Dzień Rozmów Twarzą w Twarz (17 grudnia): historia, zabawy i scenariusz zajęć

Autorka:

data święta

Ogólnopolski Dzień Rozmów Twarzą w Twarz przypada 17 grudnia, tuż przed świętami, kiedy rodziny i przyjaciele częściej się spotykają. To święto przypomina o czymś, co łatwo zgubić w świecie telefonów i komunikatorów: o rozmowie, w której widzimy drugą osobę, jej uśmiech, minę i oczy. Dzień rozmów twarzą w twarz w przedszkolu to dobra okazja, żeby poćwiczyć z dziećmi słuchanie, czekanie na swoją kolej i patrzenie na rozmówcę. Te umiejętności nie przychodzą same, a w grupie dwudziestu kilku dzieci, które chcą mówić naraz, przydają się codziennie. Przy okazji możesz zaprosić rodziców do rozmów bez ekranu w domu.

We wpisie znajdziesz uczciwie opisane pochodzenie święta, ciekawostki o rozmowie i twarzy do przeczytania dzieciom oraz zabawy dla czterech grup wiekowych: 2-3 lata, 3-4 lata, 5-6 lat oraz klasy 1-3. Są też prace plastyczne, zabawy ruchowe i muzyczne, scenariusz zajęć na około 45 minut, rymowanki serwisu i pomysły na współpracę z rodzicami. Każdą zabawę opisaliśmy tak, żeby dało się ją przeprowadzić bez dodatkowego szukania. Zabawy dobraliśmy tak, żeby uczyły rozmowy, a nie tylko mówienia.

W skrócie

  • Data: 17 grudnia, co roku.
  • Zasięg: święto nieoficjalne, notowane w polskich kalendarzach świąt nietypowych.
  • Od kiedy: nie udało się ustalić, kto i kiedy je ustanowił.
  • Wiek: zabawy dla dzieci od 2 lat do klasy 3.
  • Czego potrzebujesz: pluszaki, papierowe kubki, sznurek, lusterko, kartki, kredki, farby, papierowe talerzyki, chusta animacyjna, woreczki gimnastyczne, piłka, bębenek.

Historia Dnia Rozmów Twarzą w Twarz

Ogólnopolski Dzień Rozmów Twarzą w Twarz pojawia się w polskich kalendarzach świąt nietypowych pod datą 17 grudnia. Nie udało nam się ustalić, kto i kiedy go wymyślił, ani znaleźć organizatora, który by go ogłosił. Kalendarze opisują go krótko: w czasach komunikatorów coraz rzadziej rozmawiamy z kimś osobiście, więc choć jeden dzień w roku warto to odwrócić. Tyle wiemy na pewno i tego się trzymamy. Grudniowy termin dobrze pasuje do idei święta, bo przed świętami ludzie szukają czasu, żeby się spotkać, a dzieci kończą rok w przedszkolu i szkole w gronie bliskich.

Sama rozmowa twarzą w twarz ma za to bardzo długą historię, bo przez tysiące lat była jedynym sposobem porozumiewania się. Ludzie opowiadali sobie historie przy ognisku, przekazywali wiadomości ustnie, a dzieci uczyły się od starszych, słuchając ich i patrząc, jak coś robią. Gdy wymyślono pismo, można było wysłać list, ale trzeba było długo czekać na odpowiedź. Telefon, opatentowany w 1876 roku, pozwolił usłyszeć głos z daleka, a pierwszą wiadomość tekstową wysłano z komputera na telefon dopiero w 1992 roku. Dziś możemy pisać do siebie w każdej chwili, ale wiele osób zauważa, że przez to rzadziej rozmawiają naprawdę.

Dla małego dziecka rozmowa twarzą w twarz jest szczególnie ważna. Niemowlę od pierwszych tygodni życia uważnie wpatruje się w twarze bliskich, a pierwsze uśmiechy w odpowiedzi na uśmiech pojawiają się po kilku tygodniach. Z twarzy dorosłego dziecko odczytuje, czy jest bezpieczne, i uczy się mowy, patrząc na ruchy ust. Rozmowa w cztery oczy daje coś, czego nie da ekran: uwagę drugiej osoby. Dlatego to święto, choć nie ma znanego twórcy, dobrze pasuje do pracy z dziećmi w każdym wieku.

Po co obchodzić Dzień Rozmów Twarzą w Twarz z dziećmi

Dzień rozmów twarzą w twarz w przedszkolu to przede wszystkim ćwiczenie umiejętności społecznych. Dzieci uczą się, że rozmowa ma dwie strony: jedna mówi, druga słucha, a potem się zamieniają. Ćwiczą patrzenie na rozmówcę, czekanie, aż skończy, i zadawanie pytań, które pokazują, że słuchały. Uczą się też odczytywać z twarzy kolegi, czy jest zadowolony, smutny czy zmęczony, co wspiera rozwój emocjonalny i empatię. W grupie, w której dzieci lepiej się słuchają, jest mniej konfliktów i łatwiej o wspólną zabawę.

Rozmowy rozwijają też mowę, czyli obszar poznawczy. Dziecko, które ma okazję opowiedzieć o sobie i zostaje wysłuchane, buduje dłuższe zdania, wzbogaca słownictwo i nabiera odwagi w mówieniu na forum. Zabawy w zgadywanie, słuchanie poleceń i przekazywanie wiadomości ćwiczą uwagę słuchową i pamięć. Zabawy ruchowe w parach, w których trzeba patrzeć na kolegę i dopasować się do jego ruchów, rozwijają koordynację. Święto daje też pretekst do rozmowy z rodzicami o czasie przed ekranem bez moralizowania, przez zaproszenie do wspólnych rozmów.

Ciekawostki o rozmowie i twarzy dla dzieci

Przeczytaj dzieciom kilka ciekawostek i po każdej zapytaj, co o niej myślą. Przy części z nich możecie od razu coś sprawdzić, na przykład popatrzeć na siebie w lusterku.

  • Malutkie dzieci najchętniej patrzą na twarze. Już noworodek dłużej przygląda się twarzy niż innym obrazkom.
  • Uśmiech jest zaraźliwy. Kiedy ktoś się do nas uśmiecha, często sami uśmiechamy się bez zastanowienia.
  • Twarz mówi bez słów. Po minie możemy poznać, czy ktoś jest wesoły, smutny, zły albo zaskoczony, nawet gdy nic nie mówi.
  • Uczymy się mówić, patrząc na usta. Dzieci obserwują, jak poruszają się usta dorosłych, i naśladują je, ucząc się nowych słów.
  • Niektóre osoby czytają z ust. Osoby niesłyszące często rozumieją rozmowę, patrząc na ruch warg, dlatego mówimy do nich twarzą, a nie odwróceni.
  • Mamy dwoje uszu i jedne usta. Często mówi się żartobliwie, że to znak, że warto więcej słuchać, niż mówić.
  • Dawniej wiadomości przekazywano ustnie. Posłaniec musiał zapamiętać wiadomość i powtórzyć ją słowo w słowo.
  • Telefon wynaleziono prawie sto pięćdziesiąt lat temu. Wcześniej, żeby z kimś porozmawiać, trzeba było się z nim spotkać albo napisać list.
  • Rozmowa ma swoje zasady. W wielu miejscach na świecie uważa się, że patrzenie na rozmówcę pokazuje szacunek, a w niektórych kulturach dzieci przez szacunek spuszczają wzrok przed starszymi.

Zabawy dla najmłodszych (2-3 lata)

Z najmłodszymi rozmowa to głównie patrzenie, naśladowanie i proste dialogi z pluszakiem. Pomoce muszą być duże, bez drobnych elementów, które mieszczą się w buzi.

Miś mówi dzień dobry

Weź pluszowego misia i podchodź nim kolejno do dzieci siedzących w kole. Miś patrzy dziecku w oczy, macha łapką i mówi: „Dzień dobry, jak masz na imię?”. Dziecko odpowiada albo macha, a miś mówi: „Miło cię poznać!”. Potem miś pyta o proste rzeczy, na przykład „Co dziś jadłeś na śniadanie?”, a nieśmiałe dzieci mogą tylko pokazać. Zabawa uczy pierwszych zwrotów powitania i tego, że na pytanie się odpowiada, a pluszak ośmiela dzieci, które nie lubią mówić do dorosłych.

A kuku, widzę cię

Usiądź naprzeciwko dziecka i zasłoń twarz chustką albo dłońmi. Po chwili odsłaniasz twarz z inną miną, uśmiechniętą, zdziwioną albo smutną, i mówisz „A kuku!”. Dziecko naśladuje twoją minę. Potem dziecko się chowa i odsłania, a ty zgadujesz, jaką ma minę. Zabawa wzmacnia kontakt wzrokowy, uczy naśladowania mimiki i daje dużo radości, bo dzieci w tym wieku uwielbiają chowanie i odkrywanie.

Kto mówi?

Dzieci siadają w kole, a ty pokazujesz obrazki zwierząt: kota, psa, krowę, kaczkę. Mówisz za każde zwierzę krótkie zdanie jego głosem, na przykład „Miau, chcę mleka!”, a dzieci pokazują, które zwierzę mówiło. Potem dzieci same mówią za zwierzęta, patrząc na kolegę, który zgaduje. Zachęcaj, żeby mówiły do konkretnej osoby, a nie w przestrzeń. Zabawa ćwiczy aparat mowy, słuchanie i mówienie do kogoś.

Zabawy dla 3- i 4-latków

Trzylatki i czterolatki chętnie mówią, ale trudno im czekać, więc zabawy uczą, jak dać koledze dokończyć.

Kamień mówcy

Przynieś gładki, duży kamień albo inny przedmiot, który będzie „kamieniem mówcy”. Dzieci siedzą w kole i podają go sobie, a mówić może tylko ta osoba, która go trzyma. Temat jest prosty, na przykład „Co lubię robić w zimie?”. Kto ma kamień, mówi jedno zdanie, a reszta patrzy na niego i słucha. Jeśli ktoś nie chce mówić, podaje kamień dalej. Zabawa uczy czekania na swoją kolej i uważnego słuchania, a kamień możecie zostawić w sali na codzienne rozmowy.

Telefon z kubków

Zrób z dziećmi telefony: dwa papierowe kubki połączone kilkumetrowym sznurkiem przewleczonym przez otwory w dnie. Dzieci w parach rozchodzą się, aż sznurek się napnie, i jedno mówi do kubka, a drugie przykłada go do ucha. Potem zamieniają się rolami. Na koniec odkładacie kubki, siadacie naprzeciwko siebie i rozmawiacie bez telefonu. Zapytaj, jak było łatwiej i dlaczego. Pilnuj, żeby nikt nie owijał sznurka wokół szyi i rąk. Zabawa pokazuje, że twarz rozmówcy pomaga zrozumieć, co mówi.

Co powiedziała buzia?

Powiedz dzieciom, że będziesz mówić bez głosu, samymi ustami. Bezgłośnie wypowiadasz proste słowa, które dzieci znają: mama, kot, lala, auto, dom. Dzieci patrzą na twoje usta i zgadują. Potem dzieci próbują w parach: jedno mówi bezgłośnie, drugie zgaduje. Wspomnij, że tak rozumieją rozmowę niektóre osoby, które nie słyszą. Zabawa ćwiczy patrzenie na rozmówcę i koncentrację.

Zabawy dla 5- i 6-latków

Starsze przedszkolaki potrafią już prowadzić krótką rozmowę i zadawać pytania, więc ćwiczymy rozmowę z prawdziwego zdarzenia.

Wywiad z kolegą

Dzieci dobierają się w pary i siadają naprzeciwko siebie, kolano w kolano. Jedno jest dziennikarzem i zadaje koledze trzy pytania z kartonika z obrazkami: co lubisz jeść, z kim się bawisz, czego się boisz. Drugie odpowiada, a potem zamieniają się rolami. Na koniec każde dziecko mówi grupie jedną rzecz, której dowiedziało się o koledze. Zabawa uczy zadawania pytań, słuchania i zapamiętywania odpowiedzi, a przy okazji dzieci lepiej się poznają.

Wiadomość przez całą salę

Dzieci stoją w szeregu. Szepczesz pierwszemu dziecku krótkie zdanie, a ono przekazuje je następnemu, aż wiadomość dotrze do końca. Ostatnie dziecko mówi ją głośno i porównujecie z tym, co powiedziałaś na początku. Zwykle wiadomość się zmienia, co bawi dzieci. W drugiej rundzie dzieci przekazują wiadomość, patrząc sobie w oczy i mówiąc wyraźnie, i sprawdzacie, czy tym razem dotarła lepiej. Zabawa uczy wyraźnego mówienia i pokazuje, że wiadomości przekazywane dalej łatwo się psują.

Słucham całym sobą

Narysuj na dużej kartce postać, a przy niej oczy, uszy, usta, ręce i serce. Ustalcie razem, co każda część robi w czasie słuchania: oczy patrzą na kolegę, uszy słuchają, usta czekają, ręce są spokojne, serce się interesuje. Potem dzieci w parach ćwiczą: jedno opowiada o swoim ulubionym miejscu, drugie słucha „całym sobą”. Zamieniają się, a na koniec mówią, jak się czuli, gdy ktoś ich naprawdę słuchał. Plakat zostaje w sali jako przypomnienie.

Rozmowa przy herbatce

Nakryj mały stolik dla czterech osób: kubeczki, talerzyki, serwetki. Dzieci po kolei siadają przy stoliku w małych grupach i prowadzą rozmowę jak dorośli na spotkaniu: witają się, pytają, co u kogoś słychać, częstują się i opowiadają o swoim dniu. Jeśli podajesz prawdziwą herbatę owocową albo wodę z cytryną, sprawdź wcześniej alergie i zgody rodziców, a napój ma być letni. Zabawa uczy kultury rozmowy przy stole i pokazuje, że wspólny posiłek to dobra okazja do rozmowy.

Zajęcia dla klas 1-3

Uczniowie potrafią już porównywać i oceniać, więc mogą zastanowić się, czym różni się rozmowa na żywo od wiadomości.

List, telefon czy spotkanie?

Przygotuj karty z sytuacjami: chcę przeprosić kolegę, chcę zaprosić babcię na przedstawienie, chcę powiedzieć mamie, że będę później, chcę pocieszyć smutną koleżankę. Uczniowie w grupach decydują, czy lepiej napisać wiadomość, zadzwonić, czy porozmawiać twarzą w twarz, i uzasadniają wybór. Porozmawiajcie, dlaczego przeprosiny i pocieszanie lepiej wychodzą, gdy widzimy drugą osobę. Zajęcia uczą argumentowania i świadomego wybierania sposobu porozumiewania się.

Ta sama wiadomość na dwa sposoby

Napisz na tablicy zdanie „Dobrze, przyjdę” i poproś uczniów, żeby powiedzieli je z różnymi minami i tonem głosu: radośnie, smutno, ze złością, niechętnie. Klasa zgaduje, jakie uczucie było w zdaniu. Potem uczniowie zastanawiają się, jak to samo zdanie zrozumiałby ktoś, kto dostał je tylko jako wiadomość tekstową. Porozmawiajcie, dlaczego w wiadomościach łatwo o nieporozumienia. Zajęcia rozwijają świadomość komunikacji i uczą odczytywania intencji.

Wywiad z dziadkami

Uczniowie wspólnie układają pięć pytań do dziadków albo starszego sąsiada o to, jak porozumiewano się, gdy byli dziećmi: czy mieli telefon w domu, jak umawiali się z kolegami, jak wysyłali życzenia na święta. W domu przeprowadzają wywiad twarzą w twarz i zapisują krótkie odpowiedzi. W klasie dzielą się tym, czego się dowiedzieli, i tworzą wspólną oś czasu: od listu do komunikatora. Zajęcia ćwiczą zadawanie pytań, notowanie i rozmowę między pokoleniami.

Prace plastyczne

Przy nożyczkach i przebijaniu kubków dzieci pracują pod nadzorem dorosłego, a otwory robi zawsze dorosły.

Twarz na talerzyku

  • papierowy talerzyk
  • farby, kredki, włóczka na włosy
  • klej, kolorowy papier

Dzieci malują na talerzyku twarz kogoś, z kim lubią rozmawiać: mamy, babci, kolegi albo pani z przedszkola. Doklejają włosy z włóczki i wycięte z papieru oczy, nos i usta. Na odwrocie dorosły zapisuje, z kim dziecko lubi rozmawiać i o czym. Twarze możecie powiesić w sali jako „galerię rozmówców”.

Kubkowy telefon do domu

  • dwa papierowe kubki
  • sznurek długości kilku metrów
  • naklejki, kredki, kolorowy papier

Dzieci ozdabiają kubki, a dorosły przebija w dnie otwór, przewleka sznurek i zawiązuje supeł. Gotowy telefon dziecko zabiera do domu, żeby pobawić się nim z rodzicem albo rodzeństwem. Dołącz krótką informację dla rodziców, że po zabawie warto odłożyć kubki i porozmawiać twarzą w twarz. Przypomnij, że sznurek nie służy do zabaw przy szyi.

Kartka z zaproszeniem na rozmowę

  • złożona na pół kartka z brystolu
  • kredki, flamastry, naklejki
  • wycięte z papieru serduszka i dymki

Dzieci przygotowują kartkę dla bliskiej osoby z zaproszeniem na rozmowę, na przykład „Zapraszam cię na rozmowę przy herbacie” albo „Opowiesz mi bajkę?”. Młodsze rysują, a dorosły dopisuje słowa, starsze piszą same. Na kartce doklejają dymki, jak w komiksie. Kartkę dziecko wręcza w domu przed świętami.

Zabawy ruchowe i muzyczne

W zabawach ruchowych dzieci często stają naprzeciwko siebie, więc ustal wcześniej, że ruchy są delikatne i nikt nikogo nie popycha.

Plecami i twarzą

Dzieci stają w parach plecami do siebie. Jedno mówi koledze, jaki ruch ma zrobić, na przykład „podnieś prawą rękę”, „przykucnij”, „zrób trzy podskoki”, a drugie wykonuje polecenie, nie widząc mówiącego. Po kilku poleceniach para odwraca się twarzą do siebie i powtarza zabawę, tym razem mówiący może pokazywać ruch i robić miny. Na sygnał bębenka dzieci zamieniają się rolami. Na koniec zapytaj, kiedy było łatwiej i dlaczego. Zabawa uczy wyraźnego mówienia i pokazuje, że twarz i gesty pomagają się zrozumieć.

Spotkanie na rynku

Dzieci spacerują po sali przy muzyce jak ludzie na rynku. Gdy muzyka cichnie, każde szuka kogoś najbliżej, staje z nim twarzą w twarz i wykonuje zadanie, które podajesz: przywitajcie się, powiedzcie sobie, jaki macie ulubiony kolor, uśmiechnijcie się do siebie, podziękujcie sobie za rozmowę. Potem muzyka znów gra i dzieci szukają nowej pary. Zabawa uczy nawiązywania krótkiego kontaktu z różnymi osobami w grupie.

Echo

Siadacie w kole. Ty śpiewasz albo rytmicznie mówisz krótkie hasło, na przykład „Dzień dobry, jak się masz?”, patrząc na jedno dziecko, a ono odpowiada tym samym rytmem, patrząc na ciebie. Potem dziecko wybiera kolejną osobę, patrzy na nią i śpiewa swoje hasło. Możecie zmieniać głośność, tempo i wysokość głosu. Zabawa ćwiczy słuch, rytm i kontakt wzrokowy w zabawnej formie.

Scenariusz zajęć: Dzień rozmów twarzą w twarz w przedszkolu

TematPatrzę, słucham, rozmawiam
Grupa wiekowa5-6 lat
Czasokoło 45 minut
Celedziecko patrzy na rozmówcę i czeka, aż skończy mówić; zadaje koledze pytania i zapamiętuje odpowiedź; odczytuje z twarzy proste emocje; wie, czym różni się rozmowa na żywo od rozmowy przez telefon
Pomocekamień mówcy, telefony z kubków, kartoniki z pytaniami do wywiadu, plakat „Słucham całym sobą”, muzyka, bębenek
Przebieg1. Powitanie (5 minut): rozmowa w kole z kamieniem mówcy na temat „Z kim lubię rozmawiać?”.
2. Słucham całym sobą (7 minut): wspólne tworzenie plakatu i ustalenie zasad słuchania.
3. Telefon z kubków (8 minut): rozmowy w parach przez kubki i bez kubków, porównanie.
4. Plecami i twarzą (6 minut): zabawa ruchowa w parach.
5. Wywiad z kolegą (10 minut): pytania w parach i przedstawienie kolegi grupie.
6. Wiadomość przez całą salę (5 minut): przekazywanie wiadomości szeptem.
7. Spotkanie na rynku (4 minuty): zabawa na zakończenie.
ZakończenieDzieci siadają w kole, patrzą na sąsiada po prawej stronie i mówią mu „Dziękuję za rozmowę”.
EwaluacjaKciuk w górę albo w dół przy pytaniach: czy w rozmowie przez kubki widzieliśmy twarz kolegi, czy słuchając, patrzymy na rozmówcę, czy wolno przerywać. Obserwuj, które dzieci w wywiadzie zapamiętały odpowiedź kolegi.

Pamiętaj, że nie każde dziecko czuje się swobodnie, patrząc komuś w oczy. Dla części dzieci, na przykład nieśmiałych albo w spektrum autyzmu, bezpośredni kontakt wzrokowy bywa trudny i męczący. Nie zmuszaj nikogo do patrzenia w oczy, tylko zachęcaj do zwrócenia się twarzą w stronę rozmówcy. Ważne jest, żeby rozmówca czuł, że jest słuchany, a to można pokazać na wiele sposobów, na przykład kiwnięciem głowy.

Książki, wiersze i piosenki

Do tematu rozmowy i słuchania pasuje znana bajka o dwóch kozach na kładce, którą opowiesz własnymi słowami: kozy zamiast porozmawiać, uparły się i obie wpadły do wody. Przy tej historii porozmawiacie, jak rozmowa pomaga rozwiązać spór. Przed świętami możesz też czytać dzieciom ulubione bajki z biblioteki przedszkolnej, siedząc blisko nich i zatrzymując się, żeby porozmawiać o obrazkach, bo wspólne czytanie to także rozmowa twarzą w twarz. Pewnych książek poświęconych samemu świętu nie znamy, dlatego poniżej dwie krótkie rymowanki napisane przez serwis dzien.edu.pl, które możesz wykorzystać w grupie.

  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Oczy patrzą, uszy słuchają, usta czekają, aż koledzy skończą. Kiedy mówisz, ja cię słyszę, potem ja mówię, ty słuchasz w ciszy.
  • Rymowanka serwisu dzien.edu.pl: Odłóż telefon, usiądź przy mnie, opowiedz, co dziś było. Jak cię widzę, to wiem lepiej, co się w sercu twym zmieniło.

Jak zaangażować rodziców

Kilka dni przed 17 grudnia wywieś na tablicy albo wyślij przez dziennik informację: „17 grudnia obchodzimy Ogólnopolski Dzień Rozmów Twarzą w Twarz. Będziemy ćwiczyć słuchanie, zadawanie pytań i rozmowę w parach. Zachęcamy, żeby tego dnia w domu znaleźć kwadrans na rozmowę z dzieckiem bez telefonu i telewizora, na przykład przy kolacji.”. Jako zadanie domowe zaproponuj rodzinną „rozmowę przy stole”, w czasie której każdy opowiada o najlepszej chwili swojego dnia, a dziecko może narysować, o czym rozmawialiście. W klasach 1-3 uczniowie przeprowadzają wywiad z dziadkami opisany wyżej.

Dobrze jest przekazać rodzicom kilka prostych pytań, które pomagają rozmawiać z dzieckiem, zamiast pytania „Jak było w przedszkolu?”, na które dziecko zwykle odpowiada „dobrze”. Mogą to być pytania: „Z czego się dziś śmiałeś?”, „Z kim się bawiłeś?”, „Co było dziś trudne?”. Rodzice, którzy chcą, mogą też przez tydzień przed świętami ustalić w domu porę bez ekranów. Wszystkie propozycje są zachętą, a nie obowiązkiem, i nie oceniamy rodzin za to, jak spędzają czas.

Najczęstsze pytania

Kiedy jest Dzień Rozmów Twarzą w Twarz?

Ogólnopolski Dzień Rozmów Twarzą w Twarz przypada 17 grudnia. W 2026 roku jest to czwartek.

Kto ustanowił Dzień Rozmów Twarzą w Twarz?

Nie udało się ustalić, kto i kiedy wymyślił to święto. Pojawia się w polskich kalendarzach świąt nietypowych jako zachęta do rozmawiania osobiście w czasach komunikatorów.

Jak obchodzić Dzień Rozmów Twarzą w Twarz w przedszkolu?

Zaplanuj zabawy w słuchanie, wywiady w parach, telefon z kubków i rozmowy z kamieniem mówcy. Zaproś rodziców do rozmowy z dzieckiem bez ekranu. Gotowy scenariusz na 45 minut znajdziesz powyżej.

Co przynieść na ten dzień do przedszkola?

Nie trzeba niczego specjalnego. Możesz poprosić o papierowe kubki do zrobienia telefonów albo o zdjęcie osoby, z którą dziecko lubi rozmawiać.

Co zrobić, gdy dziecko nie chce patrzeć w oczy?

Nie zmuszaj go. Wystarczy, że zwróci się twarzą w stronę rozmówcy i pokaże, że słucha, na przykład kiwnięciem głowy. Dla niektórych dzieci kontakt wzrokowy jest trudny i to nie znaczy, że nie słuchają.

Więcej świąt dla dzieci

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *