Dzień Muzyki (1 października): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Międzynarodowy Dzień Muzyki obchodzimy co roku 1 października, na samym początku jesieni i roku przedszkolnego. Muzyka towarzyszy dzieciom od pierwszych dni życia: w kołysance, w wyliczance przy ubieraniu, w piosence na powitanie i w stukaniu łyżką o garnek. Dzień muzyki w przedszkolu nie wymaga więc specjalnych przygotowań, bo dzieci i tak śpiewają, tańczą i hałasują codziennie. Wystarczy tego dnia zatrzymać się przy dźwiękach na dłużej i pokazać, że muzykę można nie tylko słuchać, ale też badać, budować i wymyślać. To dobre święto dla grup, w których są dzieci nieśmiałe, bo w muzyce każdy może uczestniczyć po swojemu.

We wpisie znajdziesz sprawdzoną historię święta, ciekawostki o dźwiękach i instrumentach do przeczytania dzieciom oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, w których powstają instrumenty z materiałów z szafy, zabawy ruchowe przy muzyce, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje utworów do słuchania i pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystkie zabawy opisaliśmy krok po kroku, tak żeby dało się je przeprowadzić bez pianina i bez wykształcenia muzycznego. Tam, gdzie trzeba uważać na drobne elementy albo na głośność, piszemy o tym wprost.

Historia Międzynarodowego Dnia Muzyki

Międzynarodowy Dzień Muzyki ustanowiono w 1975 roku z inicjatywy Yehudiego Menuhina, wybitnego skrzypka, który był wtedy przewodniczącym Międzynarodowej Rady Muzycznej działającej przy UNESCO. Od tamtej pory święto wypada co roku 1 października. Jego celem jest pokazywanie muzyki jako wspólnego dobra wszystkich ludzi, niezależnie od kraju i języka, oraz docenianie muzyków, którzy tę muzykę tworzą i wykonują. W ten dzień filharmonie, szkoły muzyczne, radio i domy kultury przygotowują koncerty, spotkania z artystami i otwarte próby. W Polsce Dzień Muzyki często zbiega się z początkiem sezonu koncertowego, więc wiele sal koncertowych właśnie wtedy zaprasza słuchaczy na pierwsze występy po wakacjach.

Warto wiedzieć, że w kalendarzu jest jeszcze jedno muzyczne święto o podobnej nazwie. 21 czerwca obchodzi się Święto Muzyki, po francusku Fête de la Musique, które po raz pierwszy odbyło się w Paryżu w 1982 roku. Wymyślili je Maurice Fleuret i ówczesny francuski minister kultury Jack Lang, a jego pomysłem było wyprowadzenie muzyki na ulice, tak żeby w jeden dzień grali wszyscy chętni, amatorzy i zawodowcy. Dziś to święto obchodzi się w wielu miastach na całym świecie, także w Polsce. W przedszkolu czerwcowa data wypada jednak w czasie zakończenia roku, dlatego w polskich placówkach przyjęło się świętować muzykę 1 października, i na tę datę przygotowaliśmy ten materiał.

Po co obchodzić Dzień Muzyki z dziećmi

Muzyka jest jednym z najbardziej naturalnych sposobów uczenia się małego dziecka. Rytm porządkuje ruch i mowę, dlatego dzieci, które klaszczą sylaby i maszerują do bębenka, łatwiej potem dzielą słowa i liczą. Słuchanie dźwięków cichych i głośnych, wysokich i niskich ćwiczy uwagę słuchową, która przyda się później przy nauce czytania. Wspólne śpiewanie i granie w zespole uczy czekania na swoją kolej, patrzenia na dyrygenta i dopasowania się do innych, czyli ważnych umiejętności społecznych. Dzień Muzyki to też okazja, żeby porozmawiać o emocjach: ta sama melodia zagrana szybko i wolno może być wesoła albo smutna.

W sferze fizycznej zabawy muzyczne rozwijają koordynację, równowagę i poczucie rytmu, a granie na prostych instrumentach ćwiczy sprawność rąk. W sferze poznawczej dzieci dowiadują się, że dźwięk powstaje z drgań, że instrumenty dzielą się na grupy i że muzykę można zapisać na papierze. Zajęcia pomagają również dzieciom, które mało mówią, bo w zespole perkusyjnym albo w tańcu mogą pokazać siebie bez słów. Warto przy tym pamiętać o higienie słuchu: bardzo głośne dźwięki szkodzą uszom, więc ustalcie wspólnie znak, po którym wszyscy przestają grać. Dzięki temu hałas nie wymknie się spod kontroli, a dzieci poczują, że same panują nad dźwiękiem.

Ciekawostki o muzyce i dźwiękach dla dzieci

Czytaj dzieciom po trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie i do każdej dodaj małe doświadczenie. Na przykład przy ciekawostce o drganiach połóż dłoń dziecka na swojej szyi i zaśpiewaj długie „aaa”, a przy ciekawostce o ciszy posłuchajcie razem przez chwilę, co słychać w sali.

• Dźwięk to drganie. Kiedy uderzasz w bęben, jego skóra drga bardzo szybko, a powietrze niesie te drgania aż do twoich uszu.
• Kiedy śpiewasz, drgają twoje struny głosowe. Są schowane w szyi i można poczuć ich drganie, przykładając dłoń do gardła.
• Dźwięk nie przejdzie przez pustą przestrzeń. W kosmosie, gdzie nie ma powietrza, nie słychać żadnych dźwięków.
• Instrumenty dzielimy na rodziny. Są instrumenty strunowe, jak skrzypce i gitara, dęte, jak flet i trąbka, oraz perkusyjne, jak bęben i trójkąt.
• Fortepian ma w środku struny. Gdy naciskasz klawisz, mały młoteczek obity filcem uderza w strunę.
• Grube struny grają nisko, a cienkie wysoko. Dlatego duży kontrabas brzmi niżej niż małe skrzypce.
• Muzykę można zapisać. Służą do tego nuty, czyli znaki na pięciu liniach, dzięki którym muzyk wie, jaki dźwięk zagrać i jak długo.
• Orkiestrą kieruje dyrygent. Nie gra na żadnym instrumencie, ale ruchami rąk albo pałeczki pokazuje, kiedy zacząć, jak szybko grać i kiedy grać ciszej.
• Fryderyk Chopin był polskim kompozytorem. Zaczął komponować jako małe dziecko, a jego utwory na fortepian gra się dziś na całym świecie.
• Muzykę tworzą też zwierzęta. Ptaki śpiewają, żeby porozumieć się ze sobą, a świerszcz „gra”, pocierając o siebie skrzydełka.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Najmłodsze dzieci najchętniej wydobywają dźwięki z tego, co mają pod ręką. Wszystkie instrumenty muszą być duże i solidne, bez grzechotek z ryżem, grochem czy koralikami, które mogą się rozsypać i trafić do buzi.

Kuchenna orkiestra

Rozłóż na dywanie kilka garnków, metalowych misek i plastikowych pojemników ustawionych dnem do góry, a każdemu dziecku daj drewnianą łyżkę. Najpierw pozwól dzieciom swobodnie postukać i posłuchać, jak różnie brzmią garnek, miska i pudełko. Potem pokaż prosty sygnał: gdy podnosisz ręce, wszyscy grają, a gdy kładziesz ręce na kolanach, łyżki odpoczywają. Powtórzcie to kilka razy, raz grając głośno, raz cichutko jak deszczyk. Zabawa rozwija sprawność rąk, uczy reagowania na znak i pokazuje, że dźwięk zależy od tego, w co uderzamy.

Muzyka pod chustą

Dzieci siadają wokół chusty animacyjnej, a Ty chowasz pod nią jeden duży instrument, na przykład bębenek albo tamburyn. Pod chustą potrząsasz nim albo w niego stukasz, a dzieci zgadują, co gra, zanim uniesiecie chustę razem. Potem chowasz kolejny przedmiot, na przykład pęk kluczy albo dzwonek, i znów wszyscy słuchają. Na koniec falujcie chustą w rytm spokojnej muzyki, raz wolno, raz szybciej. Zabawa ćwiczy uwagę słuchową i uczy nazywać przedmioty po dźwięku.

Głośno i cichutko

Przygotuj dwa duże obrazki: słonia i myszkę. Gdy pokazujesz słonia, dzieci tupią mocno i śpiewają głośne „la, la, la”, a gdy pokazujesz myszkę, chodzą na paluszkach i śpiewają szeptem. Zmieniaj obrazki coraz szybciej, a raz na jakiś czas schowaj oba za plecy, co oznacza zupełną ciszę. Maluchy uwielbiają moment ciszy, bo wtedy słychać ich własny oddech. Zabawa uczy rozróżniania natężenia dźwięku i panowania nad własnym głosem.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki potrafią już dłużej słuchać i naśladować, więc możesz wprowadzić rytm i proste role muzyczne.

Echo w górach

Usiądźcie w kole i powiedz, że jesteście w górach, gdzie każdy dźwięk wraca jako echo. Wyklaskujesz krótki rytm, na przykład dwa wolne klaśnięcia i trzy szybkie, a dzieci powtarzają go dokładnie tak samo. Potem zamiast klaskania tupiecie, stukacie w kolana albo pstrykacie palcami, jeśli ktoś już potrafi. Po kilku rundach oddaj rolę „wołającego” chętnym dzieciom, a grupa jest ich echem. Zabawa rozwija pamięć słuchową i poczucie rytmu, a przy okazji uczy uważnego słuchania innych.

Dyrygent i orkiestra

Rozdaj dzieciom instrumenty perkusyjne z sali albo domowe zamienniki: łyżki, pokrywki, pudełka. Ty jesteś dyrygentem z pałeczką zrobioną z kredki i pokazujesz trzy znaki: ręce wysoko to granie głośne, ręce nisko to granie ciche, a dłonie złożone jak do modlitwy to stop. Po kilku minutach oddaj pałeczkę dziecku, które chce spróbować. Dzieci szybko przekonują się, że dyrygent ma dużą władzę, ale też dużą odpowiedzialność, bo orkiestra robi dokładnie to, co pokaże. Zabawa uczy współpracy, patrzenia na lidera i czekania na swoją kolej.

Jaki to instrument?

Przygotuj obrazki kilku instrumentów, na przykład bębna, skrzypiec, trąbki, fletu i fortepianu, oraz krótkie nagrania ich brzmienia. Najpierw pokaż każdy obrazek i niech dzieci pokażą ruchem, jak się na nim gra: pocierają niewidzialne skrzypce smyczkiem, dmą w trąbkę, uderzają w klawisze. Potem puszczasz nagranie bez obrazka, a dzieci pokazują ruch pasującego instrumentu. Kto się pomyli, nic się nie dzieje, bo za chwilę jest kolejna runda. Zabawa łączy słuchanie z ruchem i poszerza słownictwo o nazwy instrumentów.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki są gotowe, żeby odkryć, jak dźwięk powstaje, i żeby tworzyć własne małe utwory.

Butelkowe organy

Ustaw na stole pięć lub sześć jednakowych szklanych butelek albo szklanek i nalej do nich wody na różną wysokość, od prawie pustej do prawie pełnej. Dzieci po kolei delikatnie uderzają w nie metalową łyżeczką i słuchają, która brzmi wyżej, a która niżej. Potem wspólnie ustawiacie naczynia od najniższego do najwyższego dźwięku i próbujecie zagrać prostą melodię, na przykład schodki w górę i w dół. Szkło obsługuje się tylko przy stole i pod okiem dorosłego, a butelki powinny stać na ręczniku. Zabawa to pierwsze doświadczenie z fizyki dźwięku i ćwiczenie słuchu muzycznego.

Muzyczna opowieść

Opowiedz krótką historię, na przykład o jesiennym spacerze: szumi wiatr, spadają liście, zaczyna padać deszcz, przebiega jeż, grzmi burza, a potem wychodzi słońce. Dzieci dobierają do każdego zdarzenia dźwięk: szelest gazety, stukanie palcami w stół, uderzenie w bębenek, szuranie butami. Następnie opowiadasz historię jeszcze raz, a w odpowiednich miejscach robisz pauzę i grupa „gra” swoje efekty. Na koniec dzieci mogą same wymyślić dalszy ciąg opowieści i nowe dźwięki. Zabawa rozwija wyobraźnię, mowę i umiejętność łączenia dźwięku ze znaczeniem.

Nuty z kolorowych kropek

Narysuj na dużym arkuszu cztery pola, a w każdym kilka kolorowych kół: czerwone oznacza klaśnięcie, niebieskie tupnięcie, żółte uderzenie w kolana, a puste pole to cisza. Dzieci „czytają” ten zapis od lewej do prawej i wykonują kolejne ruchy, a Ty wskazujesz palcem, gdzie jesteście. Potem w parach układają własny zapis z kolorowych krążków papieru i prezentują go grupie. Wyjaśnij, że prawdziwi muzycy też czytają znaki na papierze, tylko nazywają je nutami. Zabawa przygotowuje do czytania, bo uczy kierunku od lewej do prawej i łączenia znaku z działaniem.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie mogą już porównywać, zapisywać i tworzyć w grupie, więc Dzień Muzyki warto zamienić w mały projekt badawczy i artystyczny.

Rodziny instrumentów

Przygotuj karty z nazwami i rysunkami kilkunastu instrumentów oraz trzy duże koperty podpisane: strunowe, dęte, perkusyjne. Uczniowie w grupach sortują karty, a przy każdej decyzji muszą powiedzieć, co w tym instrumencie drga: struna, powietrze czy skóra albo metal. Potem słuchacie krótkich fragmentów utworów i zgadujecie, czy gra instrument z pierwszej, drugiej czy trzeciej rodziny. Na koniec każda grupa rysuje jeden instrument na wspólny plakat. Zajęcia ćwiczą klasyfikowanie i uważne słuchanie, a przy okazji utrwalają słownictwo.

Mapa dźwięków szkoły

Wyjdźcie na krótki spacer po szkole i jej okolicy z kartkami i ołówkami. W kilku miejscach, na przykład na korytarzu, w stołówce, na boisku i w bibliotece, uczniowie zatrzymują się na minutę w ciszy i zapisują albo rysują wszystko, co słyszą. Po powrocie porównujecie notatki i układacie mapę szkoły, na której przy każdym miejscu są dźwięki najgłośniejsze i najcichsze. Porozmawiajcie, które dźwięki są przyjemne, a które męczą uszy, i co można zrobić, żeby w klasie było ciszej. Zajęcia uczą obserwacji, notowania i dbania o słuch.

Piosenka klasy

Wybierz znaną wszystkim prostą melodię ludową, na przykład „Panie Janie”, i zaproponuj, żeby klasa napisała do niej nowe słowa o sobie. Uczniowie w grupach wymyślają po dwa wersy o tym, co lubią robić razem, a potem łączycie je w całość i sprawdzacie, czy sylaby pasują do melodii. Tekst zapisujecie na dużym arkuszu i śpiewacie go na koniec dnia. Dzieci ćwiczą przy tym liczenie sylab, rymowanie i pracę w grupie. Gotowa piosenka może stać się piosenką klasy na cały rok.

Prace plastyczne

Instrumenty z tych prac posłużą potem w zabawach ruchowych i w scenariuszu, więc warto zrobić je dzień wcześniej. Przy nożyczkach i dziurkaczu dzieci pracują pod nadzorem dorosłego.

Grzechotka z rolki

• rolka po papierze toaletowym
• dwa kółka z grubego papieru i taśma klejąca
• garść kaszy albo makaronu (tylko dla dzieci od 3 lat)
• farby, bibuła, klej

Dorosły zakleja jeden koniec rolki kółkiem z papieru i mocno owija go taśmą. Dziecko wsypuje do środka odrobinę kaszy lub makaronu, a dorosły zamyka drugi koniec tak samo i sprawdza, czy nic się nie wysypuje. Dzieci malują rolkę i ozdabiają ją paskami bibuły, które pięknie powiewają przy potrząsaniu. Porównajcie, jak brzmi grzechotka z kaszą, a jak z makaronem. Takich grzechotek nie dajemy dzieciom poniżej trzech lat.

Gitara z pudełka

• tekturowe pudełko po chusteczkach z otworem na górze
• cztery lub pięć gumek recepturek różnej grubości
• farby albo kolorowy papier
• rolka po ręczniku papierowym na gryf, taśma klejąca

Dzieci malują pudełko albo oklejają je kolorowym papierem. Po wyschnięciu dorosły naciąga gumki wzdłuż pudełka, tak żeby przechodziły nad otworem, a do boku przykleja taśmą rolkę jako gryf. Dzieci szarpią gumki i słuchają, że gruba gumka brzmi niżej niż cienka. To świetny moment, żeby wrócić do ciekawostki o strunach. Gitary z gumkami są dla przedszkolaków od 4 lat, bo gumka może strzelić, więc gramy nimi przy stole, a nie przy twarzy.

Bębenek z puszki

• czysta puszka po kawie albo pudełko z plastikowym wieczkiem
• kolorowy papier, klej, kredki
• dwa ołówki z nałożonymi korkami albo kulkami z plasteliny na pałeczki

Dzieci oklejają puszkę kolorowym papierem i rysują na nim wzory, na przykład nuty albo fale dźwięku. Dorosły sprawdza, czy brzeg puszki jest gładki i nie kaleczy, a w razie potrzeby okleja go taśmą. Na koniec dzieci robią pałeczki i grają na wieczku raz palcami, raz pałeczkami, słuchając różnicy. Bębenki możecie ustawić w rzędzie i urządzić koncert perkusyjny. Z pomocą dorosłego tę pracę zrobią także trzylatki.

Obraz z muzyki

• duże kartki papieru
• kredki świecowe albo farby
• dwa kontrastowe nagrania: spokojne i skoczne

Puszczasz spokojny utwór, a dzieci z zamkniętymi przez chwilę oczami słuchają, a potem rysują to, co czują, długimi, płynnymi liniami. Następnie włączasz skoczną melodię i na drugiej kartce powstają kropki, zygzaki i szybkie kreski. Nie ma tu dobrych i złych rysunków, liczy się to, jak dziecko usłyszało muzykę. Na koniec porównajcie obie kartki i porozmawiajcie, który obraz jest wesoły, a który senny. Praca łączy słuchanie z ekspresją plastyczną i rozmową o emocjach.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Dzień Muzyki to najlepszy dzień w roku na dużo ruchu przy dźwiękach, więc zaplanuj te zabawy między spokojniejszymi zajęciami.

Zatrzymaj się jak posąg

Puść wesołą muzykę, a dzieci tańczą swobodnie po sali. Gdy nagle zatrzymasz muzykę, wszyscy zamierają w bezruchu jak posągi, a Ty chodzisz między nimi i sprawdzasz, czy nikt się nie rusza. Przy kolejnych rundach podaj temat posągu: drzewo, ptak, instrument, dyrygent. Nikt nie odpada z zabawy, bo chodzi o radość z ruchu, a nie o rywalizację. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał, równowagę i panowanie nad ciałem.

Marsz, bieg i skradanie

Uderzasz w bębenek w trzech tempach: wolno i mocno, szybko i lekko oraz bardzo cicho. Do wolnego rytmu dzieci maszerują jak żołnierze, do szybkiego biegną drobnymi krokami, a do cichego skradają się na palcach. Zmieniaj rytmy bez zapowiedzi, a od czasu do czasu przerwij zupełnie, co oznacza przysiad. Starsze dzieci mogą dostać szarfy w trzech kolorach i poruszać się tylko przy swoim rytmie. Zabawa uczy słuchania tempa i dopasowywania do niego ruchu.

Chusta gra muzykę

Dzieci trzymają chustę animacyjną za uchwyty i reagują nią na muzykę. Przy cichej, wolnej melodii robią delikatne fale, przy głośnej unoszą chustę wysoko i opuszczają ją jak wielki grzmot. Na hasło „burza” wszyscy szybko potrząsają chustą, a na hasło „tęcza” podnoszą ją i kilkoro dzieci przebiega pod spodem. Możesz położyć na chuście piłkę, która skacze tym wyżej, im głośniej gra muzyka. Zabawa uczy współpracy całej grupy i pokazuje, że muzykę można zobaczyć w ruchu.

Scenariusz zajęć na Dzień Muzyki w przedszkolu

Temat	Skąd się biorą dźwięki?
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że dźwięk powstaje z drgań; rozpoznaje dźwięki głośne i ciche, wysokie i niskie; wymienia trzy rodziny instrumentów; gra w zespole, reagując na znaki dyrygenta
Pomoce	bębenek, szklanki z wodą i łyżeczka, obrazki instrumentów, instrumenty zrobione przez dzieci (grzechotki, bębenki, gitary z pudełek), chusta animacyjna, nagranie spokojnej i skocznej muzyki
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): witacie się piosenką, a każde dziecko wyklaskuje sylaby swojego imienia. 2. Minuta ciszy (5 minut): dzieci zamykają oczy i wymieniają wszystkie dźwięki, które usłyszały. 3. Dźwięk to drganie (8 minut): dłoń na szyi przy śpiewaniu, ziarenka kaszy podskakujące na bębenku, szklanki z różną ilością wody. 4. Rodziny instrumentów (7 minut): obrazki i ruchy naśladujące grę na instrumentach strunowych, dętych i perkusyjnych. 5. Orkiestra przedszkolaków (8 minut): gra na własnych instrumentach, dyrygent pokazuje głośno, cicho i stop. 6. Marsz, bieg i skradanie (7 minut): ruch przy bębenku w trzech tempach. 7. Obraz z muzyki (5 minut): rysowanie kredkami przy spokojnej melodii.
Zakończenie	W kole każde dziecko mówi, który dźwięk dziś najbardziej mu się podobał, a grupa kończy zajęcia wspólnym bardzo cichym i bardzo głośnym „la, la, la”.
Ewaluacja	Dzieci pokazują kciuk w górę albo w dół przy pytaniach: czy wiesz, skąd bierze się dźwięk, i czy potrafisz grać cicho, gdy dyrygent tak pokaże. Obserwuj, kto w orkiestrze reagował na znaki bez podpowiedzi.

Jeśli masz możliwość, zaproś tego dnia do przedszkola rodzica albo absolwenta szkoły muzycznej, który zagra na prawdziwym instrumencie. Poproś gościa, żeby pozwolił dzieciom z bliska zobaczyć, jak drga struna albo jak działa klawisz, i żeby zagrał dwa krótkie utwory o różnym nastroju. Ustal wcześniej, czy dzieci mogą dotknąć instrumentu i jak to zrobić bezpiecznie. Taka wizyta zostaje w pamięci na długo i często budzi pierwsze marzenie o nauce gry. Wystarczy kwadrans, żeby zajęcia zyskały zupełnie nowy wymiar.

Książki, wiersze i piosenki

Do słuchania z dziećmi świetnie nadaje się „Piotruś i wilk” Sergiusza Prokofiewa, bajka muzyczna, w której każdą postać gra inny instrument: ptaszka flet, kaczkę obój, a wilka waltornie. Drugi dobry wybór to „Karnawał zwierząt” Camille’a Saint-Saënsa, zbiór krótkich części o lwie, słoniu, kangurach czy łabędziu, przy których dzieci mogą poruszać się jak zwierzęta. Jesienią pasuje „Jesień” z „Czterech pór roku” Antonia Vivaldiego, a na chwilę wyciszenia krótkie utwory fortepianowe Fryderyka Chopina, na przykład mazurki. Z piosenek sięgnij po ludowe „Panie Janie”, które można śpiewać kanonem, i „Stary Donald farmę miał”, w której dzieci naśladują odgłosy zwierząt. Poniżej dwie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz wykorzystywać w grupie bez ograniczeń.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Puk w bębenek, dzyń w talerze, każdy dźwięk tu w nas uwierzy. Raz głośniutko, raz cichutko, gra muzyka w sali krótko.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Struna drga i bęben drga, w każdym dźwięku drganie gra. Dłoń na szyję, zaśpiewajmy, jak nasz głos drży, posłuchajmy.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „1 października obchodzimy Międzynarodowy Dzień Muzyki. Będziemy poznawać instrumenty, badać dźwięki i grać w przedszkolnej orkiestrze. Prosimy o przyniesienie jednego domowego przedmiotu, który wydaje ciekawy dźwięk, na przykład pokrywki, dzwonka albo drewnianej łyżki, podpisanego imieniem dziecka.”. Jako zadanie do domu zaproponuj zrobienie z dzieckiem instrumentu z materiałów z recyklingu i nazwanie go wymyśloną nazwą. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapytać dziadków o piosenkę z ich dzieciństwa i zapisać jej tytuł.

Zapytaj też rodziców, czy ktoś gra na instrumencie albo śpiewa w chórze i mógłby odwiedzić grupę. Nawet prosta gra na gitarze albo flecie robi na dzieciach ogromne wrażenie, a rodzic czuje się częścią życia przedszkola. Chętne rodziny mogą przynieść zdjęcie z koncertu, festynu albo rodzinnego muzykowania, z którego powstanie gazetka „Muzyka w naszych domach”. Udział jest dobrowolny, a dziecko, które nic nie przyniesie, dostaje instrument z przedszkolnej szafy. Warto też poprosić rodziców, żeby tego wieczoru zaśpiewali z dzieckiem jego ulubioną piosenkę.

Najczęstsze pytania