Dzień bez Samochodu (22 września): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Światowy Dzień bez Samochodu obchodzimy 22 września, na zakończenie Europejskiego Tygodnia Zrównoważonego Transportu, który trwa od 16 do 22 września. Tego dnia zachęca się wszystkich, żeby choć raz zostawili auto w garażu i poszli pieszo, pojechali rowerem, autobusem albo tramwajem. Dzień bez samochodu w przedszkolu to świetna okazja, żeby porozmawiać z dziećmi o tym, jak podróżujemy, ile miejsca zajmują samochody i dlaczego spacer jest dobry dla nas i dla powietrza. Nie chodzi o to, żeby samochody były złe, tylko żeby dzieci zobaczyły, że jest wiele innych sposobów, by dotrzeć tam, gdzie chcemy. A dla wielu rodzin to także zachęta do wspólnego porannego spaceru do przedszkola.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, książka i rymowanki oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Przepisy o przechodzeniu przez jezdnię i odblaskach zostawiamy na Dzień Policjanta, a tu skupiamy się na tym, czym można podróżować zamiast autem i co z tego wynika. Tam, gdzie trzeba uważać, piszemy o tym wprost.

Historia Dnia bez Samochodu

Pomysł dni bez samochodu narodził się w Europie w latach 90. W październiku 1994 roku Eric Britton podczas konferencji o dostępnych miastach w Toledo w Hiszpanii wezwał miasta do organizowania dni, w których ulice należą do pieszych i rowerzystów. W ciągu dwóch lat pierwsze takie dni zorganizowano w Reykjavíku na Islandii, w Bath w Wielkiej Brytanii i w La Rochelle we Francji. W 1997 roku brytyjska organizacja Environmental Transport Association przeprowadziła pierwszy ogólnokrajowy Dzień bez Samochodu, a w 1998 roku dołączyła Francja z akcją „W mieście bez mojego samochodu”. Pomysł szybko się rozprzestrzenił, bo był prosty i każdy mógł wziąć w nim udział.

W 2000 roku Komisja Europejska uczyniła z tej inicjatywy wspólny dzień dla całej Europy i ustalono, że będzie on obchodzony 22 września. Od 2002 roku dzień ten zamyka Europejski Tydzień Zrównoważonego Transportu (European Mobility Week), który trwa od 16 do 22 września i zachęca miasta do promowania chodzenia pieszo, jazdy na rowerze i komunikacji miejskiej. Z czasem do obchodów dołączyły miasta spoza Europy i dlatego dzień nazywa się dziś światowym. Warto wiedzieć, że nie ustanowiła go ONZ, choć takie informacje można czasem spotkać w internecie. To inicjatywa, która wyrosła z miast i organizacji, a potem zyskała wsparcie Komisji Europejskiej.

W Polsce wiele miast co roku bierze udział w Europejskim Tygodniu Zrównoważonego Transportu. W niektórych z nich 22 września kierowcy mogą pojechać komunikacją miejską bez biletu, pokazując dowód rejestracyjny samochodu, a na ulicach odbywają się rajdy rowerowe i pikniki. Szkoły i przedszkola organizują tego dnia akcje „Przyjdź pieszo” albo „Przyjedź rowerem” i liczą, ilu uczniów dotarło bez auta. Szczegóły zależą od miasta, więc warto sprawdzić, co przygotowuje w tym roku wasza gmina. Temat dobrze łączy się z Dniem Ziemi i Dniem Kolejarza.

Po co obchodzić Dzień bez Samochodu z dziećmi

Dla wielu dzieci samochód to jedyny znany sposób dotarcia do przedszkola, do sklepu czy do babci. Dzień bez Samochodu pozwala pokazać, że można inaczej: pieszo, na rowerze, na hulajnodze, autobusem, tramwajem, pociągiem. W sferze poznawczej dzieci poznają różne środki transportu, porównują je pod względem szybkości, liczby pasażerów i hałasu, a starsze liczą i zapisują wyniki obserwacji. W sferze fizycznej zachęcamy do ruchu, bo spacer i jazda na rowerze to najprostsza codzienna gimnastyka. Dziecko, które chodzi pieszo, lepiej zna też swoją okolicę i szybciej uczy się w niej orientować.

W sferze społecznej i emocjonalnej Dzień bez Samochodu uczy, że ulica i powietrze są wspólne i że nasze wybory wpływają na innych. Mniej samochodów to ciszej, czyściej i bezpieczniej, a więcej miejsca na zabawę i spacer. Warto jednak rozmawiać o tym bez oceniania rodzin, bo wielu rodziców musi dojeżdżać autem do pracy, a niektóre dzieci mieszkają daleko od przedszkola. Chodzi o to, żeby dzieci zauważyły inne możliwości, a nie o to, żeby czuły się winne. Dobrze przeprowadzony dzień kończy się radością z ruchu, a nie listą zakazów.

Ciekawostki o podróżowaniu bez samochodu dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, co wymyślono wcześniej: rower czy samochód?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

• Rower wymyślono wcześniej niż samochód. W 1817 roku Niemiec Karl Drais zbudował maszynę biegową bez pedałów, na której odpychało się nogami, tak jak dziś na rowerku biegowym.
• Pierwszy samochód z silnikiem spalinowym zbudował Karl Benz w 1886 roku. Miał tylko trzy koła i jeździł niewiele szybciej niż dzisiejszy rower.
• Jeden autobus zabiera wielu pasażerów naraz. W samochodzie często jedzie tylko kierowca, więc jeden pełny autobus zastępuje na ulicy wiele aut.
• Samochód przez większość dnia stoi. Czeka na parkingu albo pod domem i zajmuje miejsce, choć nikt nim nie jedzie.
• Spaliny brudzą powietrze. Samochody z silnikiem spalinowym wypuszczają rurą wydechową gazy, którymi nie powinniśmy oddychać.
• Chodzenie jest zdrowe. Podczas spaceru pracuje serce, płuca, mięśnie i kości, a w głowie robi się jaśniej.
• Tramwaje jeżdżą po polskich miastach od ponad stu lat. Najpierw ciągnęły je konie, a potem zaczęły jeździć na prąd.
• Rower musi mieć swoje wyposażenie. Na drodze potrzebuje sprawnego hamulca, dzwonka, białego światła z przodu, czerwonego światła i odblasku z tyłu.
• Kartę rowerową można zdobyć, gdy skończysz 10 lat. Do tego czasu jeździsz rowerem po drodze tylko z dorosłym.
• Dziecko do 7 lat może być na drodze tylko pod opieką. Opiekunem musi być osoba, która ma co najmniej 10 lat, a najlepiej dorosły.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Najmłodszym pokazujemy różne sposoby podróżowania przez ruch i dźwięk. Samochodziki do zabaw mają być duże, bez odpadających kółek.

Pieszo, rowerem, autobusem

Przygotuj trzy duże obrazki: dziecko idące pieszo, rower i autobus. Pokazujesz obrazek, a dzieci naśladują ruch: przy pieszym maszerują po sali, przy rowerze kładą się na plecach i pedałują nogami w powietrzu, przy autobusie siadają w rzędzie jedno za drugim i kołyszą się na boki. Dodaj dźwięki: tup, tup dla pieszego, dzyń, dzyń dla roweru i szum silnika dla autobusu. Zmieniaj obrazki coraz szybciej, a na koniec pokaż pieszego i spacerujcie spokojnie, żeby się wyciszyć. Zabawa uczy nazw środków transportu i ćwiczy reakcję na znak.

Autobus z krzeseł

Ustaw krzesła w dwóch rzędach jak siedzenia w autobusie, a z przodu jedno krzesło dla kierowcy z papierowym talerzykiem jako kierownicą. Ty jesteś kierowcą, a dzieci pasażerami, które wsiadają na przystanku, siadają i trzymają się oparcia. Autobus jedzie, skręca i hamuje, a dzieci kołyszą się razem z nim, a na przystankach część wysiada i przechodzi na chodnik, czyli dywan. Potem kierowcą zostaje dziecko, a ty pilnujesz, żeby wszyscy spokojnie wsiadali i wysiadali. Zabawa oswaja z podróżą autobusem i uczy czekania na swoją kolej.

Nóżki na spacerze

Ułóż w sali ścieżkę z różnych powierzchni: gazet, które szeleszczą, miękkiej maty, poduszki, kocyka i dywanu. Dzieci idą po ścieżce boso albo w skarpetkach, trzymając cię za rękę, a ty nazywasz, jak jest pod stopami: szeleści, miękko, twardo, ciepło. Opowiadaj, że idziecie na spacer do przedszkola: przez park z liśćmi, po chodniku, przez trawnik. Powtórzcie ścieżkę kilka razy, raz wolno, raz szybciej. Zabawa rozwija czucie w stopach i równowagę, a przy okazji uczy, że spacer może być przygodą.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki lubią porządkować i porównywać, więc tu środki transportu zamieniają się w zagadki i zadania.

Parking dla pojazdów

Wyklej na podłodze taśmą trzy garaże i oznacz je obrazkami: dwa koła, cztery koła i dużo kół. Rozdaj dzieciom zabawkowe pojazdy i obrazki: rower, hulajnogę, samochód, autobus, pociąg, ciężarówkę. Dzieci liczą koła i parkują pojazdy we właściwym garażu, a przy wątpliwych, na przykład hulajnodze z trzema kółkami, grupa decyduje razem. Na koniec zapytaj, którymi pojazdami można jechać bez silnika i bez paliwa. Zabawa ćwiczy liczenie, klasyfikowanie i słownictwo związane z transportem.

Cicho czy głośno?

Przygotuj nagrania albo sama naśladuj dźwięki: warkot samochodu, klakson, pisk hamulców, dzwonek roweru, kroki na chodniku, śpiew ptaka. Gdy dźwięk jest głośny, dzieci zakrywają uszy dłońmi, a gdy cichy, nasłuchują z dłonią przy uchu. Potem porozmawiajcie, gdzie jest ciszej: na ulicy pełnej aut czy w parku, i gdzie łatwiej usłyszeć ptaki. Na koniec wyjdźcie na chwilę na podwórko albo otwórzcie okno i posłuchajcie, co słychać w waszej okolicy. Zabawa uczy uważnego słuchania i pokazuje, że hałas też jest problemem.

Kto jedzie do babci?

Narysuj na dużym arkuszu drogę od domu do domu babci, która prowadzi przez las, rzekę i miasto. Przygotuj figurki albo obrazki: dziecko pieszo, rowerzystę, autobus, pociąg i samochód. Dzieci wymyślają, jak można dojechać do babci, i przesuwają obrazki po drodze, opowiadając podróż, na przykład „Najpierw idę pieszo na przystanek, potem jadę autobusem, a potem pociągiem”. Pytaj, co zobaczą po drodze pieszo, a czego nie zauważą z okna auta. Zabawa rozwija mowę, wyobraźnię i pokazuje, że podróż można złożyć z kilku środków transportu.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki mogą już mierzyć, liczyć i wyciągać wnioski, więc tu zamieniamy się w badaczy ulicy.

Ile miejsca zajmuje samochód?

Wyklej taśmą na podłodze sali albo narysuj kredą na podwórku prostokąt wielkości osobowego samochodu, mniej więcej cztery i pół metra długości i niecałe dwa metry szerokości. Poproś, żeby w środku stanęło jedno dziecko, które jest kierowcą jadącym samemu do pracy. Potem sprawdźcie, ile dzieci zmieści się w prostokącie, stojąc blisko siebie, i ile rowerów, gdyby postawić je obok siebie. Porozmawiajcie, co można by zrobić na ulicy, gdyby było na niej mniej aut: postawić ławkę, posadzić drzewo, zrobić plac zabaw. Zabawa uczy mierzenia i porównywania i daje dzieciom obraz, który zapamiętają.

Liczymy pojazdy za oknem

Wybierz okno albo miejsce na podwórku, z którego widać ulicę, i przygotuj tabelę z obrazkami: samochód, autobus, rower, pieszy, ciężarówka. Przez dziesięć minut dzieci obserwują ulicę, a przy każdym pojeździe albo pieszym stawiają kreskę w odpowiedniej rubryce. Dodatkowo sprawdzajcie, ile osób siedzi w samochodach, które przejeżdżają blisko. Po obserwacji policzcie kreski i porozmawiajcie, czego było najwięcej i czy w samochodach częściej jechała jedna osoba, czy kilka. Obserwację prowadźcie za płotem przedszkola albo z okna, a nie przy krawędzi jezdni.

Kask na głowę

Przygotuj obrazki różnych sposobów poruszania się: rower, hulajnoga, rolki, spacer, autobus. Obok rozłóż obrazki albo prawdziwe przedmioty: kask, kamizelkę odblaskową, dzwonek, ochraniacze na kolana i łokcie, bilet. Dzieci dobierają do każdego pojazdu to, co jest potrzebne, żeby podróż była bezpieczna. Na koniec pokaż prawdziwy kask rowerowy i wyjaśnij, jak powinien leżeć na głowie: prosto, nisko nad czołem i z zapiętym paskiem. Zabawa uczy, że jazda na rowerze i hulajnodze wymaga przygotowania.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie mogą przeprowadzić prawdziwe badanie, zaprojektować ulicę i sprawdzić, czy ich rower jest gotowy do jazdy.

Jak dojeżdżamy do szkoły?

Przygotuj ankietę z pytaniem „Jak dziś dotarłeś do szkoły?” i odpowiedziami: pieszo, rowerem lub hulajnogą, autobusem lub tramwajem, samochodem. Uczniowie zbierają odpowiedzi w klasie i przedstawiają je na wykresie słupkowym z kolorowych kratek. Jeśli to możliwe, powtórzcie badanie w Dniu bez Samochodu, po zachęceniu rodzin do przyjścia pieszo, i porównajcie wykresy. Porozmawiajcie, dlaczego niektórzy muszą przyjeżdżać autem, i bez oceniania poszukajcie pomysłów, jak część drogi przejść pieszo. Zajęcia uczą zbierania danych, rysowania wykresów i wyciągania wniosków.

Ulica dla ludzi

Uczniowie w grupach dostają duży arkusz z narysowaną ulicą przed szkołą, po której dziś jeżdżą i parkują samochody. Ich zadaniem jest zaprojektować tę ulicę na nowo, tak żeby było na niej bezpiecznie i przyjemnie: gdzie zrobić drogę rowerową, gdzie ławki, drzewa, stojaki na rowery i przystanek. Każda grupa prezentuje projekt i tłumaczy, dla kogo będzie wygodny. Na koniec porozmawiajcie, czy w nowym projekcie jest miejsce dla karetki, śmieciarki i osób, które muszą dojechać autem. Zajęcia rozwijają myślenie przestrzenne i uczą brania pod uwagę potrzeb różnych ludzi.

Sprawny rower

Poproś, żeby na zajęcia ktoś przyprowadził rower, albo użyj roweru nauczyciela. Uczniowie z listą kontrolną sprawdzają jego obowiązkowe wyposażenie: hamulec, dzwonek, białe światło z przodu, czerwone światło i czerwony odblask z tyłu, a do tego stan opon i łańcucha. Wyjaśnij, że kartę rowerową można zdobyć po skończeniu 10 lat, a do tego czasu dziecko jeździ po drodze tylko z opiekunem. Uczniowie zapisują listę kontrolną w zeszycie i w domu sprawdzają z rodzicem swój rower. Zajęcia uczą obserwacji i przygotowują do przyszłej karty rowerowej.

Prace plastyczne

Przy nożyczkach dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Rower z talerzyków

• dwa papierowe talerzyki
• paski kolorowego papieru, kredki, flamastry
• duży arkusz albo karton jako tło, klej

Dzieci kolorują talerzyki jako koła roweru i rysują na nich szprychy od środka do brzegu. Przyklejają koła na tło w odpowiedniej odległości, a z pasków papieru układają ramę, kierownicę i siodełko. Na koniec dorysowują rowerzystę w kasku i drogę, po której jedzie, na przykład przez park albo nad rzeką. Młodsze dzieci dostają gotowe paski i tylko je przyklejają, a starsze same wycinają. Gotowe rowery tworzą na korytarzu kolorowy „rajd rowerowy grupy”.

Autobus całej grupy

• długi pas szarego papieru albo połączone arkusze
• kolorowy papier, farby, pędzle
• kartki, na których dzieci rysują swoje buzie, klej

Na długim pasie papieru dzieci malują wspólnie wielki autobus, a dorosły rysuje na nim tyle okien, ile jest dzieci w grupie. Każde dziecko rysuje na małej kartce swoją buzię i przykleja ją w jednym z okien. Na przodzie autobusu dzieci wybierają numer linii i nazwę przystanku końcowego, na przykład „Przedszkole”. Autobus wisi potem w szatni i pokazuje, że cała grupa zmieściła się w jednym pojeździe. To dobry punkt wyjścia do rozmowy, ile samochodów potrzeba by było, żeby przewieźć wszystkich.

Mój bilet

• kartonik wielkości dłoni
• flamastry, kredki, naklejki
• dziurkacz (obsługuje dorosły)

Dzieci projektują własny bilet na autobus, tramwaj albo pociąg: rysują pojazd, piszą albo odrysowują numer linii, datę i swoje imię. Starsze dzieci wymyślają nazwę przewoźnika i cenę w wymyślonej walucie, na przykład trzy uśmiechy. Dorosły kasuje bilety dziurkaczem, gdy dzieci wsiadają do autobusu z krzeseł albo zaczynają zabawę w podróż. Bilety przydają się w zabawach tematycznych przez cały tydzień. Praca ćwiczy rysowanie drobnych elementów i pisanie cyfr.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Te zabawy dobrze sprawdzają się w sali i w ogrodzie. Młodszym podawaj mniej sygnałów, a starszym dodawaj nowe zasady.

Rowerowa wycieczka

Dzieci kładą się na plecach na matach i unoszą nogi, a ty opowiadasz o wycieczce rowerowej. Na płaskiej drodze pedałują równo, pod górkę wolno i z wysiłkiem, a z górki szybko albo wcale, trzymając nogi w górze. Gdy mówisz „dzwonek!”, wszyscy dzwonią dłonią i mówią „dzyń, dzyń”, a gdy mówisz „przerwa!”, siadają, piją wyobrażoną wodę i odpoczywają. Możesz grać tempo na bębenku, żeby dzieci łatwiej zmieniały prędkość. Zabawa wzmacnia mięśnie brzucha i nóg i uczy reagowania na zmianę tempa.

Samochody i autobus

Rozłóż po sali obręcze, po jednej dla każdego dziecka, a w rogu połóż skakankę albo linę ułożoną w duże koło, które jest autobusem. Przy muzyce dzieci spacerują, a gdy muzyka milknie i wołasz „samochody!”, każde dziecko wskakuje do swojej obręczy, czyli jedzie samo swoim autem. Gdy wołasz „autobus!”, wszyscy biegną do dużego koła i próbują się w nim zmieścić razem. Po kilku rundach zapytaj, kiedy sala była bardziej zajęta, a kiedy zostało więcej wolnego miejsca. Zabawa uczy reagowania na sygnał i obrazowo pokazuje, ile miejsca zajmują samochody.

Ulica gra

Podziel grupę na trzy zespoły instrumentów: samochody grają na bębenkach, rowery na dzwoneczkach, a piesi klaszczą w dłonie. Ty dyrygujesz: gdy podnosisz obrazek samochodu, gra tylko zespół samochodów, gdy roweru, tylko dzwoneczki, a gdy pieszego, słychać klaskanie. Potem pokazujesz wszystkie obrazki naraz i robi się głośny korek, a na koniec chowasz samochody i słychać tylko ciche dzwoneczki i kroki. Porozmawiajcie, która muzyka ulicy była przyjemniejsza. Zabawa uczy grania na znak dyrygenta i pokazuje, jak zmienia się hałas na ulicy.

Scenariusz zajęć na Dzień bez Samochodu

Temat	Jedziemy inaczej
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wymienia co najmniej cztery sposoby podróżowania bez samochodu; wie, że samochody zajmują dużo miejsca i hałasują; liczy i porównuje dane z obserwacji; wie, jak prawidłowo założyć kask rowerowy
Pomoce	obrazki środków transportu, tabela do liczenia pojazdów, taśma malarska lub kreda, obręcze, skakanka, kask rowerowy, papierowe talerzyki, kredki, klej
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): dzieci mówią, jak dziś dotarły do przedszkola, a ty zaznaczasz odpowiedzi kreskami przy obrazkach. 2. Ciekawostki (6 minut): trzy ciekawostki (rower starszy od samochodu, autobus zabiera wielu pasażerów, spaliny), przed każdą pytanie do dzieci. 3. Liczymy pojazdy za oknem (8 minut): obserwacja ulicy i kreski w tabeli. 4. Ile miejsca zajmuje samochód? (8 minut): prostokąt z taśmy i sprawdzanie, ile dzieci się w nim mieści. 5. Samochody i autobus (6 minut): zabawa ruchowa z obręczami i liną. 6. Kask na głowę (5 minut): dobieranie wyposażenia i pokaz zakładania kasku. 7. Rower z talerzyków (7 minut): praca plastyczna, którą dzieci dokończą po południu.
Zakończenie	Dzieci siadają w kole i każde kończy zdanie: „Bez samochodu mogę pojechać…”. Na koniec cała grupa jedzie na wyobrażonych rowerach do szatni, dzwoniąc „dzyń, dzyń”.
Ewaluacja	Poproś dzieci, żeby pokazały na obrazkach cztery pojazdy, którymi można jechać bez samochodu. Zapytaj, czego było najwięcej za oknem. Obserwuj, kto poprawnie pokazał, jak leży kask.

Jeśli chcecie tego dnia wyjść na spacer po okolicy albo przejechać się autobusem miejskim, zaplanuj trasę wcześniej i zadbaj o odpowiednią liczbę dorosłych. Dzieci idą parami, w kamizelkach odblaskowych, a na początku i na końcu grupy idą dorośli. W autobusie dzieci siedzą albo stoją, trzymając się uchwytów, a dorośli pilnują, żeby nikt nie wysiadł za wcześnie. Taka wycieczka jest dla wielu przedszkolaków pierwszą podróżą komunikacją miejską i zostaje w pamięci na długo. Jeśli przedszkole korzysta z roweru czy hulajnogi w ogrodzie, dzieci jeżdżą zawsze w kaskach.

Książki, wiersze i piosenki

Do tego dnia pasuje „Lokomotywa” Juliana Tuwima, jeden z najbardziej znanych polskich wierszy dla dzieci, w którym ciężka lokomotywa rusza z wagonami pełnymi ładunku. Po lekturze porozmawiajcie, czym podróżowali ludzie, zanim wszyscy mieli samochody, i ile rzeczy może przewieźć jeden pociąg. Młodsze dzieci mogą naśladować ruszającą lokomotywę całym ciałem, najpierw powoli, a potem coraz szybciej. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie. Dobrze pasują do porannego spaceru i do zabawy w autobus.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Raz pieszo, raz rowerem, raz autobusem numer zero. Auto w garażu dziś drzemie, a ja maszeruję po ziemi.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Dzyń, dzyń, dzwonek dzwoni, kask na głowie mnie ochroni. Kręcą się koła, kręcą pedały, jedzie do przedszkola mały.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „22 września obchodzimy Światowy Dzień bez Samochodu. Jeśli to możliwe, zachęcamy, aby tego dnia przyprowadzić dziecko pieszo, rowerem albo komunikacją miejską, choćby na części drogi. Rodziny, które muszą przyjechać autem, mogą zaparkować dalej i przejść z dzieckiem ostatni kawałek pieszo.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny spacer po okolicy i narysowanie mapy trzech miejsc, do których da się dojść pieszo, na przykład sklepu, placu zabaw i biblioteki. W klasach 1-3 uczniowie mogą z rodzicem sprawdzić swój rower według listy kontrolnej.

Zapytaj też rodziców, czy ktoś z nich pracuje jako kierowca autobusu, motorniczy tramwaju albo w sklepie rowerowym i mógłby opowiedzieć dzieciom o swojej pracy. Chętni rodzice mogą pomóc w zorganizowaniu przejażdżki autobusem albo rodzinnego rajdu rowerowego w weekend po święcie. Pamiętaj, żeby nie wyróżniać ani nie zawstydzać dzieci, które przyjechały autem, bo decyzja zależy od rodziców i ich możliwości. Udział w zadaniach jest dobrowolny. Najważniejsze, żeby dzieci zobaczyły, że podróż pieszo może być przyjemna.

Najczęstsze pytania