Dzień bez Przekleństw (17 grudnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Dzień bez Przekleństw obchodzimy w Polsce 17 grudnia, tydzień przed Wigilią, kiedy w domach i sklepach robi się nerwowo i łatwo o ostre słowo. Dzieci słyszą brzydkie wyrazy na podwórku, w autobusie, w grach i czasem w domu, a potem przynoszą je do przedszkola, często nie wiedząc, co znaczą. Dzień bez przekleństw w przedszkolu to dobra okazja, żeby spokojnie, bez zawstydzania i karania, porozmawiać o tym, jak słowa działają na innych. Jeszcze ważniejsze jest to, co zrobić ze złością, która szuka ujścia, i jakie słowa mogą ją wyrazić bez ranienia kogokolwiek. Tak rozumiane święto jest lekcją o emocjach, a nie o zakazach.

We wpisie znajdziesz historię święta z wyjaśnieniem, co o nim wiadomo, a czego nie, ciekawostki o słowach do przeczytania dzieciom i zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Do tego prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, książkę, po którą warto sięgnąć, i pomysły na współpracę z rodzicami. Z najmłodszymi nie mówimy o przekleństwach wcale, tylko o tonie głosu i o złości, a ze starszymi coraz śmielej o słowach. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania.

W skrócie

  • Data: 17 grudnia, co roku.
  • Zasięg: święto nieoficjalne, obchodzone w Polsce, głównie w szkołach, przedszkolach i w internecie.
  • Od kiedy: w Polsce znane co najmniej od około 2010 roku, bez jednego aktu ustanowienia.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: pluszowy jeż i poduszka, kartki z buziami emocji, tubka pasty do zębów, talerzyk, papier, kredki, farby, plastikowe butelki, chusta animacyjna, bębenek.

Historia Dnia bez Przekleństw

Dzień bez Przekleństw 17 grudnia jest obchodzony w Polsce i jako polskie święto wymienia go między innymi Wikipedia w zestawieniu obchodów tego dnia. Nie ma jednak żadnego oficjalnego aktu, który by go ustanowił, i nie udało się ustalić, kto pierwszy zaproponował właśnie tę datę. Kalendarze świąt nietypowych podają, że w Polsce funkcjonuje on co najmniej od około 2010 roku, raczej jako zwyczaj szkolny i internetowy niż urzędowe święto. Dlatego najuczciwiej powiedzieć, że jego pochodzenie jest niejasne, a sama idea jest prosta: przez jeden dzień zwracamy uwagę na to, jak mówimy. Dla nauczyciela to wystarczający powód, żeby porozmawiać z dziećmi o słowach i emocjach.

Podobny pomysł narodził się wcześniej w Stanach Zjednoczonych, choć nie ma dowodów, że to on dał początek polskiej dacie. W 2007 roku czternastoletni McKay Hatch z South Pasadena w Kalifornii, zmęczony wulgaryzmami słyszanymi w szkole, założył klub uczniów, którzy postanowili nie przeklinać. Klub szybko zyskał członków, a w marcu 2008 roku władze miasta South Pasadena ogłosiły pierwszy tydzień marca tygodniem bez przekleństw. Nikt nie był za przeklinanie karany, a burmistrz tłumaczył, że chodzi o przypomnienie o uprzejmości w rozmowie. Ruch zainspirował podobne kluby w szkołach w różnych krajach.

W Polsce temat ma też wymiar prawny, o którym warto wiedzieć jako dorosły: używanie nieprzyzwoitych słów w miejscu publicznym jest wykroczeniem opisanym w kodeksie wykroczeń. Z dziećmi nie trzeba o tym rozmawiać, ale dobrze pokazuje to, że kultura słowa to sprawa całego społeczeństwa, a nie tylko szkolnych regulaminów. W polskich przedszkolach i szkołach Dzień bez Przekleństw obchodzi się zwykle jako dzień miłych słów i zabaw o emocjach, często połączony z akcjami w rodzaju klasowej skarbonki na brzydkie słowa. Taką łagodną, wychowawczą formę obchodów proponujemy w tym materiale.

Po co obchodzić Dzień bez Przekleństw z dziećmi

Małe dzieci uczą się mowy przez naśladowanie, więc powtarzają także słowa, których znaczenia nie rozumieją, i często robią to, bo zauważyły, że takie słowo wywołuje u dorosłych silną reakcję. Spokojna rozmowa o tym, że niektóre słowa ranią innych, działa dużo lepiej niż krzyk czy kara, które tylko dodają brzydkiemu słowu atrakcyjności. Dzień bez Przekleństw pozwala pracować w sferze emocjonalnej: dzieci uczą się rozpoznawać złość, nazywać ją i znajdować bezpieczne sposoby jej wyrażania. W sferze społecznej poznają, jak słowa wpływają na relacje i jak reagować, gdy ktoś mówi do nich brzydko. To także praca nad mową, bo im bogatszy słownik dziecka, tym mniej potrzebuje wulgaryzmów.

Drugim ważnym celem jest pokazanie, że złość jest w porządku, a problem tkwi tylko w tym, co z nią robimy. Dziecko, które słyszy „nie wolno się złościć”, uczy się tłumić emocje, a te i tak wybuchają w najmniej odpowiednim momencie. Dlatego w zabawach dajemy dzieciom gotowe narzędzia: oddech, tupanie, zabawne słowa-zastępniki i proste zdania typu „Jestem zły, bo…”. Starsze dzieci mogą też poznać, że to samo zdanie można powiedzieć tak, żeby kogoś zranić albo żeby go nie urazić. Zabawy ruchowe pomagają rozładować napięcie, które w grudniowym zamieszaniu udziela się także dzieciom.

Ciekawostki o słowach dla dzieci

Przeczytaj dzieciom trzy lub cztery ciekawostki na jedno spotkanie, a resztę zostaw na kolejne dni. Przed każdą zadaj pytanie, na przykład „Jak myślicie, ile liter ma polski alfabet?”, i pozwól dzieciom zgadywać.

  • Polski alfabet ma 32 litery. Z tych liter można ułożyć ogromnie dużo słów, a w dużych słownikach jest ich wiele tysięcy.
  • Słowo przeklinać pochodzi od klątwy. Dawniej przekląć kogoś znaczyło życzyć mu czegoś bardzo złego, dlatego przekleństwa kojarzą się z czymś, co rani.
  • Dzieci uczą się słów, słuchając innych. Każde nowe słowo, które słyszymy kilka razy, może zostać w naszej pamięci, także to brzydkie.
  • Ton głosu mówi tyle samo co słowa. To samo słowo „chodź” może brzmieć ciepło albo groźnie, w zależności od tego, jak je powiemy.
  • Wolny oddech pomaga się uspokoić. Kiedy jesteśmy źli, serce bije szybciej, a kilka powolnych, głębokich oddechów pomaga je wyciszyć.
  • W wielu językach są słowa grzeczności. „Dziękuję” po angielsku to „thank you”, po niemiecku „danke”, a po hiszpańsku „gracias”.
  • Słowa można też pokazywać. Osoby niesłyszące rozmawiają w języku migowym, w którym słowa pokazuje się dłońmi, twarzą i ruchem.
  • Są słowa, które nic nie znaczą, a pomagają wyrazić emocje. „Ojej”, „o rety” czy „kurczę” to okrzyki, które wyrażają zdziwienie albo złość i nikogo nie ranią.
  • Słów nie da się cofnąć. Kiedy coś powiemy, druga osoba już to usłyszy, nawet jeśli potem przeprosimy. Dlatego warto pomyśleć, zanim się coś powie.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Z najmłodszymi nie rozmawiamy o przekleństwach, bo większość z nich ich nie zna i nie warto ich podsuwać. Zamiast tego ćwiczymy ton głosu, rozpoznawanie złości i proste sposoby na uspokojenie.

Miś słyszy, jak mówię

Weź pluszowego misia i posadź go w środku koła. Powiedz do niego to samo słowo na dwa sposoby: „Misiu, chodź” najpierw łagodnie i cicho, potem ostro i głośno, a dzieci patrzą, jak miś reaguje, bo ty pokazujesz, że przy ostrym głosie miś się chowa. Potem dzieci po kolei mówią do misia miłym głosem „Misiu, chodź do mnie” i miś przychodzi do każdego. Zapytaj, jak lubią, żeby się do nich mówiło. Zabawa uczy dostrzegać, że ton głosu ma znaczenie, i ćwiczy łagodne mówienie.

Tupiemy złość

Pokaż dzieciom obrazek złej buzi i powiedz: „Kiedy jestem zła, mogę tupać”. Wszyscy razem mocno tupią, marszczą brwi i mówią „Grrr!”, a potem na twój znak przestają, robią wielki oddech i uśmiechają się. Powtórzcie to kilka razy, za każdym razem kończąc spokojnym oddechem. Pokaż też inne bezpieczne sposoby: ściśnięcie poduszki, mocne przytulenie misia, schowanie się na chwilę pod kocem. Zabawa uczy, że złość można wyrazić ciałem bez krzywdzenia innych, i daje dziecku prosty sposób na powrót do spokoju.

Gorąca zupa

Zaproponuj, żeby dzieci wyobraziły sobie, że trzymają w dłoniach miseczkę gorącej zupy. Żeby jej nie wylać, trzymają dłonie spokojnie, a żeby ją ostudzić, powoli wąchają zupę nosem i długo dmuchają ustami. Powtórzcie to trzy razy, a potem zupa jest gotowa i dzieci udają, że ją jedzą. Wyjaśnij krótko, że takie dmuchanie pomaga też wtedy, gdy jesteśmy źli albo smutni. Zabawa uczy prostej techniki oddechowej, którą dziecko może potem wykorzystać w trudnej chwili z pomocą dorosłego.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzy- i czterolatki zaczynają przynosić z podwórka nowe słowa i sprawdzać, jak reagują na nie dorośli. Mów o nich spokojnie i bez emocji, a skup się na tym, jak słowa działają na innych.

Słowa kłujące i słowa miękkie

Przygotuj pluszowego jeża i miękką poduszkę. Mówisz różne zdania, a dzieci decydują, czy to zdanie kłuje jak jeż, czy jest miękkie jak poduszka: „Jesteś głupi”, „Pobawisz się ze mną?”, „Idź stąd”, „Dziękuję za pomoc”. Dziecko, które zgadło, przytula poduszkę albo ostrożnie dotyka jeża. Po kilku rundach zapytaj, jak się czujemy, gdy ktoś mówi do nas kłujące słowa, i co możemy wtedy zrobić. Zabawa uczy rozróżniać słowa, które ranią, od tych, które sprawiają przyjemność, bez wypowiadania wulgaryzmów.

Zamiast brzydkiego słowa

Powiedz dzieciom, że czasem, gdy coś się nie uda, chce się powiedzieć coś brzydkiego, ale są śmieszne słowa, które pomagają lepiej. Wymyślcie razem kilka takich okrzyków: „Kurczę pieczone!”, „Motyla noga!”, „O rety, rety!”, „Do licha z tym!”. Potem odgrywasz scenki, na przykład rozsypane klocki albo rozlany kubek wody, a dzieci krzyczą wybrany okrzyk i śmieją się razem. Wybrane okrzyki zapiszcie na kartce i powieście w sali. Zabawa daje dzieciom gotowe zamienniki i pokazuje, że złość można wyrazić z humorem.

Termometr złości

Narysuj na dużym arkuszu termometr z trzema polami: zielonym na dole (spokój), żółtym w środku (trochę zły) i czerwonym na górze (bardzo zły). Opowiadasz krótkie sytuacje, na przykład „Ktoś zabrał ci zabawkę” albo „Mama powiedziała, że dziś nie idziemy na plac zabaw”, a dzieci pokazują ręką, do którego pola sięga ich złość. Porozmawiajcie, że ludzie różnie reagują na to samo, i co pomaga zejść z czerwonego pola na zielone. Arkusz możecie zostawić w sali na co dzień. Zabawa uczy rozpoznawać siłę emocji i mówić o niej.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki wiedzą już, że istnieją słowa zakazane, i często są nimi zafascynowane. Rozmawiaj otwarcie, ale bez ich powtarzania, i daj dzieciom narzędzia na trudne sytuacje.

Słów nie da się cofnąć

Daj dziecku tubkę pasty do zębów i talerzyk i poproś, żeby wycisnęło trochę pasty. Potem zapytaj, czy da się ją wcisnąć z powrotem do tubki, i pozwól dzieciom spróbować. Okaże się, że to prawie niemożliwe, a ty wyjaśniasz, że ze słowami jest tak samo: kiedy coś powiemy, nie możemy tego cofnąć, nawet jeśli przeprosimy. Porozmawiajcie, co możemy zrobić, zanim powiemy coś w złości, na przykład policzyć do pięciu albo wziąć oddech. Zabawa w obrazowy sposób pokazuje, że słowa mają skutki, które zostają.

Kiedy ktoś mówi do mnie brzydko

Przygotuj krótkie scenki z pacynkami albo pluszakami, w których jedna postać mówi do drugiej coś niemiłego, na przykład „Nie bawię się z tobą, bo jesteś beksa”. Dzieci zastanawiają się, co może zrobić postać, która to usłyszała, i odgrywają różne odpowiedzi: powiedzieć „Nie lubię, kiedy tak do mnie mówisz”, odejść do innych dzieci, poprosić o pomoc nauczyciela. Podkreśl, że odpowiadanie brzydkim słowem na brzydkie słowo tylko pogarsza sytuację. Zabawa uczy asertywności i daje dzieciom gotowe zdania na trudne chwile.

Co robi moje ciało, gdy się złoszczę?

Narysuj na dużym arkuszu kontur dziecka, najlepiej odrysowując jedno z dzieci leżące na papierze. Zapytaj, co dzieje się z ciałem, gdy jesteśmy źli: czerwone policzki, zaciśnięte pięści, szybko bijące serce, gorąco w brzuchu, głośny głos. Dzieci rysują albo przyklejają czerwone kropki w tych miejscach na konturze. Potem szukacie sposobów, jak uspokoić każde z tych miejsc: rozluźnić pięści, położyć rękę na sercu, oddychać powoli. Zabawa uczy rozpoznawać pierwsze sygnały złości w ciele, zanim złość zamieni się w krzyk.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią już czytać, pisać i rozmawiać o języku, więc Dzień bez Przekleństw może być lekcją o słowach, ich pochodzeniu i o tym, jak mówić o trudnych sprawach bez obrażania.

Skąd się wzięło słowo przekleństwo?

Napisz na tablicy słowa klątwa, przeklinać i przekleństwo i zapytaj uczniów, co je łączy. Wyjaśnij, że dawniej przeklinać znaczyło rzucać na kogoś klątwę, czyli życzyć mu czegoś bardzo złego, i dlatego przekleństwa wciąż kojarzą się z czymś, co rani. Uczniowie w parach szukają innych słów z tej samej rodziny, na przykład przeklęty, i układają z nimi zdania. Potem porozmawiajcie, dlaczego dzisiejsze wulgaryzmy brzmią tak ostro i dlaczego wiele osób ich nie lubi. Zajęcia ćwiczą pracę ze słownikiem i rodziną wyrazów.

Przepisz na grzecznie

Przygotuj kartki z niegrzecznymi, ale niewulgarnymi zdaniami, na przykład „Oddawaj to, natychmiast!”, „Twój rysunek jest okropny”, „Zamknij się, ja mówię”. Uczniowie w parach przepisują je tak, żeby powiedzieć to samo, ale nikogo nie urazić: „Czy możesz mi to oddać?”, „Twój rysunek mi się nie podoba, ale kolory są ładne”, „Poczekaj, proszę, aż skończę”. Potem czytacie obie wersje na głos i rozmawiacie, która lepiej działa. Zajęcia uczą przekształcania wypowiedzi, dobierania słów i budowania komunikatów, które wyrażają zdanie bez obrażania.

Komunikat zamiast wybuchu

Napisz na tablicy wzór zdania: „Czuję…, kiedy…, i chciałbym/chciałabym…”. Pokaż przykład: „Czuję złość, kiedy ktoś zabiera moje kredki bez pytania, i chciałbym, żeby najpierw mnie zapytał”. Uczniowie wybierają z kartek trudne sytuacje z życia szkoły i w parach układają takie komunikaty, a potem odgrywają krótkie scenki, w których jeden mówi komunikat, a drugi słucha i odpowiada. Na koniec porozmawiajcie, czy łatwiej jest krzyknąć, czy powiedzieć komunikat, i co pomaga go powiedzieć. Zajęcia uczą wyrażania emocji słowami i aktywnego słuchania.

Prace plastyczne

Przy pracach z nożyczkami dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a najmłodszym elementy wycinasz wcześniej sama.

Mój potwór złości

  • kartka papieru
  • kredki, farby, flamastry
  • skrawki kolorowego papieru, klej

Dzieci rysują swoją złość jako potwora: może być czerwony, kolczasty, wielki albo malutki, z dużymi zębami albo z dymem z uszu. Potem dorysowują mu coś, co go uspokaja, na przykład kocyk, kubek ciepłego mleka albo przyjaciela, który go przytula. Starsze dzieci nadają potworowi imię i piszą jedno zdanie o tym, co go złości. Praca pomaga oswoić złość i pokazuje, że da się ją uspokoić.

Butelka spokoju

  • mała plastikowa butelka z nakrętką
  • woda, odrobina kleju w płynie i brokat
  • taśma klejąca do zabezpieczenia nakrętki (obsługuje dorosły)

Dzieci wsypują do butelki brokat, a dorosły dolewa wodę z odrobiną kleju, który spowalnia opadanie drobinek. Dorosły mocno zakręca nakrętkę i okleja ją taśmą, żeby butelki nie dało się otworzyć. Kiedy dziecko jest zdenerwowane, może potrząsnąć butelką i patrzeć, jak brokat powoli opada, oddychając w tym czasie spokojnie. Ta praca jest dla dzieci od 4 lat, a gotowe butelki mogą zostać w kąciku wyciszenia.

Plakat śmiesznych okrzyków

  • duży arkusz papieru
  • kredki, farby, kolorowy papier
  • nożyczki i klej

Grupa przygotowuje plakat z wymyślonymi okrzykami-zastępnikami, takimi jak „Kurczę pieczone!” czy „Motyla noga!”. Dzieci rysują przy każdym okrzyku pasujący obrazek, na przykład pieczonego kurczaka w kapeluszu albo motyla z jedną nogą w górze. Starsze dzieci same zapisują okrzyki wielkimi literami. Plakat wisi w sali i przypomina, że złość można wykrzyczeć z humorem.

Zabawy ruchowe i muzyczne

Zabawy ruchowe tego dnia pomagają rozładować napięcie, które dzieci przynoszą z grudniowego zamieszania w domach.

Wulkan i cisza

Dzieci kucają na podłodze jako uśpione wulkany. Ty uderzasz w bębenek coraz szybciej i głośniej, a wulkany powoli rosną, drżą i na najgłośniejszym uderzeniu wybuchają: podskakują wysoko, machają rękami i krzyczą „Buuum!”. Gdy bębenek milknie, lawa zastyga, a dzieci powoli opadają na podłogę i leżą zupełnie cicho, oddychając spokojnie. Powtórzcie to kilka razy, a za ostatnim razem cisza niech trwa dłużej. Zabawa pozwala bezpiecznie wyrzucić z siebie energię i ćwiczy powrót do spokoju.

Stop, oddech, idę dalej

Dzieci chodzą po sali przy muzyce, a ty co jakiś czas pokazujesz czerwoną kartkę. Wtedy wszyscy zatrzymują się, kładą rękę na brzuchu i robią jeden głęboki oddech, a dopiero po zielonej kartce idą dalej. Wyjaśnij, że czerwona kartka to moment złości, w którym warto się zatrzymać, zanim coś powiemy albo zrobimy. W kolejnych rundach zmieniaj sposób poruszania się: bieg w miejscu, skoki, chodzenie tyłem. Zabawa ćwiczy samokontrolę i reagowanie na sygnał.

Śpiewamy emocje

Dzieci siadają w kole, a ty pokazujesz kartki z buziami emocji: radość, złość, smutek, zdziwienie. Przy każdej kartce wszyscy śpiewają to samo proste słowo, na przykład „la, la, la”, ale w sposób pasujący do emocji: wesoło i szybko, głośno i ostro, cicho i wolno albo wysoko i z przeciąganiem. Potem jedno dziecko wybiera kartkę w tajemnicy i śpiewa, a reszta zgaduje, jaką emocję pokazało. Zabawa uczy, że emocje słychać w głosie, i rozwija słuch muzyczny.

Scenariusz zajęć: Dzień bez Przekleństw w przedszkolu

TematSłowa, które kłują, i słowa, które pomagają
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko rozróżnia słowa, które ranią, od słów, które sprawiają przyjemność; rozpoznaje sygnały złości w swoim ciele; zna co najmniej dwa bezpieczne sposoby wyrażenia złości; wie, co zrobić, gdy ktoś mówi do niego brzydko
Pomocepluszowy jeż i poduszka, tubka pasty do zębów i talerzyk, kontur postaci na arkuszu, czerwone kropki, pacynki, bębenek, kartki i kredki
Przebieg1. Powitanie (5 minut): dzieci witają się miłym słowem i mówią, jak się dziś czują.
2. Słowa kłujące i miękkie (7 minut): sortowanie zdań przy jeżu i poduszce.
3. Słów nie da się cofnąć (6 minut): doświadczenie z pastą do zębów i rozmowa.
4. Wulkan i cisza (6 minut): zabawa ruchowa z bębenkiem.
5. Co robi moje ciało, gdy się złoszczę? (8 minut): zaznaczanie sygnałów złości na konturze.
6. Kiedy ktoś mówi do mnie brzydko (7 minut): scenki z pacynkami i gotowe zdania.
7. Mój potwór złości (6 minut): rysunek potwora i tego, co go uspokaja.
ZakończenieDzieci w kole mówią po jednym miłym zdaniu do sąsiada z prawej strony, a potem wszyscy razem wykrzykują ulubiony okrzyk-zastępnik.
EwaluacjaDzieci pokazują na termometrze złości, jak się czują po zajęciach, i odpowiadają na pytanie, co zrobią następnym razem, gdy będą bardzo złe. Obserwuj, które dzieci potrafiły same zaproponować odpowiedź na niemiłe słowa.

Kiedy dziecko w przedszkolu powie wulgarne słowo, nie reaguj krzykiem ani śmiechem, bo obie reakcje wzmacniają zachowanie. Spokojnie powiedz, że takie słowo może kogoś zranić i że w przedszkolu go nie używamy, a potem zapytaj, co dziecko chciało nim wyrazić, i podsuń inne słowa. Nie pytaj przy grupie, skąd zna takie słowo, i nie zawstydzaj go. Jeśli wulgaryzmy pojawiają się często, porozmawiaj spokojnie z rodzicami, bez oceniania domu.

Książki, wiersze i piosenki

Starszym przedszkolakom i uczniom klas 1-3 przeczytaj fragmenty książki Grzegorza Kasdepkego „Bon czy ton. Savoir-vivre dla dzieci”, która w zabawny sposób opowiada o dobrych manierach, w tym o tym, jak rozmawiać z innymi. Po lekturze porozmawiajcie, które zasady wydają się dzieciom najważniejsze i dlaczego. Do zabaw ruchowych i wyciszających wystarczy spokojna muzyka instrumentalna, bez słów. Poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz dowolnie wykorzystywać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Kiedy złość mnie łapie w brzuchu, nie krzyczę brzydko nikomu do ucha. Tupnę nogą, dmuchnę trzy razy, i złość ucieka, bez żadnej urazy.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Słowo kłuje, słowo głaszcze, słowo smuci, słowo raduje. Zanim powiesz coś w złości, pomyśl, kto twoje słowo poczuje.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni wcześniej wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „17 grudnia obchodzimy Dzień bez Przekleństw. Będziemy rozmawiać o tym, jak słowa działają na innych, i uczyć się bezpiecznych sposobów wyrażania złości. Zachęcamy, aby w tym dniu cała rodzina zwróciła uwagę na to, jak do siebie mówi.”. Jako zadanie do domu zaproponuj rodzinny konkurs na najzabawniejszy okrzyk-zastępnik, który dziecko przyniesie do przedszkola. W klasach 1-3 uczniowie mogą razem z rodzicami prowadzić przez tydzień rodzinny słoik, do którego wrzucają klocek albo nakrętkę za każde miłe zdanie powiedziane w domu.

Warto delikatnie przypomnieć rodzicom, że dzieci przejmują sposób mówienia od dorosłych, także ten używany w samochodzie czy przy telefonie. Nie chodzi o oskarżanie, tylko o wspólny cel: żeby dziecko miało wokół siebie wzór spokojnego wyrażania emocji. Rodzice mogą też pytać dziecko, czego nauczyło się w przedszkolu o złości, i wspólnie ćwiczyć oddech czy tupanie, gdy pojawią się trudne chwile. Udział w zadaniach jest dobrowolny i nikt nie powinien czuć się oceniany.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień bez Przekleństw?

Dzień bez Przekleństw obchodzimy w Polsce 17 grudnia. To święto nieoficjalne, bez jednego aktu ustanowienia.

Skąd się wziął Dzień bez Przekleństw?

Pochodzenie polskiej daty jest niejasne, a święto funkcjonuje co najmniej od około 2010 roku jako zwyczaj szkolny i internetowy. Podobny pomysł miał w 2007 roku amerykański uczeń McKay Hatch, który założył klub osób niewypowiadających przekleństw, a w 2008 roku miasto South Pasadena ogłosiło tydzień bez przekleństw w marcu.

Jak obchodzić Dzień bez Przekleństw w przedszkolu?

Zamiast mówić o zakazach, rozmawiaj o tym, jak słowa działają na innych, i ucz bezpiecznych sposobów wyrażania złości. Dobrze sprawdzają się zabawy z tonem głosu, okrzyki-zastępniki i doświadczenie z pastą do zębów. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

Co przynieść na Dzień bez Przekleństw?

Nie trzeba niczego specjalnego. Dziecko może przynieść rodzinny okrzyk-zastępnik albo małą plastikową butelkę do pracy plastycznej, jeśli nauczyciel o to poprosi.

Co zrobić, gdy przedszkolak przeklina?

Zareaguj spokojnie, bez krzyku i śmiechu, bo silna reakcja zachęca do powtarzania. Powiedz, że to słowo może kogoś zranić, zapytaj, co dziecko chciało nim wyrazić, i podsuń inne słowa. Jeśli sytuacja się powtarza, porozmawiaj z dzieckiem na osobności i z rodzicami.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *