Światowy Dzień Animacji obchodzimy co roku 28 października. To święto filmów rysunkowych, lalkowych i plastelinowych, czyli wszystkiego, co dzieci nazywają po prostu bajkami w telewizji. Dzień animacji w przedszkolu nie musi jednak oznaczać seansu przed ekranem. Znacznie ciekawiej jest pokazać dzieciom, jak powstaje ruch na ekranie, i pozwolić im samym ożywić rysunek albo plastelinową figurkę.
We wpisie znajdziesz historię święta, ciekawostki o animacji do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Są też prace plastyczne, w tym zabawki optyczne sprzed kina, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek i rymowanek oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Wszystko opisaliśmy tak, żeby dało się to przeprowadzić z materiałów z przedszkolnej szafy. Tam, gdzie pojawia się tablet albo telefon, obsługuje go nauczyciel, a dzieci są autorami pomysłów i figurek.
W skrócie
- Data: 28 października, co roku.
- Zasięg: święto międzynarodowe, nieoficjalne, obchodzone przez środowiska filmowe, kina, szkoły i przedszkola.
- Od kiedy: od 2002 roku, a data przypomina pokaz z 1892 roku w Paryżu.
- Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
- Czego potrzebujesz: kartki, kredki, plastelina, karteczki samoprzylepne, patyczki, sznurek, pudełka po butach, chusta animacyjna, instrumenty perkusyjne.
Historia Światowego Dnia Animacji
Światowy Dzień Animacji ustanowiło w 2002 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Filmu Animowanego, znane pod francuskim skrótem ASIFA. Datę wybrano nieprzypadkowo, bo 28 października 1892 roku w paryskim Muzeum Grévin Francuz Charles-Émile Reynaud pokazał publiczności pierwsze ruchome obrazy rzucane na ekran. Nazwał je „Pantomimami świetlnymi”, a do pokazu używał własnego urządzenia, które nazwał Teatrem Optycznym i opatentował kilka lat wcześniej, w 1888 roku. Obrazki były ręcznie malowane na długiej taśmie, a system luster i lamp rzucał je na ekran, tak że widzowie widzieli postacie w ruchu. Działo się to jeszcze przed pierwszymi pokazami filmów fotograficznych w kinach.
Święto nie jest oficjalnym dniem ustanowionym przez rządy, tylko inicjatywą środowiska twórców filmów animowanych. W wielu krajach w okolicach 28 października kina, festiwale, szkoły i domy kultury pokazują krótkie filmy animowane i organizują warsztaty. Stowarzyszenie, które stoi za świętem, od lat wspiera też festiwale animacji, a jeden z najstarszych odbywa się we francuskim Annecy od 1960 roku. W Polsce Światowy Dzień Animacji świętują przede wszystkim kina studyjne, biblioteki i placówki edukacyjne, często przy okazji pokazów klasyki polskiej animacji.
A polska animacja ma się czym pochwalić. W Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej powstały między innymi przygody Bolka i Lolka oraz Reksia, a w łódzkim studiu Se-ma-for lalkowe filmy o Misiu Uszatku. Te postacie znają nie tylko dzisiejsi rodzice, ale też dziadkowie wielu przedszkolaków. Dlatego to święto dobrze nadaje się na rozmowę między pokoleniami, a nie tylko na zabawę w kino.
Po co obchodzić Dzień Animacji z dziećmi
Dzieci oglądają filmy animowane od najmłodszych lat, ale rzadko wiedzą, że za każdą minutą bajki stoją setki rysunków i praca wielu ludzi. Kiedy same ułożą obrazki w kolejności albo przesuną plastelinowego ślimaka o kawałek i zobaczą, że „pojechał”, zaczynają rozumieć, że film to coś, co ktoś zrobił, a nie magia z pudełka. To pierwszy krok do świadomego oglądania i do rozmowy o tym, ile czasu przed ekranem jest dobre. Dzień Animacji wspiera rozwój poznawczy: dzieci ćwiczą spostrzegawczość, porządkowanie zdarzeń w czasie i myślenie przyczynowo-skutkowe. Przy okazji rozwijają mowę, bo opowiadają historie i nadają głos bohaterom.
Drugi obszar to sprawność rąk i wyobraźnia. Lepienie figurek, rysowanie kolejnych faz ruchu i wycinanie elementów do zabawek optycznych to świetny trening małej motoryki i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Animacja to także praca zespołowa: jedno dziecko wymyśla, drugie lepi, trzecie przesuwa, a czwarte robi dźwięki, więc dzieci uczą się dzielić zadaniami i czekać na swoją kolej. To rozwój społeczny i emocjonalny, bo wspólny mały film daje grupie dużo dumy. Zabawy ruchowe w zwolnione tempo i stopklatkę rozwijają z kolei kontrolę nad ciałem i reagowanie na sygnał.
Ciekawostki o animacji dla dzieci
Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek, a po każdej zatrzymaj się i coś pokaż, na przykład dwa rysunki albo kawałek plasteliny. Ciekawostki o oku i klatkach najlepiej przeczytać tuż przed zabawą z taumatropem.
- Bajka w telewizji składa się z wielu nieruchomych obrazków. Każdy obrazek trochę różni się od poprzedniego, a gdy pokazuje się je bardzo szybko jeden po drugim, nasze oczy widzą ruch.
- Jeden obrazek w filmie nazywa się klatką. W filmie kinowym w ciągu jednej sekundy przelatuje zwykle 24 klatki, czyli tyle, ile trwa krótkie „raz”.
- Nasze oko trochę się „spóźnia”. Obraz zostaje w nim przez chwilę po tym, jak zniknął, dlatego szybko zmieniające się obrazki łączą się w jeden ruch.
- Zanim wymyślono kino, dzieci bawiły się zabawkami optycznymi. Jedna z nich to taumatrop: krążek z dwoma rysunkami po obu stronach, który kręci się na sznurkach, aż rysunki zlewają się w jeden.
- Ruchome obrazki można zrobić w zeszycie. Książeczka, w której na każdej stronie rysunek jest trochę inny, a po szybkim przekartkowaniu postać się rusza, nazywa się kineograf.
- Nie każda bajka jest rysowana. Są filmy lalkowe i plastelinowe, w których twórcy przesuwają figurki po troszeczku i robią zdjęcie po każdym ruchu.
- Miś Uszatek z polskiej bajki to lalka. Animatorzy poruszali nim delikatnie przed kamerą, klatka po klatce, a po złożeniu zdjęć miś chodził i mówił.
- Bajka ma też głos. Bohaterom głosy podkładają aktorzy w studiu nagrań, a dźwięki kroków czy skrzypienia drzwi często nagrywa się zupełnie innymi przedmiotami.
- Przy jednym filmie pracuje wielu ludzi. Ktoś pisze historię, ktoś rysuje postacie, ktoś je porusza, ktoś komponuje muzykę, a ktoś składa wszystko w całość.
Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)
Najmłodsze dzieci nie zrozumieją jeszcze klatek i faz ruchu, ale świetnie poczują, że nieruchoma rzecz może „ożyć”, kiedy ktoś ją porusza. Wszystkie pomoce są duże, a plastelinę dajesz tylko pod okiem dorosłego i w dużych kawałkach.
Mrugający miś
Przygotuj dwie kartki formatu A4 z takim samym rysunkiem misia: na jednej miś ma otwarte oczy, na drugiej zamknięte. Złóż je jak książeczkę, otwartymi oczami na wierzchu, i przed dziećmi szybko unoś i opuszczaj górną kartkę. Miś zaczyna mrugać, a dzieci mogą mrugać razem z nim. Potem zwolnij i pokaż, że to tylko dwa obrazki, a następnie znów przyspiesz. Zabawa daje pierwsze doświadczenie złudzenia ruchu i bardzo bawi dwulatki, które chcą ją powtarzać.
Chusteczka ożywa
Weź kolorową chusteczkę albo kawałek bibuły i zrób z niej postać: złóż ją w ptaszka, myszkę albo duszka. Poruszaj nią tak, żeby „żyła”: niech się rozgląda, ziewa, chowa za twoim ramieniem i nieśmiało wychodzi. Dzieci dostają swoje chusteczki i próbują same ożywić je według twoich słów, na przykład „ptaszek śpi”, „ptaszek się budzi”, „ptaszek fruwa”. Zabawa uczy, że ruch nadaje rzeczom charakter, rozwija wyobraźnię i sprawność dłoni. To dokładnie to, co robi animator, tylko bez kamery.
Co było potem?
Przygotuj trzy duże obrazki z bardzo prostą historyjką z życia dziecka: kubek pełny, dziecko pije, kubek pusty. Pokaż je w dobrej kolejności i opowiedz, co się stało. Następnie zakryj ostatni obrazek i zapytaj „Co było potem?”, a dzieci pokazują albo mówią jednym słowem. Przy kolejnych spotkaniach dodaj nowe historyjki, na przykład jabłko całe, nadgryzione i ogryzek. Zabawa ćwiczy rozumienie, że zdarzenia następują po sobie, a to podstawa każdej bajki, także animowanej.
Zabawy dla 3- i 4-latków
Trzylatki i czterolatki lubią role i hałas, więc w tej grupie stawiamy na żywą animację z ciała i na podkładanie dźwięków. To zabawy, w których dzieci same stają się bohaterami filmu.
Klatka po klatce
Ustaw dzieci w rzędzie przy jednej ścianie sali. Wyjaśnij, że będziecie robić film z ludzi, a każde twoje klaśnięcie to jedno zdjęcie. Po każdym klaśnięciu dzieci robią jeden mały krok w stronę przeciwnej ściany i zastygają jak na fotografii, a między klaśnięciami się nie ruszają. Potem spróbujcie innych ruchów: podnoszenie ręki po kawałku, przykucanie w czterech etapach, kwiatek, który rośnie z ziemi. Na koniec klaszcz coraz szybciej, aż ruch stanie się płynny. Dzieci przeżywają na sobie, czym są kolejne klatki, i ćwiczą kontrolę nad ciałem.
Głosy dla bohatera
Wytnij z kartonu prostą postać, na przykład kotka albo samochód, i przyklej ją do patyczka. Przygotuj pudełko z przedmiotami do dźwięków: kubek, łyżkę, kawałek folii aluminiowej, klocki do stukania, gazetę. Poruszasz postacią i opowiadasz krótką scenkę, a dzieci dobierają dźwięki: kotek idzie po podłodze (stukanie palcami), wchodzi w liście (szelest gazety), pije mleko (chlupanie w kubku z odrobiną wody). Potem zamieńcie się rolami i jedno dziecko porusza postacią, a reszta robi dźwięki. Zabawa pokazuje, że dźwięk w bajce trzeba zrobić osobno, i ćwiczy uważne słuchanie.
Historyjka w czterech obrazkach
Narysuj albo wydrukuj historyjkę z czterech obrazków, na przykład bałwan stoi, wychodzi słońce, bałwan jest mniejszy, zostaje kałuża z marchewką. Pomieszaj obrazki, rozłóż je na dywanie i poproś dzieci, żeby ułożyły je po kolei. Każde dziecko może dołożyć jeden obrazek i powiedzieć, co się na nim dzieje. Na koniec opowiedzcie całą historię razem, od początku do końca. Zabawa ćwiczy myślenie w kolejności i budowanie zdań, a przy okazji pokazuje, że film ma początek, środek i koniec.
Zabawy dla 5- i 6-latków
Pięcio- i sześciolatki są gotowe, żeby zrobić prawdziwy, krótki film poklatkowy. Nauczyciel obsługuje tablet albo telefon z prostą aplikacją do animacji poklatkowej, a dzieci lepią, przesuwają i decydują.
Plastelinowy ślimak jedzie
Każda grupa czterech dzieci lepi z plasteliny jednego ślimaka i kilka liści. Na stole ustawcie tło, na przykład kartkę z narysowaną trawą, a urządzenie zamocuj nieruchomo, choćby opierając je o stos książek. Dzieci przesuwają ślimaka o szerokość paznokcia, odsuwają ręce, a ty robisz zdjęcie, i tak kilkadziesiąt razy. Na końcu ślimak może zjeść liść, który za każdym razem robi się trochę mniejszy. Po obejrzeniu filmu dzieci same zobaczą, że małe ruchy dają płynny film, a duże skoki dają ruch szarpany, a przy tym ćwiczą cierpliwość i współpracę.
Plan filmu w okienkach
Zanim powstanie film, twórcy rysują jego plan w okienkach, jak komiks. Daj każdemu dziecku kartkę podzieloną na cztery okienka i poproś, żeby narysowało krótką historię jednej postaci: co robi najpierw, co się dzieje potem, jaki jest kłopot i jak się kończy. Dzieci opowiadają swoje plany w parach, a ty pomagasz zadawać pytania, na przykład „A dlaczego piesek się przestraszył?”. Najciekawszy plan może posłużyć do nagrania grupowego filmu. Zabawa uczy planowania i budowania opowieści z przyczyną i skutkiem.
Co się zmieniło między klatkami?
Przygotuj kilka par prawie identycznych rysunków, które są jak dwie kolejne klatki filmu: na drugim piesek ma uniesioną łapkę, ptak ma skrzydła wyżej, słońce przesunęło się trochę w górę. Dzieci porównują obrazki i pokazują, co się zmieniło. Potem same dorysowują na drugiej kartce jedną zmianę i dają ją do zgadnięcia koledze. Wyjaśnij, że animator musi narysować wszystkie takie małe zmiany, żeby postać się ruszała. Zabawa ćwiczy spostrzegawczość i uwagę, które przydadzą się w szkole przy czytaniu i pisaniu.
Zajęcia dla klas 1-3
Uczniowie klas 1-3 mogą zrozumieć, jak działa złudzenie ruchu, policzyć klatki i podzielić się pracą jak w prawdziwym studiu. Dzień Animacji łatwo połączyć z matematyką, edukacją polonistyczną i plastyczną.
Kineograf z karteczek
Każdy uczeń dostaje bloczek kilkunastu karteczek samoprzylepnych albo zszyty w rogu pasek małych kartek. Na ostatniej kartce rysuje prostą postać, na przykład kropkę-piłkę na dole, a na kolejnych kartkach, idąc od końca do początku, piłka jest coraz wyżej, potem znowu spada. Najlepiej rysować przez kartkę, bo poprzedni rysunek trochę prześwituje. Po narysowaniu uczniowie kartkują bloczek kciukiem i oglądają skaczącą piłkę. Zajęcia uczą obserwacji ruchu, precyzji i cierpliwości, a gotowe kineografy możecie wymienić między sobą.
Liczymy klatki
Przypomnij, że w filmie kinowym jedna sekunda to zwykle 24 klatki. Uczniowie liczą, ile rysunków trzeba na 2 sekundy, na 3 sekundy, a w klasie 3 na pół minuty, korzystając z dodawania albo mnożenia. Potem sprawdzają w praktyce: ile czasu zajmuje im narysowanie jednej prostej klatki i ile zajęłoby narysowanie całej sekundy filmu. Zadanie zwykle budzi zdziwienie i szacunek dla pracy animatorów. Zakończcie zdaniem zapisanym w zeszycie, na przykład „Minuta bajki to bardzo dużo rysunków”.
Bajki naszych rodziców i dziadków
Uczniowie przeprowadzają w domu krótki wywiad z rodzicem albo dziadkiem: jaką bajkę oglądali w dzieciństwie, kto był bohaterem i o czym była. Na zajęciach dzielą się odpowiedziami, a ty zapisujesz tytuły na tablicy i zaznaczasz, które się powtarzają. Porównajcie, czym te bajki różnią się od dzisiejszych: długością, sposobem oglądania, tym, czy były rysowane, czy lalkowe. Zajęcia ćwiczą zadawanie pytań i wypowiadanie się przed grupą, a przy okazji budują więź z rodziną.
Nasze studio animacji
Podziel klasę na zespoły i rozdaj zawody ze studia: scenarzysta wymyśla historię, plastycy lepią postacie i tło, animatorzy przesuwają figurki, a dźwiękowcy przygotowują odgłosy i krótką muzykę. Każdy zespół robi film trwający kilka sekund na jeden temat, na przykład „Jesienny liść spada z drzewa”. Nauczyciel robi zdjęcia albo pomaga obsługiwać aplikację na sprzęcie szkoły. Na koniec urządźcie premierę z biletami i krótkim słowem od każdego zespołu. Uczniowie uczą się podziału pracy i odpowiedzialności za swoją część wspólnego dzieła.
Prace plastyczne
Przy pracach z nożyczkami i dziurkaczem dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama. Każda z tych prac jest zabawką, którą dziecko może potem wypróbować.
Taumatrop: ptaszek w klatce
- krążek z brystolu o średnicy około 8 centymetrów
- kredki albo flamastry
- dwa kawałki sznurka albo gumki recepturki
- dziurkacz (obsługuje dorosły)
Na jednej stronie krążka dziecko rysuje ptaszka, a na drugiej klatkę, odwróconą do góry nogami względem ptaszka. Dorosły robi dziurkaczem dwie dziurki po bokach krążka i przewleka przez nie sznurki. Dziecko trzyma sznurki w palcach i kręci krążek, a potem rozciąga sznurki, tak żeby krążek szybko wirował. Ptaszek pojawia się w klatce, choć narysowano go osobno. Inne pomysły to rybka i akwarium, kwiatek i doniczka albo twarz i czapka.
Scenografia w pudełku
- pudełko po butach
- farby, kolorowy papier, bibuła
- klej, nożyczki, taśma klejąca
- plastelina do postaci
Postaw pudełko na boku, tak żeby dno stało się tłem, a boki ścianami sceny. Dzieci malują tło, na przykład niebo i łąkę, las albo dno morza, a z papieru i bibuły robią drzewka, chmurki i kamienie. Z plasteliny lepią jedną albo dwie postacie, które mieszkają w tej scenie. Gotowe pudełko służy potem do nagrania filmu poklatkowego, bo tło się nie przesuwa. Starsze dzieci mogą dodać mały element ruchomy, na przykład słońce na pasku papieru.
Wstęga ruchu
- długi pasek papieru, sklejony z dwóch kartek
- kredki
- linijka
Dziecko dzieli pasek na sześć okienek. W kolejnych okienkach rysuje ten sam przedmiot w kolejnych fazach ruchu: kwiatek, który rośnie, piłkę, która odbija się od ziemi, albo słońce, które wschodzi i zachodzi. Ważne, żeby zmiany były małe i żeby przedmiot był zawsze tej samej wielkości. Wstęgi zawieście na ścianie jak taśmę filmową, a dzieci opowiadają, co się na nich dzieje. Młodszym wystarczą trzy okienka i bardzo prosty ruch.
Plastelinowy bohater z charakterem
- plastelina w kilku kolorach
- deseczka do lepienia
- wykałaczka do rysowania szczegółów (pod nadzorem)
Dzieci lepią postać do filmu: zwierzątko, ludzika albo wymyślonego stworka. Zwróć uwagę, żeby postać stała stabilnie, bo w filmie poklatkowym figurka nie może się przewracać, więc nogi powinny być grube, a stopy szerokie. Dzieci nadają bohaterowi imię i wymyślają, czego się boi i co lubi. Na koniec każde dziecko pokazuje bohatera i mówi o nim dwa zdania. Najmłodsze dzieci zamiast postaci lepią wałeczki i kulki, które mogą „toczyć się” po stole.
Zabawy ruchowe i muzyczne
W tych zabawach dzieci są jak film, który ktoś przyspiesza, zwalnia albo zatrzymuje. Przygotuj odtwarzacz z muzyką albo bębenek i trochę wolnej przestrzeni.
Zwolnione i przyspieszone
Dzieci poruszają się po sali przy muzyce, a ty pokazujesz kartki z symbolami jak na pilocie. Strzałka podwójna oznacza przyspieszenie, ślimak oznacza zwolnione tempo, a dwie pionowe kreski to pauza, czyli zastygnięcie w bezruchu. Szczególnie zabawne jest zwolnione tempo przy codziennych czynnościach: ziewanie, podskok, ściąganie butów, łapanie piłki. Na koniec przewińcie film do tyłu, czyli dzieci cofają się powoli po swoich śladach. Zabawa rozwija kontrolę ruchu, równowagę i reagowanie na znak.
Żywy kineograf
Ustaw sześcioro dzieci w rzędzie przodem do grupy. Każde zastyga w kolejnej fazie jednego ruchu, na przykład od przykucnięcia przez coraz wyższe wstawanie aż po wyciągnięte w górę ręce i podskok. Pozostałe dzieci przechodzą wzdłuż rzędu coraz szybciej i oglądają, jak ruch „wyskakuje” z kolejnych póz. Potem następna szóstka wymyśla swój ruch, na przykład rzut piłką albo kwiat, który się otwiera. Zabawa łączy ruch z myśleniem o kolejności i świetnie pokazuje, czym są fazy ruchu.
Orkiestra do kreskówki
Rozdaj instrumenty perkusyjne: bębenki, kołatki, tamburyna i grzechotki, a brakujące zastąp pudełkami i łyżkami. Ty opowiadasz akcję niemego filmu, a orkiestra gra muzykę do każdej sceny: bohater się skrada (ciche puk-puk), biegnie (szybkie bębnienie), potyka się (jedno głośne bum), wspina się po schodach (dźwięki coraz wyżej) i zasypia (cicha grzechotka). Potem jedno dziecko jest bohaterem i gra scenki ruchem, a orkiestra mu akompaniuje. Zabawa uczy dobierania dźwięku do nastroju i wspólnego muzykowania.
Scenariusz zajęć na Światowy Dzień Animacji
| Temat | Jak obrazki uczą się ruszać |
| Grupa wiekowa | 5-6 lat |
| Czas | około 45 minut |
| Cele | dziecko wie, że film animowany składa się z wielu obrazków; układa historyjkę w kolejności; wykonuje prosty taumatrop; współpracuje w grupie przy nagraniu krótkiej animacji |
| Pomoce | dwie kartki z mrugającym misiem, historyjka z czterech obrazków, krążki z brystolu, sznurki, kredki, plastelina, tło z kartki, tablet albo telefon z aplikacją do animacji poklatkowej |
| Przebieg | 1. Powitanie (5 minut): rozmowa o ulubionych bajkach i pytanie „Jak myślicie, skąd się bierze ruch w bajce?”. 2. Mrugający miś (5 minut): pokaz dwóch kartek, najpierw szybko, potem powoli, i wspólne wyjaśnienie. 3. Klatka po klatce (7 minut): żywa animacja z ciała na klaśnięcia. 4. Historyjka w czterech obrazkach (6 minut): układanie w parach i opowiadanie. 5. Taumatrop (10 minut): rysowanie ptaszka i klatki, wypróbowanie zabawki. 6. Plastelinowy ślimak jedzie (10 minut): wspólne nagranie kilkunastu klatek z ochotnikami. 7. Premiera (2 minuty): obejrzenie gotowego filmu. |
| Zakończenie | Dzieci siadają w kole i kończą zdanie „Żeby zrobić bajkę, trzeba…”. Gotowe taumatropy zabierają do domu, żeby pokazać je rodzicom. |
| Ewaluacja | Dzieci podnoszą kciuk w górę albo w dół przy pytaniach: czy bajka to jeden obrazek, czy wiele obrazków, i czy umiesz pokazać, jak działa taumatrop. Obserwuj, kto potrafił wytłumaczyć koledze, dlaczego ptaszek pojawia się w klatce. |
Jeśli nie masz w placówce tabletu ani telefonu, który możesz wykorzystać, zrezygnuj z nagrania i zamiast tego zróbcie wspólnie wstęgę ruchu na dużym arkuszu. Nie wysyłaj nigdzie filmów, na których widać twarze lub głosy dzieci, bez zgody rodziców. Najbezpieczniej nagrywać same ręce i figurki. Dobrym pomysłem jest pokazanie gotowego filmu rodzicom w szatni na monitorze albo podczas zebrania.
Książki, wiersze i piosenki
Do Światowego Dnia Animacji pasują książki, na podstawie których powstały polskie filmy animowane. Czesław Janczarski napisał opowiadania o Misiu Uszatku, a Kornel Makuszyński wspólnie z rysownikiem Marianem Walentynowiczem stworzył przygody Koziołka Matołka, które również doczekały się wersji animowanej. Przeczytaj fragment książki, a potem porozmawiajcie, jak ten bohater mógłby wyglądać i poruszać się na ekranie, i niech dzieci go narysują. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Jeden obrazek, drugi obrazek, trzeci obrazek, czwarty też. Szybko je przełóż, szybciutko, raz, dwa, a ruszać się będzie, co tylko chcesz.
- Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Mały ślimak z plasteliny jeździł sobie przez godziny. Krok maleńki, pstryk i stop, w filmie skacze hop, hop, hop.
Jak zaangażować rodziców
Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „28 października obchodzimy Światowy Dzień Animacji. Będziemy sprawdzać, jak powstają filmy animowane, zrobimy zabawki optyczne i nagramy krótki film z plasteliny. Prosimy o przyniesienie pustego pudełka po butach i opowiedzenie dziecku, jaką bajkę oglądaliście w dzieciństwie.”. Zadaniem domowym może być wspólny rysunek ulubionego bohatera bajki rodzica albo dziadka, a w klasach 1-3 krótki wywiad na ten temat. Zachęć też rodziców, żeby razem z dzieckiem zrobili w domu kineograf w rogu starego zeszytu.
Święto to dobra okazja, żeby delikatnie poruszyć temat czasu przed ekranem. Możesz dołączyć do informacji krótką wskazówkę: lepiej obejrzeć z dzieckiem jedną krótką bajkę i porozmawiać o niej, niż zostawić je samo przed ekranem na długo. Jeśli wśród rodziców jest ktoś, kto pracuje przy filmie, grafice albo w kinie, zaproś go na krótkie spotkanie z grupą. Gotowe filmy dzieci pokażcie rodzicom na zebraniu albo przy odbiorze dzieci, zawsze z poszanowaniem zgody na wizerunek.
Najczęstsze pytania
Światowy Dzień Animacji obchodzimy co roku 28 października. To święto międzynarodowe, nieoficjalne, świętowane przez twórców filmów, kina, szkoły i przedszkola.
Święto ustanowiło w 2002 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Filmu Animowanego ASIFA. Data przypomina 28 października 1892 roku, kiedy Charles-Émile Reynaud pokazał w Paryżu publiczności pierwsze ruchome obrazy na ekranie, wyświetlane jego Teatrem Optycznym.
Zamiast długiego seansu pokaż dzieciom, jak powstaje ruch na ekranie: zróbcie taumatropy, żywą animację z ciała i krótki film z plasteliny. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.
Wystarczy puste pudełko po butach na scenografię i ewentualnie ulubiona maskotka z bajki. Kostium nie jest potrzebny, choć dzieci mogą przyjść w koszulce z bohaterem filmu animowanego.
Nie. Taumatrop, kineograf, wstęga ruchu i żywa animacja z ciała nie wymagają żadnego sprzętu. Tablet albo telefon przydaje się tylko do nagrania filmu poklatkowego i obsługuje go nauczyciel.
Dodaj komentarz