Dzień UFO (2 lipca): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Światowy Dzień UFO obchodzimy 2 lipca, choć część miłośników tematu świętuje go już 24 czerwca. To święto wypada w wakacje, więc najłatwiej wykorzystać je na dyżurze wakacyjnym, na półkoloniach albo w świetlicy, a w roku szkolnym przenieść na ostatni tydzień czerwca. Dzień ufo w przedszkolu nie ma nic wspólnego ze straszeniem dzieci ani z tajemnicami rządów. To po prostu radosna zabawa w kosmitów, latające spodki i obserwowanie nieba, która przy okazji uczy uważnego patrzenia i zadawania pytań.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta z wyjaśnieniem dwóch dat, ciekawostki o niebie i o tym, co ludzie biorą za UFO, oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat i klasy 1-3. Są też prace plastyczne z materiałów z szafy, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje lektur z własnymi rymowankami serwisu i pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania. Kosmita w naszych zajęciach jest zawsze przyjazny i ciekawy świata, bo o to w tym dniu chodzi.

Historia Dnia UFO

Za twórcę Światowego Dnia UFO uważa się tureckiego badacza zjawisk UFO Haktana Akdogana, który miał zorganizować pierwsze obchody w 2001 roku. Święto od początku ma dwie daty. 24 czerwca to rocznica relacji amerykańskiego pilota Kennetha Arnolda, który w 1947 roku opowiedział o dziwnych, szybko lecących obiektach na niebie, i jego historia jest uważana za pierwszą szeroko opisaną w prasie obserwację UFO w Stanach Zjednoczonych. 2 lipca nawiązuje z kolei do rzekomej katastrofy UFO pod Roswell w tym samym roku. Organizatorzy święta, czyli World UFO Day Organisation, uznali za oficjalną datę 2 lipca, ale 24 czerwca nadal pojawia się w części kalendarzy.

Skrót UFO pochodzi z angielskiego i oznacza niezidentyfikowany obiekt latający, czyli po prostu coś, co ktoś zobaczył na niebie i nie potrafił rozpoznać. Nie oznacza więc automatycznie statku kosmitów. Organizatorzy święta chcą, żeby ludzie rozmawiali o takich obserwacjach i żeby rządy ujawniały swoje dokumenty na ten temat, ale z przedszkolakami nie wchodzimy w te sprawy. Dla dzieci Dzień UFO to okazja do rozmowy o niebie, o kosmosie i o tym, że naukowcy wciąż szukają odpowiedzi na pytanie, czy gdzieś poza Ziemią istnieje życie. Na razie nikt nie znalazł na to pewnego dowodu, i to też jest ważna informacja dla dziecka.

W Polsce Dzień UFO nie ma wielkiej tradycji i pojawia się głównie w kalendarzach świąt nietypowych, czasem pod nazwą Międzynarodowego Dnia UFO. Przedszkola sięgają po niego latem, bo pasuje do wakacyjnych zajęć tematycznych i do zabaw na świeżym powietrzu. Dobrze łączy się z innymi kosmicznymi okazjami, takimi jak Dzień Kosmosu czy Dzień Astronauty, ale ma własny, lżejszy charakter. Tu nie chodzi o rakiety i fakty naukowe, tylko o wyobraźnię, przebieranie się za przybyszów z innej planety i uczenie się, jak rozpoznawać to, co widzimy na niebie.

Po co obchodzić Dzień UFO z dziećmi

Zabawa w kosmitów to świetny pretekst do pracy nad wyobraźnią i mową. Przyjazny przybysz z innej planety nie zna ziemskich rzeczy, więc dzieci muszą mu wszystko wytłumaczyć: czym jest łyżka, po co jest parasol i dlaczego mówimy „dzień dobry”. Takie tłumaczenie ćwiczy budowanie zdań, bogaci słownictwo i uczy patrzenia na codzienne przedmioty z nowej perspektywy. Przy okazji dzieci odkrywają, jak wiele już wiedzą, co dobrze wpływa na ich poczucie własnej wartości. To praca w sferze poznawczej i językowej, a zarazem dużo śmiechu.

Drugi cel to rozwój emocjonalny i społeczny. Kosmita wygląda inaczej, mówi inaczej i dziwnie się zachowuje, a mimo to może zostać naszym kolegą. To łagodne wprowadzenie do rozmowy o tym, że ktoś nowy w grupie, ktoś z innego kraju albo ktoś, kto mówi innym językiem, potrzebuje życzliwego przyjęcia, a nie wyśmiewania. Starsze dzieci ćwiczą też myślenie krytyczne, bo uczą się, że nie każde dziwne światło na niebie jest statkiem kosmitów i że warto najpierw sprawdzić, co to naprawdę było. Zabawy ruchowe w latające spodki i lądowanie rozwijają koordynację, szybką reakcję na sygnał i orientację w przestrzeni, czyli sferę fizyczną.

Ciekawostki o UFO i niebie dla dzieci

Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, co świeci na niebie najjaśniej po Księżycu?”, i dopiero potem przeczytaj odpowiedź.

• UFO to skrót od słów „niezidentyfikowany obiekt latający”. Znaczy to tyle, że ktoś zobaczył na niebie coś, czego nie umiał nazwać. Najczęściej okazuje się potem, że był to samolot, ptak albo balon.
• Planetę Wenus często biorą za UFO. Wieczorem albo o świcie świeci tak jasno, że wygląda jak latarnia zawieszona na niebie. To jednak planeta, a nie statek.
• Po niebie latają sztuczne satelity. W nocy widać je czasem jako małe punkciki, które powoli i równo suną między gwiazdami. Nie migają jak samolot.
• Niektóre chmury wyglądają jak latające spodki. Tworzą się nad górami i mają kształt płaskiej soczewki. Ludzie robili im zdjęcia, bo wyglądały zupełnie jak talerze na niebie.
• Ziemia to jedyna planeta, o której wiemy, że jest na niej życie. Naukowcy szukają śladów życia na innych planetach, ale jeszcze go nie znaleźli.
• Po Marsie jeżdżą łaziki. To roboty na kołach, które ludzie wysłali z Ziemi. Szukają tam śladów wody, bo bez wody życie nie może istnieć.
• Naukowcy nasłuchują kosmosu. Używają ogromnych anten, zwanych radioteleskopami, i sprawdzają, czy z daleka nie przychodzą jakieś sygnały.
• Ludzie wysłali w kosmos list do kosmitów. Na pokładzie sond Voyager poleciały złote płyty z dźwiękami Ziemi, na przykład odgłosami przyrody, muzyką i powitaniami w wielu językach.
• Nikt nie udowodnił, że kosmici odwiedzili Ziemię. Dlatego kosmici z bajek i zabaw są wymyśleni, a każdy może ich sobie wyobrazić inaczej.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

U najmłodszych kosmita jest miękkim, przyjaznym pluszakiem albo pacynką, a zabawy opierają się na dotyku, naśladowaniu i powtarzaniu. Wszystkie pomoce mają być duże, bez drobnych elementów, które mieszczą się w buzi.

Kosmita mówi dzień dobry

Przygotuj pacynkę albo pluszaka, któremu przyczepisz do głowy dwa papierowe czułki. Kosmita przylatuje do koła i wita się z każdym dzieckiem w inny, zabawny sposób: stuka się z nim nosem, łokciem, kolanem albo stopą. Dzieci powtarzają powitanie ze swoim sąsiadem, a ty nazywasz głośno każdą część ciała. Po kilku rundach kosmita pyta, jak witają się ludzie na Ziemi, i wszyscy podają sobie ręce. Zabawa uczy nazw części ciała, przełamuje nieśmiałość i buduje dobrą atmosferę na początek dnia.

Co przywiózł kosmita?

Do dużej, nieprzezroczystej torby włóż kilka większych przedmiotów o wyraźnie różnej fakturze: miękki szalik, twardą piłkę, gąbkę, szczotkę do włosów i drewnianą łyżkę. Opowiedz, że kosmita przywiózł z podróży różne rzeczy i nie wie, co to jest. Dzieci po kolei wkładają rękę do torby, dotykają przedmiotu i mówią, czy jest miękki, twardy, szorstki czy gładki, a potem wyjmują go i nazywają. Kosmita dziękuje za każde wyjaśnienie wesołym „bip-bip”. Zabawa rozwija zmysł dotyku, mowę i cierpliwe czekanie na swoją kolej.

Spodek ląduje na…

Wytnij z tektury albo użyj dużego papierowego talerzyka, który będzie latającym spodkiem. Trzymasz go wysoko, kręcisz nim w powietrzu i mówisz wolno: „Spodek leci, leci, leci… i ląduje na głowie”. Dzieci kładą dłoń na głowie, a ty lekko opuszczasz spodek na głowę jednego z nich. Potem spodek ląduje na brzuchu, na kolanie, na stopie i na plecach. Zabawa ćwiczy rozumienie prostych poleceń i nazwy części ciała, a oczekiwanie na lądowanie budzi dużo radości i skupienia.

Zabawy dla 3- i 4-latków

W tym wieku dzieci świetnie wchodzą w role i chętnie tłumaczą świat komuś, kto wie mniej od nich. Kosmita może być pacynką albo dzieckiem w czułkach.

Kosmita uczy się Ziemi

Postaw na stole kilka codziennych przedmiotów: kubek, grzebień, parasol, rękawiczkę i but. Pacynka kosmity bierze każdy przedmiot i używa go źle, na przykład zakłada rękawiczkę na ucho albo próbuje pić z buta. Dzieci głośno protestują, śmieją się i tłumaczą, do czego naprawdę służy dana rzecz, a potem jedno z nich pokazuje to kosmicie. Na koniec kosmita powtarza wszystko poprawnie i dziękuje za lekcję. Zabawa rozwija mowę, uczy opisywania funkcji przedmiotów i daje dzieciom poczucie, że są ekspertami od swojego świata.

Lądowisko w kolorach

Rozłóż na podłodze obręcze w czterech kolorach, które są lądowiskami. Każde dziecko dostaje papierowy talerzyk w kolorze jednej z obręczy albo zwykły talerzyk z kolorową kropką. Przy muzyce dzieci latają po sali jak spodki, z rozłożonymi rękami, a gdy muzyka cichnie, lądują w obręczy w kolorze swojego talerzyka. Po kilku rundach zamieńcie się talerzykami, żeby każdy lądował gdzie indziej. Zabawa utrwala kolory, uczy reagowania na sygnał i bezpiecznego poruszania się w grupie.

Kosmiczny język

Wymyśl z dziećmi kosmiczne słowa, na przykład „bip”, „zum”, „tuk” i „miii”. Najpierw mówisz jedno słowo, a dzieci powtarzają je jak echo, potem dwa słowa, a potem krótkie ciągi, na przykład „bip-zum-bip”. Możesz zmieniać głośność i wysokość głosu, a dzieci naśladują każdą zmianę. Na koniec każde dziecko wymyśla swoje słowo, a grupa je powtarza. Zabawa ćwiczy pamięć słuchową i sprawność aparatu mowy, a przy okazji jest świetną rozgrzewką przed zajęciami logopedycznymi.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki mogą już zostać małymi detektywami nieba i poćwiczyć sprawdzanie, zanim w coś uwierzą.

Detektywi nieba

Przygotuj duże obrazki rzeczy, które ludzie widzą na niebie: samolot z migającymi światłami, ptaki w locie, balon, latawiec, chmurę w kształcie talerza, jasną planetę i helikopter. Opowiedz krótko, że ktoś zadzwonił do przedszkola i powiedział, że widział UFO, a dzieci są detektywami, którzy muszą sprawdzić, co to było. Czytasz opis, na przykład „Leciało wolno, miało migające czerwone światełko i było słychać szum”, a dzieci w małych grupach wybierają pasujący obrazek i uzasadniają wybór. Na koniec podsumuj, że UFO to tylko coś, czego jeszcze nie rozpoznaliśmy. Zabawa uczy uważnego słuchania, łączenia cech z przedmiotem i myślenia przyczynowo-skutkowego.

Ślady kosmity

Przed zajęciami wytnij z zielonego papieru kilkanaście dziwnych śladów stóp, na przykład z trzema albo pięcioma palcami, i rozłóż je w sali jako ścieżkę. Przy niektórych śladach połóż kartki z zadaniami od kosmity: policz palce na tym śladzie, znajdź w sali trzy rzeczy w kolorze zielonym, podskocz tyle razy, ile kosmita ma oczu na obrazku, powiedz słowo, które zaczyna się na „k”. Dzieci idą parami i wykonują zadania po kolei, a na końcu ścieżki czeka list od kosmity z podziękowaniem. Zabawa łączy ruch z liczeniem, analizą głoskową i pracą w parze.

Pocztówka dla kosmity

Zapytaj dzieci, co warto pokazać przybyszowi z innej planety, żeby zrozumiał, jak żyjemy na Ziemi. Zbierz pomysły na tablicy w formie rysunków: morze, drzewa, dom, rodzina, zwierzęta, jedzenie, zabawa. Każde dziecko rysuje na kartce z bloku swoją pocztówkę z jedną najważniejszą rzeczą i dyktuje ci krótki podpis. Potem pocztówki układacie na podłodze w jeden wielki list, a dzieci opowiadają, dlaczego wybrały ten obraz. Zabawa rozwija wypowiedź, uczy doceniania tego, co mamy wokół, i przygotowuje do pisania.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie czytają, liczą i piszą, więc Dzień UFO może być małym projektem łączącym przyrodę, język polski i odrobinę krytycznego myślenia.

Czy to na pewno UFO?

Przygotuj kilka krótkich, wymyślonych relacji świadków, na przykład „Wieczorem nad lasem zobaczyłem bardzo jasne światło, które nie ruszało się przez godzinę” albo „Na niebie przesuwał się równo mały punkcik, bez migania”. Uczniowie w grupach czytają relacje i dopasowują je do wyjaśnień z listy: planeta, satelita, samolot, balon meteorologiczny, chmura. Każda grupa zapisuje swoją odpowiedź i uzasadnienie w jednym zdaniu, zaczynając od słów „Myślimy, że to był…, ponieważ…”. Na koniec porozmawiajcie, dlaczego warto sprawdzać informacje, zanim się je komuś przekaże. Zajęcia ćwiczą czytanie ze zrozumieniem i argumentowanie.

Złota płyta naszej klasy

Opowiedz uczniom, że w 1977 roku w kosmos poleciały sondy Voyager, a na ich pokładzie złote płyty z dźwiękami i obrazami z Ziemi dla ewentualnych odbiorców z daleka. Uczniowie w grupach projektują własną „złotą płytę” na kole wyciętym z żółtego brystolu: każda grupa wybiera pięć dźwięków i pięć obrazów, które najlepiej pokazują życie na Ziemi i w ich miejscowości. Obok rysunków dopisują krótkie podpisy, a potem prezentują płytę klasie i tłumaczą swoje wybory. Klasa może głosować na najlepiej uzasadniony wybór. Zajęcia rozwijają wypowiedź ustną, pisanie podpisów i pracę zespołową.

Szyfr z innej planety

Przygotuj tabelę, w której każdej literze odpowiada prosty znak, na przykład kółko, trójkąt, gwiazdka albo falista linia. Na tablicy zapisz szyfrem krótką wiadomość od kosmity, na przykład „WITAJCIE ZIEMIANIE”. Uczniowie odszyfrowują ją w parach, a potem zapisują szyfrem własną odpowiedź dla kosmity i wymieniają się kartkami z inną parą. Na koniec porozmawiajcie, że pismo to też umowa między ludźmi, a dawniej ludzie zapisywali myśli za pomocą obrazków. Zajęcia ćwiczą uważne czytanie, pisanie wyrazów i logiczne myślenie.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Latający spodek z dwóch talerzyków

• dwa papierowe talerzyki
• farby plakatowe albo kredki, folia aluminiowa
• przezroczysty plastikowy kubeczek albo półkula z papieru
• klej, taśma klejąca

Dzieci malują spody obu talerzyków albo oklejają je kawałkami folii aluminiowej, żeby spodek błyszczał. Dorosły skleja talerzyki brzegami, tak żeby powstał płaski dysk. Na środek górnego talerzyka przyklejacie odwrócony kubeczek albo papierową kopułę, w której dzieci rysują kosmitę albo wklejają jego portret. Brzeg spodka ozdabiają kolorowymi kółkami, które udają światełka. Gotowe spodki można podwiesić pod sufitem albo użyć w zabawach ruchowych.

Kosmita z odcisku dłoni

• zielona, fioletowa albo niebieska farba
• kartka z bloku technicznego
• białe i czarne kółka z papieru, kredki
• mokre chusteczki do rąk

Dziecko zanurza dłoń w farbie i odciska ją na kartce palcami w górę. Każdy palec staje się czułkiem albo ramieniem kosmity, a wnętrze dłoni jego ciałem. Po wyschnięciu dzieci doklejają oczy, ile tylko chcą, bo kosmita może mieć ich trzy albo pięć, i rysują mu uśmiech. Najmłodsze dzieci robią sam odcisk z pomocą dorosłego, a starsze dorysowują tło z planetą. Ta praca świetnie sprawdza się też jako pamiątka dla rodziców.

Opaska z czułkami

• pasek z brystolu dopasowany do obwodu głowy
• dwa długie paski kolorowego papieru
• dwa kółka z bibuły albo zgniecione kulki z bibuły (duże)
• klej, zszywacz (obsługuje dorosły)

Dzieci ozdabiają pasek brystolu kropkami i gwiazdkami. Z papierowych pasków robią sprężynki, składając je w harmonijkę, a na końcu każdej sprężynki przyklejają dużą kulkę z bibuły. Dorosły przyczepia czułki do opaski i zszywa jej końce, tak żeby luźno trzymała się na głowie. Czułki kołyszą się przy każdym ruchu, więc opaska przyda się w zabawach i w scenariuszu. Kulki z bibuły muszą być duże, a opaskę zakładamy na czoło, nigdy wokół szyi.

Krajobraz nieznanej planety

• ciemny karton w formacie A3
• gąbki pocięte na kawałki, farby w jasnych kolorach
• kolorowy papier, kredki pastelowe, nożyczki, klej

Starsze dzieci wymyślają planetę, na której mieszka ich kosmita. Najpierw stemplują gąbkami kratery, pagórki i dziwne rośliny w nieziemskich kolorach, na przykład różowe drzewa albo niebieską trawę. Po wyschnięciu wycinają z papieru domek kosmity, jego pojazd i jedno lub dwa słońca, bo na ich planecie może być ich więcej. Na odwrocie dyktują albo zapisują nazwę planety i jedno zdanie o tym, co się na niej je. Z prac zróbcie galerię „Planety naszej grupy”.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Najlepiej, gdy dzieci mają na głowach czułki z pracy plastycznej, bo wtedy od razu czują się prawdziwymi przybyszami z kosmosu.

Kosmici zamarzają

Włącz dynamiczną muzykę, przy której kosmici poruszają się po sali w dziwny sposób: na sztywnych nogach, w podskokach, z machaniem rękami albo w zwolnionym tempie. Gdy muzyka cichnie, mówisz „Promień zamrażający!”, a wszyscy nieruchomieją w swojej pozie. Podchodzisz do kilku dzieci i próbujesz je rozśmieszyć minami, a kto się poruszy, ten pomaga ci szukać kolejnych ruchów. Przed każdą rundą zapowiadaj nowy sposób chodzenia. Zabawa ćwiczy równowagę, kontrolę ciała i szybką reakcję na sygnał.

Spodki do lądowiska

Ustaw na podłodze kilka obręczy w różnej odległości od linii startu. Dzieci po kolei rzucają papierowym talerzykiem albo miękkim krążkiem, tak jak rzuca się latającym dyskiem, i próbują trafić do obręczy. Za trafienie do bliższej obręczy jest jeden punkt, do dalszej dwa, a punkty liczymy razem jako cała grupa, a nie każdy osobno. Młodszym dzieciom pozwól rzucać z mniejszej odległości albo po prostu wrzucać spodek do obręczy. Zabawa rozwija koordynację oko-ręka i uczy celowania, a wspólne liczenie punktów łagodzi rywalizację.

Kosmiczne echo na instrumentach

Rozdaj dzieciom proste instrumenty: bębenki, kołatki, tamburyny i grzechotki, a jeśli ich brakuje, mogą stukać łyżkami albo klaskać. Ty jesteś kosmitą, który wysyła sygnał z daleka, i wystukujesz krótki rytm, na przykład trzy szybkie uderzenia i jedno wolne. Dzieci odpowiadają dokładnie tym samym rytmem, jak echo. Potem rola kosmity przechodzi na chętne dziecko, a reszta grupy odpowiada na jego sygnał. Zabawa ćwiczy poczucie rytmu, pamięć słuchową i uważne słuchanie siebie nawzajem.

Scenariusz zajęć: Dzień UFO w przedszkolu

Temat	Przyjazny gość z kosmosu
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko wie, że UFO to coś, czego nie rozpoznaliśmy na niebie; potrafi opisać codzienny przedmiot i jego zastosowanie; rozpoznaje na obrazkach samolot, ptaka, balon i planetę; przyjaźnie odnosi się do kogoś, kto jest inny
Pomoce	pacynka kosmity w czułkach, codzienne przedmioty (kubek, grzebień, parasol, rękawiczka), obrazki rzeczy na niebie, papierowe talerzyki, obręcze, kartki i kredki
Przebieg	1. Powitanie gościa (5 minut): kosmita wita się z dziećmi w dziwny sposób, a dzieci uczą go ziemskiego powitania. 2. Rozmowa (5 minut): czym jest UFO, dwie lub trzy ciekawostki o niebie, pytanie „Czy ktoś widział kiedyś coś dziwnego na niebie?”. 3. Kosmita uczy się Ziemi (8 minut): pacynka używa przedmiotów źle, a dzieci tłumaczą, do czego służą. 4. Detektywi nieba (8 minut): dopasowywanie opisów do obrazków i wspólny wniosek. 5. Spodki do lądowiska (8 minut): rzuty talerzykami do obręczy i wspólne liczenie punktów. 6. Pocztówka dla kosmity (8 minut): każde dziecko rysuje jedną rzecz, którą warto pokazać przybyszowi. 7. Wyciszenie (3 minuty): dzieci leżą na plecach i wyobrażają sobie, że patrzą w nocne niebo, a ty mówisz spokojnie, co mogą na nim zobaczyć.
Zakończenie	Kosmita zbiera pocztówki, dziękuje za gościnę i mówi, co mu się najbardziej na Ziemi podobało. Dzieci żegnają go powitaniem, którego go nauczyły.
Ewaluacja	Zapytaj: co znaczy UFO, co najczęściej ludzie biorą za UFO i jak przywitać kogoś nowego w grupie. Obserwuj, które dzieci potrafiły samodzielnie opisać przedmiot i uzasadnić wybór obrazka.

Jeśli zajęcia odbywają się latem, część z nich możesz przenieść na plac zabaw, a wieczorną obserwację nieba zaproponować rodzinom jako zadanie domowe. Zadbaj, żeby żadne dziecko nie wyszło z zajęć przestraszone. Jeśli ktoś mówi, że boi się kosmitów, spokojnie przypomnij, że nikt ich nie spotkał, a nasi kosmici są wymyśleni i zawsze przyjaźni. Niektóre dzieci znają z telewizji straszne obrazy, więc warto zapytać, co już wiedzą, zanim zaczniecie.

Książki, wiersze i piosenki

Najstarszym przedszkolakom i uczniom klas 1-3 przeczytaj we fragmentach „Małego Księcia” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, czyli opowieść o chłopcu z małej planety, który przybywa na Ziemię i patrzy na nasz świat oczami przybysza. To dobra podstawa do rozmowy o tym, jak dziwne mogą wydawać się nasze zwyczaje komuś z daleka. Młodszym dzieciom wystarczą książki popularnonaukowe z dużymi zdjęciami nieba, planet i łazików marsjańskich, które znajdziesz w bibliotece. Nie podajemy tytułów piosenek o kosmitach, bo nie mamy pewności co do ich autorów, a cudzych tekstów nie cytujemy. Zamiast tego proponujemy dwie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Leci spodek, świeci, mruga, droga do nas bardzo długa. Kosmita macha czułkami: „Czy mogę się pobawić z wami?”.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Coś na niebie świeci jasno, nie wiem jeszcze, co to właśnie. Ptak, samolot czy planeta? Sprawdzę, zanim powiem: „Nie ma!”.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „2 lipca obchodzimy Dzień UFO. Będziemy bawić się w przyjaznych kosmitów, rozmawiać o tym, co widać na niebie, i uczyć się, że warto sprawdzać, zanim w coś uwierzymy. Prosimy, aby dzieci przyszły w srebrnych, zielonych albo błyszczących ubraniach, jeśli takie mają w szafie.”. Jako zadanie do domu zaproponuj wieczorne patrzenie w niebo razem z rodzicem i narysowanie tego, co udało się zobaczyć: Księżyca, gwiazd, samolotu albo jasnej planety. W klasach 1-3 uczniowie mogą zapisać krótką notatkę obserwatora z godziną i opisem.

Poproś rodziców o przyniesienie czystych papierowych talerzyków, folii aluminiowej i kolorowego papieru, bo przy pracach plastycznych zużyjecie ich sporo. Chętni rodzice mogą też opowiedzieć o wizycie w planetarium albo obserwatorium, jeśli byli tam z dzieckiem. Zwróć rodzicom uwagę, że w internecie i w telewizji pojawiają się straszne filmy o kosmitach, które nie nadają się dla przedszkolaków. Najlepiej, gdy dziecko zna kosmitów tylko z wesołych zabaw i książek.

Najczęstsze pytania