Dzień Bezpiecznego Internetu (drugi wtorek lutego): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Dzień Bezpiecznego Internetu obchodzimy co roku w lutym, w drugi wtorek miesiąca, więc jego data się zmienia: w 2026 roku był to 10 lutego, a w 2027 roku będzie to 9 lutego. To międzynarodowe święto ustanowione z inicjatywy Komisji Europejskiej, a w Polsce koordinują je instytucje zajmujące się bezpieczeństwem dzieci w sieci. Dzień bezpiecznego internetu w przedszkolu może się wydawać tematem na wyrost, ale dzisiejsze przedszkolaki oglądają bajki na tablecie, rozmawiają z babcią przez wideo i widzą, jak rodzice przewijają ekran telefonu. Kilka prostych zasad, poznanych w zabawie, zostaje z dzieckiem na długo. Najważniejsza z nich brzmi: gdy coś w urządzeniu cię zaniepokoi, powiedz o tym dorosłemu.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta, ciekawostki o internecie opowiedziane prostym językiem i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki i pomysły na współpracę z rodzicami. Prawie wszystkie zabawy odbywają się bez ekranów, bo przedszkolak najlepiej uczy się zasad w ruchu, w rozmowie i w odgrywaniu ról. Z najmłodszymi nie mówimy o zagrożeniach, tylko ćwiczymy nawyk proszenia dorosłego o pomoc i robienia przerwy od ekranu. Treści dobraliśmy tak, żeby nikogo nie straszyć, a jednocześnie dać dzieciom konkretne słowa na trudne sytuacje.

Historia Dnia Bezpiecznego Internetu

Dzień Bezpiecznego Internetu, po angielsku Safer Internet Day, ustanowiono w 2004 roku z inicjatywy Komisji Europejskiej. Celem święta jest inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetu. Od początku chodziło o to, żeby raz w roku zwrócić uwagę rodziców, nauczycieli i samych dzieci na to, jak korzystać z sieci mądrze i jak reagować, gdy dzieje się coś złego. Święto szybko wyszło poza Europę i dziś obchodzą je szkoły i instytucje w wielu krajach świata. Międzynarodowo termin określa się jako drugi dzień drugiego tygodnia drugiego miesiąca, co w praktyce oznacza wtorek w pierwszej połowie lutego.

W Polsce Dzień Bezpiecznego Internetu obchodzi się od 2005 roku. Koordynuje go Polskie Centrum Programu Safer Internet, które tworzą dwie instytucje: NASK, czyli państwowy instytut badawczy zajmujący się bezpieczeństwem sieci, oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. Co roku obchody mają swoje hasło, na przykład w 2026 roku brzmiało ono „Wspólnie dla bezpieczeństwa w sieci”. Szkoły, przedszkola, biblioteki i inne placówki mogą zgłaszać swoje działania, a lokalne inicjatywy trwają zwykle aż do końca marca. Dzięki temu nie trzeba robić wszystkiego jednego dnia i można rozłożyć zajęcia na kilka tygodni.

Organizatorzy przygotowują bezpłatne materiały edukacyjne dla różnych grup wiekowych, od najmłodszych uczniów po szkoły średnie. Na stronie programu Safer Internet opisany jest też projekt Necio, przygotowany z myślą o dzieciach w wieku 4-6 lat, z animacjami i piosenkami o zasadach korzystania z sieci. Warto zajrzeć na stronę organizatorów przed zajęciami, bo materiały i hasła zmieniają się z roku na rok. Pokrewne tematy w kalendarzu przedszkolnym to Dzień Emoji, Dzień Programisty i Dzień Robotów, przy których również można rozmawiać o technologii w życiu dziecka.

Po co obchodzić Dzień Bezpiecznego Internetu z dziećmi

Dzieci stykają się z ekranami bardzo wcześnie, często zanim zaczną mówić pełnymi zdaniami. Nie potrafią jeszcze ocenić, co w internecie jest prawdziwe, kto jest po drugiej stronie i dlaczego jakaś reklama chce, żeby coś kliknęły. Dlatego głównym celem obchodów w przedszkolu jest zbudowanie prostego nawyku: gdy coś mnie przestraszy, zdziwi albo zasmuci w telefonie czy tablecie, mówię o tym dorosłemu. To umiejętność ze sfery emocjonalnej i społecznej, bo wymaga rozpoznania własnych uczuć i zaufania do dorosłych. Dziecko, które wie, że za powiedzenie prawdy nie spotka go kara, szybciej poprosi o pomoc.

Drugi cel to zdrowy rytm dnia. Rozmowa o tym, że ekran potrzebuje przerwy, a oczy, ręce i nogi chcą się ruszać, wspiera rozwój fizyczny i uczy pierwszej samokontroli. Starsze przedszkolaki i uczniowie klas 1-3 mogą poznać pojęcia prywatności, hasła i wiarygodności informacji, co rozwija myślenie krytyczne i poznawcze. Wspólne ustalanie zasad, odgrywanie scenek i praca w grupie ćwiczą komunikację i empatię, także wobec innych w sieci, bo przykre słowa w wiadomości bolą tak samo jak na podwórku. Wreszcie Dzień Bezpiecznego Internetu jest dobrą okazją do rozmowy z rodzicami, którzy często sami szukają wskazówek, jak mądrze podawać dziecku tablet.

Ciekawostki o internecie dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, jak bajka trafia z daleka do waszego tabletu?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź. Ciekawostki mają ciekawić, a nie straszyć.

• Internet to sieć połączonych ze sobą komputerów z całego świata. Można go sobie wyobrazić jak ogromną pajęczynę, w której każdy węzeł to czyjś komputer.
• Pod morzami leżą kable internetowe. Długie, grube przewody na dnie oceanów łączą kontynenty i przesyłają wiadomości z jednego końca świata na drugi.
• Wi-Fi to internet bez kabla. Informacje lecą w powietrzu jako fale radiowe, których nie widać i nie słychać.
• Znak @ po polsku nazywa się „małpa”. Używa się go w adresach poczty elektronicznej, a w innych językach ma inne śmieszne nazwy.
• Pierwszą stronę internetową stworzono w 1991 roku. Zrobił to naukowiec Tim Berners-Lee, a dziś stron są niezliczone ilości.
• Hasło to tajne słowo, które chroni nasze konto. Jak klucz do domu: nie dajemy go obcym i nie pokazujemy kolegom.
• Nie wszystko w internecie jest prawdą. Każdy może tam coś napisać albo wkleić zdjęcie, które zmieniono w komputerze.
• Ekran też męczy oczy. Gdy długo patrzymy w tablet, rzadziej mrugamy, dlatego warto robić przerwy i patrzeć w dal, na przykład przez okno.
• W internecie po drugiej stronie jest zawsze człowiek albo program zrobiony przez człowieka. Dlatego piszemy i mówimy tam tak samo grzecznie, jak w sali.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Z najmłodszymi nie rozmawiamy o zagrożeniach w sieci, bo to dla nich zbyt abstrakcyjne. Ćwiczymy dwa proste nawyki: gdy coś mnie niepokoi, idę do dorosłego, i ekran ma czas na odpoczynek. Wszystkie zabawy odbywają się bez prawdziwych urządzeń, a makiety telefonów robisz z dużych kawałków tektury, bez drobnych elementów.

Ekran śpi

Przygotuj duży karton z wyciętym prostokątnym otworem, który udaje ekran, i pluszaka, który „ogląda bajkę”. Pokazujesz dzieciom, że miś patrzy w ekran, a potem mówisz: „Misiu, teraz ekran idzie spać”. Przykrywasz otwór chustką, śpiewacie krótką kołysankę, a miś wstaje i idzie się pobawić z dziećmi: podskakuje, tańczy, turla piłkę. Potem każde dziecko może samo „uśpić” ekran i zaprosić misia do zabawy. Zabawa uczy, że po ekranie przychodzi czas na ruch, i oswaja z momentem wyłączania bajki, który w domu bywa trudny.

Idę do mamy, idę do pani

Siądźcie w kole z kilkoma pluszakami. Opowiadasz bardzo krótkie historyjki: „Zajączek oglądał bajkę i nagle zobaczył coś, co go wystraszyło. Co zrobi zajączek?”. Dzieci pokazują, że zajączek idzie do mamy albo do pani, i razem przytulacie go i mówicie: „Dobrze, że powiedziałeś”. Powtórzcie to z kilkoma zwierzątkami i kilkoma powodami: coś głośnego, coś smutnego, coś dziwnego. Zabawa buduje prosty nawyk szukania pomocy u dorosłego i pokazuje, że za powiedzenie o kłopocie spotyka nas przytulenie, a nie złość.

Buźki

Przygotuj trzy duże kartoniki z buźkami: uśmiechniętą, smutną i przestraszoną. Pokazujesz buźki, nazywasz emocje i dzieci naśladują miny. Potem mówisz proste zdania: „Dziadek dzwoni do ciebie na wideo”, „Bajka się skończyła”, „Coś w telefonie głośno krzyknęło”, a dzieci pokazują, jaką mają minę. Przy smutnej i przestraszonej buźce zawsze ustalacie: „Idę do dorosłego”. Zabawa uczy nazywania emocji, co jest podstawą późniejszej rozmowy o bezpieczeństwie.

Zabawy dla 3- i 4-latków

W tym wieku dzieci chętnie odgrywają role i rozumieją proste zasady, jeśli są powtarzane w zabawie. To dobry moment, żeby wprowadzić pojęcie „tajemnicy o sobie”, czyli informacji, których nie mówimy obcym. Nadal pracujemy bez prawdziwych urządzeń, na tekturowych makietach.

Tekturowy telefon

Każde dziecko dostaje prostokąt z tektury, na którym narysowało wcześniej ekran i przyciski. Dzieci w parach „dzwonią” do siebie: jedno jest babcią, a drugie wnuczkiem, i rozmawiają, co dziś robiły. Potem wprowadzasz zmianę: dzwoni ktoś, kogo dziecko nie zna, i pyta: „Jak się nazywasz? Gdzie mieszkasz?”. Ćwiczycie odpowiedź: „Nie znam cię, zawołam mamę” albo „Zapytam panią”. Zabawa uczy odróżniać osoby bliskie od obcych i daje dziecku gotowe zdanie na trudną sytuację.

Moje tajemnice

Przygotuj dwie skrzynki albo pudełka: jedno otwarte z obrazkiem słońca i jedno zamknięte na kłódkę narysowaną flamastrem. Pokazujesz obrazki i pytasz, czy to można powiedzieć każdemu, czy tylko rodzinie: ulubiony kolor, ulubione zwierzę, adres domu, imię mamy, hasło do tabletu, co jadłem na śniadanie. Dzieci wkładają obrazki do odpowiedniego pudełka i razem ustalacie, że adres i hasło to informacje „pod kłódką”. Zabawa w prosty sposób wprowadza pojęcie prywatności.

Zegar zabawy

Narysuj na dużej kartce koło podzielone na części: jedzenie, spacer, zabawa klockami, książka, sen i mała część z ekranem. Porozmawiajcie, co dzieci robią w ciągu dnia i ile tego jest. Dzieci naklejają obrazki czynności w odpowiednie miejsca i widzą, że ekran to tylko mały kawałek dnia, a większość zajmują ruch, zabawa i rodzina. Na koniec każde dziecko mówi, co najbardziej lubi robić bez ekranu. Zabawa pomaga zrozumieć rytm dnia i pokazuje, że czas z ekranem jest tylko jedną z wielu przyjemności.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe na rozmowę o tym, że w internecie nie wszystko jest prawdą i że nie każdy jest tym, za kogo się podaje. To także dobry wiek na naukę tego, jak mówić o przykrych sytuacjach i jak być miłym w wiadomościach. Wprowadź prosty kodeks, który dzieci zapamiętają.

Prawda czy nieprawda?

Przygotuj kilka obrazków: kot w kapeluszu jadący na rowerze, pies grający na pianinie, słoń w kąpieli, żyrafa w lesie, ryba w chmurach. Dzieci zgadują, które zdjęcie mogłoby być prawdziwe, a które zostało „przerobione” w komputerze albo narysowane. Wytłumacz, że w internecie każdy może wkleić zmienione zdjęcie, więc nie wszystko, co widzimy, jest prawdą. Na koniec ustalcie zasadę: jak coś wydaje się dziwne, pytam dorosłego, czy to prawda. Zabawa rozwija myślenie krytyczne w bardzo prostej formie.

Kto jest za ekranem?

Ustaw parawan albo rozłóż chustę, za którą chowa się dorosły lub dziecko. Osoba za parawanem mówi zmienionym głosem, na przykład: „Jestem małym kotkiem, chcesz się ze mną pobawić?”, a potem wychodzi i okazuje się, że to ktoś zupełnie inny. Wytłumacz, że w internecie nie widzimy, kto do nas pisze, i ktoś może udawać dziecko albo zwierzątko. Zapytajcie, co zrobić, gdy ktoś nieznajomy pisze w grze albo w bajce: nie odpisuję i mówię dorosłemu. Zabawa w bezpieczny sposób pokazuje, że wygląd w sieci może mylić.

Miłe słowa w wiadomościach

Przygotuj koperty i kartki. Dzieci w parach „wysyłają wiadomości” do kolegów, rysując albo dyktując ci krótkie zdanie. Najpierw wszyscy piszą miłe wiadomości, a potem pytasz, jak by się poczuli, gdyby dostali wiadomość przykrą albo wyśmiewającą. Porozmawiajcie, że w internecie słowa bolą tak samo jak w sali i że gdy ktoś pisze do nas coś przykrego, nie odpisujemy tym samym, tylko mówimy dorosłemu. Zabawa uczy empatii i kultury rozmowy.

Nasz kodeks

Na dużym arkuszu zapisz z dziećmi pięć zasad, każdą z obrazkiem: pytam dorosłego, zanim coś kliknę; nie podaję swojego imienia, adresu i zdjęć obcym; gdy coś mnie przestraszy, mówię dorosłemu; ekran ma przerwę; jestem miły w internecie. Dzieci rysują obrazki do zasad, a potem każda zasada ma swój gest, na przykład ręka przy uchu przy „mówię dorosłemu”. Kodeks zawieście w sali i wracajcie do niego w kolejnych tygodniach. Zabawa utrwala zasady przez obraz, słowo i ruch.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie często mają już pierwsze doświadczenia z grami, wiadomościami i filmami w sieci. Mogą rozmawiać o hasłach, o prywatności, o nękaniu i o tym, jak sprawdzić, czy informacja jest prawdziwa. Warto skorzystać z bezpłatnych materiałów przygotowywanych co roku przez organizatorów obchodów.

Mocne hasło

Wytłumacz, czym jest hasło, i porównaj je do klucza do domu. Pokaż na tablicy kilka haseł: „1234″, „kasia”, „imię psa”, a obok hasło zbudowane z trzech zabawnych słów i liczby. Uczniowie w parach oceniają, które hasło łatwo zgadnąć, a które trudno, i układają własne zasady mocnego hasła. Podkreśl, że prawdziwego hasła nie mówimy nikomu poza rodzicami, także najlepszemu przyjacielowi. Zajęcia uczą pierwszych zasad ochrony konta i logicznego myślenia.

Detektyw informacji

Przygotuj kilka krótkich „wiadomości z internetu”, z których część jest prawdziwa, a część nie: „Pingwiny mieszkają na biegunie południowym”, „Jutro w szkole nie ma lekcji, bo przylecą smoki”, „Wygraj tablet, wystarczy podać adres domu”. Uczniowie w grupach decydują, którym wiadomościom wierzą, i uzasadniają to. Porozmawiajcie, jak sprawdzić informację: zapytać dorosłego, zajrzeć do książki, poszukać w kilku miejscach. Zwróć szczególną uwagę na wiadomości, które proszą o dane osobowe. Zajęcia rozwijają myślenie krytyczne i czytanie ze zrozumieniem.

Co robić, gdy…

Przygotuj karty z sytuacjami: ktoś w grze prosi o zdjęcie, kolega pisze przykre słowa w czacie klasowym, wyskakuje okienko z nagrodą, ktoś proponuje spotkanie. Uczniowie w grupach wymyślają, co powinni zrobić, i odgrywają scenkę. Po każdej scence podsumujcie, że w każdej sytuacji dobrym krokiem jest powiedzenie zaufanemu dorosłemu. Podaj uczniom numer Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111, prowadzonego przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę, i zapiszcie go w zeszytach. Zajęcia uczą konkretnych reakcji na trudne sytuacje.

Plakat dla przedszkolaków

Uczniowie w zespołach przygotowują plakat z zasadami bezpiecznego internetu dla młodszych dzieci, najlepiej dla zaprzyjaźnionej grupy przedszkolnej albo dla zerówki. Plakat musi być zrozumiały dla dziecka, które nie umie czytać, więc każda zasada ma obrazek. Potem zespoły prezentują plakaty młodszym dzieciom albo wieszają je na korytarzu. Zajęcia uczą przekładania wiedzy na prosty język i odpowiedzialności za młodszych.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Prace z tego dnia mogą posłużyć jako pomoce w zabawach i w rozmowie z rodzicami.

Tekturowy tablet

• prostokąt z grubej tektury
• czarny i kolorowy papier, klej
• kredki, flamastry

Dzieci naklejają na tekturę czarny prostokąt jako ekran, a na nim rysują albo naklejają ikonki swoich ulubionych zajęć bez ekranu: piłkę, książkę, rower, klocki, kredki. Wokół ekranu dorysowują ramkę i przycisk. Tak powstaje „tablet zabaw”, który przypomina, co można robić zamiast oglądania. Starsze dzieci mogą dopisać nazwy zajęć pod ikonkami.

Superbohater internetu

• kartka z konturem postaci
• kolorowy papier, bibuła
• nożyczki, klej, kredki

Dzieci projektują własnego bohatera, który pilnuje bezpieczeństwa w sieci. Wymyślają mu imię, strój i supermoc, na przykład „tarcza na hasła” albo „lupa do sprawdzania prawdy”. Bohater dostaje pelerynę z bibuły i znak na piersi. Na koniec każde dziecko opowiada, jak jego bohater pomaga dzieciom. Praca łączy plastykę z utrwaleniem zasad.

Pajęczyna internetu

• duży arkusz papieru
• włóczka, taśma
• rysunki dzieci

Każde dziecko rysuje siebie przy komputerze albo tablecie w domu. Rysunki przyklejacie na arkuszu, a potem łączycie je włóczką przyklejaną taśmą, tak że powstaje sieć. Wytłumacz, że tak wygląda internet: połączenia między ludźmi i komputerami. Pokaż, że po włóczce można „wysłać” wiadomość do każdego, i porozmawiajcie, jakie wiadomości chcemy wysyłać. Włóczkę naklejasz ty albo starsze dzieci, pod nadzorem dorosłego.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Po rozmowie o ekranach dzieci potrzebują ruchu, a zabawy ruchowe mogą utrwalać te same zasady. Najlepiej prowadzić je na sali gimnastycznej albo w sali po odsunięciu stolików.

Wiadomość leci

Dzieci stoją w kole i podają sobie piłkę albo woreczek gimnastyczny, który jest wiadomością. Przy spokojnej muzyce wiadomość wędruje od rąk do rąk, a gdy muzyka milknie, dziecko trzymające ją mówi, co to za wiadomość: miła czy niemiła. Przy miłej grupa klaszcze, a przy niemiłej wszyscy wołają „Mówię dorosłemu!” i podają wiadomość tobie. Zabawa utrwala zasadę i uczy reakcji na sygnał.

Ekran włącz, ekran wyłącz

Dzieci poruszają się po sali w dowolny sposób. Na hasło „ekran włącz” zatrzymują się i stoją nieruchomo jak zapatrzone w ekran, a na hasło „ekran wyłącz” skaczą, tańczą, biegają i się przeciągają. Stopniowo wydłużaj czas „wyłączonego ekranu”, a na koniec zapytaj, co było przyjemniejsze. Zabawa rozładowuje energię i w żartobliwy sposób pokazuje, że ciało potrzebuje ruchu.

Kabel pod oceanem

Rozłóż chustę animacyjną, która jest oceanem, a dzieci ustaw w dwóch grupach po obu stronach: to dwa kontynenty. Jedna grupa „wysyła wiadomość”, czyli przetacza piłkę pod chustą, a druga ją odbiera i odsyła. Opowiedz wcześniej ciekawostkę o kablach na dnie morza. W kolejnych rundach dodajcie więcej piłek i falujcie chustą, żeby „kabel” miał utrudnione zadanie. Zabawa uczy współpracy i obrazowo tłumaczy, jak działa internet.

Scenariusz zajęć: Dzień Bezpiecznego Internetu w przedszkolu

Temat	Mówię dorosłemu
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że gdy coś w urządzeniu je zaniepokoi, mówi o tym dorosłemu; wie, że adresu i hasła nie podaje obcym; rozumie, że nie wszystko w internecie jest prawdą; wie, że ekran potrzebuje przerwy
Pomoce	kartoniki z buźkami, obrazki „prawda czy nieprawda”, dwa pudełka (otwarte i z kłódką), obrazki informacji, parawan albo chusta, piłka, duży arkusz na kodeks, kredki
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): pytasz, kto ogląda bajki na tablecie albo rozmawia z babcią przez telefon, i opowiadasz, że dziś jest dzień mądrego korzystania z internetu. 2. Ciekawostki (5 minut): pajęczyna, kable pod morzem, znak „małpa”. 3. Moje tajemnice (7 minut): sortowanie informacji do pudełek. 4. Ekran włącz, ekran wyłącz (6 minut): zabawa ruchowa. 5. Prawda czy nieprawda? (7 minut): rozmowa o zmienionych zdjęciach. 6. Kto jest za ekranem? (7 minut): zabawa z parawanem i ustalenie reakcji na obcego. 7. Nasz kodeks (8 minut): zapisanie i narysowanie pięciu zasad z gestami.
Zakończenie	Dzieci stoją w kole i pokazują gesty zasad z kodeksu, a ty mówisz sytuacje, do których pasują. Na koniec wszyscy mówią razem: „Gdy coś mnie niepokoi, mówię dorosłemu”.
Ewaluacja	Zapytaj każde dziecko: „Co zrobisz, gdy w tablecie zobaczysz coś, co cię przestraszy?”. Obserwuj, kto poprawnie posortował informacje do pudełek i kto bez podpowiedzi rozpoznał przerobione zdjęcie.

Podczas zajęć uważnie obserwuj dzieci. Temat może poruszyć dziecko, które widziało w sieci coś niepokojącego albo miało przykre doświadczenie. Jeśli któreś dziecko zacznie o tym mówić, wysłuchaj go spokojnie, podziękuj, że powiedziało, i porozmawiaj z nim potem na osobności, a następnie, zgodnie z procedurami placówki, z rodzicami. Nie wypytuj przy całej grupie i nie oceniaj.

Książki, wiersze i piosenki

Najbardziej wiarygodnym źródłem materiałów na ten dzień są strony organizatorów, czyli programu Safer Internet, gdzie co roku pojawiają się bezpłatne pakiety edukacyjne, a także opisany tam projekt Necio dla dzieci w wieku 4-6 lat. Nie podajemy tytułów książek, bo nie mamy pewności co do ich aktualnych wydań. Zamiast tego proponujemy dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie. Pierwsza dobrze sprawdza się jako hasło zajęć, a druga jako przypomnienie przy wyłączaniu bajki.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Gdy coś w ekranie mnie przestraszy, nie ukrywam, nie płaczę w ciszy. Nie chowam tego, nie trzymam w sobie, idę do mamy i o tym powiem.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Bajka się skończyła, ekran idzie spać, a ja biegnę w sali z kolegami grać. Oczy odpoczywają, nogi skaczą w dal, ekranu mi wcale, wcale nie jest żal.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „We wtorek obchodzimy Dzień Bezpiecznego Internetu. Będziemy ćwiczyć z dziećmi prostą zasadę: gdy coś w telefonie lub tablecie cię zaniepokoi, powiedz dorosłemu. Prosimy, aby w domu porozmawiać z dzieckiem o tym samym i zapewnić je, że za powiedzenie o kłopocie nie będzie kary.”. Dołącz do informacji kilka wskazówek: urządzenia używane w części wspólnej mieszkania, ustalone pory na bajki, konta dziecięce i blokady rodzicielskie w urządzeniach. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny „kodeks ekranu”, czyli trzy zasady spisane i narysowane razem z dzieckiem. W klasach 1-3 poproś, żeby rodzice razem z dzieckiem sprawdzili ustawienia prywatności w grze, w którą dziecko gra.

Możesz też zaprosić rodziców na krótkie spotkanie albo przesłać im link do bezpłatnych materiałów organizatorów obchodów. Wielu rodziców chętnie skorzysta z podpowiedzi, jak rozmawiać z dzieckiem o sieci, ale nie wie, od czego zacząć. Podaj im numer Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 i przypomnij, że pomoc jest dostępna także dla najmłodszych. Zadbaj o to, żeby informacja była spokojna i konkretna, bez straszenia, bo rodzice przejmują ton, w jakim do nich piszemy.

Najczęstsze pytania