): dzieci dostają bilety i szukają swoich miejsc na widowni z krzeseł. 2. Rozmowa (7 minut): oglądacie zdjęcia teatru, poznajecie słowa scena, kurtyna, kulisy i brawa, ustalacie zasady widza. 3. Miny aktora (7 minut): dzieci pokazują emocje twarzą i mówią zdanie różnym głosem. 4. Chód postaci (6 minut): zabawa ruchowa z bębenkiem. 5. Lalki mówią (10 minut): dzieci w parach odgrywają krótką rozmowę lalek z papierowych torebek, na przykład powitanie i prośbę o pomoc. 6. Przedstawienie (6 minut): chętne pary pokazują scenkę za kurtyną, a reszta jest widownią. 7. Ukłon (4 minuty): wszyscy aktorzy kłaniają się, a widownia bije brawo.
Zakończenie	Dzieci siadają w kole i każde mówi, kim chciałoby być w teatrze: aktorem, widzem, bileterem albo tym, kto robi lalki. Grupa kończy zajęcia wspólnymi brawami dla siebie.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę, w bok albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, jak zachować się w teatrze, i czy podobało ci się bycie aktorem. Obserwuj, które dziecko pierwszy raz odezwało się przez lalkę i które potrzebuje więcej ośmielenia.

Jeśli planujesz wycieczkę do teatru, wybierz spektakl przeznaczony dla wieku twojej grupy, bo przedstawienie dla starszych dzieci może najmłodszych przestraszyć albo znudzić. Sprawdź długość spektaklu i to, czy w trakcie jest przerwa, a przed wyjściem przypomnij zasady widza. Zapytaj teatr, czy po przedstawieniu dzieci mogą zobaczyć lalki albo zadać aktorom pytania, bo wiele teatrów lalek chętnie to umożliwia. Dzieciom, które boją się ciemności, powiedz wcześniej, że światło na widowni zgaśnie i zapali się po przedstawieniu. Jeśli wyjazd nie jest możliwy, zaproś aktora albo rodzica, który gra na instrumencie, do przedszkola.

Książki, wiersze i piosenki

Do wystawienia w przedszkolu dobrze nadają się teksty, które dzieci znają i które mają wyraźne postacie. Młodszym przedstaw „Rzepkę” Juliana Tuwima, w której każdy kolejny pomocnik to nowa rola, i wiersz Jana Brzechwy „Kaczka Dziwaczka”. Starszym i uczniom klas 1-3 pasuje baśń Hansa Christiana Andersena „Nowe szaty cesarza”, w której jest dużo postaci i ważna myśl o odwadze mówienia prawdy, a także „Akademia pana Kleksa” Jana Brzechwy czytana we fragmentach. Czytając, zmieniaj głos dla każdej postaci, żeby dzieci słyszały, jak aktor buduje rolę. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie, na przykład jako otwarcie i zamknięcie przedstawienia.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Cicho, cicho, gaśnie światło, kurtyna w górę idzie łatwo. Aktor mówi, widz nie gada, tak w teatrze się wypada.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Koniec bajki, ukłon nisko, brawa dla nas, brawa dla wszystkich. Jutro znowu przyjdzie czas, na nowy teatr, który gra w nas.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „27 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Teatru. Będziemy robić lalki, bawić się w aktorów i uczyć się, jak zachować się na przedstawieniu. Prosimy o przyniesienie do piątku starych ubrań, kapeluszy, chust i torebek do teatralnej skrzyni z przebraniami.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny teatrzyk: rodzic i dziecko odgrywają krótką scenkę pluszakami albo lalkami ze skarpetki i opowiadają o tym następnego dnia. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapytać rodziców o ich pierwszą wizytę w teatrze i zapisać dwa zdania.

Na koniec tygodnia teatralnego zaproś rodziców na krótkie przedstawienie, do którego dzieci same zrobią plakat, bilety i dekoracje. Przedstawienie ma trwać kilka minut i nikt nie musi występować sam, jeśli nie chce, bo tremę łatwiej znieść w grupie. Rodzice, którzy pracują w teatrze, szyją albo grają na instrumencie, mogą poprowadzić krótkie warsztaty. Chętni mogą też zorganizować wspólne rodzinne wyjście na spektakl dla dzieci w weekend. Udział ma być dobrowolny, bez presji na nikogo i bez kupowania kostiumów, bo najlepsze przebrania powstają ze starych rzeczy.

Najczęstsze pytania