Dzień Tańca (29 kwietnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Międzynarodowy Dzień Tańca obchodzimy 29 kwietnia, co roku od 1982 roku. Taniec jest jedną z najbardziej naturalnych aktywności dzieci: maluchy podskakują przy muzyce, zanim nauczą się mówić, a przedszkolaki potrafią tańczyć bez końca. Dzień tańca w przedszkolu to więc okazja, żeby z tej spontanicznej radości zrobić zajęcia, które rozwijają ciało, uwagę, wyobraźnię i umiejętność bycia razem. To także dobry moment, żeby pokazać dzieciom, że taniec ma wiele twarzy: od baletu, przez polskie tańce ludowe, po tańce z różnych stron świata.

We wpisie znajdziesz krótką historię święta, ciekawostki do przeczytania dzieciom i zabawy taneczne dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Są też prace plastyczne związane z ruchem i muzyką, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, propozycje książek oraz pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego przygotowania i bez umiejętności tanecznych nauczyciela. Wystarczy odtwarzacz muzyki, trochę miejsca i dobra zabawa.

Historia Dnia Tańca

Międzynarodowy Dzień Tańca ustanowił w 1982 roku Komitet Tańca Międzynarodowego Instytutu Teatralnego, w skrócie ITI, czyli organizacji zrzeszającej ludzi teatru i tańca z całego świata, związanej z UNESCO. Od tamtej pory święto obchodzi się każdego roku 29 kwietnia. Pomysłodawcom chodziło o to, żeby pokazać, że taniec jest wspólnym językiem ludzi, który pokonuje granice państw, kultur i różnic politycznych. Tańczyć można bez znajomości obcego języka i bez względu na to, skąd się pochodzi, dlatego taniec dobrze nadaje się do łączenia ludzi.

Data święta nie jest przypadkowa. 29 kwietnia 1727 roku urodził się Jean-Georges Noverre, francuski tancerz i choreograf, którego nazywa się twórcą baletu nowoczesnego. Noverre żył do 1810 roku i przekonywał, że taniec w balecie powinien opowiadać historię i wyrażać uczucia, a nie tylko pokazywać zręczność tancerzy. Dla dzieci można to ująć prosto: był to człowiek, który chciał, żeby taniec opowiadał bajki bez słów. To świetny punkt wyjścia do zabaw, w których dzieci tańcem pokazują emocje, zwierzęta albo krótkie historie.

Co roku z okazji święta jedna wybitna osoba ze świata tańca pisze specjalne przesłanie do tancerzy i widzów na całym świecie. Wybiera ją rada Międzynarodowego Instytutu Teatralnego razem z Komitetem Tańca i Światowym Sojuszem Tańca, a przesłanie jest tłumaczone na wiele języków i czytane podczas obchodów. W 2026 roku autorką przesłania była kanadyjska choreografka Crystal Pite. W Polsce Dzień Tańca obchodzą szkoły tańca, domy kultury i teatry, które przygotowują pokazy, warsztaty i otwarte lekcje, a przedszkola i szkoły organizują bale, pokazy i zajęcia taneczne. Dzień Tańca łączy się naturalnie z Dniem Muzyki, więc warto, żeby jeden wpis inspirował drugi.

Po co obchodzić Dzień Tańca z dziećmi

Taniec to jedna z najlepszych form ruchu dla małych dzieci, bo łączy wysiłek z przyjemnością. Rozwija równowagę, koordynację, gibkość, orientację w przestrzeni i świadomość własnego ciała, czyli wszystko, co wspiera rozwój fizyczny. Kiedy dzieci tańczą w określonym rytmie albo powtarzają kroki, ćwiczą też pamięć i koncentrację, a więc rozwój poznawczy. Taniec w parach i w kole uczy dostosowywania się do innych, czekania, prowadzenia i dawania się prowadzić. To praca w sferze społecznej, której trudno nauczyć samą rozmową.

Dla wielu dzieci taniec jest też sposobem na wyrażanie emocji, których nie potrafią jeszcze nazwać słowami. Dziecko nieśmiałe może tańczyć w grupie, nie będąc w centrum uwagi, a dziecko pełne energii może ją bezpiecznie rozładować. Wspólny taniec buduje poczucie przynależności i daje dużo radości, co wzmacnia więzi w grupie. Przy okazji dzieci poznają różne rodzaje muzyki, polskie tańce narodowe i tańce z innych krajów, co jest pierwszym krokiem w edukacji kulturalnej. Ważne, żeby w Dniu Tańca nikt nie był oceniany za to, jak tańczy, bo liczy się udział i radość z ruchu.

Ciekawostki o tańcu dla dzieci

Czytaj dzieciom po kilka ciekawostek, a po każdej pozwól im spróbować pokazać to, o czym słyszały. Przed ciekawostką zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, czy zwierzęta też tańczą?”.

• Polska ma pięć tańców narodowych: poloneza, krakowiaka, mazura, kujawiaka i oberka. Każdy ma inny rytm i inny charakter.
• Polonezem rozpoczyna się w Polsce wiele uroczystych balów, a uczniowie ostatnich klas szkół średnich tańczą go na studniówce.
• Hymn Polski to mazurek. Ma rytm mazura, czyli jednego z polskich tańców narodowych.
• Baletnice tańczą na czubkach palców. Pomagają im w tym specjalne buty z twardym czubkiem, nazywane pointami, a nauka takiego tańca trwa wiele lat.
• Pszczoły miodne tańczą w ulu, żeby pokazać innym pszczołom, w którą stronę lecieć do kwiatów z nektarem.
• Wiele ptaków tańczy, żeby zwrócić na siebie uwagę. Na przykład żurawie podskakują, kłaniają się i rozkładają skrzydła.
• W Hiszpanii tańczy się flamenco. Tancerze wystukują rytm obcasami i klaszczą w dłonie.
• Na Hawajach tańczy się hula. Ruchy rąk w tym tańcu opowiadają historie, na przykład o morzu, wietrze albo kwiatach.
• Podczas tańca serce bije szybciej i oddychamy głębiej, więc taniec jest dla ciała tak samo dobrym ćwiczeniem jak bieganie czy pływanie.
• Osoba, która wymyśla i układa taniec, to choreograf. Choreograf ustala, jakie ruchy wykonują tancerze i w jakiej kolejności.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Z najmłodszymi tańcz blisko, na poziomie dzieci, i pokazuj każdy ruch sama. Nie oczekuj powtarzania kroków, bo w tym wieku liczy się swobodny ruch w rytm muzyki i wspólna zabawa.

Wstążki w tańcu

Dorosły przygotowuje dla każdego dziecka długi pasek bibuły, najlepiej w dwóch kolorach. Przy spokojnej muzyce dzieci poruszają wstążką powoli, rysując w powietrzu duże koła i fale, a przy szybszej machają nią energicznie nad głową i przy podłodze. Pokazuj ruchy: wstążka pada jak deszcz, wiruje jak wiatr, pełza jak wąż po dywanie. Pilnuj, żeby dzieci nie owijały bibuły wokół szyi, a po zabawie zbierz wszystkie wstążki. Zabawa ćwiczy duże ruchy ramion, słuchanie tempa muzyki i daje dużo radości.

Tańczące zwierzątka

Przygotuj kilka dużych obrazków zwierząt: miś, zajączek, ptaszek, kaczka. Pokazujesz obrazek, a dzieci tańczą tak, jak mogłoby tańczyć to zwierzę: miś kołysze się ciężko z nogi na nogę, zajączek podskakuje, ptaszek macha rękami i biega na palcach, kaczka drepcze i kręci się. Muzykę wybieraj tak, żeby pasowała do zwierzęcia, na przykład wolną do misia i skoczną do zajączka. Na koniec wszystkie zwierzątka tańczą razem w kole. Zabawa ćwiczy różne sposoby poruszania się, naśladowanie i słuchanie zmian w muzyce.

Taniec na kolanach

Siądź na dywanie z dziećmi w kole i włącz wesołą piosenkę. Tańczycie tylko tymi częściami ciała, które wskażesz: najpierw same dłonie, potem ramiona, potem głowa, a na koniec całe ciało, gdy wszyscy wstają. Nazywaj głośno każdą część ciała, a dzieci powtarzają jej nazwę. Możesz dodać zabawę w chowanie: dłonie tańczą za plecami, a potem wyskakują do przodu. Zabawa uczy nazw części ciała i świadomego poruszania każdą z nich, a nieśmiałym dzieciom pozwala wejść w taniec stopniowo.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki potrafią już tańczyć w parach i w kole oraz powtarzać prosty układ. W tym wieku dobrze sprawdzają się tańce z zasadą i z elementem naśladowania.

Lustro

Dzieci dobierają się w pary i stają naprzeciwko siebie. Jedno dziecko jest tancerzem, a drugie jego lustrem: powtarza każdy ruch jednocześnie z tancerzem, tak jakby się w nim odbijało. Włącz spokojną muzykę, żeby ruchy były powolne i łatwe do naśladowania. Po chwili dzieci zamieniają się rolami. Na początek pokaż zabawę sama z jednym dzieckiem, żeby wszyscy zrozumieli zasadę. Zabawa uczy uważnego patrzenia na drugą osobę, koncentracji i współpracy w parze.

Mam chusteczkę haftowaną

To tradycyjna zabawa ludowa w kole, którą wiele dzieci zna z domu. Dzieci stoją w kole, a jedno chodzi w środku z chustką, wybiera kolegę lub koleżankę, kładzie przed nim chustkę i razem tańczą w środku koła, kręcąc się w parze. Potem wybrane dziecko zostaje w środku i wybiera kolejną osobę. Pilnuj, żeby każde dziecko zostało wybrane przynajmniej raz, na przykład przypominając „wybieramy kogoś, kto jeszcze nie tańczył”. Zabawa uczy tradycyjnego tańca w kole, zasad grupowych i życzliwości wobec wszystkich w grupie.

Taniec na gazecie

Każda para dostaje rozłożoną gazetę i tańczy na niej przy muzyce. Gdy muzyka się zatrzymuje, pary składają gazetę na pół i tańczą dalej na mniejszej powierzchni. Z każdą rundą gazeta robi się mniejsza, a pary muszą się do siebie dostosować i utrzymać równowagę, nie wychodząc poza papier. Nikt nie odpada: jeśli para wyjdzie z gazety, po prostu tańczy dalej i próbuje od nowa. Zabawa ćwiczy równowagę, współpracę i kreatywne szukanie rozwiązań.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki mogą już zapamiętać krótki układ, tworzyć własne ruchy i opowiadać tańcem historię. Tu wracamy do pomysłu Noverre’a, że taniec może mówić bez słów.

Taniec emocji

Przygotuj kartki z buźkami przedstawiającymi emocje: radość, smutek, złość, strach i spokój. Włączasz krótkie fragmenty różnej muzyki, a dzieci zastanawiają się, jaką emocję przypomina, i tańczą tak, jakby to czuły. Potem odwróć zadanie: pokazujesz kartkę, a dzieci tańczą daną emocję bez muzyki, a reszta zgaduje, co pokazują. Porozmawiajcie, jak wygląda ciało, kiedy jesteśmy radośni, a jak, kiedy jest nam smutno. Zabawa uczy rozpoznawania i wyrażania emocji oraz pokazuje, że taniec jest sposobem mówienia o uczuciach.

Mały choreograf

Podziel dzieci na grupy po trzy lub cztery osoby. Każda grupa losuje trzy kartki z ruchami narysowanymi prostymi symbolami: klaśnięcie, obrót, podskok, przysiad, machanie rękami. Zadaniem grupy jest ułożyć z nich krótki taniec, czyli ustalić kolejność i powtórzyć go kilka razy do muzyki. Potem grupy pokazują swoje układy, a pozostałe dzieci próbują je powtórzyć. Wyjaśnij, że osoba, która układa taniec, to choreograf. Zabawa ćwiczy planowanie, zapamiętywanie sekwencji i pracę w zespole.

Opowieść tańcem

Opowiedz krótką historię, na przykład o nasionku, które rośnie, zakwita, kołysze się na wietrze, a jesienią gubi płatki i zasypia. Dzieci słuchają i od razu pokazują ją ruchem: kucają zwinięte jak nasionko, powoli wstają, rozkładają ręce jak płatki, kołyszą się i na koniec opadają na dywan. Potem niech dzieci same zaproponują historię, na przykład o chmurce albo o motylu, a ty dobierzesz do niej muzykę. Zabawa rozwija wyobraźnię, słuchanie ze zrozumieniem i ekspresję ruchową.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie mogą poznać taniec także od strony wiedzy: historii, tańców narodowych i tańców świata. Zajęcia dobrze łączą edukację muzyczną, polonistyczną i wychowanie fizyczne.

Pięć tańców narodowych

Przygotuj pięć kartek z nazwami tańców narodowych: polonez, krakowiak, mazur, kujawiak i oberek, a do każdej krótki opis, na przykład „uroczysty, spokojny, chodzony” albo „skoczny, wesoły, szybki”. Odtwórz krótkie fragmenty muzyki w charakterze każdego tańca. Uczniowie w grupach słuchają i próbują dopasować opis do muzyki, a potem uczysz ich podstawowego kroku poloneza: spokojny chód parami z lekkim ugięciem kolan na pierwszy krok. Na koniec klasa przechodzi polonezem przez salę albo korytarz. Zajęcia uczą rozróżniania charakteru muzyki i poznawania polskiej tradycji.

Tańce świata na mapie

Powieś mapę świata albo narysuj uproszczone kontynenty na dużym kartonie. Opowiedz krótko o kilku tańcach: flamenco z Hiszpanii, hula z Hawajów, polonez z Polski i taniec pszczół, który tańczą owady na całym świecie. Uczniowie przyklejają kartki z nazwami tańców w odpowiednich miejscach na mapie, a potem próbują jednego prostego ruchu z każdego tańca: wystukanie rytmu stopami, falujące ręce, uroczysty krok. Zajęcia uczą orientacji na mapie i szacunku dla różnych kultur.

Zapisz swój taniec

Wyjaśnij, że choreografowie często zapisują swoje tańce, żeby ich nie zapomnieć i żeby inni mogli je powtórzyć. Uczniowie wymyślają własne znaki na podstawowe ruchy, na przykład strzałkę na krok do przodu, kółko na obrót, gwiazdkę na podskok. Potem w parach zapisują taniec złożony z sześciu lub ośmiu znaków, wymieniają się kartkami z inną parą i próbują zatańczyć cudzy zapis. Porozmawiajcie, które zapisy były łatwe do odczytania i dlaczego. Zajęcia ćwiczą myślenie symboliczne, zapisywanie i odczytywanie instrukcji.

Przesłanie do tancerzy

Opowiedz, że co roku z okazji Dnia Tańca znany tancerz lub choreograf pisze przesłanie do ludzi na całym świecie. Uczniowie piszą własne krótkie przesłanie w trzech lub czterech zdaniach, na przykład „Dlaczego warto tańczyć?” albo „Co czuję, kiedy tańczę?”. Chętni czytają swoje przesłania na głos, a najlepsze zdania trafiają na klasowy plakat. Zajęcia ćwiczą pisanie krótkiej wypowiedzi, formułowanie myśli i mówienie przed grupą.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego. Najmłodszym elementy przygotowujesz wcześniej, a starszym pomagasz tylko przy trudniejszych cięciach.

Wstążka taneczna na patyczku

• rolka po ręczniku papierowym albo gruba tekturowa tuleja
• paski bibuły w różnych kolorach
• taśma klejąca, farby, pędzel

Dzieci malują tuleję w dowolne wzory i odstawiają ją do wyschnięcia. Potem przyklejają taśmą do jednego końca kilka długich pasków bibuły, tak żeby powiewały jak wstążki. Gotowe wstążki od razu wykorzystajcie w tańcu: dzieci rysują nimi w powietrzu koła, fale i ósemki. Pilnuj, żeby dzieci tańczyły z odpowiednim odstępem od siebie i nie machały wstążkami przy twarzach kolegów.

Malowanie do muzyki

• duży arkusz szarego papieru na podłodze albo na stole
• farby i grube pędzle albo kredki świecowe

Włącz muzykę i poproś dzieci, żeby malowały tak, jak brzmi muzyka: przy spokojnej długie, łagodne linie, przy szybkiej krótkie kreski i kropki, przy głośnej mocne plamy. Zmieniaj utwory co minutę lub dwie. Na koniec obejrzyjcie wspólny obraz i porozmawiajcie, gdzie widać szybką, a gdzie spokojną muzykę. Praca łączy słuchanie z ruchem ręki i pokazuje, że taniec może zostawić ślad na papierze.

Tańcząca postać

• kartka z brystolu
• szablony prostych części ciała: tułów, głowa, ręce i nogi w dwóch częściach
• dziurkacz i spinacze do papieru (obsługuje dorosły), kredki

Starsze dzieci wycinają części postaci z brystolu i kolorują je, rysując strój tancerza. Dorosły dziurkuje stawy i łączy części ruchomo, na przykład za pomocą spinaczy wygiętych jak zawias. Dzieci ustawiają swoją postać w różnych tanecznych pozach i próbują same pokazać ten sam ruch. To praca dla dzieci od 5 lat, bo drobne elementy łączące obsługuje dorosły i nie dajemy ich młodszym.

Plakat na bal

• duży arkusz kolorowego papieru
• kredki, farby, klej
• wycinki z gazet, kolorowy papier

Grupa przygotowuje wspólny plakat zapraszający na przedszkolny albo klasowy bal z okazji Dnia Tańca. Dzieci rysują tańczące postacie, nuty i instrumenty, a starsze wpisują datę i godzinę. Plakat zawiśnie na drzwiach sali albo przy wejściu do przedszkola, żeby rodzice też wiedzieli o święcie.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Przed zabawami tanecznymi zrób krótką rozgrzewkę: krążenia ramion, przysiady i wymachy nóg. Zadbaj o miejsce bez mebli i o obuwie, które się nie ślizga.

Korowód poloneza

Dzieci ustawiają się parami jedna za drugą, a ty prowadzisz pierwszą parę. Przy spokojnej, uroczystej muzyce korowód idzie przez salę, wykonując proste figury: węża między krzesłami, koło, rozejście się par na dwie strony i ponowne spotkanie. Pary idą spokojnie, z wyprostowanymi plecami, jak na balu. Na koniec wszystkie pary kłaniają się sobie nawzajem. Zabawa uczy uroczystego, rytmicznego chodu, orientacji w przestrzeni i zachowania na balu.

Taniec z chustą

Dzieci trzymają chustę animacyjną za uchwyty i tańczą z nią w kole: idą w prawo, w lewo, unoszą chustę wysoko i opuszczają ją do ziemi. Gdy muzyka przyspiesza, falujecie chustą szybciej, a gdy zwalnia, chusta faluje jak spokojne morze. Na hasło „zamiana” dzieci, których kolor na chuście jest wskazany, przebiegają pod nią na drugą stronę. Zabawa ćwiczy wspólny rytm, uwagę i reakcję na polecenia.

Rytm stóp i dłoni

Wystukujesz na bębenku prosty rytm, na przykład dwa wolne i trzy szybkie uderzenia, a dzieci powtarzają go tupaniem stóp. Potem to samo klaśnięciami, a następnie łączą tupanie z klaskaniem. Starsze dzieci mogą same wymyślić rytm dla grupy. Na koniec połączcie rytmy w krótki taniec z tupaniem i klaskaniem, jak we flamenco. Zabawa rozwija poczucie rytmu, słuch i koordynację rąk z nogami.

Scenariusz zajęć: Dzień Tańca w przedszkolu

Temat	Tańczymy razem, taniec mówi bez słów
Grupa wiekowa	5-6 lat
Czas	około 45 minut
Cele	dziecko porusza się zgodnie z tempem i charakterem muzyki; wyraża tańcem emocje; współpracuje w parze i w grupie; wie, że 29 kwietnia to Międzynarodowy Dzień Tańca i zna nazwę co najmniej jednego polskiego tańca narodowego
Pomoce	odtwarzacz i muzyka w różnym tempie, kartki z buźkami emocji, bibułowe wstążki, chusta animacyjna, gazety, bębenek, obrazek baletnicy i tancerzy ludowych
Przebieg	1. Powitanie (5 minut): taniec powitalny w kole, każde dziecko pokazuje swój ruch, a grupa go powtarza. 2. Rozmowa i ciekawostki (6 minut): obrazki baletnicy i tancerzy ludowych, trzy ciekawostki (pięć tańców narodowych, baletnice na palcach, taniec pszczół). 3. Rozgrzewka (4 minuty): krążenia ramion, przysiady, wymachy nóg. 4. Lustro (7 minut): taniec w parach, zamiana ról. 5. Taniec emocji (8 minut): tańczenie różnych emocji do muzyki i zgadywanie. 6. Taniec na gazecie (7 minut): taniec w parach na zmniejszającej się gazecie. 7. Korowód poloneza (8 minut): uroczysty przemarsz parami z figurami.
Zakończenie	Wszyscy siadają w kole na wyciszenie, a przy spokojnej muzyce dzieci tańczą samymi dłońmi. Każde dziecko mówi, który taniec podobał mu się najbardziej.
Ewaluacja	Dzieci pokazują buźkę radosną albo smutną na kartkach, żeby powiedzieć, jak się czuły na zajęciach. Obserwuj, które dzieci zmieniały ruch przy zmianie tempa muzyki i czy wszystkie pary w zabawie „Lustro” zamieniły się rolami.

Jeśli w okolicy działa szkoła tańca albo zespół pieśni i tańca, zapytaj, czy tancerze mogliby przyjść do przedszkola z krótkim pokazem. Dzieci chętnie oglądają stroje ludowe z bliska i próbują powtórzyć kilka kroków. Często dobrym gościem jest też rodzic lub starsze rodzeństwo, które uczy się tańczyć. Pokaz nie musi być długi: dziesięć minut tańca i chwila na pytania wystarczą, żeby dzieci zapamiętały ten dzień.

Książki, wiersze i piosenki

Dla najmłodszych sięgnij po książkę Evy Susso „Binta tańczy”, rytmiczną i kolorową opowieść o dziewczynce, która kocha taniec. Przedszkolakom spodoba się też „Basia i taniec” Zofii Staneckiej z serii o Basi. Ze starszymi dziećmi i uczniami możesz przeglądać książkę Zuzanny Kisielewskiej „O tańcu”, która opowiada o tańcach z różnych krajów i epok, najlepiej wybierając krótkie fragmenty i ilustracje. Z piosenek sięgnij po ludowe zabawy taneczne, takie jak „Mam chusteczkę haftowaną” i „Krakowiaczek jeden”. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Raz do przodu, raz do tyłu, obrót w lewo, obrót w prawo. Klaśnij w dłonie, tupnij nogą, tańczy z nami każdy żwawo.
• Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Muzyka gra, więc tańczę ja, tańczysz ty i tańczy on. Kiedy cisza, stoję w miejscu, gdy muzyka, kręcę się jak dzwon.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „29 kwietnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Tańca. Będziemy tańczyć, poznawać polskie tańce narodowe i tańce z różnych stron świata. Prosimy, aby dzieci przyszły w wygodnym stroju i obuwiu na zmianę, które się nie ślizga. Jeśli w domu jest element stroju ludowego albo ulubiona płyta z muzyką do tańca, prosimy o przyniesienie ich tego dnia.”. Stroje ludowe i przyniesiona muzyka dają dzieciom poczucie, że święto jest wspólne, a nie tylko przedszkolne. Pamiętaj, żeby podpisać przyniesione rzeczy i oddać je po zajęciach.

Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny taniec: dziecko uczy rodziców jednej zabawy tanecznej z przedszkola albo rodzice pokazują dziecku taniec, który sami znają z dzieciństwa lub z wesela. Dziecko opowiada potem w grupie, jaki taniec poznało. W klasach 1-3 uczniowie mogą przeprowadzić krótki wywiad z babcią lub dziadkiem: jakie tańce tańczyło się, kiedy byli młodzi. Chętnych rodziców, którzy tańczą w zespole albo uczą tańca, zaproś na krótki pokaz. Warto też zaprosić rodziców na krótki pokaz taneczny grupy na koniec dnia, bez przymusu dla dzieci, które nie chcą występować.

Najczęstsze pytania