Dzień Guzika (12 grudnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień Guzika obchodzimy 12 grudnia. To święto drobiazgu, który każde dziecko nosi codziennie przy kurtce, swetrze albo spodniach, a zauważa dopiero wtedy, gdy się urwie albo nie chce wejść w dziurkę. Dzień guzika w przedszkolu łączy w sobie trzy rzeczy, które przedszkolaki lubią najbardziej: sortowanie, liczenie i tworzenie. Guziki mają różne kolory, kształty, wielkości i liczbę dziurek, więc nadają się do zabaw matematycznych, plastycznych i ruchowych. To także dobra okazja, żeby poćwiczyć samodzielne zapinanie, które jest jedną z najważniejszych umiejętności przedszkolaka.

We wpisie znajdziesz krótką historię guzików, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i pomysły na współpracę z rodzicami. Ponieważ guziki to drobne przedmioty, przy każdej grupie wiekowej piszemy wprost, jak bawić się bezpiecznie. Dla najmłodszych przygotowaliśmy zabawy z dużymi guzikami z kartonu i filcu zamiast prawdziwych.

W skrócie

  • Data: 12 grudnia, co roku.
  • Zasięg: święto nieoficjalne, obecne w polskich kalendarzach świąt nietypowych i obchodzone głównie w przedszkolach i szkołach.
  • Od kiedy: nie wiadomo, kto i kiedy ustanowił to święto.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3; prawdziwe guziki tylko dla dzieci starszych i pod nadzorem dorosłego.
  • Czego potrzebujesz: pudełko dużych guzików, karton, filc, papierowe talerzyki, sznurówki, włóczka, kredki, klej, miseczki do sortowania, woreczki gimnastyczne, chusta animacyjna.

Historia Dnia Guzika

Nie udało się ustalić, kto i kiedy ustanowił Dzień Guzika ani dlaczego wypada właśnie 12 grudnia. Święto pojawia się w wielu polskich kalendarzach świąt nietypowych przygotowywanych dla przedszkoli i szkół, ale żaden z nich nie podaje jego genezy. Dlatego zamiast wymyślać historię święta, opowiadamy dzieciom historię samego guzika, a ta jest naprawdę długa i ciekawa. Guzik towarzyszy ludziom od tysięcy lat, choć przez większość tego czasu wcale nie służył do zapinania.

Najstarsze znane przedmioty podobne do guzików pochodzą z doliny rzeki Indus, z terenów dzisiejszego Pakistanu i Indii, sprzed około pięciu tysięcy lat. Robiono je między innymi z muszli, a niektóre miały dziurki, dzięki którym można je było przyszyć do ubrania. Służyły jednak głównie jako ozdoby albo pieczęcie, a nie do zapinania. Podobne ozdobne guziki archeolodzy znaleźli także w innych miejscach starożytnego świata, na przykład w Chinach i w starożytnym Rzymie. Przez długie wieki ubrania zapinano raczej sprzączkami, szpilkami, pasami albo sznurowaniem.

Prawdziwy przełom nastąpił w XIII wieku, gdy w Niemczech pojawiły się dziurki na guziki, czyli wycięte w materiale otwory obszyte nicią. Od tej pory guzik mógł naprawdę zapinać ubranie, a krawcy zaczęli szyć dopasowane stroje z rzędami guzików. W średniowieczu powstały cechy rzemieślników, którzy zajmowali się tylko wyrobem guzików z rogu, kości, metalu albo szkła. Bogaci nosili guziki ze złota i srebra, czasem z kamieniami szlachetnymi, a biedniejsi z drewna i kości. Dziś guziki robi się najczęściej z plastiku, metalu, drewna i masy perłowej z muszli, a niektórzy ludzie zbierają je jak znaczki i tworzą całe kolekcje.

Po co obchodzić Dzień Guzika z dziećmi

Guziki to jedna z najlepszych pomocy do edukacji matematycznej w przedszkolu. Dzieci sortują je według koloru, wielkości i liczby dziurek, układają rytmy, porównują zbiory i liczą, a wszystko to w naturalnej zabawie. Przewlekanie, nawlekanie i zapinanie ćwiczy małą motorykę, czyli sprawność palców potrzebną później do trzymania ołówka i pisania. Wspiera to rozwój poznawczy i fizyczny jednocześnie. Rozmowa o tym, z czego robi się guziki i jak zmieniały się przez wieki, poszerza wiedzę o świecie i słownictwo.

Dzień Guzika ma też ważny cel wychowawczy, czyli samodzielność. Dziecko, które potrafi samo zapiąć kurtkę, szybciej wychodzi na spacer, czuje się dumne i mniej zależy od pomocy dorosłych. Wspólne prace plastyczne i zabawy w drużynach uczą dzielenia się materiałami, a zabawy z prawdziwymi guzikami uczą też odpowiedzialności: po zabawie wszystkie guziki trzeba policzyć i schować. Rozmowa o naprawianiu ubrań zamiast ich wyrzucania to także pierwsza, prosta lekcja ekologii. Dzieci dowiadują się, że urwany guzik można przyszyć, a stara koszula może dać guziki do nowych zabaw.

Ciekawostki o guzikach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom dwie lub trzy ciekawostki, trzymając w ręku kilka prawdziwych guzików do pokazania. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy guziki zawsze służyły do zapinania?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

  • Guziki są bardzo stare. Najstarsze przedmioty podobne do guzików mają około pięciu tysięcy lat.
  • Pierwsze guziki były ozdobami. Przyszywano je do ubrań, żeby ładnie wyglądały, a nie po to, żeby coś zapinać.
  • Dziurka na guzik to wynalazek średniowiecza. Pojawiła się około ośmiuset lat temu w Niemczech.
  • Guziki robiono z bardzo różnych rzeczy. Z muszli, kości, rogu, drewna, metalu, szkła, a nawet z papieru i skóry.
  • Królowie i bogacze nosili guziki ze złota. Czasem miały w środku drogie kamienie i były warte więcej niż cały strój.
  • Guziki mają zwykle dwie albo cztery dziurki. Są też guziki z uszkiem od spodu, przez które przechodzi nitka, więc z wierzchu nie widać żadnej dziurki.
  • Niektórzy zbierają guziki. Na świecie są muzea guzików i ludzie, którzy mają w kolekcji tysiące różnych guzików.
  • Po polsku mówimy „zapięty na ostatni guzik”. To znaczy, że coś jest dokładnie przygotowane i niczego nie brakuje.
  • Guzik jest mały, ale niebezpieczny dla maluchów. Dlatego guzików nie wkładamy do buzi, nosa ani uszu, a małe dzieci bawią się guzikami z kartonu.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Dwulatki i trzylatki nie bawią się prawdziwymi guzikami, bo łatwo je połknąć albo włożyć do nosa. Wszystkie zabawy w tej grupie robisz z dużymi guzikami wyciętymi z kartonu, filcu albo papierowych talerzyków, wielkości co najmniej dziecięcej dłoni.

Wielkie guziki do koszyków

Wytnij z grubego kartonu kilkanaście dużych kół i pomaluj je na trzy kolory, a w środku każdego narysuj albo wytnij dwie lub cztery dziurki. Rozsyp guziki na dywanie i postaw trzy koszyki w tych samych kolorach. Dzieci zbierają guziki i wrzucają je do koszyka w pasującym kolorze, a ty nazywasz kolory i chwalisz każde trafienie. Potem odwróćcie zabawę: ty wyjmujesz guzik, a dzieci mówią, jaki ma kolor. Zabawa uczy dopasowywania i nazywania kolorów oraz ćwiczy chwyt.

Guzik w skarbonce

Weź pudełko po butach i wytnij w pokrywce szeroką szparę, przez którą przejdą tekturowe guziki. Każde dziecko po kolei wkłada guzik do skarbonki, mówiąc „hop!”, a gdy wszystkie są w środku, otwieracie pudełko i wysypujecie je z wielkim hałasem. Możesz też kilka guzików zrobić z twardego filcu, żeby dzieci poczuły różnicę między twardym i miękkim. Zabawa ćwiczy koordynację oko-ręka, precyzję ruchu i cierpliwość.

Zapinamy misia

Uszyj albo przygotuj z filcu prosty kubraczek dla dużego pluszaka z jednym wielkim guzikiem z filcu przyszytym na stałe i szeroką pętelką albo dziurką. Dzieci po kolei pomagają misiowi się ubrać i zapiąć, a ty prowadzisz ich dłonie, mówiąc „guzik do dziurki, przepychamy, ciągniemy”. Możesz też użyć tablicy manipulacyjnej z dużym guzikiem, jeśli macie taką w sali. Guzik musi być przyszyty mocno i regularnie sprawdzany. Zabawa to pierwszy krok do samodzielnego zapinania i dużo radości z pomagania misiowi.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Od tej grupy możesz używać dużych prawdziwych guzików, wielkości co najmniej dwuzłotówki, ale tylko przy stoliku, pod stałym nadzorem i z liczeniem guzików przed zabawą i po niej. Jeśli w grupie są dzieci, które wciąż wkładają przedmioty do buzi, zostań przy guzikach z kartonu.

Ile dziurek ma guzik?

Na stoliku postaw trzy miseczki z narysowanymi na dnie jedną, dwiema i czterema kropkami. Dzieci biorą po kolei duży guzik, liczą palcem jego dziurki i wkładają go do miseczki z tą samą liczbą kropek. Guziki z uszkiem, bez dziurek na wierzchu, trafiają do osobnej miseczki z napisem „niespodzianka”. Na koniec liczycie, w której miseczce jest najwięcej guzików. Zabawa ćwiczy liczenie w zakresie czterech, porównywanie zbiorów i spostrzegawczość.

Guzikowe korale na sznurówce

Każde dziecko dostaje sznurówkę z twardą końcówką, na której drugim końcu zawiązujesz duży supeł albo przywiązujesz kawałek kartonu. Dzieci nawlekają duże guziki z dwiema albo czterema dziurkami, przewlekając sznurówkę przez jedną dziurkę. Starsze z tej grupy mogą układać rytm, na przykład czerwony, niebieski, czerwony, niebieski. Gotowe sznury nie służą do noszenia na szyi, tylko układacie z nich na stoliku kształty, węże i koła. Zabawa ćwiczy małą motorykę, koordynację i pierwsze rytmy.

Zgubiony guzik

Na tablicy albo dużym arkuszu narysuj płaszcz z pięcioma dużymi guzikami w różnych kolorach. Dzieci przyglądają się mu, zamykają oczy, a ty zakrywasz jeden guzik kartką w kolorze płaszcza. Dzieci zgadują, którego guzika brakuje, i opisują go: jaki był kolor, gdzie był przyszyty, czy był duży czy mały. Z czasem możesz dodawać więcej guzików albo zmieniać ich kolejność. Zabawa rozwija pamięć wzrokową i słownictwo związane z położeniem.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już porządkować przedmioty według kilku cech jednocześnie, więc dzień guzika w przedszkolu może być dla nich prawdziwym laboratorium matematycznym. Guziki liczcie przed zabawą i po niej, a pudełko trzymaj poza zasięgiem młodszych dzieci.

Guzikowy detektyw

Wysyp na tacę kilkadziesiąt guzików różnych rodzajów. Wymyśl zagadkę, na przykład „Szukam guzika, który jest duży, czerwony i ma cztery dziurki”, a dzieci w parach szukają takiego guzika. Potem dzieci same wymyślają zagadki dla kolegów, opisując trzy cechy wybranego guzika. Jeśli takiego guzika nie ma na tacy, para musi to udowodnić, sprawdzając wszystkie podobne. Zabawa ćwiczy klasyfikowanie według kilku cech, uważne słuchanie i precyzyjne opisywanie.

Guzikowa waga

Przygotuj prostą wagę szalkową, jeśli macie ją w kąciku przyrodniczym, albo zrób ją z wieszaka i dwóch kubeczków zawieszonych na sznurkach. Dzieci najpierw zgadują, czy cięższy będzie jeden duży metalowy guzik, czy pięć małych plastikowych, a potem sprawdzają na wadze. Następnie próbują wyrównać szalki, dokładając guziki po jednym i licząc je. Wyniki zapisujecie kreskami na kartce. Zabawa wprowadza pojęcia cięższy, lżejszy, tyle samo i uczy sprawdzania przypuszczeń.

Sklep z guzikami

Urządźcie w sali pasmanterię, czyli sklep z guzikami, nitkami i wstążkami. Guziki leżą w pudełkach według kolorów, a ceny są zapisane kropkami albo cyframi od 1 do 5. Dzieci na zmianę są sprzedawcą i klientem, który ma kupić guziki do płaszcza, na przykład cztery takie same niebieskie. Klient płaci papierowymi monetami, a sprzedawca liczy i wydaje resztę z pomocą nauczyciela. Zabawa ćwiczy liczenie, dodawanie, zwroty grzecznościowe i poznawanie nowego słowa pasmanteria.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie mogą już pracować z prawdziwymi guzikami samodzielnie, a nawet uczyć się je przyszywać pod nadzorem dorosłego. Dzień Guzika to dla nich dobry temat na zajęcia matematyczne, techniczne i językowe.

Diagram guzików

Każda grupa dostaje garść różnych guzików i sortuje je według wybranej cechy: koloru, liczby dziurek albo materiału. Potem uczniowie układają guziki w słupki na kartce w kratkę, jeden guzik w jednej kratce, i przerysowują słupki kredkami, tworząc prosty diagram. Następnie odpowiadają na pytania: których guzików jest najwięcej, o ile więcej jest czerwonych niż zielonych, ile jest wszystkich. Grupy porównują swoje diagramy i sprawdzają, czy każda garść była inna. Zajęcia wprowadzają zbieranie i przedstawianie danych.

Przyszywamy guzik

Przygotuj kawałki filcu albo grubej tkaniny, duże guziki z dwiema dziurkami, grubą włóczkę i igły z tępym końcem do haftu, a do tego tamborki, jeśli je macie. Najpierw pokaż krok po kroku: nawleczenie nitki, supełek, przeprowadzenie igły od spodu przez dziurkę i z powrotem przez drugą dziurkę, kilka powtórzeń i zakończenie supełkiem. Uczniowie pracują w małych grupach, a przy każdej grupie stoi dorosły, który pilnuje bezpiecznego używania igieł i pomaga przy supełkach. Po zajęciach wszystkie igły liczysz i chowasz. Zajęcia uczą prostej, życiowej umiejętności i cierpliwości.

Historia jednego guzika

Każdy uczeń losuje z pudełka jeden guzik i wyobraża sobie, skąd się wziął: z płaszcza kapitana statku, z sukienki babci na weselu, z mundurka listonosza. Uczniowie piszą krótkie opowiadanie z trzema częściami: gdzie guzik był przyszyty, jak się zgubił i kto go znalazł. Przypomnij o wstępie, rozwinięciu i zakończeniu oraz o dużych literach na początku zdań. Chętni czytają opowiadania na głos, trzymając swój guzik w dłoni. Zajęcia rozwijają wyobraźnię i ćwiczą pisanie krótkiej formy narracyjnej.

Powiedzenia z guzikiem

Zapisz na tablicy kilka powiedzeń: „zapięty na ostatni guzik”, „guzik prawda”, „przyszyć komuś łatkę” jako powiedzenie z krawieckiego świata. Uczniowie w parach zastanawiają się, co oznaczają, i próbują użyć ich w zdaniu. Potem rysują dosłowne znaczenie powiedzenia, na przykład człowieka zapiętego na sto guzików, a obok wyjaśnienie, co ono naprawdę znaczy. Porozmawiajcie, dlaczego niektóre powiedzenia są niemiłe i lepiej ich nie używać wobec innych. Zajęcia rozwijają słownictwo i rozumienie przenośni.

Prace plastyczne

Prace z prawdziwymi guzikami są dla dzieci od 4 lat, pod nadzorem dorosłego, a guziki przykleja się mocnym klejem i po wyschnięciu sprawdza, czy trzymają. Najmłodszym dajesz guziki wycięte z kolorowego papieru albo stemplujesz kółka korkiem. Przy nożyczkach i kleju na gorąco czuwa dorosły, a klej na gorąco obsługuje tylko on.

Drzewo z guzików

  • kartka z bloku technicznego z narysowanym pniem i gałęziami
  • kolorowe guziki albo kółka z papieru dla młodszych
  • klej typu wikol, kredki

Dzieci naklejają guziki na gałęzie jako liście albo owoce, wybierając kolory pory roku, a w grudniu mogą zrobić zimowe drzewo z białymi i niebieskimi guzikami jak śnieżynki. Młodsze dzieci zamiast guzików przyklejają papierowe kółka albo stemplują je korkiem umoczonym w farbie. Pień mogą pokolorować brązową kredką. Prace pięknie wyglądają powieszone w rzędzie jak guzikowy sad.

Bałwan z guzikami

  • niebieska kartka
  • białe kółka z papieru albo wata
  • trzy czarne guziki albo czarne papierowe kółka, pomarańczowy papier na nos

Dzieci przyklejają trzy białe koła jedno nad drugim i robią bałwana. Na środkowym kole naklejają trzy czarne guziki w rzędzie, a na głowie oczy i pomarańczowy nos. Dorysowują szalik, miotłę i padający śnieg. To grudniowa praca, która dobrze łączy Dzień Guzika z nadchodzącą zimą.

Portret z guzikowymi oczami

  • papierowy talerzyk
  • dwa duże guziki, włóczka na włosy
  • kredki, klej, nożyczki

Dzieci rysują na talerzyku twarz: siebie, kolegę albo wymyślonego stworka. Zamiast oczu przyklejają dwa duże guziki, a z kawałków włóczki robią włosy. Mogą też dodać guzikowy nos i guziki na kołnierzyku narysowanej koszuli. Z portretów powstaje wesoła galeria grupy.

Mozaika z guzików na kartonie

  • sztywny karton z narysowanym prostym kształtem, na przykład sercem, gwiazdą albo literą imienia
  • dużo guzików w dwóch lub trzech kolorach
  • klej typu wikol

Uczniowie klas 1-3 i starsze przedszkolaki wypełniają kształt guzikami tak gęsto, jak się da, układając kolory w rytm albo wzór. Najpierw układają guziki na sucho, a dopiero potem przyklejają je po kolei. Gotową mozaikę zostawiacie do wyschnięcia na płasko do następnego dnia. Prace z literami imion możecie powiesić nad szafkami dzieci.

Zabawy ruchowe i muzyczne

W zabawach ruchowych nie używamy prawdziwych guzików luzem, tylko dzieci same stają się guzikami, a prawdziwe guziki są co najwyżej szczelnie zamknięte w pudełkach. Dzięki temu w biegu nic małego nie spada na podłogę.

Guziki i dziurki

Połowa dzieci to guziki, a połowa to dziurki, które stoją w rozsypce z rękami złożonymi w kółko przed sobą. Gdy gra muzyka, guziki tańczą po sali, a gdy muzyka cichnie, każdy guzik szuka wolnej dziurki i delikatnie wkłada rękę w kółko z rąk kolegi. Po kilku rundach zamieńcie role. Dla urozmaicenia mów, ile guzików ma się zapiąć w jednej dziurce, na przykład dwa. Zabawa ćwiczy reakcję na sygnał, szybkie szukanie pary i współpracę.

Płaszcz z guzików

Dzieci stają w rzędzie jedno za drugim jako rząd guzików na płaszczu, a ty jesteś krawcem. Krawiec „zapina płaszcz”, dotykając po kolei ramion dzieci, a każde dotknięte dziecko kuca i mówi „klik”. Potem krawiec „rozpina płaszcz” i dzieci wstają jedno po drugim od dołu. Za każdym razem zmieniaj tempo: raz bardzo szybko, raz bardzo powoli. Zabawa ćwiczy uwagę, kolejność i reagowanie na dotyk, a przy okazji liczenie guzików w rzędzie.

Guzikowa orkiestra

Przygotuj kilka zamykanych pudełek po herbacie albo słoików z plastiku z różną liczbą guzików w środku, mocno zaklejonych taśmą. Dzieci potrząsają pudełkami i słuchają, które grzechoczą głośno, a które cicho, i porównują to z liczbą guzików, którą sprawdzacie na koniec. Potem grają rytm do piosenki, a dyrygent podnosi raz jedno, raz drugie pudełko. Pudełka po zabawie sprawdzasz i odkładasz, żeby nikt ich nie otworzył bez dorosłego. Zabawa rozwija słuch, poczucie rytmu i wyobraźnię.

Scenariusz zajęć: Dzień Guzika w przedszkolu

TematGuzik mały, ale ważny
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko klasyfikuje guziki według dwóch lub trzech cech; liczy i porównuje zbiory; wie, że guziki mają długą historię i robi się je z różnych materiałów; samodzielnie zapina i rozpina guzik
Pomocepudełko dużych guzików policzonych przed zajęciami, tace, miseczki z kropkami, rysunek płaszcza z guzikami, kurtki i swetry dzieci z guzikami, kartki z pniem drzewa, klej, muzyka do zabawy ruchowej
Przebieg1. Powitanie (4 minuty): zagadka o przedmiocie, który ma dziurki, a nie jest serem, i ustalenie zasady, że guzików nie wkładamy do buzi.
2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki o historii guzików z pokazem guzików z różnych materiałów.
3. Guzikowy detektyw (8 minut): szukanie guzików po trzech cechach.
4. Guziki i dziurki (6 minut): zabawa ruchowa przy muzyce.
5. Zapinanie na czas (5 minut): dzieci w parach zapinają sobie nawzajem swetry i kurtki, licząc guziki.
6. Drzewo z guzików (12 minut): praca plastyczna.
7. Sprzątanie (4 minuty): dzieci zbierają guziki do pudełka i razem je liczycie.
ZakończenieKażde dziecko pokazuje swoje drzewo i mówi, ile guzików na nim jest. Grupa kończy wspólnym okrzykiem „zapięci na ostatni guzik!”.
EwaluacjaPoproś kilkoro dzieci, żeby znalazły guzik o dwóch wskazanych cechach. Obserwuj, kto samodzielnie zapiął guzik w kurtce, a kto potrzebuje jeszcze ćwiczeń, i zapisz to sobie do dalszej pracy. Sprawdź, czy liczba guzików po zajęciach zgadza się z tą sprzed zajęć.

Przed zajęciami z prawdziwymi guzikami upewnij się, że w grupie nie ma dzieci, które często wkładają przedmioty do buzi, i w razie wątpliwości zastąp guziki kartonowymi kołami. Guziki trzymaj w zamykanym pudełku na wysokiej półce, a nie w otwartym koszyku. Liczenie guzików na początku i na końcu zajęć zamień w zabawę, a nie w kontrolę, wtedy dzieci same pilnują, żeby żaden się nie zgubił. Jeśli coś zginie, przeszukajcie podłogę od razu, zanim do sali wejdą młodsze dzieci.

Książki, wiersze i piosenki

Książek obrazkowych poświęconych samym guzikom nie polecamy z nazwy, bo nie znaleźliśmy pewnych polskich tytułów, a podajemy wyłącznie sprawdzone książki. Zamiast tego przeczytaj dzieciom baśń braci Grimm „Dzielny krawczyk” w wydaniu z obrazkami i porozmawiajcie o tym, czym zajmuje się krawiec, jakich narzędzi używa i jak przyszywa guziki. Starsze dzieci mogą potem narysować, jak mógł wyglądać kubrak krawczyka i ile miał guzików. Do zabaw ruchowych wystarczy każda wesoła piosenka, którą grupa zna. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie, na przykład podczas ćwiczenia zapinania.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Guzik do dziurki, raz i dwa, zapina kurtkę Ola, zapinam ja. Trzy i cztery, ostatni guzik, idziemy na spacer, a na buzi uśmiech.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Mały guziczek ma cztery oczka, patrzy na ciebie z mojego płaszczyka. Nie wkładaj go do buzi ani do nosa, bo guzik jest do płaszcza, a nie do kosza.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „12 grudnia obchodzimy Dzień Guzika. Będziemy sortować i liczyć guziki, robić guzikowe prace plastyczne i ćwiczyć samodzielne zapinanie. Prosimy o przyniesienie kilku niepotrzebnych dużych guzików w podpisanej kopercie oraz o ubranie dziecka w sweter albo koszulę z guzikami.”. Jako zadanie do domu zaproponuj codzienne ćwiczenie zapinania przez tydzień: dziecko samo zapina kurtkę albo sweter, a rodzic tylko kibicuje. Dobrze jest też poprosić, żeby rodzice pokazali dziecku domowe pudełko z guzikami, jeśli takie mają, i opowiedzieli, skąd pochodzą najciekawsze z nich.

Uczniowie klas 1-3 mogą razem z babcią albo dziadkiem przyszyć w domu guzik do kawałka materiału i przynieść go do szkoły. Rodzice, którzy szyją, mogą przyjść na zajęcia i pokazać, jak przyszywa się guzik na maszynie i ręcznie. Ze zebranych guzików powstanie przedszkolna guzikownia, z której będziecie korzystać przez cały rok. Udział jest dobrowolny, a guziki przynosi tylko ten, kto ma niepotrzebne w domu.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Guzika?

Dzień Guzika obchodzimy w Polsce 12 grudnia. To święto nieoficjalne, obecne w kalendarzach świąt nietypowych dla przedszkoli i szkół.

Skąd się wziął Dzień Guzika?

Nie wiadomo, kto i kiedy ustanowił Dzień Guzika ani dlaczego wypada 12 grudnia. Wiadomo natomiast, że guziki mają około pięciu tysięcy lat historii, a dziurki do zapinania pojawiły się w XIII wieku w Niemczech.

Jak obchodzić Dzień Guzika w przedszkolu?

Sortujcie guziki według kolorów i liczby dziurek, róbcie guzikowe prace plastyczne i ćwiczcie samodzielne zapinanie. Najmłodsze dzieci bawią się dużymi guzikami z kartonu. Gotowy scenariusz na około 45 minut znajdziesz powyżej.

Co przynieść do przedszkola na Dzień Guzika?

Najlepiej kilka niepotrzebnych dużych guzików w podpisanej kopercie i ubranie z guzikami do ćwiczeń zapinania. Małe guziki zostawcie w domu, bo w przedszkolu bawimy się tylko dużymi.

Czy guziki są bezpieczne dla małych dzieci?

Dla dzieci do trzeciego roku życia nie, bo łatwo je połknąć albo włożyć do nosa. Najmłodsi bawią się guzikami z kartonu i filcu, a starsze dzieci dużymi guzikami tylko pod nadzorem dorosłego, z liczeniem przed zabawą i po niej.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *