Dzień Dziwaka przypada 7 stycznia, czyli tuż po świętach i Trzech Królach, kiedy grupa wraca do przedszkola i potrzebuje czegoś lekkiego na rozruch. To święto z kalendarza świąt nietypowych, bez oficjalnego statusu, ale z dobrym pomysłem w środku. Dzień dziwaka w przedszkolu to okazja, żeby pobawić się tym, co nietypowe: skarpetkami nie do pary, zwierzętami, które wyglądają jak złożone z kilku innych, i pomysłami, na które nikt wcześniej nie wpadł. Przy okazji możesz spokojnie porozmawiać z dziećmi o tym, że słowo „dziwak” bywa przezwiskiem, które boli, a bycie trochę innym to nic złego.
We wpisie znajdziesz uczciwie opisane pochodzenie święta, ciekawostki o dziwakach świata przyrody do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne z materiałów, które masz w szafie, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, książki oraz pomysły na włączenie rodziców. Zabawy opisaliśmy krok po kroku, żeby dało się je poprowadzić od razu. Nie powtarzają tego, co proponujemy na Dzień Tolerancji, bo tu akcent pada na oryginalność, wyobraźnię i odwagę bycia sobą.
W skrócie
- Data: 7 stycznia, co roku tego samego dnia.
- Zasięg: święto nieoficjalne z polskich kalendarzy świąt nietypowych, obchodzone głównie w przedszkolach i szkołach.
- Od kiedy: pomysłodawca i rok powstania nie są znani.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: kolorowy papier, gazety, kredki, farby, skarpetki nie do pary, chusta animacyjna, bębenek, obrazki zwierząt.
Historia Dnia Dziwaka
Dzień Dziwaka pojawia się w polskich kalendarzach świąt nietypowych zawsze pod datą 7 stycznia, ale żadne z dostępnych źródeł nie podaje, kto go wymyślił ani od którego roku jest obchodzony. Nie ma też śladu, żeby było to święto ustanowione przez jakąś organizację czy instytucję. Dlatego nie piszemy tu o genezie, której nie da się sprawdzić. Wiadomo tylko tyle, że przedszkola i szkoły chętnie sięgają po tę datę, bo po przerwie świątecznej pozwala zacząć styczeń od śmiechu i swobodnej zabawy. Wiele placówek organizuje wtedy dzień przebieranek „na odwrót” albo dzień skarpetek nie do pary.
Ciekawsza od samego święta jest historia słowa. „Dziwak” to w polszczyźnie ktoś, kto zachowuje się inaczej niż większość: ubiera się po swojemu, ma nietypowe zwyczaje albo zajmuje się rzeczami, które innych nie interesują. Słowo bywa używane z sympatią, ale bywa też obraźliwe, i właśnie ta dwoistość jest dobrym tematem do rozmowy. W polskiej literaturze dla dzieci dziwaków jest mnóstwo i są to zwykle postacie lubiane. Jan Brzechwa napisał wiersz „Kaczka-dziwaczka” o kaczce, która robi wszystko na opak, a pan Kleks z „Akademii Pana Kleksa” to dziwak, którego dzieci uwielbiają. Pippi Pończoszanka Astrid Lindgren mieszka sama z koniem i małpką, śpi z nogami na poduszce i jest jedną z najbardziej znanych dziwaczek świata.
Warto też wiedzieć, że w przyrodzie „dziwność” to często po prostu sprytne przystosowanie. Zwierzęta, które na pierwszy rzut oka wyglądają zabawnie, mają cechy pomagające im przetrwać w ich środowisku. Ten wątek dobrze sprawdza się z dziećmi, bo pokazuje, że coś, co wydaje się dziwne, zwykle ma swój sens, gdy się o nim więcej dowie. Na tym pomyśle opieramy ciekawostki i część zabaw w tym wpisie.
Po co obchodzić Dzień Dziwaka z dziećmi
Najważniejszy cel jest emocjonalny i społeczny. Dzieci już w przedszkolu zauważają, że ktoś mówi inaczej, inaczej się ubiera albo bawi się samotnie, i czasem reagują przezwiskiem. Dzień Dziwaka pozwala nazwać to wprost: można być innym i to jest w porządku, a słowo, które komuś sprawia przykrość, przestaje być żartem. Dziecko uczy się, że jego własne nietypowe pomysły i upodobania są warte pokazania, a nie ukrywania. To buduje poczucie własnej wartości, szczególnie u dzieci cichych albo takich, które czują się „nie takie jak reszta”.
Drugi cel to rozwój poznawczy i twórczy. Zabawy w odwracanie, przekształcanie i wymyślanie nowych zastosowań zwykłych przedmiotów ćwiczą myślenie dywergentne, czyli szukanie wielu rozwiązań jednego problemu. Ciekawostki o dziobaku czy koniku morskim rozwijają ciekawość świata i słownictwo, a układanie zwariowanych historyjek wspiera mowę i wyobraźnię. W sferze fizycznej proponujemy dziwaczne sposoby chodzenia i skakania, które ćwiczą równowagę i koordynację. Całość jest lekka i wesoła, więc dobrze rozkręca grupę po świątecznej przerwie.
Ciekawostki o dziwakach przyrody dla dzieci
Zamiast ciekawostek o samym święcie, którego historia jest niejasna, proponujemy przegląd zwierząt, które ludzie uważali kiedyś za dziwaki. Przed każdą ciekawostką zapytaj dzieci, co myślą, na przykład „Czy ptak może nie latać?”, a dopiero potem przeczytaj odpowiedź.
- Dziobak to ssak, który znosi jajka. Ma dziób podobny do kaczego, futro i płaski ogon. Gdy pierwsi badacze w Europie zobaczyli jego skórę, część z nich myślała, że ktoś zszył kilka zwierząt razem.
- Ośmiornica ma trzy serca i niebieską krew. Potrafi też zmieniać kolor skóry w jednej chwili.
- U koników morskich młode nosi tata. Samiec ma na brzuchu torbę, w której rozwijają się małe koniki.
- Kameleon może patrzeć każdym okiem w inną stronę. Jednym okiem obserwuje, co jest przed nim, a drugim, co dzieje się z boku.
- Flaming często stoi na jednej nodze. Jest różowy dzięki temu, co je. Pisklęta flamingów są szare.
- Nietoperz śpi głową w dół. Wisi zaczepiony pazurkami tylnych łap.
- Pingwin jest ptakiem, który nie lata. Za to świetnie pływa, a skrzydła służą mu jak płetwy.
- Kiwi ma nozdrza na samym końcu dzioba. Szuka nimi jedzenia w ziemi, a jego skrzydła są tak małe, że prawie ich nie widać.
- W futrze leniwca rosną malutkie glony. Dlatego jego sierść bywa lekko zielonkawa, co pomaga mu ukryć się wśród liści.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Dla najmłodszych dziwność to przede wszystkim zaskoczenie i śmiech: coś jest nie na swoim miejscu, coś brzmi inaczej. Wszystkie przedmioty mają być duże, bez guzików, koralików i drobnych klocków, które mieszczą się w buzi.
Gdzie mieszka czapka?
Przygotuj kilka znanych dzieciom rzeczy: czapkę, but, łyżkę, misia i kubek. Usiądź z dziećmi na dywanie i zacznij robić dziwne rzeczy: zakładasz czapkę na kolano, but kładziesz na głowie, a łyżką czeszesz misia. Dzieci śmieją się i poprawiają cię, mówiąc lub pokazując, gdzie dana rzecz powinna być. Za każdym razem mów głośno: „Ojej, ale ze mnie dziwak! Czapka mieszka na głowie”. Zabawa utrwala nazwy przedmiotów i części ciała, a dzieci czują dumę, że wiedzą lepiej od dorosłego.
Co tak dziwnie szeleści?
Ustaw parawan albo przykryj stolik kocem tak, żeby dzieci nie widziały, co robisz. Za zasłoną kolejno gnieciesz gazetę, stukasz klockiem o klocek, przelewasz wodę z kubka do kubka i dzwonisz łyżką o garnek. Po każdym dźwięku dzieci zgadują, co to było, a potem odsłaniasz i pokazujesz. Najmłodszym wystarczą trzy, cztery dźwięki, a te, które sprawiły kłopot, powtórz. Zabawa ćwiczy uważne słuchanie, a przy okazji uczy, że coś dziwnego przestaje straszyć, gdy wiemy, skąd się wzięło.
Dziwaczne kroczki
Ustaw dzieci w luźnym kole i pokaż prosty sposób chodzenia, który wszyscy naśladują: na palcach jak myszka, szeroko jak miś, małymi kroczkami jak kaczuszka i do tyłu jak rak. Na sygnał bębenka zmieniacie sposób chodzenia. Najmłodsze dzieci mogą iść do tyłu tylko po kilka kroków i trzymając się za ręce z dorosłym. Na koniec wszyscy kucają i robią się malutcy, a potem rosną aż do sufitu. Zabawa rozwija równowagę i świadomość ciała, a dziwaczne kroki sprawiają dzieciom dużo radości.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzylatki i czterolatki uwielbiają nonsens i chętnie wyłapują błędy w opowieściach. To dobry wiek, żeby bawić się słowami i połączeniami, które nie pasują.
Dziwny dzień misia
Weź pluszowego misia i opowiedz jego dzień, wplatając w niego nonsensy: miś wstał rano i umył zęby grzebieniem, na śniadanie zjadł zupę widelcem, a do przedszkola pojechał na krześle. Dzieci słuchają i za każdym razem, gdy usłyszą coś dziwnego, klaszczą albo podnoszą rękę. Wtedy pytasz, jak powinno być, i razem poprawiacie historię. Na koniec dzieci same wymyślają jedną dziwną rzecz, którą zrobił miś. Zabawa ćwiczy słuchanie ze zrozumieniem, logiczne myślenie i odróżnianie fantazji od rzeczywistości.
Zwierzak z trzech części
Wydrukuj albo narysuj na kartonikach kilka zwierząt i przetnij każdy obrazek na trzy części: głowę, tułów i nogi. Dzieci losują po jednym kawałku z trzech pudełek i składają z nich nowe stworzenie, na przykład z głową kota, tułowiem ryby i nogami kury. Grupa wymyśla mu nazwę, łącząc nazwy zwierząt, i zastanawia się, co takie zwierzę je i gdzie mieszka. Potem możesz pokazać zdjęcie dziobaka i powiedzieć, że w przyrodzie też zdarzają się zwierzęta, które wyglądają, jakby były złożone z kilku. Zabawa rozwija wyobraźnię, słownictwo i umiejętność opowiadania.
Moja dziwna sztuczka
Usiądźcie w kole i opowiedz o swojej nietypowej umiejętności, na przykład że potrafisz poruszać nosem albo gwizdać przez palce. Zaproś chętne dzieci, żeby pokazały coś, co umieją, a co jest trochę dziwne: stanie na jednej nodze, robienie śmiesznej miny, kląskanie językiem albo turlanie się. Każdy pokaz grupa nagradza brawami, a nikt nie musi występować, jeśli nie chce. Na koniec powiedz, że każdy z nas ma w sobie coś nietypowego i to właśnie sprawia, że jesteśmy ciekawi. Zabawa wzmacnia poczucie wartości i uczy kibicowania innym.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Starsze przedszkolaki potrafią już rozmawiać o uczuciach i wymyślać rozwiązania. Tu łączymy zabawę z wyobraźnią i krótką rozmową o przezwiskach.
Kaczka-dziwaczka robi po swojemu
Przeczytaj dzieciom wiersz Jana Brzechwy „Kaczka-dziwaczka” z książki albo zbioru wierszy. Porozmawiajcie, jakie dziwne rzeczy robiła kaczka i czy komuś szkodziła. Potem dzieci w parach wymyślają nowe przygody kaczki, które mogłyby się zdarzyć w przedszkolu: na przykład kaczka przyszła w kaloszach na rękach albo poprosiła o obiad na deser. Każda para pokazuje swoją przygodę krótką scenką albo rysunkiem. Zabawa rozwija mowę, wyobraźnię i współpracę w parze.
Durszlak z kosmosu
Postaw na środku koła zwykły przedmiot, na przykład durszlak, drewnianą łyżkę albo rolkę po ręczniku papierowym. Powiedz, że to tajemnicza rzecz, która spadła z kosmosu, i nikt nie wie, do czego służy. Dzieci kolejno wymyślają dziwne zastosowania: kapelusz, sitko na deszcz, lunetka, teleskop dla mrówek. Zapisuj pomysły na dużej kartce, a na koniec policzcie, ile ich powstało. Zabawa ćwiczy myślenie twórcze i pokazuje, że nietypowy pomysł często bywa najciekawszy.
Dziwak czy przezwisko?
Przygotuj dwie krótkie historyjki. W pierwszej Ola przychodzi w różnych skarpetkach, a koledzy mówią: „Ale fajnie, też tak chcę”. W drugiej Staś przynosi do przedszkola kamień, który zbiera, a ktoś woła: „Dziwak, dziwak!”, i Staś jest smutny. Zapytaj dzieci, czym różnią się te sytuacje i co czuli Ola i Staś. Ustalcie razem zasadę: mówimy o innych tak, żeby nie było im przykro, a jeśli ktoś jest smutny, pytamy, jak mu pomóc. Zabawa uczy empatii i rozpoznawania, kiedy żart przestaje być żartem.
Prawda czy dziwna bujda?
Przeczytaj dzieciom kilka zdań o zwierzętach, z których część jest prawdziwa, a część wymyślona. Na przykład: „Ośmiornica ma trzy serca” (prawda), „Żyrafa śpi na drzewie” (bujda), „U koników morskich młode nosi tata” (prawda), „Pingwin lata nad górami” (bujda). Dzieci przy prawdzie wstają, a przy bujdzie siadają. Po każdej odpowiedzi krótko wyjaśnij, jak jest naprawdę. Zabawa uczy, że prawdziwy świat bywa dziwniejszy niż wymysły, i ćwiczy szybkie reagowanie.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie czytają i piszą, więc Dzień Dziwaka może stać się małym projektem twórczym, w którym liczy się pomysł, a nie poprawność.
Wynalazek dziwaka
Uczniowie w grupach dostają kartkę z problemem do rozwiązania: jak nie zgubić rękawiczek, jak szybciej posprzątać klocki, jak obudzić się bez budzika. Ich zadaniem jest wymyślić najdziwniejszą maszynę, która rozwiąże ten problem, narysować ją i podpisać jej części. Potem każda grupa przedstawia swój wynalazek w minutę, jak w telewizyjnej reklamie. Porozmawiajcie na koniec, że wiele wynalazków wyglądało na początku dziwnie i ludzie się z nich śmiali. Zajęcia rozwijają kreatywność, pracę zespołową i krótką wypowiedź ustną.
Wywiad z dziobakiem
Przeczytaj uczniom ciekawostki o dziobaku albo innym dziwnym zwierzęciu. W parach jedno dziecko jest dziennikarzem, a drugie dziobakiem, i razem piszą krótki wywiad z trzema pytaniami i odpowiedziami. Dziobak może opowiedzieć, jak to jest być ssakiem, który znosi jajka, i czy przeszkadza mu, że inni uważają go za dziwnego. Pary odczytują wywiady na głos, a klasa zgaduje, które informacje są prawdziwe. Zajęcia ćwiczą pisanie dialogu, czytanie ze zrozumieniem i przyjmowanie cudzej perspektywy.
Słowa nie do pary
Napisz na tablicy kilka słów i poproś, żeby uczniowie łączyli je w pary, które do siebie nie pasują: lodowy piec, śpiewająca szafa, gadający kalosz, latająca zupa. Każdy uczeń wybiera jedną parę i pisze o niej trzy zdania albo krótką rymowankę. Najzabawniejsze teksty trafiają do klasowej „Księgi dziwaków”. Możesz dodać zadanie z gramatyki: uczniowie podkreślają przymiotniki w swoich zdaniach. Zajęcia łączą zabawę językiem z ćwiczeniem pisania.
Prace plastyczne
Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy przygotowujesz wcześniej sama.
Dziwozwierz z harmonijki
- kartka A4 złożona na trzy części
- kredki lub flamastry
Złóż kartkę na trzy pasy, poziomo. Pierwsze dziecko rysuje na górnym pasie głowę dowolnego zwierzęcia, tak żeby szyja zachodziła odrobinę na środkowy pas, i zagina kartkę, by nie było widać rysunku. Drugie dziecko rysuje tułów, a trzecie nogi albo ogon. Po rozłożeniu kartki wychodzi zupełnie nowe zwierzę, któremu dzieci nadają imię. To praca dla 5-latków i starszych, a młodsze dzieci mogą składać gotowe kawałki.
Skarpetka nie do pary
- dwa szablony skarpetki z brystolu
- farby, kredki, kawałki kolorowego papieru
- klej, nożyczki, sznurek do zawieszenia
Każde dziecko dostaje dwie papierowe skarpetki i ozdabia je zupełnie różnie: jedną w paski, drugą w kropki, jedną na niebiesko, drugą na zielono. Gotowe pary wieszacie na sznurku przez całą salę jak na suszarce. Potem dzieci szukają swoich skarpetek i opowiadają, dlaczego wybrały takie wzory. Praca łączy się z rozmową o tym, że różne rzeczy mogą razem dobrze wyglądać.
Kapelusz dziwaka
- dwie duże strony gazety
- taśma klejąca, bibuła, kolorowy papier
- klej
Z gazety składacie prosty kapelusz albo czapkę: dorosły pomaga przy zginaniu, a dzieci sklejają brzegi taśmą. Potem każde dziecko ozdabia swoje nakrycie głowy najdziwniej, jak potrafi: doklejają bibułowe czułki, papierowe ślimaki, gwiazdki, a nawet papierowy widelec. Kapelusze przydadzą się w zabawach ruchowych i w scenariuszu. Na koniec urządźcie pokaz mody dziwaków.
Portret do góry nogami
- kartka papieru
- kredki pastelowe albo farby
Dzieci rysują swój portret, ale kartkę mają obróconą tak, że muszą zacząć od brody i skończyć na czubku głowy. Starsze mogą spróbować narysować portret ręką, którą zwykle nie rysują. Gdy skończą, odwracacie prace i oglądacie, co wyszło. Portrety są zabawne, a dzieci uczą się, że nie wszystko musi być idealne, żeby było ciekawe.
Zabawy ruchowe i muzyczne
Dziwaczne ruchy to najlepsza rozgrzewka po świątecznym siedzeniu. Załóżcie kapelusze dziwaka, jeśli już są gotowe.
Dziwaczny marsz
Włącz wesołą muzykę i poproś dzieci, żeby maszerowały po sali. Gdy muzyka cichnie, wołasz polecenie: maszerujemy na piętach, z rękami na głowie, tyłem, z jedną nogą sztywną albo skacząc jak kangur. Gdy muzyka wraca, dzieci zmieniają sposób chodzenia na nowy. Starsze dzieci mogą same wymyślać dziwne sposoby chodzenia dla całej grupy. Zabawa ćwiczy koordynację i reakcję na sygnał dźwiękowy.
Lustro na opak
Ustaw dzieci w rzędzie naprzeciwko siebie. Ty jesteś prowadzącym i pokazujesz ruch, a dzieci robią coś przeciwnego: gdy podnosisz ręce, one je opuszczają, gdy kucasz, one stają na palcach, gdy idziesz do przodu, one cofają się o krok. Najmłodszym wystarczą dwa, trzy przeciwieństwa, a ze starszymi możesz przyspieszać. Zabawa ćwiczy hamowanie odruchu i koncentrację, a dzieci rozumieją słowa „przeciwnie” i „na opak”.
Orkiestra dziwnych instrumentów
Zbierzcie przedmioty, które nie są instrumentami: garnek z łyżką, kartonowe pudełko, gazetę do szeleszczenia, rolki do dmuchania i klocki do stukania. Każde dziecko wybiera swój dziwny instrument, a ty jesteś dyrygentem. Uniesiona ręka znaczy głośniej, opuszczona ciszej, a zaciśnięta pięść to cisza. Zagrajcie razem rytm znanej piosenki, na przykład „Panie Janie”. Zabawa rozwija poczucie rytmu i uczy, że muzykę można zrobić ze wszystkiego.
Scenariusz zajęć: Dzień Dziwaka w przedszkolu
| Temat | Każdy jest trochę dziwakiem |
| Grupa wiekowa | 5-6 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko wymienia przynajmniej dwa zwierzęta o nietypowych cechach; wymyśla nietypowe zastosowanie zwykłego przedmiotu; odróżnia życzliwy żart od przezwiska; pokazuje swoją nietypową umiejętność w grupie |
| Pomoce | wiersz „Kaczka-dziwaczka” Jana Brzechwy, zdjęcia dziobaka, konika morskiego i kameleona, durszlak lub drewniana łyżka, kartki A4 do rysowania, kredki, muzyka do marszu |
| Przebieg | 1. Powitanie na opak (5 minut): witasz dzieci słowem „do widzenia”, one poprawiają cię, a potem witacie się, dotykając się łokciami albo stopami. 2. Kaczka-dziwaczka (7 minut): czytasz wiersz i rozmawiacie o tym, co dziwnego robiła kaczka. 3. Dziwaki przyrody (8 minut): pokazujesz zdjęcia zwierząt i czytasz ciekawostki, a dzieci zgadują przed każdą odpowiedzią. 4. Dziwaczny marsz (6 minut): zabawa ruchowa z poleceniami. 5. Durszlak z kosmosu (7 minut): wymyślanie nowych zastosowań przedmiotu. 6. Dziwak czy przezwisko? (6 minut): historyjki o Oli i Stasiu, rozmowa i wspólna zasada. 7. Dziwozwierz (6 minut): rysowanie w trójkach zwierzęcia z trzech części. |
| Zakończenie | Dzieci siadają w kole, pokazują swoje dziwozwierze i mówią jedno zdanie zaczynające się od słów „Jestem trochę dziwakiem, bo…”. Grupa nagradza każdego brawami. |
| Ewaluacja | Zapytaj, które zwierzę jest najdziwniejsze i dlaczego, oraz co zrobić, gdy ktoś woła na kolegę „dziwak”. Obserwuj, czy dzieci podają kilka pomysłów w zabawie z przedmiotem i czy chętnie dzielą się swoimi umiejętnościami. |
Jeśli w grupie jest dziecko, na które inni mówią „dziwak”, nie omawiaj tej sytuacji publicznie podczas zajęć. Historyjki mają być o wymyślonych postaciach, żeby nikt nie poczuł się wskazany palcem. Z konkretnym przypadkiem lepiej pracować osobno, w rozmowie z dziećmi i z rodzicami. Dzień Dziwaka ma dać wszystkim poczucie bezpieczeństwa, a nie stawiać kogoś w centrum uwagi wbrew jego woli.
Książki, wiersze i piosenki
Najlepszym tekstem na ten dzień jest wiersz Jana Brzechwy „Kaczka-dziwaczka”, który dzieci szybko zapamiętują. Młodszym przeczytaj też baśń Hansa Christiana Andersena „Brzydkie kaczątko” w krótkim wydaniu z obrazkami, bo dobrze prowadzi do rozmowy o tym, jak czuje się ktoś inny. Starszym przedszkolakom i uczniom klas 1-3 poleć „Pippi Pończoszankę” Astrid Lindgren, a w klasach 2-3 fragmenty „Akademii Pana Kleksa” Jana Brzechwy. Z piosenek sięgnij po ludową „Panie Janie”, którą możecie śpiewać na dziwne sposoby: szeptem, basem albo na samą sylabę „kwa”. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Mam skarpetki nie do pary, jedną w paski, drugą w kropki. Kto by się tym przejmował, dziwak ze mnie, ale z pomysłem.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Dziobak, flaming, kameleon, każdy z nich na inną nutę. Inny nie znaczy gorszy, każdy ma swoją pobudkę.
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „7 stycznia obchodzimy Dzień Dziwaka. Będziemy bawić się tym, co nietypowe, i rozmawiać o tym, że każdy z nas jest wyjątkowy. Zapraszamy dzieci w skarpetkach nie do pary albo w ubraniu założonym trochę na opak, na przykład w czapce z daszkiem do tyłu. Prosimy o wygodny strój, bo czekają nas zabawy ruchowe.”. Dodaj zdanie, że strój jest dobrowolny i nikt nie musi się przebierać. Dzięki temu dzieci, które nie lubią zmian w ubraniu, nie poczują się wykluczone.
Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny rysunek „Najdziwniejsza rzecz w naszym domu” albo krótką rozmowę przy kolacji o tym, kto w rodzinie ma jakiś nietypowy zwyczaj lub talent. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapisać w zeszycie jedną rodzinną dziwną sztuczkę, na przykład dziadek, który potrafi gwizdać jak ptak. Możesz też poprosić rodziców o przyniesienie ciekawego przedmiotu, którego dzieci pewnie nie znają, na przykład starego klucza, młynka do kawy albo pamiątki z podróży, i urządzić wystawę „dziwnych rzeczy”. Udział ma być dobrowolny i bez kosztów.
Najczęstsze pytania
Dzień Dziwaka obchodzimy co roku 7 stycznia. To święto nieoficjalne, które występuje w polskich kalendarzach świąt nietypowych i jest popularne w przedszkolach oraz szkołach.
Nie wiadomo, kto wymyślił to święto ani od którego roku jest obchodzone. Dostępne źródła podają tylko datę 7 stycznia, bez informacji o pomysłodawcy.
Połącz zabawy w odwracanie i wymyślanie, ciekawostki o nietypowych zwierzętach i prace plastyczne z rozmową o tym, że bycie innym jest w porządku. Gotowy scenariusz na około 45 minut znajdziesz powyżej.
Wystarczą skarpetki nie do pary, czapka założona do tyłu albo bluzka w nietypowym zestawieniu kolorów. Nie trzeba kupować kostiumu, a strój powinien być wygodny do zabawy.
Może być, jeśli używa się go jako przezwiska. Dlatego w tym dniu warto pokazać dzieciom różnicę między życzliwym żartem a słowem, które sprawia komuś przykrość, i ustalić, że nikogo nie przezywamy.
Dodaj komentarz